Οι μεγάλοι έρωτες κρύβουν μια άνω τελεία
Οι μεγάλοι έρωτες δεν ξεχνιούνται ποτέ γιατί ποτέ δεν καταρρίφθηκαν, ποτέ δεν εκθρονίστηκαν, δεν απομυθοποιήθηκαν. Δεν έγιναν συνήθεια. Πάγωσαν στο χρόνο σαν φωτογραφίες καρφιτσωμένες σε πίνακα από φελλό σε φοιτητικό δωμάτιο.
Οι μεγάλοι έρωτες δεν τελειώνουν ποτέ. Μπαίνει μόνο μια άνω τελεία. Ένα σημαδάκι τόσο δα, ίσα ίσα για να ηρεμεί το μέσα μας, να ταΐζει τον τυφλό εγωισμό μας και να τον παραπλανά.
Ποιος άλλωστε νοιάζεται για το αν είναι λίγο πιο πάνω ή πιο κάτω ζωγραφισμένη στη γραμμή του τετραδίου της ζωής μας μια τελεία;
Εξάλλου, κανείς δε θα το καταλάβει. Κι έτσι πλανάται τόσο έντονα η ιδέα του τέλους, που μετά από λίγο καιρό πείθει ακόμα και εμάς τους ίδιους.
Οι μεγάλοι έρωτες όμως μάτια μου, είναι καταδικασμένοι να υπάρχουν για πάντα. Να σε σιγοκαίνε και να σε τρομάζουν. Υπάρχουν στους στίχους ενός τραγουδιού, στις γνώριμες εικόνες που ζωντανεύουν μπροστά σου χορεύοντας, χωρίς να το επιδιώκεις.
Εκείνες οι εικόνες που εισβάλλουν στην καθημερινότητα σου και δείχνουν το πώς θα ήταν στο σήμερα, μουντζώνοντάς σε που δεν το προσπάθησες παραπάνω. Που ποτέ δε θα μάθεις ποια θα ήταν η κατάληξη της συγκεκριμένης ιστορίας. Τις καταλαβαίνεις από τον κόμπο που προκαλούν στο λαιμό σου, στο ακούσιο ξεροκατάπιωμα που σε ξαφνιάζει.
Στο γνώριμο ήχο κάποιας φωνής ενός αγνώστου ανθρώπου, σ’ ένα μπλουζ που ακούγεται από ένα περαστικό αμάξι ενώ ανεβαίνεις στο σπίτι σου πτώμα απ’ τη δουλειά.
Χρωστούμενα που δεν ξεχρεώνονται ποτέ.
Οι μεγάλοι έρωτες δεν ξεχνιούνται ποτέ γιατί ποτέ δεν καταρρίφθηκαν, ποτέ δεν εκθρονίστηκαν, δεν απομυθοποιήθηκαν. Δεν έγιναν συνήθεια. Πάγωσαν στο χρόνο σαν φωτογραφίες καρφιτσωμένες σε πίνακα από φελλό σε φοιτητικό δωμάτιο.
Έμειναν να τις κοιτάζεις με στοργή, με λησμονιά, με απεριόριστη αγάπη, συναισθήματα που σε κάνουν να θυμάσαι το ταίριασμα που υπήρχε, μέσα από μοναδικά στιγμιότυπα. Συζητήσεις που ποτέ δεν κατάφερες να ξανακάνεις με τον ίδιο τρόπο, χαζομάρες μέσα στο δρόμο, αγγίγματα που σου αναστάτωναν ολόκληρη την ύπαρξη. Η υπέροχη αίσθηση του να είσαι ο εαυτός σου. Όλα αυτά που σε κάνουν να μετανιώνεις για την απόφασή σου ή ακόμα και για τη δειλία σου.
Είναι ακριβώς η στιγμή που ανάβεις το τσιγάρο σου και τραβάς μια μεγάλη τζούρα που καίει το μέσα σου. Η στιγμή που εκπνέεις όλη αυτή την ένταση που βγήκε τώρα από το πουθενά. Κι όπως ντουμανιάζει το οπτικό σου πεδίο, ανάμεσα στη θολούρα συνειδητοποιείς πως τούτος εδώ ο έρωτας, δε μοιάζει με κανέναν άλλον. Τούτος ο διαβολεμένος έρωτας ήταν ξεχωριστός.
Και τι έμεινε; Μια σκέψη που σου ξεσηκώνει το είναι και μια πραγματικότητα που σε βρίσκει συμβιβασμένο, αγκαλιά με ένα «κακό» αντίγραφο·
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες, θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας, για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης, σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολογίου, μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε, καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιοδνήποτε τρόπο, το ιστολόγιο. Ο διαχειριστής του ιστολογίου, δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, να έχετε υπόψη σας τα ακόλουθα:
- Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές ή χυδαιολογίες.>
- Μην δημοσιεύετε άσχετα με το θέμα σχόλια.
- Ο κάθε σχολιαστής, οφείλει να διατηρεί ένα μόνον όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
- Με βάση τα παραπάνω, η διαχείριση, διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων, χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
- Επιπλέον σας τονίζουμε, ότι το ιστολόγιο, λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου, τα σχόλια θα αναρτώνται μόλις αυτό καταστεί δυνατόν.
( ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΒΙΒΛΙΟΥ )
2014….
Το διάβασα…
Πάνω σε τρελό έρωτα….
Και μου άλλαξε τα πάντα….
Γιατί η δύναμη του έρωτα….
Ανασταίνει την αγάπη….
Η ΔΥΝΑΤΗ ΧΑΡΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΙΟ ΜΕΓΑΛΟΣ ΠΕΙΡΑΣΜΟΣ ΜΕΣ’ ΣΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΖΩΗ. ΖΩΝΤΑΣ ΤΗ ΜΕΤΡΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ ΡΟΥΤΙΝΑΣ ΜΑΘΑΙΝΕΙΣ ΝΑ ΑΡΚΕΙΣΑΙ ΣΤΗ ΓΕΥΣΗ ΤΗ ΛΙΓΟΣΤΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ, ΜΑΘΑΙΝΕΙΣ ΝΑ ΠΕΙΘΑΡΧΕΙΣ Σ’ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΣΟΥ ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ. ΙΣΩΣ ΘΑ ΗΤΑΝ ΚΑΛΑ, ΑΝ ΟΛΑ ΕΜΕΝΑ ΩΣ ΕΔΩ. ΜΑ ΔΕΝ ΜΕΝΟΥΝ ΩΣ ΕΔΩ. ΜΕΣ’ ΣΤΗ ΖΩΗ ΠΑΡΑΜΟΝΕΥΕΙ Ο ΠΕΙΡΑΣΜΟΣ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΧΑΡΑΣ. ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΟΙ ΩΡΕΣ Η ΣΤΙΓΜΕΣ ΠΟΥ ΣΥΝΑΝΤΙΕΣΑΙ ΜΕ ΤΟ ΙΔΙΑΙΤΕΡΟ, ΤΟ ΣΠΑΝΙΟ ΜΕΣ’ ΣΤΗ ΖΩΗ, ΜΕ ΤΟ ΔΥΝΑΤΟ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ. ΚΙ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΓΕΓΟΝΟΣ Η ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ! Η ΜΙΑ ΑΛΗΘΕΙΑ! Η ΜΙΑ ΑΓΑΠΗ!. ΚΑΙ ΓΕΥΕΣΑΙ ΞΑΦΝΙΚΆ ΜΙΑ ΞΕΧΩΡΙΣΤΗ ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΖΩΗΣ, ΕΝΑ ΚΡΑΣΙ ΠΟΥ ΣΕ ΜΕΘΑΕΙ, ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΑΝ ΦΤΑΝΕΙ ΜΟΝΟ ΜΕΧΡΙ ΤΑ ΧΕΙΛΗ. ΡΟΥΦΑΣ ΑΠΛΗΣΤΑ, ΟΣΟ ΣΟΥ ΕΙΝΑΙ ΜΠΟΡΕΤΟ, ΜΕ ΔΕΝ ΠΡΟΛΑΒΑΙΝΕΙΣ ΝΑ ΝΙΩΣΕΙΣ ΠΟΤΕ ΚΑΠΟΙΑ ΠΛΗΡΟΤΗΤΑ. ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΠΡΟΛΑΒΕΣ ΝΑ ΞΥΠΝΗΣΕΙΣ ΑΠ’ ΤΟ ΛΗΘΑΡΓΟ ΤΗΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ ΣΟΥ ΑΥΤΑΡΚΕΙΑΣ, ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΠΡΟΛΑΒΕΣ Ν’ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΕΙΣ ΤΗ ΦΤΗΝΕΙΑ ΚΑΙ ΤΗ ΜΙΚΡΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΚΑΘΗΜΕΡΗΝΩΝ ΣΟΥ ΕΝΑΣΧΟΛΗΣΕΩΝ, ΜΟΝΟ ΑΥΤΟ ΚΑΙ ΤΙΠΟΤΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ.
ΚΑΙ ΜΕΝΕΙΣ ΜΕ ΤΗΝ ΓΕΥΣΗ ΤΗΣ ΔΥΝΑΤΗΣ ΧΑΡΑΣ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΚΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΑΜΕΙΛΙΚΤΗ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗΣ ΣΤΗ ΡΟΥΤΙΝΑ. ΑΥΤΗ Η ΓΕΥΣΗ ΚΙ ΑΥΤΗ Η ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ ΔΙΧΑΖΟΥΝ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΣΟΥ Σ’ ΕΝΑ ΦΟΒΕΡΟ ΣΠΑΡΑΓΜΟ. ΣΥΓΚΡΗΝΕΙΣ ΤΗ ΖΩΗ ΠΟΥ ΘΑΘΕΛΕΣ ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΗΤΙΚΑ ΝΑ ΖΗΣΕΙΣ Κ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ ΕΝΑΣ ΠΟΝΟΣ ΑΒΑΣΤΑΧΤΟΣ. Η ΣΥΓΚΡΙΣΗ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΑΡΠΟΣ Ο ΠΙΚΡΟΤΑΤΟΣ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΧΑΡΑΣ. ΑΝ ΕΛΕΙΠΕ Η ΣΥΓΚΡΙΣΗ, ΑΝ ΕΛΕΙΠΕ Η ΑΝΑΠΑΥΛΑ, ΘΑΜΑΣΤΑΝ ΗΣΥΧΟΙ ΣΤΗ ΦΤΩΧΕΙΑ ΜΑΣ, ΑΝΑΠΑΥΜΕΝΟΙ ΣΤΗ ΜΕΤΡΙΟΤΗΤΑ ΜΑΣ. Η ΜΕΓΑΛΗ ΧΑΡΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΓΕΓΟΝΟΣ ΕΝΑςΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ Η ΜΙΑ ΑΓΑΠΗ. ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ’ ΝΑΙ ΚΑΙ ΜΙΑ ΟΜΟΡΦΙΑ, ΜΙΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΟΜΟΡΦΙΑ. Ο’ ΤΙ ΑΠ’ ΑΥΤΑ ΚΙ ΑΝ ΕΙΝΑΙ, Η ΜΕΓΑΛΗ ΧΑΡΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΟΤΕ ΕΝΑ ΔΥΝΑΤΟ ΚΟΜΑΤΗ ΖΩΗΣ, ΜΙΑ ΦΛΕΒΑ ΖΩΗΣ ΠΟΥ ΞΕΠΕΤΑΓΕΤΑΙ ΚΕΛΑΡΥΣΤΗ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΑΝΥΔΡΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ. ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΞΕΧΩΡΙΣΤΗ ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΖΩΗΣ. ΚΑΙ ΣΑΝ ΤΕΤΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΑΛΗΘΙΝΗ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΜΟΝΟΤΟΝΗ ΓΕΥΣΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ. ΕΡΧΕΤΑΙ ΝΑ ΜΑΣ ΠΛΟΥΤΙΣΕΙ ΜΕ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΜΙΑΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΠΟΥ ΞΕΠΕΡΝΑΕΙ ΤΟ ΕΦΗΜΕΡΟ. ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΠΛΟΥΤΙΣΜΟΣ ΑΥΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΧΡΩΣΤΑΜΕ ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΔΥΝΗ.ΓΙΑ ΣΚΕΨΟΥ ΝΑ ΠΙΣΤΕΥΕΙΣ ΠΩΣ ΟΛΟ ΚΙ ΟΛΟ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΛΕΜΕ ΖΩΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑ ΜΙΑ ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΗ ΥΠΟΤΑΓΗ ΣΤΟ ΡΥΘΜΟ ΠΟΥ ΣΟΥ ΥΠΑΓΟΡΕΥΕΙ ΤΟ ΜΑΓΓΑΝΙ ΤΗΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑΣ! ΟΧΙ, Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΠΛΟΥΤΟΣ ΑΤΙΜΗΤΟΣ, ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΠΑΝΔΕΣΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΓΕΥΣΗ ΤΗΣ ΠΕΙΝΑΣΜΕΝΗΣ ΨΥΧΗΣ. ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΚΟΣΜΟΣ ΟΛΟΚΛΗΡΟΣ, ΕΝΑΣ ΟΜΟΡΦΟΣ, ΑΝΕΞΕΡΕΥΝΗΤΟΣ ΚΟΣΜΟΣ. ΚΑΙ ΜΙΑ ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΑΠΕΡΑΝΤΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΣΟΥ ΜΕΘΑΕΙ ΝΑ ΤΟΝ ΔΙΑΤΡΕΧΕΙ ΜΕ ΠΑΡΘΕΝΙΚΗ ΕΚΣΤΑΣΗ. ΚΑΙ ΜΙΑ ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ Η ΠΙΟ ΟΜΟΡΦΗ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ ΚΑΙ ΣΟΥ ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ ΤΗΝ ΑΤΙΜΗΤΗ ΧΑΡΑ ΝΑ ΝΙΩΘΕΙΣ ΠΩΣ ΝΙΚΙΕΤΑΙ Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΣΟΥ ΣΤΟ ΒΛΕΜΑ, ΣΤΗ ΦΩΝΗ, ΣΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΕΝΟΣ ΑΔΕΡΦΟΥ ΣΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ. ΚΑΙ ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΟΜΟΡΦΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΜΙΑ ΠΛΗΣΜΟΝΗ ΤΟΥ ΜΕΣΑ ΜΑΣ ΚΟΣΜΟΥ, ΕΝΑ ΞΕΧΕΙΛΙΣΜΑ ΠΛΗΡΩΣΗΣ, ΜΙΑ ΓΝΗΣΙΑ ΗΔΟΝΗ. ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ Ή ΜΙΑ ΑΛΗΘΕΙΑ Ή ΜΙΑ ΑΓΑΠΗ Η ΟΜΟΡΦΙΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΛΟΥΤΟΣ Ο ΑΤΙΜΗΤΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ, ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΠΑΝΔΕΣΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΓΕΥΣΗ ΤΗΣ ΠΕΙΝΑΣΜΕΝΕΙΣ ΨΥΧΗΣ. ΜΟΝΟ ΠΟΥ Η ΠΕΙΝΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΕΙΝΑΙ ΣΥΧΝΑ ΠΙΟ ΜΕΓΑΛΗ ΑΠΟ ΟΛΑ Τ΄ΑΓΑΘΑ ΠΟΥ ΤΗΣ ΠΡΟΣΦΕΡΟΝΤΑΙ. ΓΙ΄ΑΥΤΟ ΚΛΗΡΟΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΟΣ ΠΑΝΩ ΣΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ ΤΗΣ ΓΗΣ ΕΙΝΑΙ Η ΠΕΙΝΑ ΚΑΙ Η ΔΙΨΑ. ΌΣΟ ΠΙΟ ΔΥΝΑΤΑΓΕΥΕΤΑΙ ΚΑΝΕΙΣ ΤΙΣ ΞΕΧΩΡΙΣΤΕΣ ΧΑΡΕΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ, ΤΟΣΟ ΚΑΙ ΤΟ ΤΙΜΗΜΑ ΤΗΣ ΔΙΨΑΣ ΤΟ ΠΛΗΡΩΝΕΙ ΑΚΡΙΒΟΤΕΡΑ. Η ΣΥΓΚΡΙΣΗ ΤΗΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΧΑΡΑΣ ΓΕΝΝΑΕΙ ΤΗ ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ ΚΙ΄Η ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ ΜΕΤΑΦΡΑΖΕΤΑΙ ΣΕ ΠΕΙΝΑ ΚΑΙ ΔΕΙΨΑ ΑΣΙΓΑΣΤΗ. Η ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΡΟΜΑΝΤΙΚΗ ΑΝΑΠΟΛΗΣΗ, ΟΥΤΕ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΜΙΑ ΔΥΝΑΤΗ ΕΠΙΘΥΜΙΑ. ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΜΑΡΤΥΡΙΟ, ΕΝΑ ΜΑΡΤΥΡΙΟ ΠΕΙΝΑΣ ΚΑΙ ΔΙΨΑΣ. ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΑΡΡΩΣΤΙΑ ΟΛΟ ΧΛΩΜΑΔΑ ΚΙ ΕΞΑΝΤΛΗΣΗ, ΠΟΥ ΓΑΤΖΩΝΕΤΑΙ ΣΤΑ ΣΩΘΙΚΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΣΕ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΣΠΑΡΤΑΡΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΓΩΝΙΑ ΤΟΥ ΑΝΙΚΑΝΟΠΟΙΗΤΟΥ. Η ΠΙΟ ΒΑΘΕΙΑ, Η ΠΙΟ ΑΠΑΙΤΗΤΙΚΗ ΛΑΧΤΑΡΑ, ΜΙΑ ΛΑΧΤΑΡΑ ΠΟΥ ΣΕ ΑΡΡΩΣΤΕΝΕΙ. ΟΤΑΝ ΛΑΧΤΑΡΑΣ ΚΑΤΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΧΩΡΗΣ ΝΑ ΤΟ ΕΧΕΙΣ ΓΕΥΤΕΙ , ΤΟΤΕ ΜΕΘΑΣ ΙΣΩΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΣΜΟΝΗ. ΌΤΑΝ ΌΜΩΣ ΤΟ ΓΕΥΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΟ ΝΟΣΤΑΛΓΕΙΣ, ΕΙΣΑΙ ΔΥΔΤΥΧΙΣΜΕΝΟΣ. ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΑΔΥΣΩΠΗΤΗ Η ΔΙΨΑ ΠΟΥ ΦΕΡΝΕΙ Η ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ, ΩΣΤΕ ΟΔΗΓΕΙ ΣΤΑ ΕΣΧΑΤΑ ΟΡΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ, ΣΤΗΝ ΕΠΙΘΥΜΙΑ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ. ΕΙΝΑΙ ΣΤΙΓΜΕΣ ΠΟΥ ΕΙΜΑΙ ΣΙΓΟΥΡΟΣ ΓΙΑ ΤΑ ΑΙΤΙΑ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΜΟΥ.. ΘΑ ΠΕΘΑΝΩ ΑΠΟ ΔΙΨΑ. ΚΙ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΑΝΑΙ ΜΙΑ ΚΑΥΧΙΣΗ, ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΚΑΤΑΔΙΚΗ. ΞΕΡΩ ΠΩςΣ ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΝΩ, ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΘΑ ΒΡΟΥΝ ΜΙΑ ΚΑΠΟΙΑ ΑΡΡΩΣΤΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΣΟΥΝ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΜΟΥ. ΚΙ ΟΜΩΣ, ΤΟ ΠΙΟ ΣΩΣΤΟ ΘΑ΄ΝΑΙ ΝΑ ΠΟΥΝ: ΑΥΤΟΣ ΠΕΘΑΝΕ ΑΠΟ ΔΥΨΑ, ΣΙΓΟΥΡΑ ΘΑ ΠΕΘΑΝΩ ΑΠΟ ΔΙΨΑ, ΑΥΤΗ ΘΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΙΤΙΑ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΜΟΥ. ΌΣΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΦΟΡΜΗ ΤΕΤΟΙΕΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΛΕΣ. ΔΕΝ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ ΠΙΑ ΘΑ ΕΙΝΑΙ Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ.
Η ΠΙΟ ΜΕΓΑΛΗ ΧΑΡΑ ΚΑΙ ΤΟ ΠΙΟ ΜΕΓΑΛΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ ΜΕΣ΄ΣΤΗ ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ Ή ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ Ή ΜΙΑ ΑΛΗΘΕΙΑ Ή ΜΙΑ ΑΓΑΠΗ Η ΜΙΑ ΟΜΟΡΦΙΑ. Ο ΜΙΚΡΟΣ ΠΡΙΓΚΙΠΑΣ ΝΟΣΤΑΛΓΟΥΣΕ ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟ ΚΙ ΗΤΑΝ ΑΥΤΗ ΤΟΥ Η ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ ΜΙΑ ΒΑΘΕΙΑ ΣΙΓΟΥΡΙΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΔΙΨΑ. ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΝΑ ΝΟΣΤΑΛΓΟΥΜΕ ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΛΙΓΑ ΛΟΟΥΛΟΥΔΙΑ, ΟΧΙ ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ, ΑΛΛΑ ΚΑΠΙΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ, ΔΕΜΕΝΑ ΜΕ ΜΙΑΝ ΑΓΑΠΗ Η ΜΕ ΜΙΑΝ ΧΑΡΑ. ΝΟΣΤΑΛΓΟΥΜΕ ΕΝΑ ΧΕΙΜΩΝΙΑΤΙΚΟ ΒΡΑΔΙΝΟ , ΜΕ ΤΟ ΤΖΑΚΙ ΝΑ ΠΑΙΓΝΙΔΙΖΕΙ ΤΗ ΦΛΟΓΑ ΤΟΥ ΣΕ ΜΟΡΦΕΣ ΑΓΑΠΗΜΕΝΕΣΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΗΣΥΧΙΑ ΕΟΣ ΤΟΠΙΟΥ ΕΞΩΧΙΚΟΥ. ΌΧΙ ΟΠΟΙΟΔΗΠΟΤΕ ΤΖΑΚΙ ΚΙ ΟΧΙ ΟΠΟΙΕΣΔΗΠΟΤΕ ΜΟΡΦΕΣ ΚΙ ΟΧΙ ΚΑΠΟΙΑ ΗΣΥΧΙΑ, ΑΛΛΑ ΤΗ ΒΑΘΕΙΑ ΗΣΥΧΙΑ ΕΚΕΙΝΗΣ ΤΗΣ ΞΕΧΩΡΙΣΤΗΣ ΩΡΑΣ. ΝΟΣΤΑΛΓΟΥΜΕ ΤΟ ΠΥΡΟΜΕΝΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΑΤΙΚΟ ΑΠΟΜΕΣΗΜΕΡΟ ΣΤΗΝ ΚΑΥΤΕΡΗ ΑΜΜΟΥΔΙΑ, ΜΕ ΤΗΝ ΘΑΛΑΣΣΑ Ν΄ΑΣΤΡΑΦΤΕΙ Σ΄ΕΚΤΥΦΛΟΤΙΚΕΣ ΑΝΤΑΥΓΙΕΣ ΠΟΥ ΚΑΘΡΕΦΤΙΖΟΥΝ ΤΗ ΧΑΡΑ ΜΑΣ. ΌΧΙ ΜΙΑ ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ΑΜΜΟΥΔΙΑ ΚΙ ΟΧΙ ΜΙΑ ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ, ΑΛΛΑ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΞΕΧΩΡΙΣΤΗ ΠΟΥ ΓΕΝΝΗΘΙΚΕ ΜΕΣΑ ΜΑΣ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΟΜΟΡΦΙΑΣ. ΝΟΣΤΑΛΓΟΥΜΕ ΕΝΑ ΒΛΕΜΜΑ, ΜΙΑ ΚΙΝΗΣΗ, ΕΝΑ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΟΥ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ, ΠΟΥ ΚΑΘΡΕΦΤΙΣΕ ΜΕΣΑ ΜΑΣ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΟΥ ΟΛΟΚΛΗΡΗ, ΠΑΝΩ ΣΤΗ ΔΙΑΦΑΝΕΙΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΜΑΣ, ΝΟΣΤΑΛΓΟΥΜΕ ΑΠ΄ΑΥΤΟΝ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΟΨΗ ΤΟΥ ΥΛΙΚΟΥ ΤΟΥ ΠΡΟΣΩΠΟΥ, ΜΑ Η ΕΚΦΡΑΣΗ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΠΟΥ ΣΠΑΡΤΑΡΑΕΙ ΜΕΣΑ ΤΟΥ.
ΟΙ ΣΤΙΓΜΕΣ ΤΗΣ ΔΥΝΑΤΗΣ ΖΩΗΣ Η ΣΥΓΚΡΙΣΗ ΚΑΙ Η ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ ΠΟΥ ΤΙΣ ΣΥΝΟΔΕΥΟΥΝ, ΕΙΝΑΙ ΜΙ ΒΑΘΕΙΑ ΟΔΥΝΗ, Η ΟΔΥΝΗ ΠΟΥ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΡΠΟΦΟΡΗΣΕΙ ΜΕΣΑ ΜΑΣ Η ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ. ΜΕΝΟΝΤΑΣ ΔΟΥΛΟΙ ΣΤΟ ΠΡΟΣΚΑΙΡΟ ΚΙ ΕΦΗΜΕΡΟ ΚΑΙ ΦΘΑΡΤΟ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΤΟΥΤΟΥ. ΚΛΕΙΝΟΥΜΕ ΟΛΗ ΤΗ ΘΕΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΣΤΙΣ ΧΩΜΑΤΕΡΕΣ ΕΚΤΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΡΟΥΤΙΝΑΣ, ΓΙΝΕΤΑΙ ΟΛΗ Η ΖΩΗ ΕΝΑΣ ΠΑΧΥΣ ΧΩΜΑΤΟΔΡΟΜΟΣ ΠΟΥ ΤΟΝ ΠΕΡΝΑΜΕ ΕΡΠΟΝΤΑΣ. ΚΑΘΕ ΞΥΠΝΗΜΑ ΟΜΩΣ ΚΑΠΟΙΑΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΧΑΡΑΣ ΜΕΣΑ ΜΑΣ, ΚΑΘΕ ΓΕΥΣΗ ΜΕΘΥΣΤΙΚΗ ΤΟΥ ΙΔΙΑΙΤΕΡΟΥ ΚΑΙ ΞΕΧΩΡΙΣΤΟΥ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΤΗ ΖΩΗ, ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΓΕΥΣΗ ΤΟΥ ΑΠΟΛΥΤΟΥ ΚΑΙ ΓΙ΄ΑΥΤΟ ΜΙΑ ΕΛΠΙΔΑ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑΣ. ΑΥΤΗ Η ΠΟΙΟΤΗΤΑ Η ΞΕΧΩΡΙΣΤΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΔΕΝ ΒΛΑΣΤΑΙΝΕΙ ΣΤΑ ΧΩΜΑΤΑ ΤΗΣ ΓΗΣ ΜΑΣ. ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΘΑΡΗ ΤΗΝ ΑΙΣΘΗΣΗ ΠΩΣ Η ΠΗΓΗ ΤΗΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΠΟΥ ΑΛΛΟΥ. ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΙΤΤΟ ΝΑ ΠΑΣΧΙΖΟΥΝ ΟΙ ΗΘΙΚΟΛΟΓΟΙ ΝΑ ΣΤΕΡΙΩΣΟΥΝ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΤΑ ΛΟΓΙΚΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΦΤΙΑΞΑΝΕ ΣΤΑ ΓΡΑΦΕΙΑ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΕΤΑΘΑΝΑΤΙΑ ΖΩΗ. Η ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ ΖΕΙ ΜΕΣΑ ΜΑΣ ΣΤΗ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ, ΣΤΗ ΚΑΘΕ ΩΡΑ, ΣΑΝ ΣΥΓΚΡΗΣΗ ΚΑΙ ΣΑΝ ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ. Η ΟΔΥΝΗ ΑΠΟ ΤΗ ΓΕΥΣΗ ΤΗ ΛΕΙΨΗ ΤΗΣ ΔΥΝΑΤΗΣ ΖΩΗΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΟΝΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΑΜΕΝΟ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ. Ο ΧΑΜΕΝΟΣ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ ΖΕΙ ΜΕΣΑ ΜΑΣ ΣΤΙΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΧΑΡΑΣ, ΣΤΟ ΠΛΗΣΙΑΣΜΑ ΕΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥ, ΜΙΑΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ, ΜΙΑΣ ΑΓΑΠΗΣ Ή ΜΙΑΣ ΟΜΟΡΦΙΑΣ. ΟΙ ΣΤΙΓΜΕΣ ΤΗΣ ΔΥΝΑΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ ΜΑΣ ΠΕΙΘΟΥΝ ΠΩΣ Ο ΧΑΜΕΝΟΣ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΝΕΠΑΝΟΡΘΩΤΑ ΧΑΘΕΙ. ΗΤΑΝ ΤΟ ΞΕΚΙΝΗΜΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΠΟΡΕΙΑΣ, ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΡΜΑ ΤΗΣ. Η ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ ΤΟΥ ΑΠΟΛΥΤΟΥ ΠΟΥ ΚΑΙΕΙ ΜΕΣΑ ΜΑΣ ΞΑΝΟΙΓΕΙ ΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΠΛΗΡΩΜΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΚΑΡΤΕΡΕΙ ΣΤΗΝ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ. ΕΙΝΑΙ ΣΤΙΓΜΕΣ ΣΤΗ ΖΩΗ, ΑΥΤΕΣ ΠΟΥ ΚΑΝΟΥΝ ΤΗΝ ΔΙΨΑ ΜΑΣ ΜΑΡΤΥΡΙΟ ΚΑΙ ΠΟΥ ΤΟ ΝΙΩΘΟΥΜΕ ΚΑΘΑΡΑ ΠΩΣ Θ΄ΑΡΚΟΥΣΑΝ, ΣΕ ΜΙΑΝ ΑΕΝΑΗ ΠΑΡΑΤΑΣΗ, ΝΑ ΜΑΣ ΞΕΔΙΨΑΣΟΥΝ ΓΙΑ ΜΙΑΝ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ.
ΥΠΕΡΟΧΟ ΚΑΙ ΑΛΗΘΙΝΟ
Και η φύση η αθώα…. αναστενάζει….
Μαζί μας…
Στον αλληλοσπαραγμό….
Μπαίνει μόνο μια άνω τελεία. Ένα σημαδάκι τόσο δα, ίσα ίσα για να ηρεμεί το μέσα μας, να ταΐζει τον τυφλό εγωισμό μας και να τον παραπλανά.
έτσι , σωστά, πολύ σωστά
εξαιρετικό το κλείσιμο του άρθρου
ταπεινά συμπληρώνω
οι μεγάλοι, αληθινοί έρωτες δεν έχουν τελείες
μόνο άνω κάτω τελεία, ή διπλή τελεία με μια μονο χρήση, όταν πρόκειται να εξηγήσει ο ένας στον άλλον
και αποσιωπητικά
μόνο μετά από θαυμαστικό , για να δείξει το πρόσωπο την συγκίνηση του
Για εσάς…
Και όλους τους αδελφούς μου….
https://youtu.be/rFp75rT7pRU?feature=shared
Με συγχωρείτε….
Υπέροχο… κι ο άνθρωπος, μακρυά από το πνεύμα της φύσης… πώς γίναμε έτσι;;;
Ακριβώς Καλλιόπη….
Αυτό να ψάχνουμε….
Την αθωότητα….
Και σαν παιδιά…
Την βοήθεια….
Μόνοι….
Δεν αντέχεται…
Κόλαση….
Και παγίδα….
Συγνώμη Καλλιόπη….
Παρακαλώ… απλά ας μην χάσουμε την ευαισθησία μας… ζούμε καιρούς πολύ σκληρούς κι ανελέητους… αυτές οι αναρτήσεις, είναι μικρά αστεράκια για να φωτίζουν τα σκοτάδια που ζούμε… ας μην τις φορτώνουμε με άσχετα θέματα…
Σωστά….
Σας ευχαριστώ…
Και πάλη συγνώμη………..
Τόσα θέματα πολιτικά σε άσχετο θέμα να έρχεστε να βάζετε σχόλιο, τι να πω…
Το γράφω και στις επισημάνσεις κάτω από κάθε ανάρτηση…
ΣΕΒΑΣΤΕΙΤΕ ΤΟΝ ΧΩΡΟ ΠΟΥ ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣΤΕ… ΤΗΡΩΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΟΡΟΥΣ ΤΟΥ…
Συγνώμη ασχετο για το θέμα….
Αλλά….
Το πρόβλημα με τους νεοχριστιανούς….
Είναι ότι τους βαράει ο διάολος υπερηφάνεια….
Της αλήθειας και της ανωτερότητας της….
Ότι εγώ…
Γνωρίζω….
Και εσείς αμαρτωλοί…
Και αχάριστοι….
Και μείνανε μόνοι τους….
Δίχως πραγματικό παράδειγμα αγάπης…
Και ταπείνωσης….
Υπερόπτες ….
Ελιτιστες….
Με μασκουλες στην εκκλησία…και κλησιμο αυτών….
Δίχως κιχ…
Απέδειξαν….
Όχι….
Φόβο Θεού….
Αλλά…
κορονογιου….
Και μεδεν πίστη…
Τόσα χρόνια….
Αμάν τώρα θα φουντώσουν ακόμη περισσότεροε αγαπολογίες….
Και μετάνοιες…
Τόσα ξέρουν….
Τόσο βλέπουν χρόνια εκεί μέσα….
Λόγο…
Εγωισμού….
Κατακρισεως….
Γραμματείς και Φαρισαίοι.
Ευτυχώς ο Θεός τους κατέβασε τα βρακιά….!!!!
Και που να χτυπιουνται…
Αν δεν ταπεινωθούν…
Μαλάκες θα μείνουν…
Σαν τους Ταλιμπάν….
Αλλά δεν λένε να ταπεινωθούν….
Μετανόησαν…
Χαχαχουχα…
Και ξανά πρώτο τραπέζι πίστα….
Μηδενικά…
Κόμπλεξοι..
Του τίποτα….
Και μουγκα στρουγκα…
Μου λέει ο άλλος με μασκουλες και μπολι…
μέσα στην εκκλησία….
Τον βρήκα τύχεαία…
Μαυροφορεμένοι είναι εγωϊσμος….
Ευγενικά του απάντησα ναι….
Αλλά για θρήνο…
Εγώ δεν θρηνώ….
Αλλά τώρα άμα είναι έτσι και τις γυναίκες που καλοχαιρετας….
Παντελόνια φοράν
Εβραίεε….
Πέστες για τα παντελόνια που φοραννν…
Αν εγώ μπω με φούστα μέσα στην εκκλησία τουλάχιστον….
Τι θα πούνε ρε γκασμά;. .
Ρε τι σχιζοφρένειας είναι τούτοι…;
Μόνοι τους έμειναν…
Με κάτι θίτσες….
Που οι γιοι και κόρες…
Ένα μεγάλο κρεβάτι….
Αυτά είναι τα σπίτια….
Των χριστιανών….
Λένε….
Μα εμείς δεν είμαστε άγιοι….
Και ποιος σου είπε ότι είσαι ρε κορδομενε μαλάκα….
Ότι είσαι άγιος….
Ένας μαλακας και μισός είσαι….
Που νομίζεις ότι κάτι έγινες..
Από εκεί μέσα…
Με πράξεις ταπεινώσεως μεδεν …
Αλλά πώς την βλέπεις…
Με τον πνευματικό σου….
Μαζί….
Είναι άλλη σχιζοφρένια..
Ο κάθε ένας….
Στην αλήθεια του….
Και όχι μία…
Δίχως διάκριση…
Δίχως κοινό κάτι….
Ούτε καλησπέρα δεν πέφτει εκεί μέσα…
Παίρνεις το ζουμί….
Και ψεύτικα ταπεινά… απομακρύνεται…
Για την πάρτη σου…
Αλλά αδιάκριτος να πυροβολείς….
Φαντάσου …
Πάτο….
Διάκριση μεδεν….
Καταλαβαίνω…
Και του έκανα την χάρη….
Κακομαθημένα….
Κολόπαιδα….
Γεμάτο φαρησαϊκη αγάπη….
Χειρώτερο από τους ιουδαίους …
Και περημαινουμε καλήτερα….
Ένα Σπυρί γεμάτο πύον…
Από γονείς….
Και μη άλλο να πω….