Παιδικό τραύμα... ένας επαναπατρισμός...

4 Απριλίου, 2022 0 Από Καλλιόπη Σουφλή
Μοίρασέ το

 

Το παιδικό τραυμα δεν είναι απλώς μία αναφορά στον κλάδο της παιδοψυχολογίας, είναι είτε εφαλτήριο να ξεπεράσεις τον εαυτό σου, είτε Δούρειος Ίππος να μείνεις πιστός στα κακά της μοίρας σου.

Για παράδειγμα, η ναρκισσιστική διαταραχή προσωπικότητας κρύβεται πολύ καλά πίσω απο τις πόρτες ενός -φαινομενικά- λειτουργικού σπιτιού και μόνο όσοι ζουν μέσα του γνωρίζουν την χειραγώγηση και κακοποίηση που υπάρχει.

 

 

 

 

Τοξικοί “γονείς”, τοξικά παιδιά…

Θέλει τεράστια δύναμη ψυχής για να αποβάλεις την τοξικότητα που σου ενεχείρησαν με τις πράξεις τους “οι γονείς σου”…
Ελάχιστοι τα καταφέρνουν… οι περισσότεροι γίνονται τοξικοί και σκορπούν γύρω τους τραγωδίες… και οι τοξικοί, ζουν ανάμεσά μας, με εμμονές και διπολικές προσωπικότητες…
Και κάπως έτσι διαιωνίζεται μια βαθιά τραυματισμένη κοινωνία που οδηγείται σε αδιέξοδα…
Καλλιόπη Σουφλή

Πόσοι και πόσοι δεν αναμετρηθήκαμε με ό,τι συνιστά παιδικό τραύμα;

Πρόκειται για μία πανανθρώπινη εμπειρία με επιπτώσεις που σε κάποιους κοστίζουν μέχρι και ζωές.

Η τραυματισμένη παιδική ηλικία αφορά σε οτιδήποτε προκαλεί ρήξη και παρεμπόδιση στην υγιή και ομαλή ανάπτυξή της παιδικότητας και της πρώιμης νεότητας.

Το τραύμα δεν είναι μόνο για όσους βίωσαν απότομα αρνητικές εμπειρίες αλλά και για εκείνους που υπέστησαν παρατεταμένη έκθεση σε κάτι οδυνηρό όπως έναν ακατάλληλο, αδιάφορο ή ανώριμο γονέα.

Τραύμα μπορεί να είναι το συνεχές bullying (εκφοβισμός) στα χρόνια του σχολείου, μπορεί να είναι η επίμονη ματαίωση μας σε κάτι σημαντικό που προσπαθούμε να επιτύχουμε, μπορεί να είναι ακόμη και η χρόνια ασθένεια.

Πολλοί συνδέουν το παιδικό τραύμα με το θάνατο ενός γονέα, ή το διαζύγιο και τελικά, παραλείπουν όλα όσα είναι πολύ πιο δυσδιάκριτα και συνεπώς ματώνουν περισσότερο τις ψυχές μας.

Ο ύπουλος ακρωτηριασμός της φυσιολογικότητας ενός ατόμου είναι πολύ ανώτερος απο εκείνον που είναι κοινώς αποδεκτός, εκείνον που δύναται να αποκτήσει ιδιότητες ενός σαφούς και αιτιολογημένου πένθους που φυσικά, θα του αποδοθεί και η ανάλογη προσοχή.

Πώς μπορούμε όμως να προσδιορίσουμε το παιδικό τραύμα με επάρκεια, ευκρίνεια και επιστημονική αρτιότητα;

Πώς θα χαρακτηρίζαμε ένα παιδί που μεγαλώνει με γονείς ψυχικά διαταραγμένους;

Για παράδειγμα, η ναρκισσιστική διαταραχή προσωπικότητας κρύβεται πολύ καλά πίσω απο τις πόρτες ενός -φαινομενικά- λειτουργικού σπιτιού και μόνο όσοι ζουν μέσα του γνωρίζουν την χειραγώγηση και κακοποίηση που υπάρχει.

Τι θα λέγαμε και για έναν γονέα διπολικό (Bipolar Disorder) ή οριακό (Borderline Disorder) όπου τίποτα δεν μένει σταθερό σε βασικές, θεμελιώδεις θεωρήσεις και δομές των ενδοοικογενειακών σχέσεων;

Θα ήταν αυτό το παιδί τραυματισμένο, και εάν ναι, ποιος θα το ήξερε;

Πού θα βρίσκαμε μνήμα να κλάψουμε έγκαιρα για τις πληγές, πόσο μάλλον για να τις επουλώσουμε πριν ο εκκολαπτόμενος απόγονος μεταλαμπαδεύσει με επιτυχία την τοξικότητα στην επόμενη γενιά;

Το τραύμα ενός ανθρώπου στη ψυχή του δεν σχετίζεται μόνο με ό,τι είναι ορατό στο γυμνό μάτι.

Σχετίζεται κυρίως με οιαδήποτε μορφή παραβίασης της ακεραιότητας του άλλου είτε αυτή είναι έκδηλη, είτε όχι.

Η αυτοεκτιμηση ενός παιδιού, πράγμα αναδυόμενο και αυτονόητο να αναπτυχθεί, αποκτά εστίες μόλυνσης σε δυσθεώρητα επίπεδα όταν κάποιος/ κάποιοι επιμένουν στο δικό τους ψυχικο νανισμό.

Οι γονείς είναι υπεύθυνοι και υπόλογοι στα παιδιά τους για όσα δεν κατάφεραν να θεραπεύσουν απο τα δικά τους προηγούμενα τραύματα και όσο μεγαλύτερη η αναληψη ευθύνης, τόσο λιγότεροι θα μαζευτούν στο τέλος στα επείγοντα.

Τα επείγοντα που βλέπουμε στα νοσοκομεία δεν είναι τίποτα μπροστά στη θέα των ψυχοσωματικών αλλαγών που υφιστάμεθα μέσα απο τη ζύμωση μας με τα γεγονότα της παιδικής ηλικίας.

Η θεραπευτική είναι πάντοτε πολύπλοκη διότι είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την αφετηρία της κακής εμπειρίας ξεχωριστά για καθέναν απο εμάς. Υπάρχουν δεκάδες ειδικότητες να απλώσουν χέρι βοηθείας, εκατομύρια βιβλία να περιγράψουν και σίγουρα αρκετοί πεφωτισμένοι της εποχής μας για να ερμηνεύσουν και να καθοδηγήσουν τους τραυματισμένους στην επούλωση.

Το παιδικό τραυμα δεν είναι απλώς μία αναφορά στον κλάδο της παιδοψυχολογίας, είναι είτε εφαλτήριο να ξεπεράσεις τον εαυτό σου, είτε Δούρειος Ίππος να μείνεις πιστός στα κακά της μοίρας σου.

Ας αφυπνίσουμε τους εαυτούς μας και ας διερευνήσουμε σε βάθος την ανυποψίαστη ζωή που ζήσαμε, αυτήν που ήδη ζούμε και αυτή που προτιθέμεθα να διάγουμε.

Χωρίς επούλωση, το πέταγμα θα είναι αργό περπάτημα και το βραδύ περπάτημα θα είναι σύρσιμο.

Χριστίνα Μπογιατζή

Παιδοψυχολόγος-Λογοπαθολόγος

Υπ. Διδακτωρ ΕΚΠΑ

 

Πηγή

Προβολές : 122


Μοίρασέ το:



Ετικέτες:

Αγαπητοί αναγνώστες των ΑΤΤΙΚΩΝ ΝΕΩΝ,

Δώδεκα χρόνια, συνταξειδεύουμε μαζί στον χώρο της διαδικτυακής ενημέρωσης. Σ’ αυτά τα χρόνια, στάθηκα δίπλα σας , με μοναδικό στόχο την ενημέρωσή σας, όσο πιο αντικειμενικά μπορούσα αφιερώνοντας ατέλειωτες ώρες γι'αυτήν. Μετά την διαγραφή του πρώτου μου ιστολογίου, αναγκάστηκα να πάω σε άλλη πλατφόρμα και να πληρώνω ένα σημαντικό ποσόν κάθε μήνα, για την ασφάλεια του ιστολογίου μου.

Μπορείτε να στηρίξετε αυτή την προσπάθεια, με την μηνιαία συνδρομή σας, στην Paypal επιλέγοντας το μπανεράκι που βρίσκεται ακριβώς κατώ απο το κείμενο αυτό , και να προχωρήσετε στην διαδικασία δωρεάς όσο κοστίζει ένας καφές.

Η διαδικασία είναι πολύ απλή είτε έχετε λογαριασμό Paypal είτε όχι.Το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να συμπληρώσετε το ποσο και να επιλέξετε το κουτάκι με την σήμανση 'Make this a monthly donation' και εν συνεχεία να πατήσετε το κουμπακι 'Donate with PayPal' αν έχετε λογαριασμό με Paypal , η 'Donate with a Debit or Credit Card', αν δεν έχετε λογαριασμό με Paypal και κάνετε την δωρεά με χρεωστική η πιστωτική κάρτα.

Αν έχετε πρόβλημα με την διαδικασία μπορείτε να επικοινωνήσετε στο email [email protected] η να στείλετε μήνυμα απο την φόρμα επικοινωνίας που βρίσκεται σταθερά στο κάτω μέρος της σελίδας.

Σας ευχαριστώ για την στήριξη σας.

Καλλιόπη Σουφλή


ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ


Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες, θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας, για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης, σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολογίου, μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε, καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιοδνήποτε τρόπο, το ιστολόγιο. Ο διαχειριστής του ιστολογίου, δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, να έχετε υπόψη σας τα ακόλουθα:
  • Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές ή χυδαιολογίες.>
  • Μην δημοσιεύετε άσχετα με το θέμα σχόλια.
  • Ο κάθε σχολιαστής, οφείλει να διατηρεί ένα μόνον όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
  • Με βάση τα παραπάνω, η διαχείριση, διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων, χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
  • Επιπλέον σας τονίζουμε, ότι το ιστολόγιο, λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου, τα σχόλια θα αναρτώνται μόλις αυτό καταστεί δυνατόν.

Διαβάστε ακόμα

Δεν βρέθηκαν άρθρα.