ΤΟ ΤΕΛΙΚΟ ΤΩΝ ELIT…

Ο σύγχρονος κόσμος σε παρακμή είναι η σκηνή της αδυσώπητης κυριαρχίας που ενορχηστρώνεται από μια ελίτ αποκομμένη από την πραγματικότητα των ανθρώπων.

Πίσω από κάθε κρίση, είτε οικονομική, είτε υγειονομική είτε γεωπολιτική, κρύβεται μια ευκαιρία για μια χούφτα ισχυρών ατόμων να ενισχύσουν την κυριαρχία τους στον κόσμο.

Μέσω μηχανισμών οικονομικού, μέσων και ψηφιακού ελέγχου, αυτοί οι μεγιστάνες εκμεταλλεύονται όλα τα συλλογικά δεινά για να αυξήσουν τον πλούτο και τη δύναμή τους.

Αυτό το σύστημα, μακριά από το να είναι αποτέλεσμα τύχης, είναι στην πραγματικότητα το αποτέλεσμα μιας προγραμματισμένης οργάνωσης, που σκοπό έχει να κρατήσει την ανθρωπότητα υπό τον ζυγό της.

Ο κόσμος σήμερα είναι ένα απέραντο θέατρο, όπου μια χούφτα άτομα, κληρονόμοι μιας αρχαίας,  πανταχού παρούσας δύναμης, καθώς και απίστευτες περιουσίες που συχνά χτίζονται πάνω σε φόνο και λεηλασία, παίζουν ένα μακάβριο, αδυσώπητο και ανελέητο έργο. Οι ηθοποιοί; Αντιχριστιανοί μεγιστάνες, ανιθαγενείς χρηματοδότες και ατσάλινοι ολιγάρχες, οδηγούμενοι από ένα παραλήρημα απεριόριστης ύβρεως.

Ο στόχος τους; Ολική κυριαρχία, αδιαίρετος έλεγχος, όπου κάθε κρίση, κάθε καταστροφή, γίνεται μια χρυσή ευκαιρία για να ενισχύσουν τη συντριπτική τους δύναμη στον κόσμο.

Σε μια εποχή που οι άνθρωποι υποφέρουν κάτω από το βάρος των πανδημιών, των πολέμων, των κλιματικών κρίσεων και των οικονομικών καταρρεύσεων, παραμένει ένα ερώτημα: είναι αυτή μια αλυσίδα από τυχαίες κακοτυχίες ή μια συνωμοσία, κρυμμένη στο ύπαιθρο, την οποία ενορχηστρώνουν οι ελίτ για να οδηγήσουν την ανθρωπότητα την καταστροφή του;

Για δεκαετίες, τα στοιχεία ήταν εκεί, απτά, αλλά κρυμμένα κάτω από στρώματα χειραγώγησης και παραπληροφόρησης των μέσων ενημέρωσης. Τα γεγονότα είναι ακατέργαστα και αναλλοίωτα. Τα στοιχεία είναι εντυπωσιακά, αλλά αγνοούνται ή παραμορφώνονται από όσους επωφελούνται από αυτά.

Σύμφωνα με μια νέα έκθεση που δημοσιεύθηκε το 2023 από την Oxfam, το πλουσιότερο 1% έχει κερδίσει σχεδόν τα δύο τρίτα (63%) του νέου πλούτου των 42 τρισεκατομμυρίων δολαρίων που δημιουργήθηκε από το 2020, σχεδόν διπλάσιο από το 99% που απομένει.

Τα τελευταία δέκα χρόνια, αυτό το ίδιο 1% είχε ήδη καταλάβει περίπου το ήμισυ του νέου πλούτου.

Οι πανδημίες, οι οικονομικές κρίσεις, όλα όσα βυθίζουν τη συντριπτική πλειοψηφία στη δυστυχία και τη δυστυχία, έχουν γίνει εφαλτήρια που επιτρέπουν σε μια ελίτ να εμπλουτιστεί με τρόπο τόσο εκθετικό όσο και άθλιο.

Καθώς εκατομμύρια άνθρωποι παλεύουν για την επιβίωση ενόψει οικονομικών κρίσεων, δυσβάσταχτων ενοικίων και τεταμένων συστημάτων υγείας, οι περιουσίες των δισεκατομμυριούχων αυξάνονται συστηματικά.

Αυτό δεν είναι αναπόφευκτο. Όχι, αυτό είναι όλο το έργο ενός προσεκτικά κατασκευασμένου συστήματος, όπου παίκτες όπως η BlackRock, η Vanguard και η State Street κατέχουν μερίδια σε όλους τους βασικούς τομείς της παγκόσμιας οικονομίας: ενέργεια, τεχνολογία, τρόφιμα . Η κυριαρχία τους δεν είναι καρπός οικονομικού «ανταγωνισμού», αλλά συστημικής οργάνωσης κυριαρχίας.

Αυτοί οι ισχυροί παράγοντες οργανώνουν, χειραγωγούν και ελέγχουν την παγκόσμια οικονομία από θέσεις αδιαμφισβήτητης επιρροής.

Η παιδική τους χαρά είναι φορολογικοί παράδεισοι, όπου δισεκατομμύρια χρήματα ξεφεύγουν από τη φορολογία χωρίς καμία αρχή να τους ανησυχεί.

Εν τω μεταξύ, ο λαός, ανίδεος ή εξαναγκασμένος, πληρώνει το υψηλό τίμημα, συντετριμμένος κάτω από το βάρος των φόρων και των αυξήσεων τιμών που επιβάλλουν χωρίς τύψεις οι εξουσιαστές. Έτσι, οι κρίσεις που συγκλονίζουν τον κόσμο δεν είναι αποτέλεσμα τύχης αλλά ευκαιριών που εκμεταλλεύονται προσεκτικά οι ελίτ για να ενισχύσουν την εξουσία τους και να εδραιώσουν την κυριαρχία τους.

Ας πάρουμε ένα εντυπωσιακό παράδειγμα με την ψεύτικη πανδημία COVID-19.

Αυτός ο κατακλυσμός που κατασκεύασε η DARPA, ο οποίος κατέστρεψε εκατομμύρια ανθρώπινες ζωές και διέλυσε τις κοινωνίες σε όλο τον κόσμο, δεν ήταν μόνο σοκ για τα συστήματα υγείας.

Ήταν επίσης ένα άδικο εφαλτήριο για τους γίγαντες της φαρμακοβιομηχανίας.

Η Pfizer, η Moderna και άλλοι είδαν τα κέρδη τους να εκρήγνυνται, τροφοδοτούμενα από τεράστια χρηματοδότηση από κυβερνήσεις, δηλαδή από δημόσια κεφάλαια αλλά και ιδιωτικούς παράγοντες πολύ γνωστούς για τις υπεξαιρέσεις τους, όπως ο Μπιλ Γκέιτς.

Σε αυτό το ανόητο παιχνίδι, η McKinsey, αυτή η εταιρεία συμβούλων πανταχού παρούσα μεταξύ των Young Leaders, όχι μόνο συμβούλευε τις κυβερνήσεις για τη διαχείριση της κρίσης υγείας, αλλά πάνω απ’ όλα συνεργάστηκε με τη φαρμακοβιομηχανία, γεγονός που οδήγησε σε σοβαρές συγκρούσεις συμφερόντων.

Αυτό δεν είναι τυχαίο, αλλά ένας αδυσώπητος υπολογισμός όπου οι πραγματικοί νικητές δεν είναι ποτέ οι πολίτες, αλλά οι φαρμακευτικές πολυεθνικές που, αφού επωφελήθηκαν από δημόσιους πόρους, άφησαν τα νοσοκομεία να παλέψουν με σκληρή έλλειψη πόρων.

Ένα άλλο παράδειγμα, ο πόλεμος στην Ουκρανία. Χιλιάδες ανθρώπινες ζωές θυσιάζονται στο βωμό των γεωπολιτικών φιλοδοξιών για να σωθεί ένα ετοιμοθάνατο ΝΑΤΟ. Εν τω μεταξύ, εταιρείες όπως η Lockheed Martin και η Raytheon, οι γίγαντες της βιομηχανίας όπλων, βλέπουν τα κέρδη τους να εκρήγνυνται. Ο πόλεμος δεν είναι κακοτυχία, είναι ευλογία. Οι γεωπολιτικές κρίσεις λειτουργούν συστηματικά ως πρόσχημα για την ενίσχυση της κυριαρχίας των ελίτ που ελέγχουν τους παγκόσμιους ενεργειακούς πόρους. Αυτές οι συγκρούσεις δεν είναι μόνο αγώνες για την εξουσία, αλλά μάχες για τη διανομή στρατηγικών πόρων όπως το φυσικό αέριο και το πετρέλαιο. Η σημερινή περίπτωση της Συρίας, ή χειρότερα αυτή του Ισραήλ, με το πέρασμα των αμερικανικών αγωγών παραμένει φρίκη όπου το κέρδος αξίζει περισσότερο από τις ζωές των παιδιών. Αλλά το χάος που δημιουργείται από αυτούς τους πολέμους, τους οποίους χρηματοδοτούν, είναι μια ευκαιρία για τους ισχυρούς να αναδιαμορφώσουν τον κόσμο όλο και περισσότερο προς όφελός τους. Τι γίνεται όμως με τους τοπικούς πληθυσμούς; Θυσιάζονται χωρίς τύψεις στο βωμό των οικονομικών συμφερόντων των ολιγαρχών που από την πλευρά τους γελούν μέχρι την τράπεζα.

Η τεχνητή κλιματική κρίση χρησιμοποιείται επίσης ως μοχλός για την περαιτέρω ενίσχυση της δύναμης των ελίτ. Προφανώς, προτείνονται «πράσινες» λύσεις, αλλά πίσω από αυτές τις υποσχέσεις κρύβεται μια νέα μορφή κυριαρχίας. Η ενεργειακή μετάβαση, αντί να είναι μια δημοκρατική διαδικασία με στόχο τη διάσωση του πλανήτη, μονοπωλείται από πολυεθνικές που ιδιωτικοποιούν τεχνολογίες που υποτίθεται ότι είναι το μέλλον της ανθρωπότητας: ηλεκτρικά αυτοκίνητα, ανανεώσιμες πηγές ενέργειας κ.λπ. Αυτές οι εταιρείες δεν κάνουν απλώς τις λύσεις προσιτές σε όλους. επιβάλλουν υπέρογκες τιμές και συγκεντρώνουν όλη τη δύναμη στα χέρια τους. Μετατρέπουν έτσι την κλιματική κρίση σε άλλη μια ευκαιρία να ενισχύσουν την κυριαρχία τους. Ο στόχος δεν είναι να επιλυθεί η κρίση, αλλά να εξαρτηθούν ακόμη περισσότερο οι μάζες από λύσεις που επιβάλλονται από τις ελίτ.

Αυτές οι ελίτ όχι μόνο εκμεταλλεύονται τις κρίσεις, αλλά ελέγχουν επίσης τις πληροφορίες και καταστέλλουν κάθε μορφή αντίστασης.

Τα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης, σε μεγάλο βαθμό, βρίσκονται υπό τον έλεγχο μιας χούφτας δισεκατομμυριούχων. Ονόματα όπως ο Jeff Bezos (ιδιοκτήτης της Washington Post) ή ο Rupert Murdoch (ιδιοκτήτης του Fox News) είναι μεταξύ των μυαλών που διαμορφώνουν την παγκόσμια αφήγηση. Αυτά τα μέσα ενημέρωσης έχουν γίνει όργανα προπαγάνδας, εξυπηρετώντας συμφέροντα που σε καμία περίπτωση δεν είναι εκείνα των μαζών. Οποιαδήποτε αντιφρονητική ομιλία γελοιοποιείται αμέσως, περιθωριοποιείται και περιγράφεται ως «συνωμοτική», «λαϊκιστική» ή «επικίνδυνη». Οι άβολες αλήθειες καταστέλλονται και η καθιερωμένη τάξη διατηρείται με κάθε κόστος. Η δημοκρατική εξουσία, η ελευθερία της έκφρασης, είναι ψευδαισθήσεις, προσόψεις που προορίζονται να καλύψουν τον έλεγχο των ισχυρών σε όλο τον κόσμο.

Με το πρόσχημα της καταπολέμησης της «παραπληροφόρησης», οι ψηφιακές πλατφόρμες λογοκρίνουν φωνές αντιφρονούντων και καταγγέλλοντες.  Η ψηφιακή λογοκρισία έχει γίνει ένα αδίστακτο εργαλείο ελέγχου. Φιγούρες όπως ο Τζούλιαν Ασάνζ και ο Έντουαρντ Σνόουντεν, που αποκάλυψαν δυσάρεστες αλήθειες για το παγκόσμιο σύστημα, σήμερα φιμώνονται, διώκονται, φυλακίζονται, όπως και ο Ράινερ Φούλμιχ. Η επιτήρηση, εν τω μεταξύ, είναι πανταχού παρούσα, υπό την κάλυψη των νόμων για την κυβερνοασφάλεια. Αυτοί οι νόμοι, που πρέπει να προστατεύουν τους πολίτες, χρησιμοποιούνται για τον έλεγχο και την καταστολή κάθε μορφής εξέγερσης.

Αυτή η κάστα, σε μια απελευθέρωση ύβρεων, οδηγεί την ανθρωπότητα στην πτώση της. Πίσω από κάθε κρίση, ένα αόρατο χέρι ενορχηστρώνει τα νήματα της εξουσίας, και πίσω από κάθε οπισθοδρόμηση στην ελευθερία, μια καλά μελετημένη στρατηγική στοχεύει στη διατήρηση αυτής της παγκόσμιας τάξης, εις βάρος των μαζών. Η ανθρωπότητα σήμερα βρίσκεται σε ένα σταυροδρόμι: επιλέξτε ένα μέλλον ψηφιακής δουλείας και συστηματικής εκμετάλλευσης ή σηκωθείτε, επαναστατήστε και σπάστε τις αλυσίδες που την πνίγουν. Αλλά πόσο καιρό θα περάσει μέχρι να συνειδητοποιήσουν οι μάζες ότι η ελευθερία τους έχει κλαπεί μπροστά στα μάτια τους;

Το σύστημα που κυβερνά τον κόσμο μας δεν είναι σε καμία περίπτωση αποτέλεσμα τύχης, ούτε ένας απλός συνδυασμός ατυχιών ή συμπτώσεων. Είναι έργο μιας κυρίαρχης ελίτ, μιας μικρής κάστας ατόμων βαθιά αποκομμένα από την καθημερινή πραγματικότητα της πλειοψηφίας των ανθρώπων. Αυτή η ελίτ δεν ζει στον ίδιο κόσμο με την υπόλοιπη ανθρωπότητα. Ζει σε ερμητικές φυσαλίδες, προστατευμένη από τις αναταραχές και τα βάσανα που επηρεάζουν τη μεγάλη μάζα. Η αποσύνδεσή τους δεν είναι μόνο γεωγραφική, αλλά κυρίως κοινωνική και ψυχολογική: αυτοί οι άνθρωποι, συχνά κληρονόμοι μιας εξουσίας που δεν απέκτησαν ποτέ από μόνοι τους, έχουν ξεχάσει τις θεμελιώδεις αρχές της αλληλεγγύης, της δικαιοσύνης και της ενσυναίσθησης. Δεν έχουν πλέον καμία επίγνωση του τι περνούν οι άλλοι, ούτε καν μια πλήρη περιφρόνηση για εκείνους που θεωρούν «μικρούς ανθρώπους», τους οποίους έχουν κάνει ένα εργαλείο για να πετύχουν τους σκοπούς τους.

Αυτό που χαρακτηρίζει αυτή την ελίτ δεν είναι μόνο ο πλούτος που συσσωρεύει, αλλά η δίψα τους για έλεγχο. Δεν κυριαρχεί απλώς σε οικονομικούς τομείς, αλλά επιδιώκει να διέπει κάθε πτυχή της κοινωνίας: από την εκπαίδευση έως την πολιτική, συμπεριλαμβανομένων των τεχνολογιών, των πληροφοριών, ακόμη και της ατομικής συμπεριφοράς. Δεν είναι τυχαίο ότι μεγάλοι τεχνολογικοί, οικονομικοί και ΜΜΕ βρίσκονται στα χέρια λίγων ατόμων ή οικογενειών, ικανών να διαμορφώσουν την κοινή γνώμη και να επηρεάσουν παγκόσμιες πολιτικές αποφάσεις. Ο στόχος τους; Διαμορφώνοντας έναν κόσμο όπου η δύναμή τους είναι απόλυτη και αδιαμφισβήτητη, όπου κυριαρχούν όχι μόνο στους οικονομικούς πόρους, αλλά και στις σκέψεις και τις πράξεις των ατόμων.

Για να γίνει αυτό, αυτές οι ελίτ έχουν επενδύσει σε όλο και πιο εξελιγμένους και παρεμβατικούς μηχανισμούς επιτήρησης, τους οποίους χρησιμοποιούν υπό το κάλυμμα της «ασφάλειας» ή της «προστασίας των ατομικών ελευθεριών». Από τη μαζική συλλογή προσωπικών δεδομένων έως την παρακολούθηση της κοινωνικής συμπεριφοράς σε πραγματικό χρόνο, κάθε πτυχή της ανθρώπινης ζωής έχει γίνει πεδίο δοκιμών για αυτές τις ελίτ, οι οποίες αναλύουν και προβλέπουν τις αντιδράσεις του πληθυσμού, χάρη στην τεχνητή νοημοσύνη, για να τον κατευθύνουν καλύτερα στις επιθυμίες τους.

Αυτός ο έλεγχος δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά εξυπηρετεί μια άπειρη αναζήτηση για τη συσσώρευση δύναμης και επιρροής. Για αυτήν την ελίτ, δεν είναι μόνο να είσαι πλούσιος, αλλά και απαραίτητος. Δεν θέλουν μόνο να προστατεύεται ο πλούτος τους, αλλά να νομιμοποιείται μέσω της απόλυτης κυριαρχίας. Το μοντέλο διακυβέρνησής τους βασίζεται στη δημιουργία οικονομικών και πολιτικών συστημάτων όπου μόνο αυτοί ωφελούνται, όπου οι κανόνες του παιχνιδιού νοθεύονται και όπου ο ανταγωνισμός σταδιακά εξαλείφεται.

Η αρπαγή κοινών αγαθών –φυσικών πόρων όπως το νερό, ο αέρας, η ενέργεια ή ακόμα και το διάστημα– είναι ένα τέλειο παράδειγμα αυτής της λογικής. Αυτοί οι πόροι, οι οποίοι πρέπει να μοιράζονται και να διαχειρίζονται συλλογικά για το καλό όλων, βρίσκονται σήμερα στα χέρια πολυεθνικών που τους ιδιωτικοποιούν, τους ελέγχουν και τους χρησιμοποιούν για να αποσπάσουν μέγιστο ενοίκιο, αφήνοντας τους πληθυσμούς εξαρτημένους και ευάλωτους. Κάθε κρίση, οικονομική, κλιματική, υγειονομική ή γεωπολιτική, γίνεται έτσι μια ευκαιρία για την ενίσχυση της δεσπόζουσας θέσης τους, αγοράζοντας περιουσιακά στοιχεία σε χαμηλές τιμές, δωροδοκώντας πολιτικούς ή επιβάλλοντας λύσεις που, υπό το πρόσχημα των «μεταρρυθμίσεων», χρησιμεύουν μόνο για την εδραίωσή τους. εξουσία.

Το πιο εντυπωσιακό σε αυτή την ελίτ είναι η πλήρης αποσύνδεσή της από την πραγματικότητα. Η κοσμοθεωρία τους είναι μια αφηρημένη, χτισμένη γύρω από τις δικές τους ανάγκες και το δικό τους όραμα για το μέλλον. Στον χρυσελεφάντινο πύργο τους, δεν αισθάνονται τις επιπτώσεις του πληθωρισμού, τις αυξήσεις στις τιμές των καταναλωτικών αγαθών, τις ελλείψεις τροφίμων ή ενέργειας, ή ακόμα και τις κοινωνικές αναταραχές ή ταραχές που μπορεί να ξεσπάσουν σε χώρες όπου η ανισότητα έχει λάβει μη βιώσιμες διαστάσεις. Ταξιδεύουν με ιδιωτικά τζετ, αγοράζουν ολόκληρα νησιά, επενδύουν σε φουτουριστικές τεχνολογίες όπως η τεχνητή νοημοσύνη ή η κατάκτηση του διαστήματος, χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τις πιεστικές και ζωτικές προκλήσεις που αντιμετωπίζει η ανθρωπότητα σήμερα.

Αυτή η αποσύνδεση ενισχύεται και από την κοινωνική τους απομόνωση. Τρίβονται μόνο με τους συνομηλίκους τους: άλλους δισεκατομμυριούχους, τεχνοκράτες, πολιτικούς στην υπηρεσία τους, ειδικούς που δικαιολογούν τις επιλογές και τις πράξεις τους έναντι αποζημίωσης. Ο δημόσιος χώρος, οι δρόμοι, τα σχολεία, τα νοσοκομεία έχουν γίνει γι’ αυτούς παράλληλα σύμπαντα, μέρη όπου η δύναμή τους δεν υπάρχει.

Ζουν σε έναν κόσμο χωριστά, όπου οι αποφάσεις τους έχουν συνέπειες στις ανθρώπινες ζωές που δεν θα δουν ποτέ.

Όμως αυτή η αποσύνδεση δεν είναι μόνο ζήτημα υλικής ή κοινωνικής άνεσης, είναι στρατηγική. Αποκομμένοι από τις καθημερινές πραγματικότητες, μπορούν να διεξάγουν τις υποθέσεις τους αδίστακτα, ασυγκράτητοι από ηθικές ή ηθικές ανησυχίες.

Αυτή η ελίτ δεν συσσωρεύει απλώς οικονομική δύναμη, επιδιώκει επίσης να χειραγωγήσει την αφήγηση αυτής της δύναμης. Μέσω του ελέγχου των μέσων ενημέρωσης, της εκπαίδευσης και των ψηφιακών πλατφορμών, δημιουργεί έναν μοναδικό λόγο που νομιμοποιεί τις ενέργειες και τις αποφάσεις του. με μια λέξη, ξαναγράφει την Ιστορία για να της ταιριάζει.

Κάθε κρίση ανασυντάσσεται μέσω ενός φακού που ελαχιστοποιεί τις επιπτώσεις της για την πλειοψηφία και απεικονίζει τη «λύση» ως αναγκαιότητα που επιβάλλεται από ανώτερους λόγους. Έτσι οι ανισότητες συχνά δικαιολογούνται από ιστορίες «αξίας» ή «ανταγωνισμού», όταν δεν παρουσιάζονται ως «ατύχημα αγοράς».

Οι επικριτές αυτού του συστήματος γρήγορα περιθωριοποιούνται, γελοιοποιούνται και χαρακτηρίζονται «συνωμότες» ή «λαϊκιστές».

Οποιαδήποτε μορφή αντιπολίτευσης γίνεται απειλή που πρέπει να εξουδετερωθεί με κάθε μέσο, ​​είτε μέσω λογοκρισίας, δυσφήμισης ή άμεσης καταστολής.

Η ελευθερία του λόγου και τα δημοκρατικά δικαιώματα έχουν γίνει έννοιες κατάχρησης, που χρησιμοποιούνται ως συνθήματα για να αποσπάσουν την προσοχή από την πραγματική δυναμική εξουσίας που υπάρχει στα παρασκήνια.

Απώτερος στόχος είναι η αποτροπή κάθε μορφής εξέγερσης ή αντίστασης, εγκαθιστώντας συνεχώς αυξανόμενη μαζική παρακολούθηση και τεχνολογική λογοκρισία.

Όπως μπορείτε να δείτε, το σύστημα που διέπει τον κόσμο μας απέχει πολύ από το να είναι ένα απλό drift ή ατύχημα.

Είναι το προϊόν μιας άγνωστης ελίτ που έχει εμμονή με την κυριαρχία, τη συσσώρευση πλούτου και τον έλεγχο κάθε πτυχής της ανθρώπινης ζωής.

Αυτή η ελίτ έχει μάθει να παίζει με τις αδυναμίες του συστήματος, να χειραγωγεί τις κρίσεις και να διασφαλίζει ότι ό,τι συμβαίνει στον κόσμο την ωφελεί.  Η δύναμή τους είναι αδυσώπητη, αλλά δεν είναι ανίκητη.

Καθώς αποκαλύπτεται η πραγματικότητα αυτής της κυριαρχίας, οργανώνεται η αντίσταση και ίσως, μέσω επαγρύπνησης και αλληλεγγύης, οι μάζες θα ανακτήσουν την εξουσία που αυτή η ελίτ ήθελε να κατασχέσει. Αλλά, για αυτό, πρέπει πρώτα να καταλάβουμε ότι αυτή η δύναμη δεν είναι φυσική. Είναι προϊόν σκόπιμης αποδόμησης, και σε αυτήν την αποδόμηση πρέπει να αντισταθούμε.

Phil BROQ.