Το είπα το 2016 και θα το ξαναπώ. Πρέπει να καταστήσουμε πλήρως υπεύθυνη αυτήν την επερχόμενη κυβέρνηση Τραμπ, διαφορετικά εμείς ως συντηρητικοί θα καταλήξουμε με ελάχιστη ή καθόλου μόνιμη αξία.

Προειδοποίησα τους αναγνώστες μου και πάλι νωρίτερα φέτος, όταν ο Τραμπ επέλεξε τον αντιπρόεδρο JD Vance, ένα αγόρι του νερού για μερικούς από τους πλουσιότερους και πιο επικίνδυνους τεχνοκράτες του κόσμου.

Η πολιτική σταδιοδρομία του Vance χρηματοδοτήθηκε από τον Peter Thiel, συνιδρυτή του PayPal και μιας απαίσιας εταιρείας που συνδέεται με τη CIA που ονομάζεται Palantir Technologies. Ο Θίελ είναι επίσης υποστηρικτής του Τραμπ, όπως και ο Έλον Μασκ, ένας άλλος τεχνοκράτης που εκτοξεύει συντηρητικές απόψεις ενώ ταυτόχρονα στέλνει αντιχριστιανικά μηνύματα, τα οποία θα θίξουμε αργότερα σε αυτό το άρθρο.

Πολλοί Αμερικανοί, συμπεριλαμβανομένου και εμένα, αισθάνονται μια έντονη αίσθηση ανακούφισης που δεν έχουν άλλα τέσσερα χρόνια μαρξοκρατικής διακυβέρνησης από άτομα όπως η Kamala Harris.

Οι δημιουργοί περιεχομένου όπως εγώ ανησυχούσαν σοβαρά ότι μπορεί να χτυπήσουμε την πόρτα από τους ομοσπονδιακούς στρατιώτες αν είχε εκλεγεί ο Χάρις. Φαινόταν να μας μισεί τόσο πολύ. Αλλά δεν μπορούμε να καθίσουμε και να συντονιστούμε τώρα που ο Τραμπ κέρδισε, νομίζοντας ότι θα διορθώσει όλα τα πολλά προβλήματα που αντιμετωπίζει η Αμερική.

Το κλείσιμο των ανοιχτών συνόρων και το «τρυπάνι μωρού» δεν θα φτιάξει την Αμερική, παιδιά. Και, δυστυχώς, αυτό είναι το μόνο που φαίνεται να νοιάζονται πολλοί από τους πιο αφοσιωμένους Τραμπστερ.

Κατά κάποιο τρόπο, η εξαπάτηση είναι ισχυρότερη υπό ένα ρεπουμπλικανικό καθεστώς. Τουλάχιστον ξέρουμε τι να περιμένουμε από τους Δημοκρατικούς, οι οποίοι δείχνουν καθαρή περιφρόνηση για τον Χριστιανισμό. Μας μισούν και μισούν τις αξίες μας.

Ο Τραμπ μάς παρουσιάζει προβλήματα που, αν και διαφέρουν από τη μαρξιστική πτέρυγα Μπάιντεν-Χάρις του Μονοκόμματος, είναι εξίσου ανησυχητικά και πολύ πιο παραπλανητικά.

Ο Τραμπ δεν είναι τόσο υγιής στη Δεύτερη Τροποποίηση όσο νομίζουν οι περισσότεροι Αμερικανοί. Υποστήριξε τους ύπουλους «νόμους της κόκκινης σημαίας» που επιτρέπουν στην κυβέρνηση να κατάσχει τα όπλα σας χωρίς τη δέουσα διαδικασία, και ήταν ο πρόεδρος που απαγόρευσε τα bump stocks. Ούτε θα είναι τόσο σταθερά υπέρ της ζωής όσο ήταν ακόμη και στην πρώτη του θητεία.

Αλλά η μεγαλύτερη ανησυχία είναι η σύνδεση του Τραμπ με πλούσιους τεχνοκράτες και υπερανθρωπιστές όπως ο Πίτερ Θίελ και ο Έλον Μασκ.

Ο Μασκ είναι στο κρεβάτι με την Κίνα και ισχυρίζεται ότι είναι υπέρ της ελευθερίας του λόγου. Αλλά με ποιο κόστος;

Σε μια ανάρτηση στο X την Τετάρτη, ο Μασκ έδειξε μια φωτογραφία του με τον Ντόναλντ Τραμπ και δήλωσε την ανατολή ενός “Novus Ordo Seclorum” – ή μιας νέας τάξης των αιώνων. Αυτή δεν είναι ακριβώς μουσική στα αυτιά ενός χριστιανού συντηρητικού που είναι εξοικειωμένος με την ιστορία αυτής της λατινικής φράσης και τη σύνδεσή της με τον Ελεύθερο Τεκτονισμό.

Ο Τραμπ τείνει να στηρίζεται υπερβολικά στους συμβούλους του και συχνά επιλέγει ηθοποιούς βαθιάς πολιτείας. Ποιος μπορεί να ξεχάσει το καυτό χάος που δημιούργησε όταν επέλεξε τον William Barr για γενικό εισαγγελέα του και τον Christopher Wray ως διευθυντή του FBI, ή τον διαβόητο νεοσυντηρητικό πολεμοχαρή John Bolton ως σύμβουλο εθνικής ασφάλειας ή τον John Kelly ως αρχηγό του προσωπικού του ή τον Mike Pompeo, έναν άλλο νεοσυντηρητης, ως υπουργος εξωτερικων του; Αυτοί οι άντρες ήταν όλοι ανεξέλεγκτες καταστροφές.

Ο Τραμπ στην πραγματικότητα κάθισε με τον κακό Μπιλ Γκέιτς νωρίς στην πρώτη του θητεία και άφησε τον Γκέιτς να τον πείσει να αγκαλιάσει τα εμβόλια.

Σε ποιον πλανήτη ένας Ρεπουμπλικανός πρόεδρος «πρώτα η Αμερική» δέχεται συμβουλές από τον αναμφισβήτητα πιο επικίνδυνο παγκοσμιοποιητή αρπακτικό στον κόσμο, τον Μπιλ Γκέιτς;

Θα μάθουμε αρκετά γρήγορα αν ο Τραμπ έμαθε από τα λάθη του την τελευταία φορά ή αν θα ακολουθήσει τον ίδιο αντιπαραγωγικό δρόμο.

Το γεγονός ότι ο Τραμπ βάζει τον RFK Jr να μιλάει στο αυτί του μας δίνει τουλάχιστον κάποια ελπίδα ότι δεν θα συνεχίσει να στηρίζει το βιοφαρμακευτικό-βιομηχανικό σύμπλεγμα που υποστηρίζεται από τους Gates, Schwab, Larry Fink και άλλους που συνδέονται με το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ και Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας των Ηνωμένων Εθνών.

Παρακάτω είναι ένα εξαιρετικό άρθρο από τον Patrick Wood, αρχισυντάκτη του Technocracy.news και εξέχοντα ειδικό στο παγκόσμιο κίνημα τεχνοκρατίας. Ο Wood απηχεί τις ανησυχίες μου σχετικά με την τάση του Τραμπ να έλκει προς τους τεχνοκράτες ή, όπως τους αποκαλεί, «τεχνολαϊκιστές».

Του Πάτρικ Γουντ, Technocracy.news .

Πράγματι, έχω προειδοποιήσει εδώ και αρκετά χρόνια ότι η άνοδος του Τεχνολαϊκισμού, η σύνθεση Τεχνοκρατίας και Λαϊκισμού, ήταν αναπόφευκτη. Όταν δύο αντίθετα συγχωνεύονται, το φαινόμενο που προκύπτει δεν είναι ούτε λαϊκιστικό ούτε καθαρά τεχνοκρατικό. Ωστόσο, ο ισχυρός εταίρος, η Τεχνοκρατία, θα αναγκάσει στο τέλος τους λαϊκιστές να γονατίσουν.

Σχολίασα παρακάτω ότι  «η περίεργη έλξη μεταξύ λαϊκιστών και τεχνοκρατών μοιάζει με σκόρο που έλκεται από τη φλόγα: οι λαϊκιστές δεν μπορούν να αποτρέψουν την τελική κυριαρχία και την καύση τους από Τεχνοκράτες».

Μια άλλη κυβέρνηση Χάρις/Μάιντεν/Ομπάμα αναμφίβολα θα έκανε την Αμερική σε σκόνη σε σύντομο χρονικό διάστημα. Με μια κυβέρνηση Τραμπ συνδεδεμένη με εξέχοντες τεχνοκράτες, θα χρειαστεί περισσότερος χρόνος – ΕΚΤΟΣ ΑΝ μετριάζουμε την επιρροή των τεχνοκρατών και δεν διασφαλίσουμε ότι δεν μπαίνουν σε θέσεις χάραξης πολιτικής στην κυβέρνηση.

Η δουλειά μου για την Τεχνοκρατία είναι ώριμη και καλά τοποθετημένη για να βοηθήσει την Αμερική να αντικρούσει τον Τεχνολαϊκισμό. Η παγκοσμιοποίηση και η τεχνοκρατία δεν είναι τετελεσμένα γεγονότα, αλλά είναι επικίνδυνοι εχθροί που πρέπει να ληφθούν σοβαρά υπόψη.

Τον Δεκέμβριο του 2022, έγραψα τη σειρά για το  Δώδεκα Μέρες της Τεχνοκρατίας , αφιερώνοντας την Ημέρα 11 στην  Τεχνοκρατία και την Άνοδο του Τεχνολαϊκισμού .  Εδώ πρέπει να επαναληφθεί:

Αν θέλετε να ξεκινήσετε μια λογομαχία σε μια αίθουσα γεμάτη πολιτικούς επιστήμονες, απλώς ρωτήστε τι πιστεύουν για τον Λαϊκισμό. Αυτός είναι ένας ασαφής όρος που σημαίνει κάτι για όλους και τίποτα για κανέναν.

Με την απλούστερη έννοια,  ο λαϊκισμός είναι ένα κίνημα απλών πολιτών ενάντια στην ελίτ που αντιλαμβάνονται ότι εσφαλμένα κυβερνά πάνω τους. Το πρόβλημα είναι ότι δεν έχει σημασία αν το κίνημα είναι αριστερό, δεξιό ή κεντρώο .

Ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ λέγεται ότι οδηγεί το κύμα του λαϊκισμού επειδή θεωρείται ότι είναι ενάντια στο λεγόμενο «Βαθύ Κράτος» των ελίτ που έχουν ασφυξία στο πολιτικό σύστημα των ΗΠΑ.

Ο πρόσφατα έκπτωτος κομμουνιστής ηγέτης της Βολιβίας, Έβο Μοράλες, λέγεται ότι ηγήθηκε ενός λαϊκιστικού κινήματος όταν αρχικά ανέβηκε στην εξουσία. Αλίμονο, τα πράγματα άλλαξαν όταν ένα νέο και πιο δεξιό λαϊκιστικό κίνημα ξεσηκώθηκε για να τον πετάξει έξω.

Η απογοητευτική πραγματικότητα για όλα τα λαϊκιστικά κινήματα είναι ότι κανένα από αυτά δεν ξέρει πραγματικά πώς να διοικήσει μια χώρα. Ξέρουν τι δεν τους αρέσει, αλλά δεν έχουν πρακτικές πολιτικές που να διορθώνουν τα πράγματα. Συχνά, μια λαϊκίστικη ομάδα θα επικεντρωθεί σε ένα μόνο θέμα ή σε μια στενή ομάδα θεμάτων που έχουν γίνει σημαντικά γι ‘αυτήν για πολλούς λόγους, αλλά όταν ερωτάται για ευρύτερες πολιτικές για τη διαχείριση ολόκληρου του έθνους, η συζήτηση καταρρέει.

Η Έκκληση Τεχνοκρατών

Τυπικά,  οι τεχνοκράτες θεωρούνται ως πολικοί αντίθετοι με τους λαϊκιστές και για καλό λόγο.  Οι τεχνοκράτες είναι συχνά μη εκλεγμένοι και αναπάντητοι για τις πράξεις τους και λαμβάνουν σημαντικές αποφάσεις χωρίς καμία σχέση με τη βούληση του λαού.

Ωστόσο, οι τεχνοκράτες ξέρουν πώς να κάνουν τα πράγματα και να κάνουν τα πράγματα να λειτουργούν. Αυτό είναι ακριβώς το σημείο όπου οι λαϊκιστές και οι τεχνοκράτες βρίσκουν κοινό έδαφος, δημιουργώντας έναν νέο όρο που ονομάζεται «Τεχνολαϊκισμός», ή μια ανάμειξη του Λαϊκισμού με την Τεχνοκρατία.

Ο τεχνολαϊκισμός έχει ευρύ νόημα, όπως και ο λαϊκισμός. Ακόμη και η Wikipedia σημειώνει ότι «[η] ποικιλόμορφη γκάμα κινημάτων κατά μήκος του πολιτικού φάσματος δείχνει ότι ο τεχνολαϊκισμός μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως εργαλείο από κάθε ιδεολογία που παρουσιάζεται ως κόμμα του λαού». Η σύγχρονη χρήση του όρου διαδόθηκε αμέσως μετά την οικονομική κατάρρευση του 2008.

Η μεταγλώττιση αυτής της τάσης ως τεχνολαϊκισμός είναι πολύ ακριβής γιατί περιγράφει πολλά από αυτά που συμβαίνουν στον δυτικό κόσμο σήμερα. Ο Πρόεδρος Τραμπ εξελέγη με ένα λαϊκιστικό κύμα, αλλά προωθεί τους Τεχνοκράτες να κάνουν τα πράγματα να λειτουργούν. Ο στρατός, για παράδειγμα, είναι γεμάτος Τεχνοκράτες που διώκουν ένοπλες συγκρούσεις. Το Διαδίκτυο των Πραγμάτων και το 5G προωθούνται από την κορυφή προς τα κάτω. Η επιρροή των τεχνοκρατών παρατηρείται επίσης στα τμήματα Ενέργειας, Μεταφορών, Εσωτερικής Ασφάλειας, Προστασίας του Περιβάλλοντος και Εκπαίδευσης. Στην πραγματικότητα, ήταν τεχνοκράτες με γνώμονα τα δεδομένα που χειραγωγούσαν τόσο τα κοινωνικά όσο και τα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης για να κάνουν τις εκλογές δυνατές εξαρχής.

Στην Ευρώπη, τρεις περιπτώσεις Τεχνολαϊκισμού έχουν εντοπιστεί από πολιτικούς επιστήμονες: το Κίνημα των Πέντε Αστέρων στην Ιταλία, το Podemos στην Ισπανία και το Κόμμα των Πειρατών στην Ισλανδία. Το κίνημα BREXIT της Αγγλίας είναι πολύ κοντά σε μια τέτοια δήλωση.

Ακόμη και το ελιτίστικο blog London School of Economics  αναγνωρίζει  τον Τεχνολαϊκισμό:

Το Κίνημα Πέντε Αστέρων και ο διορισμός του Ιταλού καθηγητή Νομικής Τζουζέπε Κόντε από το Κίνημα των Πέντε Αστέρων και η Λέγκα ως ο επόμενος Πρωθυπουργός της Ιταλίας δημιουργεί ένα παζλ: γιατί μια φαινομενικά «λαϊκιστική» κυβέρνηση να προτείνει έναν Πρωθυπουργό που ταιριάζει στο καλούπι ενός τεχνοκράτη;  Ο Chris Bickerton  γράφει ότι δεδομένης της ιστορίας του Κινήματος Πέντε Αστέρων, δεν πρέπει να εκπλαγούμε με την υποψηφιότητα του Conte. Το κόμμα αντιπροσωπεύει ένα περίεργο μείγμα τεχνοκρατίας και λαϊκισμού και είναι αντιπροσωπευτικό ενός νέου τύπου «τεχνολαϊκιστικού» κόμματος που αναδύεται αλλού σε όλη την Ευρώπη.

Όταν ο Φράνκλιν Ντελάνο Ρούσβελτ κάθισε Πρόεδρος το 1933, προκλήθηκε από τους πρώτους ηγέτες των τεχνοκρατών να δηλώσει τον εαυτό του δικτάτορα για να εφαρμόσει την Τεχνοκρατία. Αρνήθηκε την «προσφορά» αλλά δεν είχε κανένα πρόβλημα να δεχτεί δεκάδες Τεχνοκράτες στη διοίκησή του για να διοικήσουν τη χώρα.

Στη ναζιστική Γερμανία, ο Χίτλερ απαγόρευσε το κίνημα Technocracy, Inc. επειδή δεν μπορούσε να ανεχθεί κανέναν ανταγωνισμό, αλλά στη συνέχεια βασίστηκε σε μεγάλο βαθμό στους Τεχνοκράτες για να χτίσει το Τέταρτο Ράιχ του.

Στο τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Πρόεδρος Τρούμαν εξουσιοδότησε την άκρως απόρρητη Operation Paperclip να φέρει περίπου 1.600 τεχνοκράτες επιστήμονες και μηχανικούς από τη Ναζιστική Γερμανία στην Αμερική και να τους τοποθετήσει σε κορυφαίες θέσεις εντός της κυβέρνησής μας. Ιδιαίτερης σημασίας ήταν οι επιστήμονες πυραύλων και οι μηχανικοί αεροδιαστημικής.

Η μόνη έγκυρη παρατήρηση εδώ είναι ότι οι τεχνοκράτες είναι πάντα περιζήτητοι από τους πολιτικούς ηγέτες, οι οποίοι δεν έχουν καμία επιφύλαξη να τους χρησιμοποιήσουν για την προώθηση πολιτικών στόχων.  Οι πολιτικές διοικήσεις έρχονται και παρέρχονται, αλλά οι υποκείμενοι Τεχνοκράτες συνεχίζουν αδιάκοπα.

Στον σημερινό κόσμο,  η περίεργη έλξη μεταξύ λαϊκιστών και τεχνοκρατών μοιάζει με σκόρο που έλκεται από τη φλόγα: οι λαϊκιστές δεν μπορούν να αποτρέψουν την τελική κυριαρχία και την καύση τους από Τεχνοκράτες.

Προσθήκη 2022

Τόσο τα Δημοκρατικά όσο και τα Ρεπουμπλικανικά κόμματα διαλύονται καθώς οι πολίτες πιστεύουν όλο και περισσότερο ότι κανένα από τα δύο κόμματα δεν τους προσφέρει. Σε αυτό το περιβάλλον, ο τεχνοκράτης Elon Musk έχει γίνει ένας στιγμιαίος λαϊκός ήρωας αναλαμβάνοντας το Twitter και δηλώνοντας τον εαυτό του «απόλυτο ελεύθερου λόγου». Τώρα είναι σταθερός πρωταθλητής της λαϊκιστικής βάσης, κυριαρχώντας στα πρωτοσέλιδα σχεδόν καθημερινά.