“Η νίκη θα είναι δική μας,

εάν βασιλεύση εις την καρδίαν μας

μόνον το αίσθημα το ελληνικόν!

Ο φιλήκοος των ξένων είναι ΠΡΟΔΟΤΗΣ!”

Ιωάννης Καποδίστριας, 1828

ΜΕΡΟΣ Α’

Από το βράδυ της 9ης Ιουνίου, η Ελλάδα περνάει σε μιαν άλλη εποχή. Την Εποχή της Αναστάσεως της.

Ο κοινωνικός, οικονομικός και προτίστως πνευματικός πάτος που είχαμε πιάσει εδώ και μια δεκατετραετία που όλο και επεκτεινόταν, θαρρώ ότι την νύχτα αυτή σταμάτησε.

Από σήμερα και μετά, μέρα με τη μέρα, ώρα με την ώρα, ο πάτος θα απομακρύνεται επειδή το Γένος μας αρχίζει να ξυπνάει από το κώμα στο οποίο τον είχαν υποβάλει οι ντόπιοι και ξένοι δυνάστες.

Η μεγάλη αποχή, που ήταν και ο…πρωταγωνιστής αυτών των εκλογών, υπήρξε η θρυαλλίδα για να απαξιωθεί πλέον παντελώς το συνολικό πολιτικό κατεστημένο ή αλλιώς “Ψευτορωμαίϊκο” και όσοι δεν απείχαν, έπραξαν το καθήκον τους. Το αποδοκίμασαν, το έφτυσαν κατάμουτρα και του έδειξαν παράλληλα και την έξοδο, στην οποία υπάρχει η φωτεινή ένδειξη που λέει “Απαξίωση”.

Όλα ως εδώ, μια χαρά.

Από δώ και πέρα όμως τι γίνεται;

Ουσιαστικά, ζούμε μια εποχή όπου αυτό που ονομάζουμε “Ηγέτης”, εκλείπει παντελώς από το προσκήνιο. Πράγμα παντελώς περίεργο, για ένα Έθνος του οποίου η Ιστορία, είναι παράλληλα και η Ιστορία της Ανθρωπότητας της ίδιας!

Τούτο το Γένος, έχει περάσει πάρα πολλά. Πάμπολλες φορές έχει έρθει σε τρομερά δύσκολη θέση. Έφτασε πολλές φορές ακόμη και στα όρια του αφανισμού, λόγω των πολλών έριδων, των εμφύλιων φυλετικών συγκρούσεων, της παρακμής, της διαφθοράς και της πτώσης. Όμως, παρ’ όλα αυτά δεν χάθηκε. Στο DNA του, δεν υπάρχει το γονίδιο του αφανισμού. Δεν επέτρεψε ο Δημιουργός Του να συμβεί κάτι τέτοιο. Πάντα κάτι γινόταν και τα πράγματα γύρναγαν τούμπα.

Η δική μας Ιστορία το λέει αυτό, δεν το λέει ένας απλός καθηγητάκος όπως εγώ, που είμαι ο έσχατος των εσχάτων. Από την εποχή του Χαλκού ακόμη, το Γένος είχε ανάγκη από έναν ηγέτη που να το ενώσει και τον είχε βρει στο πρόσωπο του περίφημου Αγαμέμνονα (φώτο αριστερά), γόνου της δυναστείας των Ατρειδών. Στην αρχαία εποχή, υπήρξαν διάφοροι μεγάλοι ηγέτες, οι οποίοι όμως δεν είχαν τύχει πανελλαδικής εμβέλειας. Ο δεύτερος μεγάλος ηγέτης που κατόρθωσε να το ενώσει σε μια εποχή όπου η παρακμή βασίλευε λόγω του μεγάλου εμφυλίου που ονομάστηκε “Πελοποννησιακός Πόλεμος”, ήταν ο μέγιστος της Ιστορίας Αλέξανδρος ο Γ’ της Μακεδονίας (φώτο δεξιά), ο οποίος ανήγαγε το Γένος σε παγκόσμιο, δημιουργώντας μια ελληνική οικουμένη που έφτανε ως τα σύνορα των Ινδιών.

Όταν το Γένος μας ενώθηκε με την ρωμαϊκή φύτρα και δημιούργησε το Γένος των Ρωμαίων, χτίζοντας μια υπερδύναμη που ονομάστηκε “Ρωμανία”, πάλι κινδύνευσε στο να καταρρεύσει, εξ αιτίας της παρουσιάς ανίκανων ηγετών. Όμως, από το…πουθενά σχεδόν, ξεπήδησε η επίσης μέγιστη μορφή του Ηρακλείου, που μέσα σε ένα σχετικά μικρό διάστημα, κατόρθωσε και το ξανασήκωσε και όχι μόνο. Έβαλε και τις βάσεις στο να μην ξανασυμβεί μια τέτοια κατάσταση.

Ακόμη και στην ώρα που το κράτος των Ελλήνων Ρωμαίων υποδουλώθηκε από τους Φράγκους για πρώτη φορά στην Ιστορία του, ξεπήδησε επίσης από το “πουθενά”, ο άλλος τρισμέγιστος Ιωάννης Δούκας ο Γ’ Βατάτζης

(φώτο αριστερά), οποίος ηγήθηκε ενός μικρού μέρους της διαμελισμένης από τους Φράγκους αυτοκρατορίας, αυτή της Νίκαιας στη Μικρασία και κατόρθωσε όχι μόνο να το κάνει ισχυρό, αλλά και να ανοίξει τον δρόμο για την ανάκτηση της πρωτεύουσας του κράτους, την επονομαζόμενη και Βασιλεύουσα Πόλη, αλλά και να αποτελέσει το ύπατο παράδειγμα για το πώς πρέπει να είναι ο πραγματικός ηγέτης αυτού του Γένους, για να προοδεύσει και να αναπτυχθεί και πάλι.

Όταν το Γένος αποφάσισε για τον Μεγάλο Ξεσηκωμό του, πάλι από το…άγνωστο ξεπήδησε η μορφή του Στρατηγού Θεοδώρου Κολοκοτρώνη, ο οποίος ηγήθηκε της Επαναστάσεως και παρά τις δύσκολες συνθήκες και τα αξεπέραστα αδιέδοξα στα οποία είχε περιέλθει το Γένος, οι μαεστρικές ενέργειες του, το γλύτωσαν από τον αφανισμό.

Ο κορυφαίος όμως όλων, στην Νέα Ελλάδα που έδειχνε να αναδύεται, ήταν ο Ιωάννης Καποδίστριας, ένας δεύτερος “Βατάτζης” (φώτο αριστερά), ο οποίος αποτέλεσε και το τρανό παράδειγμα για το πώς θα έπρεπε να είναι ο σύγχρονος πια ηγέτης αυτού του Γένους, που παρά τις άπειρες κακουχίες που υπέστη κατά τα μαύρα χρόνια της τουρκικής σκλαβιάς, δεν έλεγε να…πεθάνει. Δυστυχώς όμως τον σκότωσαν οι Μεγάλες Δυνάμεις που υποτίθεται ότι το…στήριζαν.

Ήταν και ο τελευταίος μεγάλος ηγέτης αυτού του Γένους.

100 χρόνια αργότερα, παρουσιάστηκε πάλι απο το πουθενά, ο αμφιλεγόμενος Ελευθέριος Βενιζέλος, ο οποίος τριπλασίασε μεν τα εδάφη της τότε Ελλάδας, αλλά στο τέλος την πρόδωσε μέσω των πολιτικών του ιντριγκων και των αλλοπρόσαλλων αποφάσεων του, σε μια κρίσιμη καμπή για το Έθνος. Η Μικρασία χάθηκε και ο οικουμενικός Ελληνισμός συρρικνώθηκε σε μερικές χιλιάδες τετραγωνικών χιλιομέτρων.

Η παρουσία του μεταγενέστερου Ιωάννη Μεταξά, έδωσε μεν μια μεγάλη ανάσα στο Γένος αλλά δεν κατάφερε να την ολοκληρώσει. Ο άξαφνος θάνατος του τη στιγμή που ΔΕΝ έπρεπε, έφερε οδυνηρά αποτελέσματα, τα οποία επιρρέασαν την κατοπινή πορεία του Γένους. Έκτοτε και μέχρι σήμερα, δεν υπήρξε ουδείς ηγέτης που να εκπονήσει μια πραγματικά εθνική πολιτική. Το σύνολο των ηγετών του μεταπολεμικά, υπήρξαν συνεργάτες των ξένων και των συμφερόντων τους, δημιουργώντας αυτό που ονομάζουμε σήμερα “Ψευτορωμαίϊκο.

Η Χαμένη Ταυτότητα των Ελλήνων

Το ότι από τη σύσταση σχεδόν του νέου ελληνικού κράτους και πέρα, επιλέγαμε πάντα κατά τεκμήριο τους …λιγότερο καλούς ή ακόμη και τους πλέον ακατάλληλους για ηγέτες μας, δεν έχει να κάνει με την οποιαδήποτε ιδεολογία ή πολιτική τάση ή ακόμη με τον πολιτικό εξαγορασμό. Έχει να κάνει με την ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ μας!

Την χαμένη μας ταυτότητα, την οποία εδώ και 200 χρόνια, την έχουμε …χάσει επειδή το επέβαλαν …άλλοι) και ψάχνουμε μανιωδώς να αποκτήσουμε…καινούργια! Και σε αυτό το κομμάτι, δεν ευθύνεται ο λαός, ο απλός κόσμος. Ευθύνεται η ηγεσία του, που ακολουθούσε τις ντιρεκτίβες των Μεγάλων Δυνάμεων οι οποίες κινούσαν τα νήματα.

Οι Έλληνες οι οποίοι επαναστάτησαν, δεν ήταν ούτε …δυτικής προέλευσης, ούτε δυτικώς επιρρεαζόμενοι, ούτε τελούσαν υπό οποιαδήποτε σύγχυση. Αυτοαποκαλούνταν “Ρωμιοί” και το Γένος τους αποκαλούνταν “ΡΩΜΙΟΣΥΝΗ”.

Είναι άπειρα τα τεκμήρια τα οποία το επιβεβαιώνουν. Από τις επιστολές του Κολοκοτρώνη προς τον Καποδίστρια, μέχρι τα άπαντα του Μακρυγιάννη, ο όρος “Ρωμιοσύνη” κυριαρχούσε παντού.

Ο Κολοκοτρώνης, χρησιμοποιούσε και τις δυό ονομασίες στις αφηγήσεις του. Ειδικότερα προς τον πλοίαρχο Χάμιλτον που δεν ήξερε τι του γινόταν πραγματικά, έλεγε και ξαναλεγε “Είμαστε Έλληνες Ρωμιοί και χριστιανοί”, δηλαδή αυτούς τους τίτλους που επικαλούνταν στην συντριπτική τους πλειοψηφία όλοι οι υπήκοοι του “ελλαδικού θέματος” και της μισής και πλέον Μικρασίας, μέσα στα όρια της Ανατολικής Ρωμαικής Αυτοκρατορίας.

“Γραικοί το γένος, Ρωμαίοι υπήκοοι”!

Ο όρος “Έλληνας” στην αυτοκρατορία δεν υπήρχε, λόγω του ότι θεωρούνταν όρος ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΣ και όχι εθνικός.

Το γιατί επικράτησε τότε στην Ρωμαική Αυτοκρατορία ο όρος “Γραικός”, είναι άλλη ιστορία και δεν είναι επί του παρόντος. Αυτό που έχει σημασία, είναι το γεγονός και σε αυτό αναφέρομαι.

Οι Οθωμανοί κατακτητές, επίσης χρησιμοποιούσαν τον όρο “Ρούμ” κατά τεκμήριο, διότι πολύ απλά…αγνοούσαν παντελώς την ύπαρξη των όποιων…Ελλήνων (αργότερα, πολύ αργότερα, μετά την απελευθέρωση, μας αποκαλούσαν “Γιουνάν”, δηλαδή Ίωνες. Ο όρος Έλλην ποτέ δεν υιοθετήθηκε από το τουρκικό κράτος).

Και δικαίως, διότι αυτοί που είχαν βρεθεί μπροστά τους κατά την κατακτητική τους πορεία, δεν ήταν ούτε Φράγκοι, ούτε Αλαμανοί, ούτε άλλη ράτσα δυτικοευραπαϊκή. Ήταν οι Ρωμαίοι!

Έτσι τους γνώρισαν, έτσι τους ονόμαζαν πάντα.

Και δεν μιλώ μόνο για τους Έλληνες, αλλά για όλους τους ορθόδοξους χριστιανικούς λαούς της Βαλκανικής χερσονήσου.

Το γεωγραφικό κομμάτι της βαλκανικής χερσονήσου μέχρι και τα βουνά του Μπέλες, οι Οθωμανοί το ονομάζαν “Ρούμελι”, λέξη που προέρχεται από την ένωση των δύο τουρκικών λέξεων “Ρούμ” και “μελί”, δηλαδή η χώρα των Ρωμαίων. Η ονομασία αυτή, έμεινε επισήμως μέχρι και το 1864, όπου προστέθηκε και η Θεσσαλία (ως “δώρο” της Ρωσίας) στο ελληνικό κράτος. Απο εκεί και έπειτα, για το κομμάτι που εκτείνονταν από τον Παγασιτικό ώς την Εύβοια δόθηκε η ονομασία “Στερεά Ελλάδα” και το προστεθέν κομμάτι, πήρε πάλι την αρχαία ονομασία του, δηλαδή “Θεσσαλία”. Πάντως, άπαντες οι κατοικούντες την Στερεά Ελλάδα, τουλάχιστον μέχρι και τα τέλη της δεκαετίας του ’50, ονόμαζαν τον τόπο τους “Ρούμελη”.

Όσον αφορά δε την ίδια την επανάσταση, ο ίδιος ο Κολοκοτρώνης μας ενημερώνει για την ταυτότητα της, σε μια συζήτηση με τον πλοίαρχο του βρετανικού στόλου ναυάρχου Χάμιλτον και που κατέγραψε ο υπασπιστής του Φωτάκος Χρυσανθόπουλος. Σημειωτέον, ο Χάμιλτον μετά και την ήττα στο Φάληρο, συνέστησε στον Κολοκοτρώνη να συμβιβαστούν οι Έλληνες με τους Τούρκους και να μη συνεχίσουν περαιτέρω την επανάσταση, δηλαδη να συμβιβαστούν με το σχέδιο των Άγγλων που ήθελε μια Ελλάδα που θα περιελάμβανε μόνο τη Πελοπόννησο και μερικά νησιά γύρω από αυτήν.

“Εμείς καπετάν “Άμιλτον” (έτσι τον προσφωνούσε), δεν εκάμαμεν επανάσταση εμφύλια (εννοώντας την Γαλλική) όπως εσείς. Εμείς πολεμούμε να αναστήσουμε την Ρωμιοσύνην ολάκερη που ο Τούρκος τυρραγνεί απο χρόνια. Ο Βασιλέας μας εσκοτώθη (δηλαδή ο Κων/νος ΙΑ’ Παλαιολόγος) και δεν επαρεδώθη. Το ίδιον κάνουμε και ημείς. Η φρουρά του είχε παντοτινόν πόλεμον με τους Τούρκους και δύο φρούριά του ήταν πάντοτε ανυπότακτα.”

Ο Χάμιλτον, που δεν είχε ιδέα για το τι προσπαθούσε να του πεί ο Στρατηγός και τον ρώτησε “Για ποιά φρούρια μου λες; Ποιόν Βασιλέα;“

Ο Στρατηγός απάντησε με στόμφο στον ανιστόρητο Βρετανό ιρλανδικής καταγωγής: “Τον Κων/νο των Παλαιλόγων λέγω και τα φρούρια του είναι η Μάνη, το Σούλι και οι κλέφτες στα βουνά!”

Αυτά ομολόγησε, ένας άνθρωπος με σχεδόν μηδαμινή εκπαίδευση, ένας άνθρωπος που ζούσε ανάμεσα στον λαό και δεν σπούδασε σε καμμιά…Σορβόννη, όπως πχ ο Κοραής. Η Ιστορία που έμαθε, ήταν από κρυφά σχολειά (που σήμερα οι “εκσυγχρονιστές” καθηγητάδες αρνούνται την ύπαρξη τους) όπου δίδασκαν ιερείς και μοναχοί τσάτρα-πάτρα και από τις ίδιες τις παραδόσεις των Ρωμιών Ελλήνων.

Άρα λοιπόν, μέσα από αυτά τα λόγια του Στρατηγού της Επανάστασης, μαθαίνουμε τόσο τον λόγο, όσο και τους σκοπούς που είχε η Επανάσταση. Το γιατί αυτή απέτυχε, είναι επίσης άλλο κομμάτι της Ιστορίας.

Η ταυτότητα των Ελλήνων λοιπόν, κατά τα χρόνια της πρώτης επαναστατικής περιόδου, μέχρι και τα τέλη του 19ου αιώνα, βρισκόταν υπό σύγχυση. Οι τάσεις που λογομαχούσαν επ’ αυτού, ήταν τρείς:

Οι Εκκλησιαστές ιερωμένοι, οι λαϊκοί και οι …διαφωτιστές ακαδημαϊκοί.

Οι μέν πρώτοι διακήρυτταν το…αυτονόητο, δηλαδή την ρωμαίϊκη ταυτότητα που υποδήλωνε τον Ορθόδοξο Χριστιανό “Γραικό” και που δεν είχε καμμιά σχέση με την φραγκική Ευρώπη, οι δεύτεροι επίσης την ρωμαίϊκη με ταυτόχρονη χρήση του όρου “Έλλην” σε αντικατάσταση με το “Γραικός” και η τρίτη…καθαρά τον όρο “Έλλην”, που συμπεριελάμβανε όλο το Γένος απ’ αρχής της εμφάνισης του στην Ιστορία, χωρίς όμως και να απαρνιόταν απαραίτητα και την “ρωμαίϊκη ταυτότητα”.

Αυτό όμως που επιζητούσαν οι Άγγλοι και οι Γάλλοι κυρίως, ήταν στο να σβήσουν πάση θυσία την “Ρωμαϊκή ταυτότητα” των Ελλήνων, η οποία παρά τις διχογνωμίες των τριών αυτών τάσεων, αυτή επικρατούσε ως status quo στην ελληνική τότε κοινωνία.

Και τα κατάφεραν εν πολλοίς, χρησιμοποιώντας ένα σχέδιο το οποίο περιελάμβανε την δολοφονία του Κυβερνήτη Καποδίστρια, την επιβολή μιας βασιλείας (για να χαϊδέψουν ή καλύτερα, για να σταθούν ευμενώς στους οπλαρχηγούς και κυρίως στους Στρατηγούς Κολοκοτρώνη, Πλαπούτα, Μακρυγιάννη και άλλους που επεδίωκαν την εκ νέου επαναφορά της βασιλείας των Παλαιολόγων) απόλυτα ελεγχόμενης όχι από ελληνικό τζάκι, αλλά ξένο (αψβουργική οικογένεια) και αργότερα, όταν οι κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες το επιτρέψουν, να εγκαταστήσουν και την κοινοβουλευτική δημοκρατία, επίσης ασφυκτικά ελεγχόμενη.

Μεγάλο τους όπλο, ήταν οι…ευρωπαϊστές διανοούμενοι της εποχής, οι οποίοι μέσω των συγγραμμάτων τους, διακήρυτταν ότι η θέση της Ελλάδος βρισκόταν στην Ευρώπη (την δυτική φραγκική Ευρώπη δηλαδή), αποκηρύσσοντας έτσι το “σκοτεινό βυζαντινό” παρελθόν, προσπαθώντας να πείσουν πως η Επανάσταση υπήρξε προϊόν της…διακήρυξης των δικαιωμάτων του ανθρώπου(!) που με τη σειρά της προέκυψε μέσα από την Γαλλική Επανάσταση, παραγράφοντας πλήρως τις πραγματικές προθέσεις των επαναστατημένων Ελλήνων, όπως απέδειξε ο ίδιος ο Κολοκοτρώνης προς τους Άγγλους.

Ο μέγιστος Ιστορικός και διανοούμενος της εποχής (μέσα 19ου αιώνα), Κων/νος Παπαρρηγόπουλος, απέρριπτε μετά βδελυγμίας τις θεωρίες αυτές, καταγράφοντας με λεπτομέρειες συγκλονιστικές το αληθινό παρελθόν των Ελλήνων, μέσα από το μνημειώδες έργο του “Ιστορία του Ελληνικού Έθνους”, αποδεικνύοντας έτσι τόσο το συνεχές του Έθνους ανά την Ιστορία, όσο και την πραγματική του ταυτότητα.

Μέχρι και τα μέσα ακόμη του 20ού αιώνα, η ονομασία “Ρωμιός” επικρατούσε πλήρως κυρίως στα λαϊκά στρώματα της επαρχίας και λίγο λιγότερο στα μεγάλα αστικά κέντρα. Αυτό αποδεικνύεται τόσο στην λαϊκή μυθιστοριογραφία, όσο και στην ακαδημαϊκή (ποίηση, μυθιστόρημα, θεατρικά έργα) και κυρίως μέσα από τα έργα του μεγάλο διανοητή Νίκου Καζαντζάκη, ο οποίος χρησιμοποιεί κατά κόρον την ονομασία “Ρωμιός” σε κάθε έργο του. Ακόμη και ο κινηματογράφος της εποχής, ο λεγόμενος “Παλιός Εμπορικός Κινηματογράφος”, χρησιμοποιούσε κατά καιρούς τόσο σε τίτλους, όσο και στους σεναριακούς διαλόγους την “ρωμαίϊκη ταυτότητα” μαζί με την ελληνική, που ήταν συνώνυμη της έννοιας “Ρωμιός”. Ενδεικτικοί οι τίτλοι ταινιών που το…διαφημίζουν και μάλιστα με υπερηφάνεια (“Ο Ρωμιός έχει φιλότιμο”, “Ξεβράκωτος Ρωμιός”, “Γιακουμής, μια Ρωμαίϊκη καρδιά”, “Αθάνατη Ρωμιοσύνη” κ.α.)

Ακόμη δηλαδή και στην ίδια την Τέχνη, οι Έλληνες καλλιτέχνες παντός ιδεολογικού προσανατολισμού, τόνιζαν με έντονους χαρακτήρες την αληθινή ταυτότητα των Ελλήνων και συνάμα, λοιδωρούσαν μέσα από τα έργα τους (κυρίως κωμωδίες) την λεγόμενη “άρχουσα τάξη” η οποία προσπαθούσε να μιμηθεί τον ευρωπαϊσμό με αποτέλεσμα να γελοιοποιείται.

Όλα άλλαξαν όταν ήρθε στα…πράγματα το… Ψευτορωμαίϊκο. Δηλαδή, η ονομαζόμενη “Γ’ Ελληνική Δημοκρατία” (1974-σήμερα), η οποία κατέβαλλε τεράστιες προσπάθειες για να αλλάξει τόσο την ταυτότητα των Ελλήνων, όσο και το πνευματικό τους DNA.

Αλλά όλα αυτά, καθώς και το ζήτημα του Ηγέτη, θα τα πούμε στο Β’ Μέρος αυτού του πονήματος, το οποίο θα αναρτηθεί αργά το βράδυ της σήμερον.

ΤΕΛΟΣ Α’ ΜΕΡΟΥΣ

Ο θάνατος του Ψευτορωμαίϊκου είναι ζήτημα χρόνου πλέον. Αυτό κατοχυρώθηκε από το βράδυ της 9ης Ιουνίου 2024. Από κει και μετά όμως; Τι γίνεται;

ΜΕΡΟΣ Β’

Η Χαμένη Ταυτότητα των Ελλήνων (συνέχεια)

Όλα άλλαξαν όταν ήρθε στα πολιτικοκοινωνικά πράγματα το… Ψευτορωμαίϊκο. Δηλαδή, η ονομαζόμενη “Γ’ Ελληνική Δημοκρατία” (1974-σήμερα), η οποία κατέβαλλε τεράστιες προσπάθειες για να αλλάξει τόσο την ταυτότητα των Ελλήνων, όσο και το πνευματικό τους DNA.

Το πρώτο πράγμα που έκανε η πρώτη μεταπολιτευτική κυβέρνηση της Ελλάδας, αυτή του Κων/νου Καραμανλή και της νεοσύστατης ΝΔ, αντί να ήταν το πρόβλημα της Κύπρου με την εισβολή και κατοχή των Τούρκων του 39% των εδαφών του νησιού, η κυβέρνηση Καραμανλή εστίασε στην – πάση θυσία – εισδοχή της Ελλάδας στην τότε Ευρωπαική Οικονομική Κοινότητα με το πρόσχημα της εξασφάλισης των συνόρων της χώρας.

Το δόγμα “Η Ελλάδα ανήκει στην Δύση” ήταν το κύριο σύνθημα των εκμοντερνισμένων ριζοσπαστών Δεξιών και οι σχέσεις με τις ΗΠΑ και την Δυτική Ευρώπη είχαν φτάσει σε πολύ ικανοποιητικό βαθμό.

Στην ουσία, ο Καραμανλής – που σημειωτέον, ήταν φανατικός οπαδός του Καρλομάγνου και της ενώσεως της Δυτικής Ευρώπης σε μία οντότητα – επιδίωκε τον εξευρωπαϊσμό των Ελλήνων, οι οποίοι με τη σειρά τους δεν είχαν καμμιά απολύτως σχέση με τους δυτικούς φραγκικής καταγωγής λαούς. Το εντελώς αντιστόρητο και λανθασμένο αυτό σχέδιο, κατάφερε να γίνει πραγματικότητα τον Οκτώβριο του 1980, όταν και η Ελλάδα έγινε πλήρες μέλος της ΕΟΚ, παρά τις – δικαιολογημένες – αντιρρήσεις του τότε Γερμανού καγκελάριου Χέλμουτ Σμίτ, ο οποίος με τη σειρά του – και πολύ σωστά – επισήμαινε συνεχώς πως η Ελλάδα, τόσο ως λαός, όσο και ως Ιστορία και θρησκεία, δεν είχε καμμιά απολύτως ομοιότητα με την “φραγκική” Δυτική Ευρώπη και συνεπώς, δεν θα μπορούσε να εναρμονιστεί με τα δόγματα και τις ιδέες των Δυτικών.

Η προσωπική όμως φιλία που είχε με τον τότε Γάλλο πρόεδρο Βαλερί Ζισκάρ Ντ’ Εσταίν αλλά και οι “υπόγειοι” εκβιασμοί που έκανε ο ίδιος ο Καραμανλής στον Σμίτ, λέγοντας του ότι “Αν δεν μας βάλετε στην Ένωση, αύριο θα βγώ και θα κάνω δηλώσεις ότι η Ελλάδα που ηγήθηκε του Ελληνορωμαικού ευρωπαϊκού πολιτισμού, εκδιώκεται από τους Γερμανούς των οποίων το ναζιστικό παρελθόν δεν έχει ακόμη ξεπεραστεί”, έπιασαν τόπο. Ο εκβιασμός αυτός, αναφέρεται στα τετράτομα”Αρχεία Καραμανλή”, στον τόμο Β’, κεφάλαιο “ΟΙ ΣΧΕΣΕΙΣ ΜΕ ΤΗΝ ΕΟΚ”.

Ο Σμίτ μετά από αυτούς τους εκβιασμούς, φοβούμενος αφ’ ενός μήπως θεωρηθεί οπαδός των Ναζί και αφ’ ετέρου λαμβάνοντας υπ’ όψη το κύρος του Έλληνα πρωθυπουργού αλλά και τις πιέσεις των Γάλλων, υπέκυψε και είπε το ΝΑΙ στην εισδοχή της Ελλάδας. Ειδεμή, η Ελλάδα δεν θα έμπαινε ποτέ ή τουλάχιστον δεν θα έμπαινε τόσο γρήγορα, προσπερνώντας ακόμη και τους Ισπανούς, τους Πορτογάλους και τους Ιρλανδούς, των οποίων οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις προηγούνταν της Ελλάδας.

Η ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ και αργότερα στην ΕΕ, υπήρξε το μεγαλύτερο έγκλημα εναντίον της χώρας. Η δε συμβολή του παπανδρεϊκού ΠΑΣΟΚ στον τομέα του εξευρωπαϊσμού της χώρας, ο πακτωλός των χρημάτων που εισέρρευσαν μέσω των πακέτων της ΕΟΚ και η άλωση της πολιτικής και κοινωνικής ζωής των Ελλήνων από τον αριστερισμό, μετάλλαξαν ριζικά τη ζωή του Έλληνα κυρίως στα μεγάλα αστικά κέντρα.

Ο Έλληνας, απο βιοπαλαιστής έγινε…ευρωπαίος πολίτης(!) χωρίς να έχει καν τα εχέγγυα που απαιτούνταν, έγινε…ξαφνικά “νεόπλουτος”, απέκτησε ιδιωτικό αυτοκίνητο, έγχρωμη τηλεόραση, ανέσεις που καν δεν φανταζόταν. Η παιδεία του εκσυγχρονίστηκε και χτίστηκε πάνω σε νέα δεδομένα, έμαθε την Ιστορία …αλλιώς και όχι όπως την μάθαιναν οι πατεράδες του, έμαθε να ψηφίζει…ευρωπαϊκά, ταξίδεψε ως τουρίστας στην δυτική Ευρώπη (κάτι που τον καιρό των πατεράδων και των παππούδων του ήταν απλά ένα…όνειρο) και είδε πώς…ζεί ο κόσμος εκεί, μαγεύτηκε από την ασύλληπτη ομορφιά των ευρωπαϊκών πόλεων αλλά…το μεδούλι του ήταν…ρωμαίϊκο ακόμη και μέσα του πάλευαν ο Ρωμιός και Φράγκος.

Το αποτέλεσμα ήταν η…πλήρης σύγχυση, το μπέρδεμα του “ποιός είμαι τελικά” (Ο εκλειπών μέγας Χάρρυ Κλύνν απάντησε στο υπαρξιακό αυτό ερώτημα λέγοντας πως “…είμαι το σεντερ μπάκ και δένω τα κορδόνια μου στη σέντρα!”), ξέφυγε από την επιρροή της Ορθοδοξίας, ασπάστηκε έναν άλλον, πιο light τρόπο ζωής, απομακρύνθηκε από τις παραδοσιακές του ρίζες του χωριού απ’ όπου κατάγονταν, ανάθρευε τα παιδιά του σύμφωνα με την…νέα παιδαγωγική(!), έγινε κομπιναδόρος, συνεργάτης του “κράτους”, έμαθε να ψηφίζει …ευρωπαϊκά και όχι με τον τρόπο που επέλεγαν οι παππούδες του, δηλαδή οι Ρωμιοί, η οικογένεια του δεν πήγαινε πλέον στην εκκλησία, οι παπάδες γι αυτόν έγιναν…οπισθοδρομικοί και στενόμυαλοι, το διαζύγιο το έβγαζε πλέον πανεύκολα (αυτόματο διαζύγιο), η μοιχεία έπαψε να είναι ποινικό αδίκημα, η ερωμένη έγινε η…δεύτερη γυναίκα του, το σκληρό γαλλικό και γερμανικό πορνό μπήκε στο σπίτι του σε μορφή βιντεοκασσέτας, οι σχέσεις του με τη γυναίκα του έγιναν σύννομες με αυτές που του δίδασκαν οι βρώμικες ακατάλληλες ταινίες, η φράση “ώχ αδερφέ, εγώ θα σώσω την Ελλάδα;” έγινε το πιστεύω του, επέλεγε τους κυβερνήτες του με βάση όχι το έργο τους, αλλά τις παροχές που του υπόσχονταν και τα μελλοντικά παιδιά του, τα δίδασκε σύμφωνα με το δικό του παράδειγμα ζωής που με τη σειρά του, το…κόλλησε από τους ευρωπαίους – πλέον – συμπολίτες του. Το τελικό αποτέλεσμα, ήταν να …χαθεί εντελώς και οι απόγονοι του, τα παιδιά του δηλαδή και τα εγγόνια του, να μην ξέρουν πλέον αν είναι όντως Έλληνες ή κάτι μεταξύ… Έλληνα, Ευρωπαίου και …αμερικάνου.

Στη δημιουργία αυτού του απίστευτου κομφούζιου, ενεργό και καίριο ρόλο έπαιξε και η μετα-ελληνική ακαδημαική κοινότητα όσον αφορά τις ανθρωπιστικές σπουδές (Φιλοσοφία, Ιστορία, Θεολογία), η οποία χωρίστηκε κυριολεκτικά στα δύο. Στην μία πλευρά, βρισκόταν οι αυθεντικοί Ιστορικοί και Θεολόγοι, οι οποίοι δίδασκαν στους φοιτητές τους την αλήθεια και στην άλλη πλευρά βρισκόταν οι…εκσυγχρονιστές οι οποίοι δίδασκαν τα…εντελώς αντίθετα. Στην Φιλοσοφική σχολή του ΕΚΠΑ επί παραδείγματι, δίδασκαν ταυτόχρονα και οι δύο πλευρές με διαφορετικές θέσεις η κάθε μία είτε στον τομέα της Ιστορίας, είτε της Θεολογίας, ενώ στο Αριστοτέλειο ή στο Δημοκρίτειο, δίδασκε μόνο η μία εκ των δύο πλευρές.

Το απόλυτο χάος στην Παιδεία, που επιτηδευμένα προωθούνταν κυρίως από τους κομματικούς μηχανισμούς που δρούσαν και εξακολουθούν να δρούν ακόμη απτόητοι, είχε ακριβώς αυτόν τον στόχο. Το χάος, την σύγχυση και τελικά το ξέφτισμα της αληθινής ταυτότητας των Ελλήνων του 20ού και του 21ου αιώνα.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτού ακριβώς τους Χάους στον ακαδημαικό κόσμο, αποτελεί και μια αντιπαράθεση ανάμεσα σε δύο ακαδημαικούς δασκάλους, τον ογκόλιθο που λέγεται Χρήστος Γιανναράς και κάποιον…περίεργο ονόματι Γιώργο Μαργαρίτη. Και οι δύο αυτοί άνδρες, ήσαν καλεσμένοι του Γιώργου Σαχίνη του Κρήτη TV και της εκπομπής του “Αντιθέσεις” με τίτλο “Η Ελληνική Επανάσταση του 1821 – Άξονες Εθνικής Αυτοσυνειδησίας 200 χρόνια μετά” Ψάξτε την στο YouTube, αξίζει πραγματικά να τη δείτε. Αν είστε όμως εύθικτοι, δεν σας το συνιστώ. Υπάρχει περίπτωση να σπάσετε την οθόνη του υπολογιστή σας, εξαπτόμενοι από το …θράσος μερικών της απέναντι πλευράς…

Τελικά, ποιός είναι ο κατάλληλος Ηγέτης και πώς τον…βρίσκουμε;

Μάλιστα. Πολύ ωραία και πολύ…εύστοχη ερώτηση. Προτού προχωρήσω όμως σε αυτό, να ρωτήσω πρώτα εσάς τους ίδιους που με διαβάζετε αυτή τη στιγμή.

Πρώτον, ξέρετε ποιοί είστε ο καθείς εξ υμών και που πηγαίνετε ή πού θέλετε να πάτε;

Ξέρετε την δική σας εθνική ταυτότητα;

Έχετε συνειδητοποιήσει το τι …χρώμα πνευματικό έχει το αίμα σας;

Είστε Έλληνες ή…Ρωμιοί; Είστε Ευρωπαίοι ή Ανατολικοί;

Πιστεύετε στον Χριστό; Έχετε την Ορθοδοξία μέσα σας;

Τα παιδιά σας, έχουν την ίδια παιδεία με εσάς; Αν όχι, τι κάνατε για να τα…συνεφέρετε;

Αν δεν απαντηθούν από εσάς όλα τα παραπάνω ερωτήματα, τότε πώς θα μπορέσετε να ξεχωρίσετε τον αυριανό σας Ηγέτη;

Τόσο ο Άγιος Παΐσιος, όσο και άλλοι σύγχρονοι Άγιοι όπως ο Όσιος Σάββας Αχιλλέως, είχαν την εξής άποψη πάνω-κάτω:

Ωραιότερη λεκτική εικόνα δεν θα μπορούσε να γίνει.

Ο Στρατηγός Μακρυγιάννης μάλιστα, είχε πεί κατά καιρούς:

Χρησιμοποίησα ειδικά τον Μακρυγιάννη, διότι ειδικά αυτός, ήταν πολύ πιο κοντά στον Θεό, ακόμη κι απ’ τον ίδιο τον Κολοκοτρώνη. Από τον Άγιο Παΐσιο μάλιστα, χαρακτηρίστηκε ως ο Άγιος της Επανάστασης. Επομένως, έχω κάθε δικαίωμα να τον επικαλούμαι πρώτον απ’ όλους σε τέτοια θέματα.

Έχετε μπροστά σας, όσοι ανήκετε πλέον στους αντιστασιακούς Έλληνες, σήμερα τρία πολιτικά πρόσωπα τα οποία ανήκουν στην λεγόμενη Πατριωτική Δεξιά. Τον Κυριάκο Βελόπουλο και το κόμμα του “Ελληνική Λύση”, τον Δημήτρη Νατσιό και το κόμμα του ΝΙΚΗ και την Αφροδίτη Λατινοπούλου και το κόμμα της “Φωνή Λογικής”.

Αυτοί οι τρείς λοιπόν, αποτελούν σήμερα την απέναντι πλευρά στο σύστημα του Ψευτορωμαίϊκου.

Με ποιά κριτήρια θα επιλέγατε αυτόν που θα είναι αύριο ο νέος Ηγέτης; Ή να το θέσω αλλιώς. Θεωρείτε εσείς ότι αυτοί οι τρείς που – σύμφωνα με τις πολιτικές τους τοποθετήσεις, στέκονται απέναντι στο σύστημα – έχουν τα ανάλογα προσόντα για κάτι τέτοιο;

Αν ρωτήσετε εμένα προσωπικά, θα σας απαντούσα με ένα κατηγορηματικό ΟΧΙ.

Και θα σας πω το γιατί.

Και οι τρείς αυτοί υποψήφιοι Ηγέτες μας, είναι

α) γαλουχημένοι με τις ιδέες του “ευρωπαϊσμού”,

β) είναι ταυτισμένοι με τον ξενόφερτο κοινοβουλευτισμό,

γ) δεν ξέρουμε – εκτός του Νατσιού – την πραγματική τους θέση τόσο όσον αφορά την Ιστορία μας, όσο και την ίδια την Ορθοδοξία,

δ) δεν τους έχουμε δει στα πραγματικά δύσκολα το τι ρόλο βαράνε και

ε) δεν εχει ακόμη αποδειχθεί πλήρως η εντιμότητα τους.

Για ένα μόνο χρονικό διάστημα, θα μπορούσαν να είναι κατάλληλοι. Για το διάστημα που θα μεσολαβήσει μετά την πτώση του Ψευτορωμαίΐκου. Απο εκεί και πέρα κι αν αυτό είναι το θέλημα του Θεού, θα αναδειχθεί ο Μέγας Ηγέτης, που θα οδηγήσει το παραστρατημένο Γένος στην πρότερη του κατάσταση.

Ο Ηγέτης αυτός, θα πρέπει να είναι προικισμένος με μεγάλα προσόντα. Πρώτα απ’ όλα, πρέπει να είναι άνθρωπος του Θεού. Δεν λέω…καλόγερος ή ιερωμένος, αλλά να έχει ζήσει σύμφωνα με το θέλημα και τους κανόνες του Θεού ούτως ώστε να έχει και τη Χάρη Του, να έχει στρατηγικό πνεύμα, να είναι γενναίος και να μη φοβηθεί να ρισκάρει, να είναι και δίκαιος πάνω απ’ όλα, να είναι μεγαλόψυχος και να έχει ως μπούσουλα μόνο τα συμφέροντα του Γένους και της πατρίδας. Να έχει μεγάλες διπλωματικές ικανότητες, να ξέρει με ποιούς και πώς να συνάψει συμμαχίες, να φροντίζει να έχει δίπλα του εξαίρετους συμβούλους, να είναι…”αλλεργικός” στη διαφθορά, να είναι ανιδιοτελής και να πρεσβεύει πάντα για το καλό του λαού του και την πολιτική και κοινωνική άνοδο της χώρας του.

Πριν με…πιάσετε με τις πέτρες και τις ντομάτες, σας λέω πως δεν περιγράφω τον…τέλειο άνθρωπο! Όχι! Αυτού του είδους ο ηγέτης ΥΠΗΡΞΕ κάποτε και τον βρίσκουμε στο πρόσωπο του αγιοποιηθέντος Ιωάννου Γ’ Δούκα – Βατάτζη, αυτοκράτορα της Νίκαιας. τον επονομαζόμενο και “Μαρμαρωμένο Βασιλιά”!

ΑΥΤΟΣ είχε ΟΛΑ ΑΥΤΑ τα προσόντα που αράδιασα παραπάνω.

Θα μου πείτε βέβαια “Καλά όλα αυτά, αλλα αυτός έζησε σε άλλη εποχή, με άλλα κοινωνικά και πολιτικά στάτους, με διαφορετική παιδεία, με διαφορετική εκπαίδευση σώματος και πνεύματος, σε άλλες συνθήκες και μέτρα. Συμφωνώ απολύτως.

Όμως, πιστεύετε στ’ αλήθεια πως δεν υπάρχουν σήμερα τέτοιοι Έλληνες; Γελιέστε αν το νομίζετε! Και βέβαια υπάρχουν! Μόνο που αν τολμούσαν να αναδειχθούν, ποιός λέτε να το επέτρεπε; Το σύστημα; Θα αστειεύεστε φυσικά! Ο περίγυρός του; Ούτε καν! Τα όποια σημερινά κόμματα; Χαχα, πηγαίνετε να πλυθείτε να ξυπνήσετε!

Κοντολογής, δεν υπάρχει περίπτωση να αναδειχθεί με τίποτε! Όσοι το…τόλμησαν, τουλάχιστον κατά την περίοδο της πανδημίας, “εξαφανίστηκαν”. Ξέρετε γιατί; Όχι επειδή το…σύστημα τους απέρριψε, αλλά για τον έναν και μοναδικό λόγο: ΕΙΧΑΝ ΣΚΕΛΕΤΟΥΣ ΣΤΗ ΝΤΟΥΛΑΠΑ ΤΟΥΣ και επομένως, εκβιάστηκαν και…ζάρωσαν στο κάθισμα τους.

Τόσο απλά, τόσο καθαρά.

Εν κατακλείδι, ένα είναι το συμπέρασμα. Ότι ο Πάνσοφος Θεός μας, θέλησε να φτάσουμε ως εδώ, ακέφαλοι, απογοητευμένοι, φοβισμένοι με τη μούρη μας να είναι κολλημένη στο χώμα και να μη μπορεί να ξεκολλήσει για έναν και μόνο λόγο: Για να στρέψουμε το κεφάλι μας όχι στους κάποιους “μελλοντικούς” μας ηγέτες, αλλά στον Έναν και Μοναδικό που θα μπορεί να γυρίσει πραγματικά τούμπα τη κατάσταση και να μας “υποδείξει” αυτόν που θα μας κυβερνήσει. Κι Αυτός ο κάποιος, είναι ο ίδιος ο Χριστός!

Το πρώτο βήμα από εμάς, έγινε πριν από τρείς μέρες. Χτυπήσαμε στα…μαλακά υπογάστρια το “Ψευτορωμαίϊκο” και ο πονος που ένοιωσε ήταν μεγάλος. Το χτύπημα αυτό, ήταν θανατηφόρο. Σε λίγο καιρό – θυμηθείτε με! – θα το δείτε να καταρρέει και θα…κάνετε τον σταυρό σας από την όψη του …θεάματος αυτού.

Στις επόμενες εκλογές, ψηφίστε έναν από αυτούς που ανέφερα πιο πάνω και που εσείς θα επιλέξετε, σύμφωνα με τα κριτήρια που έθεσαν οι σύγχρονοι Άγιοι μας, να περάσει η στενωπός και μετά το τέλος των γεγονότων, όταν δηλαδή πάνω στον τρούλο της Αγιά Σοφιάς τοποθετηθεί και πάλι ο τιμημένος Σταυρός, τότε θα δούμε όλοι μας τον Ηγέτη να αναδύεται.

Αυτόν που ο Θεός θα μας υποδείξει και που θα κάνει την Νέα Ρωμιοσύνη και πάλι μεγάλη.

Είναι γραμμένο. Και θα γίνει.

Πύρινος Λόγιος

[email protected]