2021 – Ἀναζητώντας καί πάλι ἀνάσταση καί λευτεριά…

2021 – Ἀναζητώντας καί πάλι ἀνάσταση καί λευτεριά…

24 Μαρτίου, 2021 6 Από Καλλιόπη Σουφλή
- 235 προβολές ( Μέτρηση έως 12:21:23 )

Νεκτάριος Δαπέργολας: “Δύο ὁλόκληρους αἰῶνες – κι ἐμεῖς νά τούς «ἐορτάζουμε» μέσα σέ τέτοια ντροπή;

Μήπως ὅμως τέτοια ντροπή εἶναι τελικά πού μᾶς πρέπει, ἔτσι ὅπως καταντήσαμε;

Λαός στη μεγάλη του πλειονότητα μπερδεμένος καί ἀμνησιακός, ἀφελληνισμένος καί ἀκατήχητος, ἐμμονικά ἐγκλωβισμένος σέ αὐταπᾶτες καί ὑποταγμένος σέ ἐσμούς καί συμμορίες ὁρκισμένων ὀλετήρων, ἴσως αὐτό τό ὄνειδος νά ἔπρεπε νά ζήσει στό τέλος δύο αἰώνων πού οὔτε πραγματική λευτεριά μᾶς ἔφεραν ποτέ, οὔτε ἀνάσταση καί λυτρωμό τοῦ Γένους.”

2021 – Ἀναζητώντας καί πάλι ἀνάσταση καί λευτεριά…

Τα γραφέντα του κυρίου Δαπέργολα, δεν μπορούν παρά να αγγίξουν κάθε ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΨΥΧΗ.

Δεν μπορούμε παρά μόνον ΝΤΡΟΠΗ να νοιώσουμε για την κατάντια μας ως λαού…

Ενός λαού, που σε τίποτα δεν θυμίζει το θάρρος και την παλικαριά εκείνων των ΗΡΩΩΝ.

Ενός λαού, που έχασε τελείως τον δρόμο του Χριστού, τον δρόμο της συνείδησης, του φιλότιμου και της αξιοπρέπειας.

Και μα την αλήθεια, δεν μας αξίζει τούτη η Ιερή Γη.

Την χιλιοπροδώσαμε σε πολιτικά μιάσματα άλλης γονιδιακής προέλευσης, την χιλιοτσαλαπατήσαμε, για να κτίσουμε πάνω της το βασίλειο της ύλης και της ελευθεριότητας, την ξεπουλήσαμε στους προαιώνιους εχθρούς και συμμετέχουμε στην λεηλασία της, αδύναμοι να μοιάσουμε σ’ αυτούς που πολέμησαν για να ‘μαστε εμείς ελεύθεροι.

Όχι… δεν την αξίζουμε τούτη την Πατρίδα, αν αύριο δεν γεμίσουμε τις εκκλησιές ΧΩΡΙΣ ΜΑΣΚΕΣ, χωρίς ειδοποιητήρια στους χαζαροδυνάστες μας, χωρίς φόβο, αλλά με την ψυχή γεμάτη αγάπη για την λευτεριά μας και την λευτεριά ΤΗΣ.

Κι επειδή δεν θα το κάνουμε, ΘΑ ΤΗΝ ΧΑΣΟΥΜΕ.

Χορέψαμε σαν λαός τον δικό μας χορό του Ζαλόγγου, αλλά που καμιά σχέση δεν έχει μ’ εκείνον που χόρεψαν κείνες οι θαρραλέες γυναίκες… εκείνες ΟΙ ΗΡΩΙΔΕΣ.

Ξεμείναμε κι από ΗΡΩΕΣ, κι από ΦΙΛΟΓΕΝΕΙΣ.

Ξεμείναμε από ΦΙΛΟΠΑΤΡΙΑ…

ΞΕΜΕΙΝΑΜΕ ΑΠΟ ΘΕΟ…

Κι εκεί που κάποτε Η ΛΕΥΤΕΡΙΑ ήταν το πάθος της ψυχής και του πνεύματός μας, εδώ και εξήντα χρόνια, έγινε υποταγή και σκλαβιά μας.

Τελικά, αυτά μας αξίζουν;

ΠΟΣΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΛΛΗΝΕΣ…;;;

ΚΑΙ ΠΟΣΟΙ ΑΠΟΦΑΣΙΣΜΕΝΟΙ ΝΑ ΘΥΣΙΑΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΗΝ ΖΩΗ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ;;;

 

Καλλιόπη Σουφλή

 

τοῦ Νεκτάριου Δαπέργολα

Διδάκτορος Ἱστορίας

 

     Ξημερώνει ἄλλη μία παράξενη, θλιμμένη καί σκοτεινή 25η Μαρτίου.

Αὔριο θά χτυπήσουν ξανά οἱ καμπάνες, ἀλλά θά εἶναι κούφιος ὁ ἦχος τους. Γιατί οἱ καμπάνες εἶναι γιά νά καλοῦν στή λατρεία – καί ἡ λατρεία στόν τόπο μας παραμένει ἀπαγορευμένη (καί εἶναι τέτοια, ἀκόμη καί ἐκεῖ πού ὑποτίθεται πώς οἱ ναοί παραμένουν ἀνοιχτοί, ἀλλά μέ τούς γνωστούς πιά καί τρισάθλιους κατοχικούς ὅρους).

Δέν θα τήν ψάλλουμε αὔριο τήν Παναγιά μας στή μεγάλη της γιορτή μέ τό χαρμόσυνο μήνυμα τῆς σωτηρίας μας, παρά μόνο στά κρυφά, στίς γνωστές πλέον κρυπτοχριστιανικές συνθῆκες.

Ἀλλά οὔτε καί ἡ ἄλλη μεγάλη γιορτή της πατρίδας δέν θά τιμηθεῖ μέ παρελάσεις σέ ὅλες τίς πόλεις καί μέ ἄλλες φανερές, ἐπίσημες ἐκδηλώσεις.

Καί ἐκεῖ ὅμως πού δῆθεν θά τιμηθεῖ ἐπίσημα (στή θλιβερή πρωτεύουσα τῆς τσαλαπατημένης ἀποικίας), θά εἶναι σέ συνθῆκες ντροπῆς καί αὐτοακύρωσης.

Μέ ἀπόντα τόν λαό, μέ παρόντες τούς δεσμοφύλακες βιαστές τῆς λευτεριᾶς μας, μέ φίμωτρα καί προφυλάξεις, μέ κυρίαρχα καί ὀφθαλμοφανῆ παντοῦ τά σύμβολα τῆς σύγχρονής μας σκλαβιᾶς.

     Κι εἶναι βέβαια καί αὐτά τά 200 χρόνια, πού σέ πληγώνουνε διπλά.

Ἀκριβῶς 200 χρόνια ἐλευθερίας συμπληρώνουμε αὔριο, ἔτσι τουλάχιστον δέν λέμε;

Δύο ὁλόκληρους αἰῶνες – κι ἐμεῖς νά τούς «ἐορτάζουμε» μέσα σέ τέτοια ντροπή;

Μήπως ὅμως τέτοια ντροπή εἶναι τελικά πού μᾶς πρέπει, ἔτσι ὅπως καταντήσαμε;

Λαός στη μεγάλη του πλειονότητα μπερδεμένος καί ἀμνησιακός, ἀφελληνισμένος καί ἀκατήχητος, ἐμμονικά ἐγκλωβισμένος σέ αὐταπᾶτες καί ὑποταγμένος σέ ἐσμούς καί συμμορίες ὁρκισμένων ὀλετήρων, ἴσως αὐτό τό ὄνειδος νά ἔπρεπε νά ζήσει στό τέλος δύο αἰώνων πού οὔτε πραγματική λευτεριά μᾶς ἔφεραν ποτέ, οὔτε ἀνάσταση καί λυτρωμό τοῦ Γένους.

Καί πού εἰδικά ὁ επίλογός τους, τά τελευταῖα αὐτά σαράντα χρόνια, ἤτανε ἡ πιο φριχτή κατάδυση στόν βοῦρκο τῆς ἀθλιότητας καί τῆς παρακμῆς.

      Αὐτή τή στιγμή εἴμαστε στό πιό βαθύ καί σκοτεινό σημεῖο τῆς συνολικῆς Ἱστορίας μας.

Ἴσως λοιπόν «ἄξια ὧν ἐπράξαμεν ἀπολαμβάνομεν».

Μέ αὐτές τίς ἀνεκδιήγητες πολιτικές καί ἐκκλησιαστικές ἡγεσίες, μέ αὐτούς τούς πολιτειακούς ἄρχοντες, μέ αὐτές τίς χυδαῖες καί ἐλεεινές ἐλίτ, μέ αὐτές τίς συμμορίες «μαζικῆς ἐνημέρωσης», μέ αὐτούς τούς «ἐπιστήμονες», μέ αὐτούς τούς δασκάλους.

«Τέτοια λευτεριά τή σιχάθηκα» – τί ἄλλο ἄραγε θά μποροῦσε νά πεῖ ξανά σήμερα ὁ μέγας Μακρυγιάννης, πέρα κι ἀπό τήν ἄλλη του θρηνητική κραυγή ὅτι «λευτερωθήκαμεν ἀπό τούς Τούρκους καί σκλαβωθήκαμεν εἰς ἀνθρώπους κακορίζικους, ὅπου ἦταν ἡ ἀκαθαρσία τῆς Εὐρώπης»;

Μετά ἀπό τόσες καί τόσες δεκαετίες ψευτορωμαίκου, ἴσως αὐτός νά εἶναι ὄντως καί ὁ πιό κατάλληλος τρόπος γιά νά τό «τιμήσουμε» κατά πῶς τοῦ ἀξίζει. Καί συμβολικά ὁ πιο ταιριαστός, ἀλλά καί οὐσιαστικά ὁ συνεπέστερος.

     Ὅσο κι ἄν εἶναι ὅμως πρωτόγνωρα σκοτεινή καί παράξενη, αὐτή ἡ αὐριανή μέρα παραμένει μεγάλη.

Ἐμεῖς κάναμε ὅ,τι μπορούσαμε ἐδῶ καί τόσα χρόνια, γιά νά τή μαγαρίσουμε, μά ἡ λάμψη της εἶναι πάντα ἐκεῖ – στᾶχτες καί ἀκαθαρσίες μπορεῖ νά τή σκεπάσανε, ὅμως εἶναι ἀδύνατο νά τή σβήσουν.

Καί ἀκριβῶς γιά τόν λόγο αὐτό, εἰδικά σήμερα, δέν γίνεται νά ἀναλωθοῦμε οὔτε σέ ἀνοησίες γιά δῆθεν «200 χρόνια ἐλευθερίας», οὔτε φυσικά καί στίς συνήθεις εὐχές γιά «χρόνια πολλά».

Εἴμαστε ἀντίθετα ὑποχρεωμένοι – περισσότερο ὑποχρεωμένοι ἀπό κάθε ἄλλη φορά – νά τή βιώσουμε αὐτή τή μέρα μέ περισυλλογή καί περίσκεψη.

Μέ πόνο καί αἴσθημα ντροπῆς. Μέ σκληρή αὐτοκριτική καί ἐπιτέλους ἀποφάσεις γιά μεταστροφή καί ἐξανάσταση.

Καί ἄν γιά κάτι ὀφείλουμε νά εὐχηθοῦμε, αὐτό εἶναι μόνο γιά νά μᾶς φωτίσει ὁ Θεός. Καί μετά νά μᾶς ἀξιώσει νά κάνουμε κι ἐμεῖς στή ζωή μας γιά τήν πατρίδα κάτι μικρό ἔστω, ἀλλά πάντως ἀντάξιο ὅλων ἐκείνων τῶν ἡρώων.

     Τί ἀξία ἔχουν ἄλλωστε τά πολλά τά χρόνια, ἄν εἶναι νά συνεχίσεις νά ζεῖς μέσα σ’ αὐτό τό ἀπερίγραπτο τέλμα τοῦ ἐξανδραποδισμοῦ, τῆς προδοσίας, τῆς κατάρρευσης τοῦ παντός;

Κλεισμένοι ἐδῶ καί χρόνια σέ νοητές φυλακές ἰδεοληπτικῶν ψυχώσεων καί νεοεποχίτικης λοβοτομῆς, ἀλλά πλέον, ἐδῶ καί ἕνα χρόνο, κλεισμένοι καί μές στά σπίτια μας – σκλάβοι δυό φορές πιά.

Μέ κλειδωμένες ἐκκλησιές, φιμωμένα στόματα καί ἀλλοιωμένες συνειδήσεις.

Αὐτοεγκλωβισμένοι σέ ἀπίστευτα καί παρανοϊκά ψευδαφηγήματα πού ἀποδεχθήκαμε ὡς τή μόνη ἀλήθεια.

Πετώντας μόνοι μας ἄκριτα καί ἀβασάνιστα στή χωματερή κεκτημένα καί αὐτονόητα μέχρι χτές δικαιώματα.

Θυσιάζοντας ἐλαφρᾷ τῇ καρδίᾳ στόν βωμό τοῦ φόβου πάτρια, θέσμια, ἱερά καί ὅσια αἰώνων.

Δεσμῶτες τῆς ὑστερίας καί τοῦ πανικοῦ.

Παίρνοντας μέρος σάν τά ποντίκια (ἀλλά ἐκουσίως καί αὐτοπροαιρέτως ἐμεῖς) σέ νεοταξικά πειράματα ἐλέγχου καί πρόβες παγκόσμιας ἐπιβολῆς.

Καί ἔχοντας ἀπομείνει ἄπνοοι καί ἡμιθανεῖς στούς καναπέδες μας, νά βλέπουμε ἀποχαυνωμένοι ἀφιερώματα σέ μακρινές κι ὁλοένα καί πιό ξεθωριασμένες ἡμέρες ἀγώνων καί ἡρώων τῆς πίστης καί τῆς πατρίδας, πού ὅμως ἀδυνατοῦν πιά ἐπί τῆς οὐσίας νά μᾶς ἀγγίξουν πραγματικά.

     Μακροημέρευση μέσα σ’ αὐτόν τόν δυσώδη βόρβορο πού βαθαίνει καί βρωμίζει ὅλο καί περισσότερο, μόνο εὐνουχισμένοι καί τρομοκρατημένοι σκλάβοι τῆς Νέας Τάξης καί τῆς Νέας Ἐποχῆς μποροῦν νά εὔχονται.

Καλή μετάνοια λοιπόν νά λέμε, πάνω ἀπ’ ὅλα. Καλή μετάνοια! Πλήρη, ὁλοκληρωτική και ἔμπρακτη ἀλλαγή τοῦ νοός!

     Καί σάν μετανοήσουμε καί κλάψουμε πικρά γιά τά χάλια μας καί ξαναβροῦμε τούς ἑαυτούς μας, πού μόνοι μας τούς κάναμε κουρέλι καί παρανάλωμα στή δίνη τῶν Καιρών, τότε πιά νά εὐχηθοῦμε καί τό ἄλλο: «Καλή λευτεριά»! Ἤ μπορεῖ καί «καλό βόλι»!

     Γιά νά μπορέσουμε νά ἐπιχειρήσουμε ἐπιτέλους κι ἐμεῖς τή Μεγάλη Ἔξοδο ἀπό τόν βοῦρκο.

     Ταῖς πρεσβείαις τῆς Θεοτόκου…

 

 

 

 

(Visited 234 times, 1 visits today)

Ετικέτες: , , ,

Μπορείτε να κάνετε δωρεά είτε με τον λογαριασμό σας στην Paypal αν διαθέτετε , η και με Visa ή Mastercard μέσω Paypal

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ


Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες, θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας, για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης, σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολογίου, μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε, καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιοδνήποτε τρόπο, το ιστολόγιο. Ο διαχειριστής του ιστολογίου, δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, να έχετε υπόψη σας τα ακόλουθα:
  • Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές ή χυδαιολογίες.>
  • Μην δημοσιεύετε άσχετα με το θέμα σχόλια.
  • Ο κάθε σχολιαστής, οφείλει να διατηρεί ένα μόνον όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
  • Με βάση τα παραπάνω, η διαχείριση, διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων, χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
  • Επιπλέον σας τονίζουμε, ότι το ιστολόγιο, λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου, τα σχόλια θα αναρτώνται μόλις αυτό καταστεί δυνατόν.