Γιατί αρέσει στους ανθρώπους να «καρφώνουν»;

Γιατί αρέσει στους ανθρώπους να «καρφώνουν»;

16 Απριλίου, 2021 10 Από Καλλιόπη Σουφλή
- 283 προβολές ( Μέτρηση έως 10:09:58 )

 

Αποδίδω αυτή τη συμπεριφορά στο αυτο-μίσος: έχουν τόσο ισχυρό αυτό-μίσος που θέλουν να καταστρέψουν τα πάντα και τους πάντες γύρω τους.

Άτομα που δεν έχουν κανένα σκοπό στην ζωή τους, άτομα που δεν έχουν καμία πίστη στη χώρα τους ή στους συμπολίτες τους, άνθρωποι που είναι έτοιμοι να κυνηγήσουν όλους όσους ξέρουν που τολμά να ζει μια υγιεινή και ειρηνική ζωή.

 

 

 

Δυστυχισμένα μίζερα και μισερά ανθρωπάκια, που δεν αγάπησαν ποτέ κανέναν, ούτε καν τον εαυτό τους.

Ακόμα χειρότερα… ΜΙΣΟΥΝ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥΣ.

Κι αν τους ψάξεις θα διαπιστώσεις και … διεστραμμένες σεξουαλικές επιλογές.

 

Καλλιόπη Σουφλή

 

Του Henry Stone / ΚΟ

Ένα από τα πιο εντυπωσιακά πράγματα που αναφέρει ο Aleksandr Solzhenitsyn στο βιβλίο του “The Gulag Archipelago” (Αρχιπέλαγος Γκουλαγκ) είναι το πόσο εύκολα (επί κομμουνισμού) ο Ρωσικός λαός επιτίθετο ο ένας στον άλλο, καταδίδοντας γείτονες και φίλους στις “αρχές” για αδικήματα που δεν υπήρχαν θύματα και στα οποία κανείς δεν είχε βλαφτεί.

Δεν κέρδιζαν τίποτα οικονομικά από την πράξη τους αυτή ωστόσο το έκαναν έτσι κι αλλιώς. Το μόνο κοινό τους κίνητρο ήταν ένα: η κακόβουλη επιθυμία να δουν τους γείτονές τους να συλλαμβάνονται και να τιμωρούνται.

Ο Σολζενίτσιν γράφει για έναν υδραυλικό τον οποίο είχε «καρφώσει» στις αρχές ο διπλανός γείτονάς του, επειδή δεν άκουσε στο ραδιόφωνό του μια ανάγνωση επιστολών στον Στάλιν και ένας συντηρητής σόμπας «καρφώθηκε» από τους γείτονές του επειδή έγραψε το όνομά του σε μια πεταμένη εφημερίδα. “Οι συλλήψεις σε δρόμους και πολυκατοικίες είχαν εξαπλωθεί σαν επιδημία“.

Στους ανθρώπους που συλλαμβάνονταν δεν τους επιβάλλονταν κάποιο απλό πρόστιμο ή κάποια απλή τιμωρία. Ο υδραυλικός καταδικάστηκε σε οκτώ χρόνια φυλάκισης και ο συντηρητής δέκα χρόνια. Άλλοι δεν ήταν τόσο τυχεροί. Φυλακίστηκαν για δεκαετίες, υπέστησαν ανείπωτα βασανιστήρια και τελικά δολοφονήθηκαν.

Χωρίς τους γείτονες και τους «φίλους» τους να τους «καρφώσουν», πολλοί από αυτούς τους ανθρώπους δεν θα είχαν συλληφθεί ποτέ.

Τι οδηγεί ένα άτομο να ειδοποιήσει την αστυνομία για μια οικογένεια που ζει δίπλα του, ζει ειρηνικά και να δεν έχει κάνει κάποιο κακό, γνωρίζοντας πόσο σκληρά θα τιμωρηθεί;

Ο γείτονάς μου μπορεί να είναι ο μεγαλύτερος βλάκας στον κόσμο – και είχα βλάκες για γείτονες – αλλά ακόμα δεν θα τον ανέφερα για κάτι που θα τον έστελνε στη φυλακή για χρόνια, εκτός αν ήξερα ότι ήταν ένοχος για κάποιο μεγάλο έγκλημα, ένα έγκλημα στο οποίο υπέστησαν βλάβη αθώοι άνθρωποι.

Εσύ τι θα έκανες; Αν ήξερες ότι ο γείτονάς σου θα πήγαινε οκτώ χρόνια σε σκληρή δουλειά επειδή δεν άκουγε τα γράμματα του συντρόφου Μπάιντεν να διαβάζονται στο ραδιόφωνο, θα καλούσες την αστυνομία και θα τον κατέδιδες;

Αποδεικνύεται ότι πολλοί Αμερικανοί θα το έκαναν.

Για την ακρίβεια, πήραμε μια γεύση το περασμένο έτος, όταν εμφανίστηκαν πολλές αναφορές για άτομα που καλούσαν την αστυνομία επειδή είδαν τον γείτονά τους να είναι έξω και να περπατά ή τον άκουσαν να φτερνίζεται ή επειδή τον επισκέφτηκαν κάποιοι συγγενείς του. Και αυτές δεν ήταν μόνο μερικές μεμονωμένες περιπτώσεις.

Ο Δήμαρχος του Λος Άντζελες άνοιξε μια γραμμή «καρφώματος» και ενθάρρυνε τους κατοίκους της πόλης να αναφέρουν τυχόν επιχειρήσεις που αρνήθηκαν να κλείσουν. Η γραμμή αυτή ήταν υπερφορτωμένη με τηλεφωνικές κλήσεις.

Στη δική μου γειτονιά, σε αρκετές επιχειρήσεις έκοψαν το νερό και το ρεύμα.

Η κατάσταση φάνηκε να φτάνει στο αποκορύφωμα όταν το γραφείο του σερίφη της κομητείας του Orange, δέχτηκε καταιγισμό τηλεφωνημάτων, με αποτέλεσμα ο σερίφης να αναγκαστεί να πραγματοποιήσει συνέντευξη Τύπου για να πει στους ανθρώπους να μην τηλεφωνούν στο γραφείο του για να αναφέρουν τους γείτονές τους επειδή δέχτηκαν στο σπίτι τους συγγενείς για το δείπνο των Ευχαριστιών.

Όπως και στην εποχή του Solzhenitsyn, αυτό γίνεται από καθαρή κακία.

Γιατί συμπεριφέρονται οι άνθρωποι με αυτόν τον τρόπο;

Τις προάλλες, ο αρθρογράφος των LA Times, Harry Litman, αποθέωσε στο Twitter τα επερχόμενα διαβατήρια εμβολιασμού που θα αφήσουν έξω τους «απείθαρχους».

Μέσα σε λίγα λεπτά, ένα πλήθος απαντήσεων ταυτίστηκε με τα συναισθήματά του.

Με βάση τα εικονίδια των λογαριασμών εκείνων που συμφώνησαν, σχεδόν κάθε απάντηση υπέρ του διαβατηρίου προερχόταν είτε από έναν άνδρα με θηλυπρεπή εμφάνιση είτε από μια γυναίκα με αντρική εμφάνιση – μια σιτεμένη μη ελκυστική με αντρική εμφάνιση λευκή γυναίκα. Και στις απαντήσεις τους διαλαλούσαν το πόσο απολαμβάνουν το γεγονός ότι δεν θα έχουν δικαίωμα οι γείτονές τους και οι συμπολίτες τους να ταξιδεύουν, να κοινωνικοποιηθούν ή να επισκέπτονται καταστήματα.

Αποδίδω αυτή τη συμπεριφορά στο αυτο-μίσος: έχουν τόσο ισχυρό αυτό-μίσος που θέλουν να καταστρέψουν τα πάντα και τους πάντες γύρω τους.

Άτομα που δεν έχουν κανένα σκοπό στην ζωή τους, άτομα που δεν έχουν καμία πίστη στη χώρα τους ή στους συμπολίτες τους, άνθρωποι που είναι έτοιμοι να κυνηγήσουν όλους όσους ξέρουν που τολμά να ζει μια υγιεινή και ειρηνική ζωή.

Τι λέτε; Είστε έτοιμοι να σας «καρφώσουν» οι ρουφιάνοι των διαβατηρίων εμβολιασμού;

ΚΟ: Ο Mike Stone, είναι ο συγγραφέας του “Based”, ενός νεανικού μυθιστορήματος σχετικά με τη φυλή, τις σχέσεις και το πώς είναι να μεγαλώνεις στην New America, το πρώτο μυθιστόρημα της Alt-Right, μια σκοτεινή κωμωδία που διατίθεται στο Amazon.

Ακολουθεί την ζωή του 17χρονου Ryan Turner, ο οποίος βρίσκεται σε έναν υστερικό κόσμο όπου οι καθηγητές προπαγανδίζουν τη μαρξιστική ιδεολογία, τα λευκά κορίτσια ζητούν συγγνώμη για τον ρατσισμό τους και όλοι προσπαθούν να αποφύγουν την απόλυτη ταπείνωση: την εκπαίδευση της “διαφορετικότητας”.

 

ΚΟ / πηγή

 

Πηγή

(Visited 282 times, 1 visits today)

Ετικέτες: , , ,

Μπορείτε να κάνετε δωρεά είτε με τον λογαριασμό σας στην Paypal αν διαθέτετε , η και με Visa ή Mastercard μέσω Paypal

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ


Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες, θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας, για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης, σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολογίου, μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε, καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιοδνήποτε τρόπο, το ιστολόγιο. Ο διαχειριστής του ιστολογίου, δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, να έχετε υπόψη σας τα ακόλουθα:
  • Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές ή χυδαιολογίες.>
  • Μην δημοσιεύετε άσχετα με το θέμα σχόλια.
  • Ο κάθε σχολιαστής, οφείλει να διατηρεί ένα μόνον όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
  • Με βάση τα παραπάνω, η διαχείριση, διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων, χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
  • Επιπλέον σας τονίζουμε, ότι το ιστολόγιο, λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου, τα σχόλια θα αναρτώνται μόλις αυτό καταστεί δυνατόν.