Δεν με χαραμίζω άλλο σε σχέσεις καταδικασμένες, αγάπες με ημερομηνία λήξης κι έρωτες χλιαρούς..

Δεν με χαραμίζω άλλο σε σχέσεις καταδικασμένες, αγάπες με ημερομηνία λήξης κι έρωτες χλιαρούς..

17 Μαρτίου, 2021 1 Από Καλλιόπη Σουφλή
Μοίρασέ το
Δεν με χαραμίζω άλλο σε σχέσεις καταδικασμένες, αγάπες με ημερομηνία λήξης κι έρωτες χλιαρούς..

Θέλω να νιώσω ότι υπάρχω – όχι μόνο ότι βρίσκομαι στο χώρο. Να ξυπνήσουν ξεχασμένα ένστικτα που είχα κάποτε – τότε που μπορούσα να αισθάνομαι!

Ζωή συμβιβασμένη για τα “πρέπει” της κοινωνίας, δεν είναι ζωή.
Ζωή με πεθαμένα συναισθήματα, μόνο ζωή δεν είναι…
Κι όταν πεθαίνουν τα συναισθήματα, όταν πεθαίνεις μέσα σου, παίρνεις την βαλίτσα σου και φεύγεις.
Καλλιόπη
Δεν με χαραμίζω άλλο σε σχέσεις καταδικασμένες, αγάπες με ημερομηνία λήξης κι έρωτες χλιαρούς..

Γράφει ο Τριστάνος

 

Σχέσεις καταδικασμένες να εκτίσουν την χειρότερη ποινή που υπάρχει, και δεν είναι άλλη, από τον “αργό θάνατο”.

Διότι στο γρήγορο θάνατο δεν καταλαβαίνεις πολλά και τελειώνουν όλα σε μία στιγμή. Καταστάσεις που διαιωνίζονται, τρώγοντας καθημερινά – σαν ένα θλιβερό μικρόβιο -βασανιστικά την ψυχή των εμπλεκομένων.

Πρώην εραστές, που αναγκάζονται πλέον να συμβιώνουν, για το χατίρι μιας ψυχρής οικονομικής συμφωνίας ή για την – αμφισβητούμενη – ψυχική υγεία των παιδιών, ενώ στην ουσία ίσως όλο αυτό, να αποτελεί μία καλή δικαιολογία, για την αποφυγή του ξεβολέματος.

Αγάπες με ημερομηνία λήξεως, που ξεκίνησαν από χλιαρούς έρωτες και συνέχισαν με την προσδοκία της βελτίωσης – που όμως δεν ήρθε ποτέ – και κατέληξαν σε έναν οικονομικό και κοινωνικό εγκλωβισμό.

Τα μάτια χάνουν την λάμψη τους και ο καθημερινός μαρασμός, σε κάνει να βυθίζεσαι σε μία κινούμενη άμμο, που σε καταπίνει σιγά – σιγά.

Οι αισθήσεις και τα συναισθήματα, χάνουν την αίγλη τους και συνηθίζεις να ζεις στην ανυπαρξία, μέσα σε μια εικονική πραγματικότητα, που συντηρείται διότι κανένας δεν θέλει να παραδεχθεί το προφανές.

“Μας τελείωσε βρε αδερφέ”. Η σχέση έχει τελειώσει και υποβαστάζεται με αμφίβολα δεκανίκια, προσφέροντας μόνο χαμένο χρόνο και μια ζωή που περνάει δίχως κανένα λόγο και ουσία πια.

“Δεν θέλω άλλο την ασφάλεια και την ζωή που μου έχει επιβληθεί να ζήσω. Δε με ενδιαφέρει τι θα πει ο κόσμος, ούτε και αν θα δυσαρεστήσω γονείς, φίλους, παιδιά περίγυρο και συγγενείς.

Δεν αντέχω άλλο την υποκρισία και να παίζω το ρόλο του ευτυχισμένου, σε ένα θεατρικό έργο που είναι καταδικασμένο να αποτύχει. Δεν μπορώ να κοιμάμαι πλέον σε κρύα σεντόνια, δίχως την επαφή των σωμάτων.

Να ανυπομονώ για μια γλυκιά κουβέντα, για μία σφιχτή αγκαλιά, από εκείνες μωρέ, που βλέπουμε στα έργα, από τους ανθρώπους που αγαπιούνται. Εκείνους που φλέγονται από πάθος και τα μάτια τους γυαλίζουν από τρέλα και επιθυμία.

Δεν θέλω να κυλήσουν άλλα χρόνια και δάκρυα, μέσα σε έναν νεκρό γάμο. Να ξεσπάω καθημερινά στο φαγητό, στο ποτό και σε τσιγάρα, διαλύοντας το σώμα μου και την ψυχολογία μου. Θέλω να ζήσω μια ζωή που θα ταιριάζει σε μένα και όχι που να ταιριάζει στους άλλους.

Θέλω να νιώσω ότι υπάρχω – όχι μόνο ότι βρίσκομαι στο χώρο. Να ξυπνήσουν ξεχασμένα ένστικτα που είχα κάποτε – τότε που μπορούσα να αισθάνομαι!

Χρωστάω στον εαυτό μου αληθινές στιγμές και ένα ταξίδι – αυτό που τα “πρέπει”, δεν με άφησαν να πάω. Ένα ταξίδι με το ξέφρενο τρένο του έρωτα.

Θέλω μια αγάπη να με κοιτάει κατάματα, χωρίς να σκύβει από ανημποριά το κεφάλι και να μου λέει: “καίγομαι για σένα”, “πεθαίνω για την πάρτη σου”, “θα έκανα τα πάντα για να χαμογελάς”!

Θέλω ηλιοβασιλέματα με μουσική και ερωτικά λόγια. Να τρέχουμε στην βροχή και να γελάμε σαν μικρά παιδιά. Να μιλάμε με σιωπές και να διψάμε για ανάσες.

Να ταξιδεύουμε στο ίδιο όνειρο, με έναν μόνο προορισμό – την ευτυχία.

Αυτό θέλω και ας μην είναι πρέπον. Ας μην είναι ασφαλές και σίγουρο. Ας μην είναι αποδεκτό από κανέναν. Είναι από μένα και μου φτάνει. Και δεν θα επιτρέψω σε καμία κατάσταση να κλέψει μόνιμα το χαμόγελο μου.

Δεν θα χάσω άλλο χρόνο, προσπαθώντας να διατηρώ στην ζωή μια σχέση με μηχανική υποστήριξη. Έφτασε η ώρα επιτέλους που θα μπορώ να ανασαίνω ελεύθερα. Έφτασε η ώρα που θα κάνω αυτό που σε μένα αρέσει.

Έφτασε η ΔΙΚΗ μου ώρα! Και δεν με κρατάει κανείς πια…

 

Πηγή

Προβολές : 145


Μοίρασέ το:



Ετικέτες:

Αγαπητοί αναγνώστες των ΑΤΤΙΚΩΝ ΝΕΩΝ,

Δώδεκα χρόνια, συνταξειδεύουμε μαζί στον χώρο της διαδικτυακής ενημέρωσης. Σ’ αυτά τα χρόνια, στάθηκα δίπλα σας , με μοναδικό στόχο την ενημέρωσή σας, όσο πιο αντικειμενικά μπορούσα αφιερώνοντας ατέλειωτες ώρες γι'αυτήν. Μετά την διαγραφή του πρώτου μου ιστολογίου, αναγκάστηκα να πάω σε άλλη πλατφόρμα και να πληρώνω ένα σημαντικό ποσόν κάθε μήνα, για την ασφάλεια του ιστολογίου μου.

Μπορείτε να στηρίξετε αυτή την προσπάθεια, με την μηνιαία συνδρομή σας, στην Paypal επιλέγοντας το μπανεράκι που βρίσκεται ακριβώς κατώ απο το κείμενο αυτό , και να προχωρήσετε στην διαδικασία δωρεάς όσο κοστίζει ένας καφές.

Η διαδικασία είναι πολύ απλή είτε έχετε λογαριασμό Paypal είτε όχι.Το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να συμπληρώσετε το ποσο και να επιλέξετε το κουτάκι με την σήμανση 'Make this a monthly donation' και εν συνεχεία να πατήσετε το κουμπακι 'Donate with PayPal' αν έχετε λογαριασμό με Paypal , η 'Donate with a Debit or Credit Card', αν δεν έχετε λογαριασμό με Paypal και κάνετε την δωρεά με χρεωστική η πιστωτική κάρτα.

Αν έχετε πρόβλημα με την διαδικασία μπορείτε να επικοινωνήσετε στο email [email protected] η να στείλετε μήνυμα απο την φόρμα επικοινωνίας που βρίσκεται σταθερά στο κάτω μέρος της σελίδας.

Σας ευχαριστώ για την στήριξη σας.

Καλλιόπη Σουφλή


ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ


Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες, θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας, για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης, σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολογίου, μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε, καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιοδνήποτε τρόπο, το ιστολόγιο. Ο διαχειριστής του ιστολογίου, δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, να έχετε υπόψη σας τα ακόλουθα:
  • Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές ή χυδαιολογίες.>
  • Μην δημοσιεύετε άσχετα με το θέμα σχόλια.
  • Ο κάθε σχολιαστής, οφείλει να διατηρεί ένα μόνον όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
  • Με βάση τα παραπάνω, η διαχείριση, διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων, χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
  • Επιπλέον σας τονίζουμε, ότι το ιστολόγιο, λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου, τα σχόλια θα αναρτώνται μόλις αυτό καταστεί δυνατόν.

Διαβάστε ακόμα