Έφυγες νωρίς… τόση μοναξιά που να χωρέσει… (μουσικά βίντεο)
Ιούλιος ήταν και τοτε…
Καθόταν κάτω από την κληματαριά, με το ‘να τσιγάρο στο χέρι και στο άλλο τον καφέ…
… και το βλέμμα στο κενό, να γεμίζει εικόνες περιμένοντας το μοιραίο…
Αλήθεια, το κενό, γεμίζει με εικόνες;
Γεμίζει… όλα τα κενά γεμίζουν με κάτι, αν τους έχεις ρίξει χώμα και σπόρους…
… αν το νοιάζεσαι…
… αν το περιποιείσαι…
Κι εκείνη το νοιαζόταν και το φρόντιζε…
… κι οι σπόροι άρχισαν να ξεπετούν μικρά κλωναράκια…
… μικρά λουλούδια…
… κι εκείνη τους μιλούσε…
… τ’ άγγιζε απαλά…
… φευγαλέο αγάπης χάδι…
… και τα ‘βλεπε να μεγαλώνουν αργά αργά…
… πολύ αργά…
… μ’ αυτό δεν ήθελε να το δει…
Αρνιόταν να δει, πως τα κενά στις ρωγμές της ψυχής, δεν γεμίζουν μ’ ένα ζευγάρι χέρια, αλλά με δυο…
… κι όλο μιλούσε στα μικρά λουλουδάκια της…
… κι όλο τους τραγουδούσε και τ’ άγγιζε με της αγάπης τ’ απαλό χάδι…
Το ταξείδι τους…
… τα όνειρά τους, που χτίστηκαν στην άμμο…
Η Ζακλίν, καθόταν σιωπηλή δίπλα στην αυλόπορτα…
… ασυνήθιστα σιωπηλή…
… μικρή χνουδωτή μπαλίτσα…
… πάντα της άρεσε να κάθεται εκεί και να τον περιμένει…
… την έπαιρνε με τ’ αυτοκίνητο βόλτα κι αυτή, τρελλαινόταν για βόλτες…
… για τον αέρα που ανέμιζε τα μαλλιά της και χάϊδευε το πρόσωπό της…
… σ’ όλα τα σκυλιούδκια αρέσει αυτό…
Και ξαφνικά, ένα ουρλιαχτό, που μ’ ανθρώπινο λυγμό έμοιαζε, την έβγαζε από το κενο των σκέψεών της…
… ένα ουρλιαχτό, που πάγωσε το αίμα της…
… ένα ουρλιαχτό, που δεν θα ξεχνούσε ποτέ στη ζωή της…
Λίγα λεπτά αργότερα, κτυπούσε το κινητό της…
«Ο μπαμπάς, έφυγε»…
Βούρκωσε… στο λαιμό της ένας κόμπος…
17 Ιουλίου 2011 …
… 17 Ιουλίου 2024…
… ο χρόνος κυλά αμείλικτος…
… και μένουν οι μνήμες να συντροφεύουν το υπόλοιπο της ζωής…
Έφυγες νωρίς… τόση μοναξιά που να χωρέσει…
Καλλιόπη
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες, θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας, για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης, σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολογίου, μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε, καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιοδνήποτε τρόπο, το ιστολόγιο. Ο διαχειριστής του ιστολογίου, δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, να έχετε υπόψη σας τα ακόλουθα:
- Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές ή χυδαιολογίες.>
- Μην δημοσιεύετε άσχετα με το θέμα σχόλια.
- Ο κάθε σχολιαστής, οφείλει να διατηρεί ένα μόνον όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
- Με βάση τα παραπάνω, η διαχείριση, διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων, χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
- Επιπλέον σας τονίζουμε, ότι το ιστολόγιο, λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου, τα σχόλια θα αναρτώνται μόλις αυτό καταστεί δυνατόν.
Κυρία, καταλαβαίνω… Ήταν 13 του Ιούλη… στη δική Της τροχιά.. ζωής… Δεν ήταν ξαφνικό, ήταν το αναμενόμενο τέλος της φρίκης…΄Ομως στη σιωπή, θεριεύει… Όχι, δεν είναι κάν μοναξιά, (εφόσον εκεί είσαι, έστω και μόνος)˙ κάτι άλλο, πιό ουσιαστικό… Κάτι, σαν ρήγμα στον υπαρκτικό χωρόχρονο, σαν να ξεράθηκε ο χρόνος, να έπεσε ο τοίχος, να χάθηκε η στέγη. Να σβήστηκαν τα χρώματα.
Τα λόγια δε φτάνουν τόσο βαθειά. Τα αγγίγματα δεν αγγίζουν. Ίσως κάποιοι άτεχνοι στίχοι…Μιά στιγμιαία λάμψη Αιωνιότητας…
Στο Ρουλίνι
Τις ώρες τῆς μέρας,
χαιρέτα, τριζόνι.
Αγάπης τις ώρες,
χαράς, γέλιου,
αγώνα και πόνου,
που λειώνει,
η μνήμη κλειδώνει.
Ὰνάρρηχα, ἀνάντι,
ἤ, ὡς πέρα απ’ το κέρας
της πύλης του χρόνου
μαγνάδι
τραγούδι, ἀνάερο χάδι
ἡ νύχτα ἁπλώνει.
Η Αύρα στο δείλι, υγρά, ψιθυρίζει,
στον Έσπερο η Λύρα, κι αφουγκράζεται ο θόλος των άστρων,
σπιθίζει,
απαντά.
Όλα τώρα,
φαντάζουνε σύμβολα, μυστικά, συλλαβές, αοράτων γιγάντων
που
ανταλλάζουν, κι ιστορούνε εμάς, στη μπαλάντα των πάντων.
Στο δικό μας το μάτι καθώς, ξαναπαίρνουνε φως.
Ήταν ρήγμα και κλείνει
Όναρ, Θάμπος,
Τελειώνει.
Εμμένεια Αιθέρα που ενώνει.
Χορικό, φτερωτοί, Χερουβείμ, θρόνοι, αγάπες,
γδυτές από εαυτό.
Με μετάνια καμμιά!
Ήταν Νίκη!
Ενεστώς! Στέψη! Παιγνιδιού δρέψη!
Οι Πλανήτες στους Οίκους, ως είχαν πεσέψει!
«Φάνηκες. Με ώρα. Μία γύρα. ‘Εγώ’, ήταν, Ρουμπίνι. Άνεμος. Κύμα. Ομορφιά. Μύρα. Αλήθεια. Χορός. Μύθος. Σκέψη. Μία ρίμα. Όνειρο χάρης που μένει. Πλεγμένη. Στημόνι. Τριπλό νήμα. Είναι Χώρος. Χρόνοι. Κενό. Δίνη. Λάμψη. Γιρλάντα. Λουλούδι. Γαλήνια, βαίνε, χλωμή Αγαπημένη. Κι άλλο πιά, έτσι, μην κοιμάσαι, ξανά.»
ΟΜΟΡΦΟ ΖΕΥΓΑΡΙ ΗΣΑΣΤΑΝ, ΚΑΙ ΕΣΕΙΣ ΦΑΙΝΕΣΤΕ ΠΟΛΥ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΗ ΚΑΙ ΟΜΟΡΦΗ ΣΤΙΣ ΦΩΤΟΣ… ΜΕΓΑΛΗ ΥΠΟΘΕΣΗ ΝΑ ΧΕΙΣ ΒΡΕΙ ΤΟ ΕΤΕΡΟ ΣΟΥ ΗΜΙΣΥ…
Η ευτυχία, είναι στιγμές… μαθαίνεις να ζεις μ’ αυτές όταν χάνεις τον άνθρωπό σου και κοιτάς μπροστά, γιατί ξέρεις πως το παρελθόν τέλειωσε…
Κι εγώ το ίδιο σκέφτηκα, αγαπητή Καλλιόπη, όπως κι ο/η Ανώνυμος στις 11:36 μ.μ.
Όμορφο, ταιριαστό ζευγάρι με έξυπνα διαπεραστικό βλέμμα και οι δύο. Άλλοι δεν έχουν βρει ποτέ το έτερον ήμισυ, οπότε είναι μεγάλη ευλογία που βρήκατε ο ένας τον άλλον.
Υπέροχο και το αφιέρωμα που του έκανες. Αγγίζει την ψυχή μας.
Βέβαια σου λείπει… οπωσδήποτε… δεν γίνεται να μη σου λείπει.
Όπως έλεγα και στη μητέρα μου, όταν έφυγε ο πατέρας μου, “πες ότι πήγε για μεταπτυχιακό στην Αυστραλία και δεν υπάρχει τρόπος επικοινωνίας, δεν υπάρχει τηλέφωνο”.
Στα όνειρα σίγουρα έρχεται και σ’ επισκέπτεται ο αγαπημένος σου.
Και ίσως πότε-πότε να σε τριγυρίζει μια πεταλούδα, που τα παλιά χρόνια την έλεγαν “ψυχή”. Μου συμβαίνει κάποιες φορές από τότε που “έφυγε” η αγαπημένη μου μητέρα.
Θα ξαναδούμε τα αγαπημένα μας πρόσωπα και τότε δεν θα χωρίσουμε ποτέ απ’ αυτά. Κι αν όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας παγκοσμίως, συνεχίσουν, τότε ο χρόνος που θα ενωθούμε με την ουράνια θριαμβεύουσα Εκκλησία, στην οποία ανήκουν οι αγαπημένοι μας, είναι κοντά.
Κουράγιο όσο μπορείς.
Σε σκέφτομαι. Σ’ αγαπώ.
Ζωή μου, λένε πως κάποιες σχέσεις είναι προδιαγεγραμμένες να συμβούν… το πιστεύω…και πιστεύω πως όλα γίνονται για κάποιο λόγο…
Μπήκε στη ζωή μου και την ανέτρεψε τελείως… κι όσο μεγαλώνουμε, βλέπουμε διαφορετικά τα πράγματα…
Μου λείπει, σε μια εποχή που η μοναξιά γίνεται πολύ σκληρή, ακόμα κι αν την έχεις επιλέξει…
Σ΄ευχαριστώ πολύ…
Μπορεί να έφυγε απο αυτόν τον κόσμο αλλά δεν θα φύγει ποτέ απο τις αναμνήσεις σου και την καρδιά σου. Θα είναι ΠΑΝΤΑ εκεί και θα σου ζεσταίνει την ψυχή…
Η ψυχή, δεν ζεσταίνεται μόνο από αναμνήσεις… έχει ανάγκη κι από την φυσική παρουσία…
Σ’ ευχαριστώ, Δημήτρη…
Καθώς δεν υπάρχουν λόγια για μια τέτοια ΑΠΩΛΕΙΑ… Χρέος του Chopin, με Το Υπέρτατό Του Χάρισμα…
https://youtu.be/Yk-So4rt1cc?t=50
N.B.
Σας ευχαριστώ…
Θυμόμαστε ό,τι Ωραίο Ζήσαμε Μαζί τους αλλά η Πίκρα δε χάνεται Ποτέ…
Ευχόμαστε να τούς ξανασυναντήσουμε κάποτε…
Είναι γραφτό να τους συναντήσουμε… μέχρι τότε κάποια βαθιά πληγή αιμορραγεί…
Καταλαβαίνω τι γράφετε, λυπάμαι. Ο Θεός μαζί σας
Σας ευχαριστώ