19 σχόλια

• Ο/Η bilboy λέει:

  10 Φεβρουαρίου, 2025 στις 5:04 πμ

  Στο Valdai, αντιμετωπίζοντας το «αμερικανικό πρόβλημα» στη Δυτική Ασία
  (γραφει ο Πεπε Εσκομπαρ απο την παγωμενη Μοσχα )
  07 Φεβρουαριου 2025

  ΜΟΣΧΑ – Η 14η Διάσκεψη Μέσης Ανατολής του Valdai Club στη Μόσχα χτυπήθηκε από μια γεωπολιτική βόμβα καταφυγίου ακριβώς στη μέση της διαδικασίας: η ανακοίνωση, από τον ίδιο τον Πρόεδρο των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, κάποιου είδους μελλοντικού θέρετρου και καζίνο Trump Gaza Riviera στην Παλαιστίνη.

  Ακόμη και προτού η διεθνής οργή αρχίσει να ξεχειλίζει, από το μέτωπο των BRICS στον ASEAN στον αραβικό κόσμο (που τον βλέπει ως Nakba 2.0), φτάνοντας ακόμη και τη φιλική προς τον Τραμπ Σαουδική Αραβία και τους μεγάλους συμμάχους των ΗΠΑ στην Ευρώπη, η σύγχυση δημιουργήθηκε στο Valdai στους περισσότερους μελετητές και ακαδημαϊκούς.

  Δύο κραυγαλέες εξαιρέσεις ήταν ο καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Τεχεράνης Mohammad Marandi και ο πρώην Βρετανός διπλωμάτης Alastair Crooke – αναλυτές της Δυτικής Ασίας πάντα με λεπτές αποχρώσεις. Και οι δύο έχουν από καιρό υποστηρίξει ότι καθώς η αυτοκρατορία των ΗΠΑ αναγκάζεται να υποχωρήσει, θα γίνει πολύ πιο αδίστακτη και θα πάρει μεγαλύτερους κινδύνους.

  Ο Μαράντι χαρακτηρίζει τον Τραμπ ως «δώρο» στην αμερικανική παγκόσμια παρακμή. Ο Κρουκ, από την πλευρά του, αναρωτιέται αν ο ακροδεξιός πρωθυπουργός του Ισραήλ, Μπενιαμίν Νετανιάχου, παγίδευσε πραγματικά τον Τραμπ σε ένα τέλμα -ενώ μπορεί να είναι το αντίστροφο.

  Ο Τραμπ έδωσε πολλές βομβιστικές υποσχέσεις, τις οποίες ο Νετανιάχου μπορεί να πουλήσει ως μεγάλη επιτυχία στους πολεμοκάπηλους του Τελ Αβίβ που συνθέτουν την κυβέρνησή του. Έτσι, ο συνασπισμός του θα διατηρηθεί – προς το παρόν. Ωστόσο, σε αντάλλαγμα, το Ισραήλ θα πρέπει να ακολουθήσει τα επόμενα βήματα του περιφρονημένου σχεδίου κατάπαυσης του πυρός. Και αυτό θα οδηγούσε, θεωρητικά, στο τέλος του πολέμου. Ο Νετανιάχου θέλει έναν Άπειρο Πόλεμο, με απεριόριστη επέκταση και προσάρτηση του Eretz Ισραήλ. Αυτό δεν είναι μια ολοκληρωμένη συμφωνία – μακράν.

  Ως έχει, στην ονομαστική τους αξία, με μια πτώση, ο Τραμπ ομαλοποίησε τη γενοκτονία, την εθνοκάθαρση και τη μείωση της τραγωδίας της Γάζας σε μια άχαρη συμφωνία ακινήτων σε μια «φαινομενική τοποθεσία». Το συσσωρευμένο αποτέλεσμα του « οι ΗΠΑ θα καταλάβουν τη λωρίδα της Γάζας», « θα την κατέχουμε» και «… ισοπεδώνουμε τον ιστότοπο» όχι μόνο ανοίγουν τις ΗΠΑ σε μια συγκλονιστικά παράνομη προσάρτηση από το εξωτερικό, αλλά είναι και το ντροπιαστικό πέρασμα «δεν υπάρχουν Παλαιστίνιοι» στα στεροειδή.

  Αλλά αυτό απέχει πολύ από την «σκέτη τρέλα», όπως ορίζεται από τις αμερικανικές δεξαμενές σκέψης παντού. Είναι μια φυσική επέκταση της προσπάθειας αγοράς της Γροιλανδίας, της προσπάθειας προσάρτησης του Καναδά (και στις δύο περιπτώσεις, μια αύξηση στη βάση πόρων των ΗΠΑ), της αρπαγής της Διώρυγας του Παναμά και της βαφτίσματος του Κόλπου του Μεξικού ως Κόλπου της Αμερικής.

  Πρόκειται για την αλλαγή του θέματος και της κυρίαρχης αφήγησης αντί για την αντιμετώπιση της πραγματικής απειλής για την Αυτοκρατορία: τη στρατηγική εταιρική σχέση Ρωσίας-Κίνας.

  Σε αυτή την περίπτωση, η νέα Ριβιέρα της Γάζας που χτίστηκε πάνω σε μια πυραμίδα κρανίων όχι μόνο υποστηρίζεται, αλλά έχει ήδη οραματιστεί οι γενοκτονίες στο Τελ Αβίβ μαζί με τους δισεκατομμυριούχους δωρητές του Τραμπ, βασικό μέρος του λόμπι του Ισραήλ στις ΗΠΑ.

  Το όραμα του Τραμπ, σύμφωνα με γνώστες της Νέας Υόρκης, προήλθε από τον γαμπρό του Τζάρεντ Κούσνερ, ο οποίος πριν από λιγότερο από ένα χρόνο μιλούσε ήδη για τον χρυσό ακινήτων που αντιπροσωπεύει η ακτή της Γάζας. Ο Κούσνερ είναι ακόμη πιο επικίνδυνος τώρα που ενεργεί πίσω από τις κουρτίνες στη δεύτερη θητεία του Τραμπ: είναι ο κύριος παράγοντας επιρροής στο POTUS όταν πρόκειται για μια πιθανή, μελλοντική κατοχή της Γάζας υπό την έγκριση των ΗΠΑ.

  Προς το παρόν, έχουμε ένα ήθος ριάλιτι εκτόπισης-οικοδόμησης-πώλησης που εφαρμόζεται στο πιο άλυτο πρόβλημα στη Δυτική Ασία. Ο Μαράντι το αποκαλεί «πρόβλημα ΗΠΑ-Ισραήλ». Ο Taha Ozhan στο Ινστιτούτο της Άγκυρας το χαρακτηρίζει ως «η ισραηλινοκεντρική τάξη» καθώς και ως «αμερικανικό πρόβλημα».

  Ζώντας κάτω από μια «αλλαγή παγκοσμίου καθεστώτος»

  Οι συζητήσεις στο Valdai, φυσικά, προέκτασαν τη βόμβα του Τραμπ στη Γάζα. Ο Οζάν επικεντρώθηκε στο «τεράστιο stress test» στη Δυτική Ασία – από τη γενοκτονία στη Γάζα μέχρι το «Ο Άσαντ πρέπει να φύγει» κάνοντας μεταστάσεις στην Αλ Κάιντα με κοστούμια που κυβερνά τη Δαμασκό. Προειδοποιεί ότι το τρέχον παγκόσμιο χάος μπορεί να προκαλέσει νέους πολέμους: Βρισκόμαστε τώρα σε μια διαδικασία «αλλαγής παγκοσμίου καθεστώτος», όπου «η βιώσιμη αστάθεια έχει τελειώσει».

  Η παλαιστινιακή παρουσία, μέσω του υπουργού Κοινωνικής Ανάπτυξης της PLO Ahmad Majdalani, δεν ήταν ακριβώς ενθαρρυντική. Ανακάλυψε τα συνηθισμένα σημεία συζήτησης, όπως το πρόβλημα της «ομαλοποίησης των σχέσεων μεταξύ Σαουδικής Αραβίας και Ισραήλ με φόντο την προσάρτηση της Δυτικής Όχθης», ενώ «άλλα μουσουλμανικά έθνη παρακολουθούν μόνο από το περιθώριο».

  Ο Majdalani αναρωτήθηκε επίσης εάν «οι BRICS θα μπορέσουν να λειτουργήσουν ως αποτελεσματική αντιστάθμιση» στο «αμερικανικό πρόβλημα», όπως ορίζεται από τον Ozhan. Αλλά για το επίπονο ζήτημα της Παλαιστινιακής ενότητας, δεν πρόσφερε τίποτα καινούργιο και συνέχισε να ασχολείται με την αδυναμία των «συμφωνιών του Αβραάμ χωρίς τον παλαιστινιακό λαό».

  Ο επιφανής Vitaly Naumkin, Πρόεδρος του Ινστιτούτου Ανατολικών Σπουδών της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών, δημοσίευσε μια εξαιρετική έκθεση για τη Συρία, σε συνεργασία με τον Vasily Kuznetsov, επίσης από το Ινστιτούτο Ανατολικών Σπουδών.

  Ενώ τονίζουν ότι η πτώση του πρώην μακροχρόνιου Σύρου προέδρου Μπασάρ αλ Άσαντ αντιπροσωπεύει ένα «παράθυρο ευκαιρίας» για το Ισραήλ, την Τουρκία και τις μοναρχίες του Κόλπου, πληρούν τις προϋποθέσεις για τις αποχρώσεις.

  Τι ετοιμάζει πραγματικά το Ισραήλ; «Εγκατάσταση άμεσου ελέγχου σε ορισμένες (ποιες ακριβώς;) περιοχές ή δημιουργία ευρείας ζώνης ασφαλείας;»

  Σχετικά με την Τουρκία, «το συμφέρον της Άγκυρας να επιφέρει μια στρατηγική ήττα στους Κούρδους και πιθανώς να δημιουργήσει μια ζώνη ασφαλείας κατά μήκος των συνόρων Συρίας-Τουρκίας είναι κατανοητό». Αυτό που είναι ασαφές είναι «η έκταση της [αμερικανικής] δέσμευσης να επενδύσει στους Κούρδους» υπό τον Τραμπ.

  Στις μοναρχίες του Κόλπου, «θα ενισχύσουν τη θέση τους κυρίως χρησιμοποιώντας οικονομική μόχλευση». Ωστόσο, «τα συμφέροντα διαφόρων χωρών του ΣΣΚ ποικίλλουν και η ευθυγράμμισή τους δεν είναι πάντα σαφής».

  Όσο για το Ιράν, ο Naumkin και ο Kuznetsov επισημαίνουν ρεαλιστικά ότι εάν το πρώην εξτρεμιστικό, νέο συριακό συγκρότημα «αποτύχει να εδραιώσει την κοινωνία» – και αυτό είναι μια πολύ ισχυρή πιθανότητα – «το Ιράν μπορεί να έχει άλλη μια ευκαιρία για να αποκαταστήσει την επιρροή του».

  Για τον Ναούμκιν, οι ρωσικές βάσεις στη Συρία «θα πρέπει να παραμείνουν» – ένα θέμα που, παρεμπιπτόντως, αποτελεί πηγή έντονων συζητήσεων στους διαδρόμους εξουσίας της Μόσχας. Υποστηρίζει αυτή τη θέση κυρίως επειδή η Ρωσία «θα μπορούσε να εξισορροπήσει τα επεκτατικά σχέδια ορισμένων τουρκικών φατριών στη βόρεια Συρία».

  Διάδρομος-μανία

  Παρόλο που η πρόσφατα υπογραφείσα στρατηγική εταιρική σχέση Ρωσίας-Ιράν δεν συζητήθηκε συγκεκριμένα στο Valdai, ο Marandi σημείωσε ότι «το Ιράν προχωρά πολύ γρήγορα σε αυτό που πρέπει να οικοδομηθεί, γιατί αυτό θα φέρει την Ινδία πολύ πιο κοντά οικονομικά».

  Η καρδιά του ζητήματος της συμφωνίας Ρωσίας-Ιράν δεν είναι στρατιωτική: είναι γεωοικονομική και επικεντρώνεται στον Διεθνή Μεταφορικό Διάδρομο Βορρά-Νότου (INSTC), ένα βασικό έργο συνδεσιμότητας ολοκλήρωσης Ευρασίας/BRICS.

  Το INSTC είναι ένας ντε φάκτο επιταχυντής του εμπορίου μεταξύ των κορυφαίων μελών των BRICS, Ρωσίας, Ιράν και Ινδίας, που είναι υποχρεωμένος να αυξήσει τους διακανονισμούς στα δικά τους νομίσματα: αυτός είναι ακριβώς ο μηχανισμός που οδήγησε τον Τραμπ – εσφαλμένα – να «κατηγορήσει» τους BRICS ότι προσπάθησαν να βρουν το δικό τους νόμισμα. Η Ρωσία και το Ιράν, και οι δύο υπό βαριές κυρώσεις, έχουν ήδη μεγάλες συναλλαγές σε ρούβλια και ριάλ.

  Στο ευρύτερο γεωοικονομικό μέτωπο, αναμφισβήτητα η πιο ενθαρρυντική συνεισφορά στο Valdai προσφέρθηκε από τον Elchin Aghajanov, διευθυντή του Διεθνούς Δικτύου Πολιτικής και Ασφάλειας του Μπακού. Μια ανάσα φρέσκου αέρα από τον Νότιο Καύκασο βρισκόταν σε έντονη αντίθεση με τους ζοφερούς γεωπολιτικούς τυφώνες που απειλούσαν τη Δυτική Ασία.

  Ο Aghajanov τόνισε την κυριαρχία των Αζέρων – ενάντια στην ηγεμονία, αναγνωρίζοντας ταυτόχρονα τις «γεωστρατηγικές φιλοδοξίες της Δύσης». Περιέγραψε το Αζερμπαϊτζάν ως «σταυροδρόμι διαδρόμων μεταφοράς». Τουλάχιστον 13 διαδρόμους, που τον οδήγησαν στη δημιουργία αυτής της ομορφιάς: Corridor-mania (πλάγια γράμματα δική μου). Σε όλη την ιστορία, ο Νότιος Καύκασος ​​ήταν πάντα βασικός γεωοικονομικός κόμβος της Ευρασίας.

  Το Corridor-mania περιλαμβάνει κάθε έργο από το TRACECA έως τον κινεζικό μεσαίο διάδρομο, το Trans-Caspian και το INSTC, για να μην αναφέρουμε τον υπεραμφιλεγόμενο διάδρομο Zangezur – που υποστηρίζεται από τη Δύση – που θα πρέπει να διασχίζει 40 χιλιόμετρα αρμενικού εδάφους, στα σύνορα με το Ιράν. Το Zangezur θα συνδεόταν με κλάδους των Νέων Δρόμων του Μεταξιού από το Xinjiang και την Κεντρική Ασία έως την Τουρκία και θα συνδεόταν επίσης με την Υπερκασπία.

  Ο Aghajanov ήταν κατηγορηματικός ότι με το Zangezur, το Αζερμπαϊτζάν δεν έχει καμία πρόθεση να προσαρτήσει αρμενικά εδάφη. Το Μπακού θέλει επίσης η επιχείρησή του να μεταβεί στο Ιράν μέσω μιας σύνδεσης Ιράν-Αρμενίας. Η θέση της Τεχεράνης είναι ότι όσο δεν υπάρχει προσάρτηση –στην περίπτωση αυτή, η καλύτερη επιλογή θα ήταν υπόγεια– ο διάδρομος θα πρέπει να προχωρήσει. Ο Aghajanov αναφέρθηκε στη σύνδεση Αζερμπαϊτζάν-Ιράν πέρα ​​από τον ποταμό Aras: «Ο αείμνηστος [Ιρανός] πρόεδρος Ebrahim Raisi ήταν ισχυρός υποστηρικτής».

  Ο Aghajanov τόνισε επίσης ότι όσο το Αζερμπαϊτζάν είναι «φυσικός σύμμαχος της Τουρκίας και του Πακιστάν», το ίδιο θα πρέπει να ισχύει και για το Ιράν, όπου ζουν τουλάχιστον 13 εκατομμύρια Αζέροι.

  Ορίζει τη Ρωσία ως «φυσικό στρατηγικό εταίρο». Επαίνεσε επίσης έναν διάδρομο προς τα βόρεια, τη Βόρεια Θαλάσσια Διαδρομή: «Ο συντομότερος δρόμος από τη Νέα Υόρκη στην Κίνα είναι μέσω του Μούρμανσκ. Και ο συντομότερος δρόμος από τη Βραζιλία στην Κίνα είναι μέσω της Αγίας Πετρούπολης».

  Καθώς τα σκυλιά του πολέμου συνεχίζουν να γαβγίζουν, το Corridor-mania συνεχίζει να κυλάει. Αλλά πρώτα, η Δυτική Ασία πρέπει πραγματικά να θάψει το γελοίο όραμα Τραμπ για μια Ριβιέρα της Γάζας.

  ΥΓ
  https://youtu.be/ntUBA_DWQj0
  Ο γαμπρος του Τραμπ για Γαζα ( παρασκηνιο )

  Απάντηση
• Ο/Η bilboy λέει:

  7 Φεβρουαρίου, 2025 στις 5:02 μμ

  https://burningbright.substack.com/p/righteous-russia-part-4

  Δίκαιη Ρωσία – Μέρος 4
  Ο θάνατος του πολέμου

  Η κυριαρχία είναι η ρίζα της δύναμης. Η δύναμη είναι η ρίζα της ειρήνης.

  Και η ειρήνη θα είναι ο θάνατος του πολέμου.

  Εάν έχετε παρακολουθήσει τον Ντόναλντ Τραμπ στην εθνική ή διεθνή σκηνή για μεγάλο χρονικό διάστημα, θα ξέρετε ότι ίσως η πιο συνεπής ομιλούμενη φιλοσοφία του είναι να υποστηρίζει κάτι παρόμοιο με τη διάδοση της εθνικιστικής κυριαρχίας, ακόμη και σε βραχυπρόθεσμο κόστος των Ηνωμένων Πολιτειών στη σφαίρα του διεθνούς εμπορίου. Για τον Τραμπ, τα καθαρά, μακροπρόθεσμα οφέλη ενός κόσμου κυρίαρχων υπερτερούν κάθε βραχυπρόθεσμης απώλειας που θα μπορούσε να προκαλέσει μια τέτοια αλλαγή παραδείγματος.

  Με λίγα λόγια, ο Τραμπ προωθεί μια κυβερνητική, οικονομική και στρατιωτική ρητορική που θα μπορούσε να συνοψιστεί ως «ο ένας στον εαυτό του ο ένας μπροστά στον άλλον».

  Ένα τέτοιο σύστημα διακυβέρνησης που βασίζεται σε αξίες, εάν ακολουθηθεί θα ενθάρρυνε την κυριαρχία, την εθνική δύναμη. Αυτό, με τη σειρά του τείνει να δημιουργήσει κοινωνικοοικονομικά περιβάλλοντα που είναι αντίθετα στην καλύτερη περίπτωση και εντελώς αφιλόξενα στη χειρότερη για το χάος και την αστάθεια, δύο από τα σημαντικότερα όπλα στη διάθεση του Deep State ή των παγκοσμιοποιητών που ελέγχονται από τους Κεντρικούς Τραπεζίτες/Σχεδιασμούς του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ, την ΕΕ και, ναι, τη Νέα Παγκόσμια Τάξη.

  Αν εξακολουθείτε να πιστεύετε ότι η τελευταία είναι μια περίεργη θεωρία συνωμοσίας με τον Κένεντι και τον Ρίγκαν, δεν έχετε ακούσει ούτε μια ομιλία των δύο πρώην κυρίαρχων ανδρών -και του Προέδρου- και δεν έχετε καταλάβει ούτε μία από την ανάληψη των καθηκόντων του Τραμπ το 2017 και την οικειοθελή παραίτησή του από την εξουσία το 2021.

  Αλλά παρεκκλίνω.

  Μέσα από το χάος και την αστάθεια αναδύεται σύγκρουση, τόσο εσωτερική όσο και εξωτερική για τον κυρίαρχο άνθρωπο και το κυρίαρχο έθνος. Εν ολίγοις, με την αντίστροφη μηχανική αυτής της διαδικασίας και εστιάζοντας στην κυριαρχία ως τη ρίζα της ατομικής και εθνικής έκφρασης, μπορεί κανείς να δημιουργήσει τις πρωταρχικές συνθήκες για την ειρήνη.

  Αλλά, προτού επιδείξει κανείς την εξωτερική δύναμη και τη στάση που είναι απαραίτητη για να καθοδηγήσει έναν συμβιβασμένο κόσμο προς αυτό το τέλος, είναι απαραίτητο να καταρριφθεί το παγκοσμιοποιητικό παράδειγμα που έχει χτιστεί μέσα από ένα μείγμα κυβερνητικής διαφθοράς, ραδιοφάσματος των μέσων ενημέρωσης και πολιτιστικής ανατροπής που έχει ριζώσει τις τελευταίες δεκαετίες, αν όχι αιώνες Πρωσομαρξιστικής-Κομμουνιστικής Ιδεολογίας.

  Εφαρμόζοντας αυτό το φίλτρο στην πιο πρόσφατη διεθνή καταστροφή —ή τουλάχιστον στην εμφάνιση της καταστροφής— αν ο Τραμπ εξακολουθούσε να ενεργεί, να καθόταν και να αναγνώριζε Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών, ΔΕΝ θα μπορούσε απλώς να πάει στην Ουκρανία για να αντιμετωπίσει τη διαφθορά της παγκοσμιοποίησης εκεί, παρά μόνο θα μπορούσε κανείς να μπει στη Μόρντορ.

  Μπείτε ο Βλαντιμίρ Πούτιν.

  Λόγω του ανατρεπτικού, αντιφατικού παραδείγματος που έθεσαν οι ελεγκτές, ο Τραμπ δεν μπορούσε πλέον να εισέλθει στην Ουκρανία για να ξεριζώσει το Βαθύ Κράτος εκεί παρά να μεταφέρει εξωτερικά την εξουσία από έναν διεφθαρμένο αφγανικό στρατό σε έναν μεταρρυθμισμένο Ταλιμπάν υπό τους όρους της συχνά ξεχασμένης αλλά πολύ ενεργής Συμφωνίας της Ντόχα. Σίγουρα μπορεί κανείς να φανταστεί την ημέρα των μέσων ενημέρωσης που θα είχε ως αποτέλεσμα ο διαχειριστής Τραμπ να βομβαρδίσει ουκρανικά βιολογικά εργαστήρια έξι μήνες αφότου άφησε πίσω του δισεκατομμύρια αμερικανικά όπλα στους Ταλιμπάν αφού έφυγε από την Καμπούλ στην ουρά μιας γενιάς χυμένου αίματος, τόσο πολιτών όσο και στρατιωτικών. Η οπτική θα ήταν βάναυση.

  Μπείτε στον Joseph R. Biden.

  Τα χέρια του Τραμπ μπορεί να είναι δεμένα οπτικά, αλλά του Μπάιντεν είναι δεμένα πολύ πιο κυριολεκτικά. Με βάση τη «περίσταση» που έχει δημιουργηθεί από τη θεωρία παιγνίων ή κάτι πολύ πιο φανερό, τα κολοσσιαία «λάθη» του Μπάιντεν όσον αφορά τόσο το Αφγανιστάν όσο και την Ουκρανία—και πιθανώς την Ταϊβάν—είναι μια καθαρή νίκη για την εικόνα του Τραμπ, και συνεπώς τη διεθνή ατζέντα του Τραμπ.

  Εάν έχετε έστω και μια παροδική κατανόηση της συνεχιζόμενης σειράς Devolution Series του Patel Patriot -ειδικά το χτύπημα ενός Μέρους 17- θα καταλάβετε ότι ο Τραμπ και οι συμπατριώτες του έχουν κυριολεκτικά τον έλεγχο των επιχειρήσεων COG (Συνέχεια της Κυβέρνησης), που τους θέτει υπό τον έλεγχο των Αμερικανών Διοικητών Μάχης, και επομένως, όπως ήταν η στρατιωτική δράση των ΗΠΑ.

  Έτσι, εάν είστε με οποιονδήποτε τρόπο ένας διορατικός άνθρωπος, θα καταλάβετε επίσης ότι, όπως είπαν πολλοί άλλοι ερευνητές σε αυτό το κίνημα, οτιδήποτε πιστεύουμε ότι γνωρίζουμε για τον Τραμπ και τα σχέδιά του COG, ο Βλαντιμίρ Πούτιν γνωρίζει ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΚΑΠΟΙΟ.

  Αν αναφερθούμε στο συχνά αναφερόμενο θεώρημα Ayn Rand της Just Human σχετικά με τις αντιφάσεις, φαίνεται λιγότερο πιθανό και τα δύο από τα παρακάτω σενάρια να είναι αληθινά:

  1) Ο Τραμπ και οι Μαχητές Διοικητές του έχουν άμεσο ή έμμεσο έλεγχο του αμερικανικού στρατιωτικού μηχανισμού και…

  2) Η εισβολή του Βλαντιμίρ Πούτιν και των ρωσικών ενόπλων δυνάμεων στην Ουκρανία και η επακόλουθη αποσταθεροποίηση (ή σταθεροποίηση, ανάλογα με το πού κάθεστε) της Ανατολικής Ευρώπης —και κατ’ επέκταση— ο κόσμος είναι επικίνδυνο πράγμα για τις Ηνωμένες Πολιτείες, τα συμφέροντά τους ή τους πολίτες τους.

  Εάν υποθέσουμε ότι η πρώτη δήλωση είναι ψευδής, τότε η Devolution δεν είναι ενεργή και έχουμε μείνει με ΠΟΛΥ περισσότερες ερωτήσεις και –το πιο σημαντικό– αντιφάσεις και αλλαγές τον τελευταίο χρόνο από ό,τι μπορώ να εμβαθύνω εδώ. Πρέπει επίσης να προσποιούμαστε ότι ο εξαντλητικός κατάλογος των εκτελεστικών εντολών του Τραμπ δεν έγινε -και δεν πρόκειται ποτέ να γίνει- με κανένα ουσιαστικό τρόπο.

  Αν υποθέσουμε ότι η δεύτερη δήλωση είναι αληθινή και ότι οι τρέχουσες ενέργειες του Πούτιν αποτελούν σαφή και παρών κίνδυνο για τις Ηνωμένες Πολιτείες, τα συμφέροντά τους και τους πολίτες τους, ποια ρεαλιστική -και ειρηνική- επιλογή έχει ο Τραμπ που επιστρέφει να αντιμετωπίσει τη συνεχιζόμενη σειρά κρίσης; Σίγουρα ο 3ος Παγκόσμιος Πόλεμος ή οποιαδήποτε άμεση επίθεση εναντίον της μόνης άλλης αληθινής στρατιωτικής υπερδύναμης σε αυτόν τον πλανήτη (μην με κάνετε να ξεκινήσω με το στρατιωτικό Paper Tiger που είναι η Κίνα όταν ο Τίγρης της Σιβηρίας είναι στο ταμπλό), δεν θα ήταν καλό για τους περισσότερους Deplorables και τις οικογένειές τους.

  Πώς μπορούμε να συμβιβάσουμε τη θεωρία της αποκέντρωσης με τη συνεχιζόμενη κατάσταση στην Ουκρανία, εκτός από το να πούμε ότι είτε ΔΕΝ βρίσκονται σε σύγκρουση μεταξύ τους είτε ότι είναι άμεσα συμπληρωματικές.

  Κατά την άποψή μου, η πιο λογική και μη αντιφατική ερμηνεία των παραπάνω δηλώσεων είναι ότι ο Τραμπ έχει «τον έλεγχο», όπως λέγαμε, και ότι ο Πούτιν είτε συνεργάζεται άμεσα μαζί του -αλλά ποτέ γι’ αυτόν- είτε ο πιθανότερος δρόμος του Πούτιν έχει χαραχθεί από Αμερικανούς πατριώτες και είτε είναι άμεσα επωφελής για τη μακροπρόθεσμη ατζέντα τους είτε δεν έρχεται σε άμεση σύγκρουση με αυτό. Αυτός και ο εν λόγω δρόμος είναι εξαιρετικά καταστροφικός για τον Τραμπ και τον Πούτιν και ως εκ τούτου τους κοινούς εχθρούς των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ρωσίας.

  Αν σκεφτεί κανείς την προοπτική ότι η τρέχουσα παγκόσμια κατάσταση θα μπορούσε να απειλήσει την ίδια την ηγεμονία του δολαρίου ΗΠΑ, η ιδέα ότι αυτό θα μπορούσε και πιθανότατα είναι προς το άμεσο, μακροπρόθεσμο συμφέρον των πολιτών των Ηνωμένων Πολιτειών στην κρίση του Τραμπ και της Ομάδας Αποκέντρωσής του είναι σοβαρή τροφή για σκέψη και ένας δελεαστικός υπαινιγμός για τα μακροπρόθεσμα θεμέλια που χτίζονται για ένα νέο συνεργατικό όραμα παγκόσμιας κυριαρχίας.

  Συνοψίζοντας, τι σημαίνει στην πραγματικότητα η κεντρική φαινομενική αντίφαση της σύγκρουσης Ρωσίας-Ουκρανίας, και γενικότερα, η αφήγηση Ρωσίας εναντίον Δύσης που ακούγεται σε κάθε μπλε οθόνη στη Δύση και σε κάθε μπλε τσεκαρισμένο νήμα στο διαδίκτυο;

  Ο λόγος που ο Μπάιντεν, και κατ’ επέκταση το Deep State τόσο πρόσφατα «έχασαν τον έλεγχο» του Αφγανιστάν και της Ουκρανίας στην παγκόσμια σκηνή είναι επειδή ο ίδιος —και αυτοί— έχασαν τον έλεγχο και των δύο πριν από λίγο καιρό, και μόλις τώρα το συνειδητοποιούν.

  Αυτό εγείρει το ερώτημα στο οποίο θα απαντήσουμε τώρα, ποιος ωφελείται, κυριολεκτικά και μεταφορικά από την οπτική της τρέχουσας κατάστασης καθώς και από τις μακροπρόθεσμες επιπτώσεις οποιασδήποτε παγκόσμιας επίπτωσης των μεγάλων μηχανικών του Πούτιν;

  Για να γίνει αυτό, πρέπει να σκεφτούμε περισσότερα από τις κυρώσεις και το SWIFT. Μεγαλύτερο από πολιτείες και περιφέρειες. Μεγαλύτερο ακόμη και από έθνη.

  Τώρα, ας σκεφτούμε τις αυτοκρατορίες και πώς διατηρούνται.

  Ειρήνη μέσα από τη δύναμη. Είναι ένα διάσημο αξίωμα τόσο των κυβερνήσεων Κένεντι όσο και του Ρήγκαν, το οποίο πολλοί στην κοινότητα της Αλήθειας -συμπεριλαμβανομένου και του εαυτού μου- βλέπουν ως τον πρόδρομο με πνευματική, φιλοσοφική και ίσως ακόμη και κυριολεκτική έννοια της τελικής -και ακόμη εν εξελίξει- κυβέρνησης Τραμπ.

  Κατά την άποψή μου, αυτή τη στιγμή υπάρχουν τέσσερις αυτοκρατορίες στην παγκόσμια σκηνή, με την Κίνα να είναι το αχαρακτήριστα σιωπηλό -αν και όχι για πολύ- πάρτι ανάμεσά τους. Μέχρι να μπορέσω να αναλύσω προσωπικά τη διαφορά μεταξύ της Κίνας ως έθνους και του ΚΚΚ, θα αποφύγω να ακολουθήσω αυτό το νήμα.

  Όσον αφορά τις άλλες τρεις αυτοκρατορίες στο ταμπλό, έχουμε μείνει με τη Ρωσία του Πούτιν, τις Ηνωμένες Πολιτείες (Αποκεντρωμένες) του Τραμπ και την Ευρωπαϊκή Ένωση να βρίσκονται σταθερά ανάμεσά τους. Αν θέλετε να αντικαταστήσετε την Κεντρική Τραπεζική Αυτοκρατορία με την Ευρωπαϊκή Ένωση, μη διστάσετε, καθώς είναι ένα και το αυτό. Ο συγκεντρωτισμός είναι ο αντίποδας της κυριαρχίας, τελικά, που καθιστά τον συγκεντρωτισμό τον βασικό αντίπαλο των επίδοξων κυρίαρχων αυτοκρατοριών, συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ και της Ρωσίας, καθώς και μερικών άλλων που θα συζητήσουμε λεπτομερώς στην επόμενη μακροσκελής σειρά μου.

  Ενώ η Κεντρική Τράπεζα των Ηνωμένων Πολιτειών είναι σίγουρα μέρος της ίδιας μήτρας του εχθρού, η FED δεν μπορεί να παράσχει στρατό και, επομένως, βρίσκεται στο έλεος οποιουδήποτε καταλαμβάνει το Οβάλ Γραφείο ανά πάσα στιγμή. Απλώς ρωτήστε τον Andrew Jackson.

  Με κυριολεκτικούς όρους, θα μπορούσαμε να ορίσουμε τη δύναμη μιας αυτοκρατορίας μέσω της γεωγραφικής περιοχής, της στρατιωτικής ισχύος και της οικονομικής επιρροής. Και οι τρεις αυτοκρατορίες που συζητήθηκαν παραπάνω διαθέτουν και τις τρεις σε σημαντική προσφορά, αν και αν η Ευρωπαϊκή Ένωση μπορεί πραγματικά να κινητοποιήσει ή όχι μια συλλογική, υποστηριζόμενη από το ΝΑΤΟ μαχητική δύναμη με οποιαδήποτε εμφάνιση συνοχής ή αποτελέσματος, μένει να φανεί, ίσως για πάντα. Έχοντας αυτό κατά νου, και λαμβάνοντας υπόψη ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ρωσία είναι οι δύο πιο πλούσιες σε πόρους αυτοκρατορίες στον πλανήτη, είναι επίσης οι λάθος αυτοκρατορίες που προσπαθούν να κερδίσουν έναν οικονομικό πόλεμο εναντίον τους. Απλώς ρωτήστε τους ελεγκτές του ΚΚΚ και τους συμμάχους τους στην Καλιφόρνια σχετικά με αυτό σε σχέση με τον Εμπορικό Πόλεμο του Τραμπ και προχωρήστε γρήγορα προς το καλοκαίρι του 2022, όταν μπορείτε να κατευθυνθείτε στο Βερολίνο για να ρωτήσετε τους Γερμανούς πολίτες πώς πηγαίνει ο πόλεμος κυρώσεων της ΕΕ κατά της Ρωσίας, ενώ αυτοί είναι στην αντλία.

  (Διάολε, έχει ήδη ξεκινήσει Stateside.)

  Εν ολίγοις, όταν η ΕΕ —και κατ’ επέκταση, οι παγκοσμιοποιητές— βλέπουν τις δύο άλλες αυτοκρατορίες που κάθονται απέναντι τους, αν και όχι απαραίτητα μεταξύ τους, έχουν δύο ερωτήσεις να κάνουν στον εαυτό τους:

  1) Μπορούν οι Ηνωμένες Πολιτείες ή η Ρωσία να νικηθούν στο πεδίο από οποιονδήποτε άλλο εκτός από τον άλλο;

  2) Μπορούν οι Ηνωμένες Πολιτείες ή η Ρωσία να ηττηθούν σε έναν εμπορικό πόλεμο από οποιονδήποτε, μέχρι και μεταξύ τους;

  Οχι.

  Και όχι.

  Τώρα, επιστρέφοντας στις βασικές δίδυμες αρχές αυτής της σειράς – ότι είναι οι μακροπρόθεσμες προθέσεις της Ρωσίας και η σχέση της, τόσο τώρα όσο και στο μέλλον, με τις Ηνωμένες Πολιτείες του Τραμπ – αν είναι δύσκολο να αναλυθούν οι ενέργειες κάθε αυτοκρατορίας μέσα από την ομίχλη του πραγματοποιημένου και εξοικονομημένου πολέμου, ίσως μια ανανέωση στις ομοιότητες μεταξύ των αυτοκρατόρων της.

  Όπως συζητήθηκε στο Μέρος 0, ο Βλαντιμίρ Πούτιν και ο Ντόναλντ Τραμπ μοιράζονται ένα αξιοσημείωτο ποσό, από την εθνική και εξωτερική πολιτική τους έως τις εθνικές και εξωτερικές διαμάχες τους.

  Από όσους τους ακολουθούν, οι δυο τους θεωρούνται, πολύ απλά, ως λύτες προβλημάτων.

  Ενώ οι ελεγκτές της παγκοσμιοποίησης βλέπουν μια λύση και σχεδιάζουν ένα πρόβλημα για να την επιφέρουν, ο Τραμπ και ο Πούτιν σηκώθηκαν στην πλάτη των υποσχέσεών τους να λύσουν τα υπάρχοντα προβλήματα. Εάν θέλετε ένα προφανές παράδειγμα, μην κοιτάξετε περισσότερο από το γεγονός ότι και οι δύο σχεδόν εξάλειψαν το μεγαλύτερο μέρος των ισλαμικών εξεγέρσεων που απειλούσαν τα συμφέροντά τους μέσα σε δύο χρόνια από την ανάληψη των καθηκόντων τους. Στην πράξη, οι δυο τους έχουν επιδείξει επιδέξια, σταθερά χέρια όταν πρόκειται για την πλοήγηση σε διεθνείς κρίσεις, ειδικά εκείνων που απειλούν ή βυθίζονται σε πόλεμο, και τα έχουν κάνει όλα ενώ αντιμετωπίζουν έναν εχθρικό, ανατρεπτικό και πανταχού παρόν εχθρό με σχεδόν απεριόριστους οικονομικούς πόρους.

  Και οι δύο έχουν χρησιμεύσει ως πρόθυμοι και συχνοί στόχοι των εταιρικών μέσων ενημέρωσης που ευθυγραμμίζονται με την παγκοσμιοποίηση, από την ουκρανική έγχρωμη επανάσταση που αντιμετώπισε ο Πούτιν κατά του καθεστώτος Ομπάμα το 2014 έως την αφήγηση του J6 με την οποία ο Τραμπ επικαλέστηκε (ή προσκλήθηκε ως μέρος ενός μεγαλύτερου θεατρικού έργου) πριν από την ορκωμοσία του Pretender, και οι δύο έχουν κάνει μια αξιοθαύμαστη και ακόμη καλύτερη αφήγηση της τελευταίας δουλειάς. δεκαετία.

  Όταν τους ανέφερα ως τους «μεγάλους απατεώνες» της εποχής μας στο Μέρος 0 , δεν το εννοούσα ως κακό. Η εξαπάτηση, τελικά, είναι η βασική αρχή του πολέμου. Γνωρίζουμε ότι ο Ντόναλντ Τραμπ είναι μαθητής του Σουν Τζου. Γνωρίζουμε ότι ο Πούτιν είναι μαθητής του ρωσικού Σάμπο, μιας πολεμικής τέχνης γνωστής για τη φυσική της ενσάρκωση των δίδυμων φιλοσοφιών της ανακατεύθυνσης και της ισορροπίας.

  Τελικά και το πιο σημαντικό, ωστόσο, γνωρίζουμε ότι και οι δύο άντρες μισούνται από όλους τους σωστούς ανθρώπους, που είναι ένας άλλος τρόπος να πούμε ότι τους φοβούνται το ίδιο.

  Παραδοσιακά, μια αυτοκρατορία φοβάται την άλλη λόγω της απροκάλυπτης ισχύος της. Η δύναμή του. Ο εχθρός -το Βαθύ Κράτος- φοβάται τον Ντόναλντ Τραμπ και τον Βλαντιμίρ Πούτιν για αυτόν τον λόγο, αλλά αυτό που πραγματικά φοβούνται είναι η δυνατότητα των δύο αυτοκρατόρων και κατ’ επέκταση των δύο αυτοκρατοριών να σφυρηλατήσουν μια πολύ δημόσια, παγκοσμίως καθαρτική ειρήνη που θα μπορούσε παρά να παραλύσει τον πόλεμο σε παγκόσμια κλίμακα για όσο διάστημα η κληρονομιά τους – και όσα συστήματα αφήνουν στη θέση τους και μελλοντικούς ηγέτες που εμπνέουν.

  Στη θέση των τιτάνων, των εναλλασσόμενων συμμαχιών και των ανατρεπτικών ελεγκτών, και για όλους τους λόγους που έχουμε καλύψει στη σειρά μέχρι τώρα, οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ρωσία έχουν τη δυνατότητα όχι απλώς να επιδείξουν ειρήνη, αλλά να την επιβάλλουν.

  Όσο για τον Τραμπ και τον Πούτιν, οι δύο, κατά την άποψή μου, καθοδήγησαν τον εχθρό σε έναν μακρύ, σε μεγάλο βαθμό σιωπηλό πόλεμο για την ειρήνη. Από την Κριμαία και την Ουκρανία μέχρι το DMZ της Βόρειας Κορέας, τις Συμφωνίες του Αβραάμ και τη Συμφωνία της Ντόχα μέχρι την έκρηξη στο ναζιστικό προπύργιο της Ουκρανίας, έχουν αποκαλύψει τη σήψη και τη σπατάλη των παγκοσμιοποιητών, και το πιο σημαντικό, την απόλυτη ματαιότητα τους. Ο Τραμπ έχει αποκαλύψει τη διαφθορά και την υποκρισία της ελίτ επίδοξης άρχουσας τάξης, ενώ ο Πούτιν έχει αποκαλύψει την εξάρτησή τους από τα ίδια τα έθνη που επιδιώκουν να υποτάξουν.

  Το πιο σημαντικό, οι δυο τους έχουν αντισταθεί στη μεγάλη Globalist Collective, και η Collective, όπως αποδεικνύεται, πιάστηκε να πτοείται, κάτι που θα τους κερδίσει κάτι περισσότερο από μια γροθιά στο χέρι.

  Ένας αυτοκράτορας στην εξουσία. Ο άλλος πίσω του. Και τα δύο δεν έχουν τελειώσει.

  Για να δανειστώ μια φράση από έναν συγκεκριμένο μάγο, «Ο πίνακας έχει οριστεί. Τα κομμάτια κινούνται. Φτάνουμε επιτέλους σε αυτό.”

  Και τι επιλογή έχει το φίδι που κυνηγιέται από τον αετό και την τίγρη όταν του είναι κλειστές όλες οι άλλες διαδρομές; Όταν η αφύπνιση είναι παγκόσμια και η εξουσία βρίσκεται στα χέρια εκείνων που χειρίζονται τις καρδιές και τα μυαλά των δικών τους κυρίαρχων κρατών;

  Πότε κλείνει η τανάλια;

  Όταν ο Ντόναλντ Τραμπ ανακτά τον θρόνο του στη Δύση και ερευνά τον νέο κόσμο, βοήθησε να δημιουργηθεί κατά τη φαινομενική απουσία του.

  Ο Τραμπ μπορεί να πάρει τη στάση του κατακτητή όταν ανακτήσει τον θρόνο του, αλλά όταν ερευνά την παγκόσμια κατάσταση και όταν ο κόσμος την παρακολουθεί μέσω αυτού, δεν νομίζω ότι θα χτυπήσει σε πόλεμο. Πιστεύω ότι θα απαιτήσει ειρήνη, και δεδομένου ότι η σύγκρουση στη Ρωσία -και πολύ πιθανόν άλλες συγκρούσεις που θα ακολουθήσουν στο Ανατολικό Θέατρο- είναι παγκόσμιας φύσης και δεν εντοπίζεται στις Ηνωμένες Πολιτείες και τα συμφέροντά τους, αυτή η ειρήνη θα είναι παγκόσμιας φύσης.

  Ποια μεγαλύτερη ειρήνη θα μπορούσε να επιτευχθεί από μια μεταξύ όλων των κυρίαρχων εθνών αποκαλύπτοντας και στη συνέχεια ανατρέποντας τους Ελεγκτές; Εάν οι ενέργειες της Ρωσίας τις τελευταίες ημέρες ώθησαν την αφήγηση όλο και πιο κοντά στον Παγκόσμιο Πόλεμο, θα μπορούσε μια σαφής, ισχυρή και ηχηρή συμφιλίωση μεταξύ των δύο αυτοκρατόρων στην παγκόσμια σκηνή να επιφέρει το αντίθετό της;

  Όπως λέγεται στο αριστούργημα Sci-Fi του Christopher Nolan, Inception, «όσο μεγαλύτερο είναι το τραύμα, τόσο μεγαλύτερη η κάθαρση».

  Εάν ένα «γεγονός τρόμου» είναι πραγματικά απαραίτητο για να αφυπνίσει το τεράστιο μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού των νορμιέ στην πραγματική απειλή που έχει προκληθεί στο παγκόσμιο χάος και η αμοιβαία, αδύναμη, σαρωτική εξάρτηση που έχει δημιουργηθεί από την παγκοσμιοποίηση, ποιος καλύτερος τρόπος να γίνει αυτό από την απειλή, αλλά όχι την πραγματοποίηση του τελευταίου πολέμου;

  Σε πρακτικούς όρους, τα κομμάτια είναι ήδη στη θέση τους για να επιστρέψει ο Τραμπ, όπως και ο Πούτιν για να πάρει όποιες νίκες θέλει ενάντια στους καταπατητές και τους υποκριτές στην επικράτειά του, καθώς η ΕΕ έχει κάνει περισσότερα από το να πτοείται από τις απροκάλυπτες, κυρίαρχες προκλήσεις του. Έχουν πραγματικά στριμωχτεί.

  Στη Δύση, όπως έκανε με τις συνέπειες της πραγματικής -αλλά δεν δημοσιοποιήθηκε τότε- Συμφωνίας της Ντόχα και της πτώσης της Καμπούλ, ο κάτοικος Τζο Μπάιντεν και ολόκληρη η διεφθαρμένη πολιτική τάξη που αντιπροσωπεύει μεγάλα τμήματα του Αμερικανικού Κογκρέσου έχουν και θα συνεχίσουν να τιμωρούν την ήττα μετά την ήττα στη δημόσια αφήγηση, και δεδομένου ότι η ανατρεπτική ψυχολογία του εχθρού στρέφει τον μαζικό πόλεμο μέσω αυτών. και εντελώς μη αναστρέψιμες επιπτώσεις.

  Ενώ ο Τραμπ και η ομάδα του για την Αποκέντρωση περιμένουν στα άκρα του ταμπλό, πλησιάζοντας με κάθε ακριβή, καταστροφική κίνηση που κάνει ο Ρώσος Τσάρος για να αποκαλύψει την απόλυτη ανικανότητα της «ενωμένης» Δύσης, στρατηγικά οχυρά Deep State –θα μπορούσε να πει κανείς ακόμη και ναζιστικά– πέφτουν με επιταχυνόμενο ρυθμό και δεν νομίζω ότι έχουμε δει ακόμα το μισό. Αυτό ακολουθεί μια φαινομενικά ατελείωτη σειρά κατασχέσεων περιουσιακών στοιχείων από τους παγκοσμιοποιητές, από τον πόλεμο για πάντα στη Μέση Ανατολή (ναι, θεωρώ ότι ο πόλεμος είναι μια κατηγορία περιουσιακών στοιχείων των Κεντρικών Τραπεζιτών και των ομοίων τους), μέχρι το σκοτεινό λάκκο με χρήματα που είναι η Ουκρανία σε ένα αυξανόμενο βουνό από σφραγισμένες κατηγορίες υπό την φροντίδα ορισμένων ειδικών συμβούλων. πυραύλων, που στοχεύουν και κατευθύνονται σε περιουσιακό στοιχείο της καμπάλας.

  Πιστεύω ότι ο Τραμπ θα επιτρέψει να γίνουν όλα αυτά μέχρι να ολοκληρωθούν τόσο οι στρατιωτικές όσο και οι ψυχολογικές αποστολές, και, δυστυχώς για τον συνάνθρωπο μας, αφυπνισμένο και τελείως ανυποψίαστο άνθρωπο, η ψυχολογική αποστολή πιθανότατα δεν θα ολοκληρωθεί έως ότου το 95% της ανθρωπότητας φωνάξει για νέα ηγεσία -ή παλιά ηγεσία- για να ανταποκριθεί στον καταρράκτη της κρίσης.

  Όταν το αφηγηματικό έδαφος είναι αρκετά γόνιμο και το Deep State είναι αρκετά εκτεθειμένο, πιστεύω ότι η αποκέντρωση θα γίνει φανερή, είτε μέσω επίσημης αποκύρωσης των προεδρικών εκλογών των ΗΠΑ του 2020, κατηγοριών για προδοσία εναντίον εν ενεργεία μελών -και πιθανώς πολύ υψηλόβαθμων μελών της κυβέρνησης των ΗΠΑ- μιας δήλωσης προσωρινής στρατιωτικής κυβέρνησης ή ταυτόχρονα.

  Μετά από όλα αυτά, ο Τραμπ είτε θα αποκατασταθεί είτε θα επανεκλεγεί από το Εμείς, τον Λαό, και ως πρώτη του ενέργεια ως Επιστρεφόμενος Ανώτατος Διοικητής μας, θα «απαιτήσει» ειρήνη με τον Βλαντιμίρ Πούτιν, τη Ρωσία και ίσως την Κίνα, εάν ενταχθούν στο μεγάλο παιχνίδι στους ενδιάμεσους μήνες της μηχανικής αναταραχής.

  Ο Τραμπ δεν είναι άνθρωπος που θα κάνει μήνυση για ειρήνη. Δεν επικαλείται. Δεν ζητιανεύει. Ο Τραμπ δεν θα ζητήσει ειρήνη. Θα το έχει και ο Βλαντιμίρ Πούτιν θα το μοιραστεί.

  Όταν οι δύο ηγέτες – οι δύο Αυτοκράτορες – επιτέλους σφίξουν το χέρι για άλλη μια φορά στην παγκόσμια σκηνή, θα γίνουν γνωστοί ως Ειρηνοποιοί. Οι εχθροί τους θα έχουν εκτεθεί και θα αποδυναμωθούν, αν όχι θα εξαλειφθούν, και οι κυρίαρχες εντολές τους, τόσο υπονοούμενες όσο και κωδικοποιημένες, θα είναι σιδερένιες.

  Μέσω αυτών, οι απαρχές ενός κυρίαρχου πλέγματος ειρήνης θα αρχίσουν να διαμορφώνονται, με τον Πούτιν να έχει την ευκαιρία να ενώσει τα πρώην Σοβιετικά κράτη από τη Βαλτική στα Βαλκάνια, καθώς ο Τραμπ παίρνει το προβάδισμα στη Δύση – κυρίαρχοι σηκώνουν μικρότερους κυρίαρχους ενάντια σε τρέχουσες και μελλοντικές προσπάθειες συγκεντρωτισμού και ανατροπής.

  Τότε γιατί να πάρεις αυτόν τον δρόμο; Γιατί να κάνουμε την ειρήνη το μέσο του πολέμου ενάντια στον αόρατο εχθρό;

  Διότι, προκειμένου ο Τραμπ και ο Πούτιν -και ίσως άλλοι που δεν έχουν ακόμη γνωστοποιήσει την πίστη τους- να αποκτήσουν το είδος της διεθνούς καλής θέλησης που θα χρειαστεί να σταθεροποιήσουν έναν κόσμο που αντιμετωπίζει τις συνέπειες της μεγαλύτερης αποκάλυψης πολιτικής και οικονομικής διαφθοράς στην ιστορία, δεν πρέπει να θεωρούνται κατακτητές, αλλά ως ενοποιητές. Δεν μπορούν να είναι καταστροφείς, αλλά οικοδόμοι.

  Για τον Τραμπ, όλη του η ζωή αφορούσε την οικοδόμηση. Και η εκστρατεία που τον είδε να ενοποιεί μεγάλα τετράγωνα δυσαρεστημένων και εγκαταλελειμμένων ψηφοφόρων βασίστηκε σε υποσχέσεις για οικοδόμηση.

  Ομοίως, αυτό θυμίζει τη γοητεία του Πούτιν με τον Μέγα Πέτρο, τον τελευταίο αληθινό Αυτοκράτορα της Ρωσίας και έναν άνθρωπο με μεγάλες φιλοδοξίες για τον λαό του.

  Και για να χτίσει κανείς πρέπει πρώτα να γκρεμίσει.

  Το Deep State και όλος του ο μηχανισμός είναι η συλλογική σήψη σε ένα θεμέλιο που πρέπει να πεταχτεί από την κούρνια του και να ξεκολλήσει από τις άγκυρες του, και τα θέατρα των πραγματικών και ψεύτικων, φωτεινών και σκιασμένων πολέμων ανονών αναλύουν για το μεγαλύτερο μέρος της πενταετίας – και κάποιοι, για το μεγαλύτερο μέρος της ζωής τους – έχουν φτάσει σε ένα στάδιο μη βιώσιμης δημόσιας επιτάχυνσης λόγω των Ηνωμένων Πολιτειών. και τη Ρωσία.

  Αν μπορώ να δανειστώ μια φράση με την οποία πολλοί από εσάς ίσως γνωρίζετε, και αυτό γίνεται πιο ξεκάθαρο με κάθε περαστική θύελλα των μέσων ενημέρωσης και καβαλιστική ήττα στην παγκόσμια σκηνή, γινόμαστε μάρτυρες της συστηματικής καταστροφής της παλιάς φρουράς.

  Και από τις στάχτες, ο κόσμος θα είναι ώριμος για ανανέωση. Ωστόσο, για να διασφαλιστεί ότι ο νέος κόσμος είναι χτισμένος για να διαρκέσει, πρέπει να οικοδομηθεί σε ένα θεμέλιο ανελέητης ειρήνης.

  Για να επιτευχθεί ειρήνη, δύο ηγέτες πρέπει πρώτα να φαίνονται στα πρόθυρα του πολέμου. Προκειμένου να θεωρηθούν ως ενοποιητές, η προοπτική να γίνει κάτι τέτοιο πρέπει να φαίνεται ανυπέρβλητη.

  Φαίνεται ότι η τρέχουσα παγκόσμια κατάσταση σχετικά με τον Βλαντιμίρ Πούτιν και τη Ρωσία – στην επιφάνεια – οδεύει προς μια εγκάρδια, ειρηνική και τελικά ικανοποιητική λύση για τους ενδιαφερόμενους πολίτες υποτιθέμενων κυρίαρχων εθνών σε όλο τον κόσμο;

  Είναι έτοιμη να «θερμαίνεται» η κατάσταση Κίνας-Ταϊβάν, τουλάχιστον στη δημόσια αφήγηση;

  Ίσως παρατηρήσετε ότι έχω μια τάση για ιστορίες. Και αν παρακολουθείτε το σε μεγάλο βαθμό κατασκευασμένο χάος να ξεχύνεται από τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης και το Twitterati που έχει σκοπό να προκαλέσει συναισθηματικές αντιδράσεις βασισμένες στην αφήγηση, θα ξέρετε ότι το έδαφος είναι ώριμο για αυτό. Ο κόσμος βρίσκεται σε μια συλλογική συναισθηματική κατάσταση, αναζητά χαρακτήρες και πλευρές, γραμμές και θέματα για να προσκολληθεί.

  Ήρωες και κακοί.

  Ο Τραμπ και ο Πούτιν θα το ανατρέψουν εναντίον τους όχι μόνο επειδή είναι καλύτεροι διοικητές, καλύτεροι στρατηγοί και καλύτεροι στοχαστές από τον συλλογικό τους εχθρό, αλλά επειδή είναι καλύτεροι αφηγητές.

  Εκ των υστέρων, πιστεύω ότι η στάση του Τραμπ απέναντι στη Ρωσία και τον Πούτιν κατά τη διάρκεια της θητείας του ως Αμερικανός ηγέτης θυμίζει σε μεγάλο βαθμό την άποψη του Patel Patriot για τη στάση του Τραμπ απέναντι στην αφήγηση του Εμβολίου.

  Σε εκείνο το παράδειγμα, τα εμβόλια = καλό στην αφήγηση του MSM, δηλ.: για τους αφυπνισμένους. Ομοίως, σε αυτήν την ίδια ομάδα ανθρώπων, Πούτιν/Ρωσία = κακή.

  Η στάση και η συμπεριφορά του Τραμπ απέναντι στη Ρωσία συχνά συνίσταται στο να κινείται παράλληλα με το πρότυπο του normie ενώ το υποτιμά σε διάφορα σημεία. Ακριβώς όπως πάντα προηγείται του εγκώμιου του Operation Warp Speed ​​(που τώρα γνωρίζουμε ότι πιθανότατα σημαίνει κάτι εντελώς διαφορετικό από την πλήρη έγκριση των θεραπειών Big Pharma-rushed), πάντα προηγείτο κάθε κριτικής/κακής ρητορικής της αστυνομίας για τη Ρωσία επισημαίνοντας την αλήθεια σε επίπεδο νηπιαγωγείου ότι είναι καλύτερο να είσαι φίλος με δυνητικά εχθρούς.

  Κατά την παρατήρησή μου για τον Τραμπ, οι δηλώσεις και οι στάσεις που επαναλαμβάνει φαίνεται να διανύουν τρεις παράλληλες διαδρομές για να επικοινωνήσουν με τρία διαφορετικά ακροατήρια.

  Πρώτα απ ‘όλα, οι επαναλαμβανόμενες στάσεις του τείνουν να διατυπώνονται με σκόπιμη, ωμή και οριακή χαζή απλότητα. Όταν ο Τραμπ ανακοινώνει τη θέση του ότι η καλή σχέση με τον Βλαντιμίρ Πούτιν και τον Κιμ Γιονγκ Ουν είναι «καλό πράγμα», κοιτάζει αυτό το σημείο στη σταθερή, σε μεγάλο βαθμό αναμφισβήτητη έτοιμη βάση του. Το είδος των ψηφοφόρων που τον ψήφισαν επειδή τους άρεσε και μισούσαν τους εχθρούς του. Ταυτόχρονα, μιλάει με ωμό, σαρκαστικό ρεαλισμό στους υψηλής πληροφόρησης, πολιτικοκομματικά ουδέτερους παρατηρητές του ακροατηρίου του. Το είδος των ανθρώπων που αναλύουν τα λόγια, τις προθέσεις του και κάθε πειθώ στρατηγικής που προσπαθεί να διαδώσει σε κομμάτια σαν αυτό.

  Και τέλος, αλλά σίγουρα όχι λιγότερο σημαντικό, επικοινωνεί με την επίφοβη μέση. Το είδος των ανθρώπων που παίρνουν τις ειδήσεις τους ομόφωνα από την τηλεόραση που μιλάει. Αυτοί είναι οι τύποι ανθρώπων που είτε είναι προδιατεθειμένοι είτε προγραμματισμένοι να περιφρονούν τον Τραμπ, και όταν επαναλαμβάνει υπερβολικά απλοϊκά, φαινομενικά αφελή κουβέντα όπως «Επιχείρηση Warp Speed», ο «Invisible Enemy», Build That Wall» και «Είναι καλό που ο Πούτιν και εγώ συνεννοούμαστε», η πολύ ειλικρινής αφέλειά τους υποδέχεται τη ριζοσπαστική αφέλειά τους. Αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο ο Τραμπ φυτεύει σπόρους που τελικά θα βλαστήσουν σε ερωτηματικά, και στο τέλος της ημέρας, το μόνο που θέλει ο Τραμπ από αυτό το μεσαίο βασίλειο είναι μια τεράστια Αυτοκρατορία Φιλελευθέρων, Ανεξάρτητων και Συντηρητικών που απεχθάνονται τον Τραμπ που αμφισβητεί τις αφηγήσεις που τρέφονται.

  Οι ίδιοι άνθρωποι που γέλασαν ή περιφρόνησαν την αφήγηση του «Build That Wall», είναι οι ίδιοι άνθρωποι που παρακολουθούν πλάνα εκατοντάδων χιλιάδων ανεξέλεγκτων, δυνητικά μολυσματικών παρανόμων που ξεχύνονται στα σύνορά μας μόλις ο σωτήρας τους Τζο Μπάιντεν ανέλαβε την εξουσία. Οι ίδιοι άνθρωποι που βλέπουν τον Πούτιν να ρίχνει στρατεύματα στην Ουκρανία σε έναν υποτιθέμενο προάγγελο του Γ’ Παγκοσμίου Πολέμου, θυμούνται την εγκάρδια, ενδεχομένως ακόμη και ακατάλληλη σχέση του Τραμπ με τον Πούτιν και την αντιπαραθέτουν με την ψυχρή, απαθή και γενικά εκτός ελέγχου σχέση που έχει η κυβέρνηση Μπάιντεν με τον διάσημο Ρώσο τρελό. Αυτοί οι άνθρωποι σκέφτονται μέσα τους, στις σκοτεινές, φωτεινές εσοχές του μυαλού τους που ξυπνά αργά, «ίσως είναι πραγματικά καλύτερο να είσαι φίλος με τους πιθανούς αντιπάλους του παρά με εχθρούς». Σε τελική ανάλυση, η ιδέα ότι το τεράστιο μέσο της κοινωνίας τείνει να υποφέρει περισσότερο σε σενάρια παγκοσμίου πολέμου δεν έχει χαθεί σε πολλούς.

  Αυτό αντικατοπτρίζει κάπως το μιμητικό -και απόλυτα αληθινό- φαινόμενο ότι όσοι απεχθάνονται να πάρουν μη δοκιμασμένα και σε μεγάλο βαθμό περιττά εμβόλια κατανέμονται στα χαμηλότερα και υψηλότερα άκρα του φάσματος IQ, ενώ όσοι βρίσκονται από το χαμηλότερο έως το ανώτερο μέσο απορροφούν με ευχαρίστηση ό,τι ομιλεί ο παίκτης της ομάδας, αντανακλά την προβολή της πραγματικότητας της πλειοψηφίας ή όχι.

  Εν ολίγοις, ο Τραμπ μερικές φορές ακούγεται «χαζός» εντελώς επίτηδες. Ο τρόπος που μιλάει είναι μεμετικός σχεδόν εξ ορισμού.

  Και τι θέλει να γνωρίζουμε ο Τραμπ για την προσωπική του στάση για τον Βλαντιμίρ Πούτιν και κατ’ επέκταση την ανερχόμενη Ρωσική Δημοκρατία; Ότι τον καταλαβαίνει. Ότι, είτε υποστηρίζει είτε αντιτίθεται στην τελευταία διεθνή κρίση αναμονής του Πούτιν/Ρωσίας, καταλαβαίνει το αίνιγμα και το αίνιγμα τον καταλαβαίνει.

  Το να βλέπεις δημόσια ότι εναντιώνεται στον Πούτιν και τη Ρωσία δεν είναι κακό. Μακριά από αυτό. Στην πραγματικότητα, αυτό είναι το είδος του πράγματος που φυτρώνει στο μέλλον, όταν, παρόμοια με την αφήγηση του εμβολίου που καταρρέει, τα μέσα ενημέρωσης δεν θα μπορέσουν ποτέ να κολλήσουν πλήρως τη ρωσική πίστη στον Τραμπ όταν τόσο δημόσια ανέτρεψε τον ίδιο τον αγωγό ενέργειας που υπέγραψε η νέα κυβέρνηση Μπάιντεν μέσω του ΝΑΤΟ αμέσως μετά την ανάληψη των καθηκόντων του.

  Εάν η Κίνα εισέλθει σε αυτόν τον ανατρεπτικό, αντίστροφα σχεδιασμένο Πόλεμο για την Ειρήνη στο πλευρό των ΗΠΑ και της Ρωσίας, ο εμπορικός πόλεμος του Τραμπ με το ΚΚΚ θα αποκτήσει πρόσθετη πολυπλοκότητα και στρατηγική σημασία όσον αφορά τη διαμόρφωση αφηγήσεων.

  Με αυτόν τον τρόπο, στο τέλος της ημέρας, δεν έχει μεγάλη σημασία αν ο Τραμπ και η Ομάδα Αποκέντρωσής του των Μαχητών Διοικητών και της Εξόριστης Κυβέρνησης συνεργάζονται απευθείας με τον Πούτιν ή αν αυτός και ο Ρώσος ηγέτης απλώς κάνουν κύκλους ο ένας στον άλλον σε μια μεγάλη σκακιέρα ενώ παρακολουθούν τα συρρικνωμένα, ολοένα και πιο απελπισμένα εμπόδια του Deep State στο κέντρο. Όλα έρχονται στο ίδιο. Ο Τραμπ και ο Πούτιν δεν θα πολεμήσουν ο ένας με τον άλλον, ούτε τα πιο κρίσιμα συμφέροντα του άλλου λόγω κυριολεκτικής συμμαχίας, μνησικακίας και αμοιβαίου φόβου ή από το απλό γεγονός ότι είναι αμοιβαία επωφελές να εξισορροπηθεί η πλάστιγγα Ανατολής και Δύσης εξαφανίζοντας εντελώς την Παγκοσμιοποίηση από το διοικητικό συμβούλιο, παρά να αποδυναμώσει το μόνο άλλο σημαντικό κυρίαρχο έθνος με τόσο μεγάλη αυτοκρατορία σε κίνδυνο.

  Στο τέλος, η επιστροφή του Ντόναλντ Τραμπ στην παγκόσμια σκηνή θα είναι ως ο άνθρωπος που στάθηκε απέναντι στον Τίγρη στην Ανατολή και έκανε ειρήνη μαζί του. Στο τέλος, ο Βλαντιμίρ Πούτιν μπορεί να μην λάβει ποτέ τα εύσημα που του αξίζει για τη συμμετοχή του στη μεγάλη όπερα, αλλά όσοι από εμάς βρίσκουμε τις αληθινές ιστορίες κάτω από το ψεύτικο θα ξέρουμε ότι ήταν ένας ήρωας. Όχι αυτή που ζητήσαμε, για να παραθέσω μια διάσημη σκηνή, αλλά αυτή που χρειαζόμασταν τότε.

  Στην αρχή αυτής της σειράς, ισχυρίστηκα ότι η βασική δύναμη για να καλλιεργηθεί σε αυτόν τον πόλεμο πληροφοριών δεν είναι η αναγνώριση της αλήθειας, αλλά η αποκάλυψη των ψεμάτων. Διώξε αρκετά από το σκοτάδι και το μόνο που σου μένει είναι το φως. Για να είμαι ειλικρινής μαζί σας, δεν ξέρω αν ο Βλαντιμίρ Πούτιν ή η τρέχουσα επανάληψη της Ρωσίας είναι καλό, δίκαιο, κακό που μεταμφιέζεται σε κυρίαρχο Χριστιανισμό ή κάποιο μείγμα των παραπάνω. Αυτό που ξέρω είναι ότι ο εχθρός μας -οι ανατρεπτικοί, διεισδυτικοί, ανθεκτικοί ελεγκτές μας- θέλει να σκεφτόμαστε τη Ρωσία όχι απλώς ως κακή, αλλά ως την απόλυτη ενσάρκωσή της.

  Δεν μπορώ να δω κάθε κομμάτι στο ταμπλό και σίγουρα δεν μπορώ να δω το μέλλον. Αλλά μπορώ να δω τον πίνακα. Βλέπω έναν κακό που έχει κατασκευαστεί τόσο από υστερία των μέσων ενημέρωσης όσο και η πανδημία COVID-19, αν και σε πολύ μεγαλύτερη χρονική κλίμακα. Βλέπω ένα τρομερό έθνος σε άνοδο, που υποστηρίζεται από σχεδόν απεριόριστους φυσικούς, θεόδοτους πόρους, και βλέπω ένα έθνος που, αν και μπορεί να βρίσκεται σε δεύτερη μοίρα σε σχέση με το δικό μας πραγματικά από άποψη πυρκαγιάς, δεν υστερεί σε αυτή την πράσινη γη όσον αφορά την αποφασιστικότητα. Εάν ο Αμερικανός Patriot είναι η ίδια η φλόγα, ο Ρώσος Patriot θα μπορούσε να είναι μια σταθερή, σιγοκαίει κλίνη από κάρβουνα που εμποδίζει την εν λόγω φωτιά να σβήσει.

  Δύο καθρέφτες αυτοκρατορίες που χρησιμεύουν ως καθοδηγητικά φώτα για τις υπόλοιπες.

  Και, αν οι εντυπώσεις μου και άλλων για την Κίνα -την πραγματική Κίνα, και όχι οι ελεγκτές του ΚΚΚ- είναι σωστές, ποια καλύτερη δύο κυρίαρχες αυτοκρατορίες υπάρχουν για να εγκαινιάσουν την αναγέννηση της τρίτης;

  Αυτό που πραγματικά ορίζει μια αυτοκρατορία, λοιπόν, εκτός από το έδαφος και την ισχύ, είναι η δύναμη που αντλεί από τη συλλογική βούληση του λαού της.

  Κυριαρχία.

  Βλέπετε, η κυριαρχία δεν πηγάζει από αυτούς που βρίσκονται σε έδρες πολιτικής εξουσίας. Η κυριαρχία αναδύεται από το λαό. Οποιαδήποτε αυτοκρατορία δεν σέβεται και εν τέλει δεν καθρεφτίζει την κυριαρχία —και συνεπώς τη βούληση— του κυρίαρχου ανθρώπου της, θα έχει τη βασιλεία της να μετριέται σε δεκαετίες και όχι σε αιώνες. Μια αυτοκρατορία που είναι χτισμένη με την κυριαρχία ως το μεγαλειώδες σχέδιο της. Μια αυτοκρατορία χτισμένη στην πλάτη της κυριαρχίας θα δει την ιστορία της και την ευημερία των πολιτών της να μετρώνται σε χιλιετίες.

  Και αν ακολουθήσουμε αυτό το μονοπάτι και αναρωτηθούμε για την τελική μοίρα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, της οποίας η πτώση, θα έλεγα, ήρθε μετά από δεκαετίες αργών, σταθερών και ανατρεπτικών επιθέσεων στην κυριαρχία των λαών της και μετά στα κράτη της, πώς θα αποτρέψουμε την επόμενη μεγάλη κυρίαρχη αυτοκρατορία από το να ακολουθήσει την ίδια τραγική, ολέθρια διαφθορά;

  Δημιουργούμε δύο αυτοκρατορίες αντί για μία. Καθρέφτες ευημερίας και ελευθερίας που βασίζονται στην κυριαρχία, έτσι ώστε οποιαδήποτε αποτυχία του ενός να ανταποκριθεί στη θέληση του λαού του θα αντικατοπτρίζεται με έντονο και συγκεκριμένο τρόπο από τον άλλον, αποκαλύπτεται με όλη του την ασχήμια.

  Ίσως είμαστε προορισμένοι να δούμε δύο αυτοκρατορίες που καθρεφτίζονται να υψώνονται στις πλάτες του εθνικιστικού ζήλου και της κυριαρχίας που έχει χορηγηθεί από τον Θεό και πραγματοποιείται από τον άνθρωπο.

  Και ίσως, από τα δύο, να δούμε τη γέννηση πολλών.

  Τελικά, τι πραγματικά κάνει τις ειρηνικές Αμερικανικές και Ρωσικές Αυτοκρατορίες να έρχονται τόσο πιο δυνατές από αυτήν της ψεύτικης Globalist Collective;

  Το κάνουμε, και δεν είμαστε μόνοι.

  Η ειρήνη θα είναι ο θάνατος του πολέμου.

  Συνεχίστε στη Δίκαιη Ρωσία – Μέρος 5

  (ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ )

  Απάντηση
• Ο/Η bilboy λέει:

  3 Φεβρουαρίου, 2025 στις 5:48 πμ

  ΤΡΙΑ ΒΙΝΤΕΟ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΕΙΤΕ !!!

  ((( Στο παράθυρο του βίντεο επιλέγετε τις Ρυθμίσεις-γρανάζι, στο αναδυόμενο παράθυρο επιλέγετε το «Υπότιτλοι», στο νέο παράθυρο που θα παρουσιαστεί επιλέγετε το «Αυτόματη Μετάφραση» και τελικώς στο ακόλουθο παράθυρο επιλέγετε την γλώσσα αρεσκείας σας – Ελληνικά.)))

  Jeffrey Sachs για την αλαζονεία των ΗΠΑ, την παγκόσμια δύναμη και γιατί δεν μπορούμε να εμπιστευόμαστε τους ηγέτες μας :

  https://www.youtube.com/watch?v=2DmVkaivKyw

  Συνεντευξη του Jeffrey Sachs :

  Εάν δεν λυθεί το Ουκρανικό η Ευρώπη θα καταστραφεί – To βαθύ κράτος των ΗΠΑ ήθελε τη διάλυση της Ρωσίας

  https://www.bankingnews.gr/diethni/articles/784620/jeffrey-sachs-oikonomologos-ean-den-lythei-to-oukraniko-i-evropi-tha-katastrafei-egklima-tou-biden-to-sabotage-stous-agogoys-nordstream

  Η ουκρανική σύγκρουση μπορεί να επιλυθεί κυριολεκτικά με ένα τηλεφώνημα, επισημαίνει ο διάσημος οικονομολόγος και προσθέτει ότι ο Donald Trump πρέπει να κάτσει στο τραπάζι με τον Vladimir Putin και να παραδεχθεί το λάθος των ΗΠΑ που παραβίασαν το δόγμα ασφάλειας της Ρωσίας
  H πραγματική διπλωματία… είναι ένα ταξίδι στη Μόσχα, δήλωσε ο διάσημος Αμερικανός οικονομολόγος Jeffrey Sachs σε συνέντευξή του στο BZ την Κυριακή 2 Φεβρουαρίου 2025.
  Η Ρωσία είναι αυτή που δημιουργεί αυτή τη στιγμή μια νέα αρχιτεκτονική για την ευρωπαϊκή ασφάλεια και η Ευρώπη πρέπει να σπεύσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, διαφορετικά η κατάρρευσή της είναι αναπόφευκτη, επισημαίνει.
  Μόλις έφτασε στη Φρανκφούρτη από το Χονγκ Κονγκ για να παρουσιάσει το τελευταίο του βιβλίο, Diplomacy or Disaster. The Turning Point in the USA: Is Peace Possible? , που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Westend-Verlag.
  Δημοσιογράφος της Berliner Zeitung (ΒΖ) μίλησε μαζί του για τη σύγκρουση στην Ουκρανία, τα σχέδια του προέδρου των ΗΠΑ Donald Trump και την ευθύνη της γερμανικής κυβέρνησης για την επίλυση της Ουκρανικής κρίσης.

  Kύριε Sachs, o Donald Trump επανεξελέγη Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών.
  Είπε ότι θέλει να τερματιστεί η σύγκρουση στην Ουκρανία το συντομότερο δυνατό. Τον πιστεύετε;

  Jeffrey Sachs: Ναι, πιστεύω ότι η σύγκρουση θα τελειώσει σύντομα.
  Δεν νομίζω ότι οι ΗΠΑ θα συνεχίσουν να εξοπλίζουν ή να χρηματοδοτούν την Ουκρανία.
  Δεν είναι προς το συμφέρον της Αμερικής, όπως δεν είναι προς το συμφέρον της Ουκρανίας ή της Ευρώπης.
  Είναι καιρός να βάλουμε τέλος σε αυτή τη σύγκρουση.
  Θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί.

  Είχατε δηλώσει κάποτε ότι ο Trump, υποτίθεται, δεν μπόρεσε να αντισταθεί στο λεγόμενο «βαθύ κράτος» κατά την πρώτη του προεδρική θητεία. Μπορείτε να εξηγήσετε τι εννοείτε με αυτή τη δήλωση;

  Jeffrey Sachs : Ας πάρουμε ως παράδειγμα την κατάσταση στην Ουκρανία.
  Αυτή η σύγκρουση είναι το αποτέλεσμα ενός μακροπρόθεσμου σχεδίου των ΗΠΑ για τη διασφάλιση της δικής τους ασφάλειας.
  Και αυτό σημαίνει τη συμμετοχή του στρατιωτικού-βιομηχανικού συγκροτήματος, συμπεριλαμβανομένου του Πενταγώνου, της CIA και άλλων θεσμών ασφαλείας.
  Στόχος τους είναι να επεκτείνουν το ΝΑΤΟ, να περικυκλώσουν και να αποδυναμώσουν τη Ρωσία και ίσως να επιτύχουν αλλαγή καθεστώτος ή να διαλύσουν τη χώρα.
  Ωστόσο, ο επίσημος στόχος της κυβέρνησης Biden δηλώθηκε ότι ήταν η προστασία της Ουκρανίας από την εισβολή του ρωσικού στρατού.
  Οι Ηνωμένες Πολιτείες επιδιώκουν τον στόχο της αποσταθεροποίησης της Ρωσίας μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης.
  Όλοι θυμόμαστε πώς το 1990 ο Genscher και ο Baker, οι υπουργοί Εξωτερικών της Γερμανίας και των ΗΠΑ αντίστοιχα, υποσχέθηκαν στην ΕΣΣΔ ότι το ΝΑΤΟ δεν θα επεκταθεί προς τα ανατολικά ούτε μια ίντσα. Αλλά οι Ηνωμένες Πολιτείες αποφάσισαν να αθετήσουν αυτή την υπόσχεση.
  Μόλις ολοκληρώθηκε η ΕΣΣΔ, η συμμαχία επεκτάθηκε πρώτα στην Πολωνία, την Ουγγαρία και την Τσεχική Δημοκρατία και στη συνέχεια ανατολικότερα στα κράτη της Βαλτικής, τη Ρουμανία, τη Βουλγαρία, τη Σλοβακία και τη Σλοβενία.
  Το 2008, στη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι, εκφράστηκε η πρόθεση να συμπεριληφθούν τελικά η Ουκρανία και η Γεωργία στο ΝΑΤΟ.
  Η τότε καγκελάριος της Γερμανίας Angela Merkel κατάλαβε ότι αυτή ήταν μια πολύ κακή και προκλητική ιδέα.
  Προσπάθησε να αντισταθεί, αλλά τελικά ενέδωσε.
  Μπλόκαρε το σχέδιο καθορισμού συγκεκριμένης ημερομηνίας, αλλά συμφώνησε με τη δήλωση ότι το ΝΑΤΟ θα επεκταθεί για να συμπεριλάβει την Ουκρανία και τη Γεωργία το 2014.

  Πόσο μεγάλο ρόλο έπαιξαν οι ΗΠΑ στην κλιμάκωση της ουκρανικής κρίσης;

  Jeffrey Sachs Η ιδέα ότι οι ΗΠΑ μπορούσαν να περικυκλώσουν τη Ρωσία ή να επιτύχουν αλλαγή καθεστώτος ήταν εξαρχής παράλογη και καταδικασμένη σε αποτυχία.
  Μια επιθετική προσέγγιση θα μπορούσε να είχε οδηγήσει σε πυρηνικό πόλεμο.
  Όμως οι εκπρόσωποι του «βαθέος κράτους» στις Ηνωμένες Πολιτείες δεν διακρίνονται από ορθολογισμό και αποφάσισαν να ρισκάρουν.
  Για πολύ καιρό, οι Γερμανοί ηγέτες συνειδητοποίησαν ότι αυτό ήταν απερίσκεπτο.
  Αλλά ακόμη και ο καγκελάριος Olaf Scholz τελικά τάχθηκε πλήρως στο πλευρό των Ηνωμένων Πολιτειών.
  Δυστυχώς, αυτή η συμπεριφορά μπορεί να χαρακτηριστεί τυπική πολλών Γερμανών πολιτικών.

  Ο Donald Trump κήρυξε μια νέα χρυσή εποχή για τις Ηνωμένες Πολιτείες.
  Τι πιστεύετε για την οικονομική του στρατηγική;

  Jeffrey Sachs Νομίζω ότι ο Elon Musk μάλλον μπαίνει σε μια χρυσή εποχή. Αλλά δεν πολλοί οι άνθρωποι που μπορούν να καυχηθούν για μια περιουσία 400 δισεκατομμυρίων δολαρίων.
  Δεν υπάρχει χρυσή εποχή στον ορίζοντα για τον μέσο Αμερικανό.
  Οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι ένα είδος πλουτοκρατικού καθεστώτος όπου τα χρήματα εκλέγονται και ο λαός έχει λίγη εξουσία.
  Οι προεκλογικές εκστρατείες είναι πολύ ακριβές.
  Περίπου 16 δισεκατομμύρια δολάρια δαπανήθηκαν για την προεκλογική εκστρατεία.
  Τα περισσότερα από τα κεφάλαια χορηγήθηκαν από στελέχη μεγάλων εταιρειών τεχνολογίας.
  Βρέθηκαν στο πλευρό του Trump και η περιουσία τους αυξήθηκε κατακόρυφα μετά την ανακοίνωση των εκλογικών αποτελεσμάτων.
  Το πρώτο μέτρο οικονομικής πολιτικής του Trump θα είναι πιθανότατα η συνέχιση της πορείας μείωσης των φόρων για τις αμερικανικές εταιρείες.
  Και αυτό είναι, φυσικά, ένα πολύ θετικό βήμα για τον τομέα της τεχνολογίας
  . Για να το κάνει αυτό [για να αντέξει τις περικοπές των εταιρικών φόρων, ο Trump θα θελήσει να μειώσει τις κρατικές δαπάνες για κοινωνικές ανάγκες, κάτι που θα επηρεάσει αρνητικά τους απλούς πολίτες.

  Η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ursula von der Leyen πρότεινε στους Ευρωπαίους να αρχίσουν να αγοράζουν περισσότερα όπλα και υγροποιημένο φυσικό αέριο (LNG) από τις Ηνωμένες Πολιτείες για να κατευνάσουν τον Trump.
  Είναι αυτή η σωστή στρατηγική;

  Jeffrey Sachs: Φυσικά, οι ΗΠΑ θέλουν να πουλήσουν ακριβά υγροποιημένο φυσικό αέριο και αμυντικά προϊόντα στην Ευρώπη.
  Αλλά αυτό δεν είναι προς το συμφέρον της Ευρώπης.
  Η Ευρώπη χρειάζεται τη δική της εξωτερική πολιτική.
  Χρειάζεται τη δική της οικονομική πολιτική.
  Πρέπει να καταλάβει ότι οι απόψεις του Trump δεν είναι καθόλου φιλοευρωπαϊκές.
  Η Ευρώπη βρίσκεται αυτή τη στιγμή σε δεινή οικονομική κατάσταση.
  Είχε πρόσβαση σε φθηνές προμήθειες κρίσιμων πρώτων υλών από τη Ρωσία και την Ουκρανία.
  Αλλά η ήπειρος παρασύρθηκε από την επέκταση του ΝΑΤΟ και κατέληξε να χάσει τόσο φθηνό φυσικό αέριο όσο και φθηνούς πόρους από την Ουκρανία.
  Οι τιμές στην Ευρώπη έχουν εκτοξευθεί.
  Η οικονομία είναι στάσιμη ή συρρικνώνεται.
  Οι προοπτικές ανάπτυξης είναι μηδενικές.
  Οι γερμανικές βιομηχανικές μονάδες κλείνουν.
  Και όλα αυτά για να μπορέσουμε να παίξουμε παιχνίδια με τις ΗΠΑ.
  Ο υποψήφιος καγκελάριος του CDU Friedrich Merz κάλεσε επίσης τις γερμανικές εταιρείες να επανεξετάσουν τις επενδύσεις τους στην Κίνα.
  Αυτή είναι μια γραμμή που ωφελεί το αμερικανικό βαθύ κράτος.
  Αυτό δεν είναι προς το συμφέρον της Γερμανίας, διότι η Κίνα είναι μια από τις πιο σημαντικές αγορές για τη γερμανική βιομηχανία.

  Η γερμανική κυβέρνηση θέλει να απεξαρτηθεί από το ρωσικό αέριο.
  Ο δηλωμένος στόχος είναι ο βιομηχανικός μετασχηματισμός.
  Λαμβάνει η γερμανική οικονομία τη θεραπεία σοκ που χρειάζεται;

  Jeffrey Sachs: Αυτό δεν είναι θεραπεία…
  Αυτή είναι μια πολιτική που είναι εντελώς αντίθετη με τα συμφέροντα της Γερμανίας.
  Είναι προς το συμφέρον της Γερμανίας να εμπορεύεται με τη Ρωσία για να λαμβάνει φθηνό φυσικό αέριο και πρώτες ύλες από τη Ρωσία και την Ουκρανία, και να διατηρεί την ειρήνη σε αυτή την περιοχή και το εμπόριο με την Κίνα.
  Τι κάνει η Γερμανία; Σταματά τις συναλλαγές με τη Ρωσία, αγοράζει αμερικανικά όπλα και παρατείνει τη σύγκρουση στην Ουκρανία. Τελευταίο αλλά εξίσου σημαντικό, η Γερμανία ακολουθεί στον απόηχο των ΗΠΑ στον Ψυχρό Πόλεμο με την Κίνα, ο οποίος σύντομα μπορεί να γίνει θερμός.

  Η Γερμανία πρέπει να δαπανήσει μεγαλύτερο μέρος του ΑΕΠ της για την ενίσχυση του στρατιωτικού της δυναμικού.
  Ίσως αυτός θα είναι ένας τρόπος για να αντισταθμιστεί η αμερικανική στρατιωτική βοήθεια στην Ουκρανία;

  Jeffrey Sach: Φυσικά, η Ευρώπη έχει τη δυνατότητα να καταστρέψει περαιτέρω την οικονομία της εάν αρχίσει να τη στρατιωτικοποιεί.
  Μια τέτοια κίνηση θα ήταν τραγωδία για την Ευρώπη, αλλά αυτό ακριβώς θα μπορούσε να συμβεί σε δέκα χρόνια.
  Ωστόσο, η Ρωσία δεν θα χρειαστεί δέκα χρόνια για να νικήσει την Ουκρανία.
  Μάλλον θα χρειαστούν άλλες δέκα εβδομάδες ή δέκα μήνες.
  Αντί να μιλάμε για ήττα, θα πρέπει να προσπαθήσουμε να βρούμε μια λύση μέσω διαπραγματεύσεων.
  Είναι απαραίτητο να επιστρέψουμε στη διπλωματία.
  Γιατί χωρίς διπλωματία δεν είναι δυνατή ούτε οικονομική ούτε κοινωνική επιτυχία ούτε επιστροφή στην ασφάλεια.
  Σήμερα, η Γερμανία έχει εγκαταλείψει τη διπλωματία.
  Η απερχόμενη υπουργός Εξωτερικών Annalena Baerbock ήταν ουσιαστικά υπουργός Πολέμου, όχι διπλωμάτης.

  Η δολιοφθορά στον σύστημα αγωγών φυσικού αερίου Nord Stream συμβολίζει την παρακμή της γερμανικής οικονομίας.
  Οι τιμές της ενέργειας αυξάνονται ραγδαία.
  Είναι εντυπωσιακό ότι η γερμανική κυβέρνηση δεν λαμβάνει ουσιαστικά κανένα μέτρο για τη διερεύνηση αυτής της επίθεσης.
  Είπατε κάποτε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες ήταν πίσω από το sabotage.
  Ποιος φταίει λοιπόν;

  Jeffrey Sachs: Μπορείτε να διαβάσετε πώς έγινε αυτό στη λεπτομερή μελέτη του Seymour Hersh.
  Θυμάμαι τη συνέντευξη Τύπου του καγκελαρίου Scholz, ο οποίος στάθηκε πίσω από το βήμα στον Λευκό Οίκο στις 7 Φεβρουαρίου 2022, όταν ένας δημοσιογράφος ρώτησε τον Μπάιντεν: «Τι θα κάνατε αν η Ρωσία εισέβαλε στην Ουκρανία;»
  Ο Biden απάντησε ότι ο Nord Stream 2 θα πάψει να υπάρχει.
  Και όταν ρωτήθηκε πώς ακριβώς θα το έκανε αυτό, απάντησε: «Σας υπόσχομαι ότι θα το κάνουμε».
  Η κάλυψη από τα μέσα ενημέρωσης αυτής της δολιοφθοράς στη Γερμανία είναι κάπως παράλογη.
  Ένας θρύλος διαδίδεται ότι έξι Ουκρανοί σε ένα ιστιοφόρο ανατίναξαν τον αγωγό.
  Ήταν όμως μια τεράστια επιχείρηση που απαιτούσε τεράστια τεχνική υποστήριξη. Απαιτήθηκε πολύ μεγάλη ποσότητα εκρηκτικών.
  Εξοπλισμός και υλικό που δεν χωρούσε σε ιστιοφόρο με έξι άτομα.
  Αλλά ακόμα κι αν όλα αυτά ίσχυαν, η γερμανική κυβέρνηση πρέπει να αναρωτηθεί: Γιατί καταστρέφουμε τη γερμανική οικονομία εάν έξι Ουκρανοί, κατόπιν εντολής των μυστικών υπηρεσιών τους, υπονομεύουν το σύστημα των αγαγών που διασφαλίζει τη λειτουργία του συστήματος ενεργειακού εφοδιασμού μας;

  Συζητούσατε το σαμποτάζ στο Nord Stream με πολιτικούς;

  Jeffrey Sachs: Ναι, μίλησα με πολλούς ανθρώπους.
  Μίλησα στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ και μίλησα για την ανάγκη μιας ανεξάρτητης έρευνας.
  Ωστόσο, ο απεσταλμένος των ΗΠΑ είπε ότι δεν υπάρχει ανάγκη για ανεξάρτητη έρευνα, επειδή η Γερμανία, η Δανία και η Σουηδία διεξάγουν ήδη τη δική τους.
  Δεν με έπεισε ιδιαίτερα αυτή η απάντηση, γιατί ήταν ξεκάθαρο για μένα ότι το ΝΑΤΟ δεν θα διεξήγαγε έρευνα για τη δική του… επιχείρηση.

  Λοιπόν, η συμβουλή σας προς τη γερμανική κυβέρνηση είναι να ξαναρχίσει το έργο του Nord Stream;

  Jeffrey Sachs: Ναι, φυσικά. Η Γερμανία θυσιάζει την οικονομία της.
  H γερμανική βιομηχανία δεν είναι πλέον ανταγωνιστική.
  Αυτός είναι ένας δρόμος προς το πουθενά.
  Σε 20-30 χρόνια, η Γερμανία, όπως και άλλες χώρες, μπορεί να στραφεί σε καθαρή ενέργεια.
  Αλλά η προσπάθεια να γίνει η μετάβαση σε μια μέρα… δεν είναι η καλύτερη ιδέα.

  Εάν η Γερμανία συνεχίσει την τρέχουσα οικονομική της πορεία, πόσο θα διαρκέσει η κρίση;

  Jeffrey Sachs «Εάν επικρατήσει η προσέγγιση του Merz για απομάκρυνση της γερμανικής οικονομίας από την Κίνα, η Γερμανία θα αντιμετωπίσει προβλήματα για άλλα 10 με 20 χρόνια.
  Σε ένα τέτοιο σενάριο, η Γερμανία θα αρνηθεί εντελώς να τροφοδοτήσει με αγαθά την Ανατολή.
  Από πού θα προέλθει η ανάπτυξη τότε;
  Σίγουρα όχι από την αμερικανική αγορά, γιατί ο Trump θα επιβάλει δασμούς στη Γερμανία.
  Τότε το Βερολίνο θα στερηθεί κάθε ευκαιρίας εξαγωγών.

  Έχουν ήδη γίνει συνομιλίες μεταξύ δυτικών πολιτικών και του Ρώσου προέδρου Vladimir Putin.
  Ωστόσο, δεν οδήγησαν σε σημαντική πρόοδο στο ζήτημα της κατάπαυσης του πυρός.
  Τι θα μπορούσε να γίνει για να φέρει πιο κοντά την έναρξη των διαπραγματεύσεων;

  Jeffrey Sachs: Υπάρχουν τέσσερα μέρη σε αυτή τη σύγκρουση: οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Ρωσία, η Ουκρανία και η Ευρωπαϊκή Ένωση
  Όλα αυτά τα μέρη πρέπει να εμπλακούν στις διαπραγματεύσεις.
  Ήταν λάθος να αποκλειστεί το ενδεχόμενο διαπραγματεύσεων και να υποχωρήσει στη θέση ότι η ίδια η Ουκρανία αποφασίζει τι θα κάνει.
  Η ΕΕ δεν πρέπει να εξαρτάται από τον Zelensky.
  Ο Trump σίγουρα δεν θα το κάνει αυτό.
  Ο Zelensky δεν μπορεί πλέον να ονομάζεται πρόεδρος που εκλέγεται σύμφωνα με το σύνταγμα του κράτους
  Δεν έχει σχεδόν καμία υποστήριξη στη χώρα.
  Το ουκρανικό καθεστώς στέλνει χωρίς νόημα χιλιάδες νέους στον θάνατο
  .
  Η ισχύς του Ζελένσκι κρέμεται από μια κλωστή. Ο Trump μπορεί να συνάψει ειρηνευτική συμφωνία με τον Putin και να σταματήσει να παρέχει στρατιωτική βοήθεια στην Ουκρανία.
  Μπορούν οι Ευρωπαίοι να αλλάξουν κάπως την ισορροπία;

  Jeffrey Sachs: Υποψιάζομαι έντονα ότι ο Putin και ο Trump θα καθίσουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων — με ή χωρίς τον Zelensky.
  Τις τελευταίες εβδομάδες, λέω στους αρχηγούς κρατών και κυβερνήσεων της Ευρώπης ότι η Ευρώπη πρέπει να βρίσκεται στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, διότι αυτό το θέμα αφορά και την ασφάλειά της.
  Το λάθος είναι ότι η Ύπατη Εκπρόσωπος της ΕΕ για τις Εξωτερικές Υποθέσεις Kaja Kallas πήγε στο Κίεβο την πρώτη μέρα της θητείας της και όχι στη Μόσχα. Είναι εύκολο να ταξιδέψετε στο Κίεβο.
  Αλλά η πραγματική διπλωματία είναι ένα ταξίδι στη Μόσχα.

  Ο καγκελάριος Scholz μίλησε με τον Πρόεδρο Putin στο τηλέφωνο και στη συνέχεια δήλωσε ότι το Κρεμλίνο δεν δείχνει σοβαρό ενδιαφέρον για μια ειρηνευτική συμφωνία. Πώς πρέπει να το πετύχουν αυτό οι Ευρωπαίοι;

  Jeffrey Sachs: Ο Biden ενδιαφέρθηκε να συνεχιστεί η σύγκρουση.
  Ακόμα κι αν ο καγκελάριος Scholz είχε μιλήσει απευθείας με τον Πούτιν, δεν θα είχε λύσει το πρόβλημα.
  Οι Ηνωμένες Πολιτείες ακολουθουσαν στο μονοπάτι του πολέμου.
  Το ήθελαν γιατί πίστευαν ότι η Ρωσία θα έχανε σε μια ευθεία αντιπαράθεση.
  Στην Ουάσιγκτον, πίστευαν ότι οι οικονομικές κυρώσεις, τα θαυματουργά όπλα του ΝΑΤΟ και η έλλειψη υποστήριξης από τον ρωσικό πληθυσμό θα οδηγούσαν στην ήττα του Κρεμλίνου.
  Δήλωσα στους εκπροσώπους των ΗΠΑ από την αρχή ότι έκαναν λάθος. Δεν νομίζω ότι ήξεραν τι έκαναν.
  Νομίζω ότι η κυβέρνηση Biden ενήργησε με πλήρη άγνοια του τι κάνει.
  Εννοώ ότι ο Scholz πήρε τη διπλωματική του πρωτοβουλία σε μια εποχή που οι ΗΠΑ δεν το ήθελαν.
  Τώρα η Ουάσιγκτον θα διαπραγματευτεί ακόμη και αν η Ευρώπη δεν συμμετάσχει.
  Ουσιαστικά, οι Ευρωπαίοι πρέπει να αναπτύξουν μια κοινή θέση.
  Ωστόσο, υπάρχουν ελάχιστες ενδείξεις ακόμη ότι θα τα καταφέρουν.
  Η ΕΕ ευθυγραμμίζει ολοένα και περισσότερο τη διπλωματική της πορεία με τις ρωσοφοβικές κυβερνήσεις της Εσθονίας, της Λετονίας και της Πολωνίας.
  Η Ευρώπη δεν πρέπει να αφήσει την εξωτερική της πολιτική στα χέρια των κρατών της Βαλτικής!
  Αυτό είναι μόνο ένα μικρό μέρος της Ευρώπης που απολαμβάνει ενεργή υποστήριξη από το ΝΑΤΟ.
  Οι Ευρωπαίοι πρέπει να δράσουν γρήγορα γιατί ο Trump ήδη διαπραγματεύεται με τον Putin.
  Η Ρωσία έχει επανειλημμένα δηλώσει ότι επιδιώκει να δημιουργήσει μια νέα ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική ασφάλειας.
  Η Ευρώπη πρέπει να προχωρήσει από αυτή τη στάση.
  Ο ΟΑΣΕ θα πλησίαζε περισσότερο σε αυτόν τον στόχο.
  Δυστυχώς, υπό τις συνθήκες της πολιτικής των ΗΠΑ, είναι ουσιαστικά παράλυτος.
  Θα χαιρόμουν μόνο μια κατάσταση στην οποία οι κατευθυντήριες αρχές του ΟΑΣΕ θα μπορούσαν να αποκατασταθούν με βάση την έννοια της συλλογικής ασφάλειας.
  Τότε η Ευρώπη δεν θα υπόκειται πλέον στην έννοια της ασφάλειας του ΝΑΤΟ.
  Αντί να αναπτύσσει νέους αμερικανικούς πυραύλους μεσαίου βεληνεκούς στη Γερμανία, η Ευρώπη θα πρέπει να αρχίσει να κινείται προς την ανάπτυξη θέσεων συλλογικού ελέγχου των εξοπλισμών…

  ΥΓ : Χρειαζόμαστε όλο και περισσότερους ανθρώπους σαν τον Τζέφρι Σακς για να σώσουν αυτόν τον κόσμο. Είναι λαμπρός και εξαιρετικός οικονομολόγος και πολιτικός παρατηρητής.Ο Jeffrey Sachs θα πρέπει να λάβει ένα ευγενές βραβείο ειρήνης για την επεξεργασμένη διορατικότητά του για έναν καλύτερο κόσμο για την ειρήνη και την ευημερία και την ασφάλεια όλων των ανθρώπων στον κόσμο.

  https://www.youtube.com/watch?v=3vRJWLVIfoQ
  Πέπε Εσκομπάρ: Ο Τραμπ έπεσε στη γωνία καθώς η βόμβα BRICS του Πούτιν, του Ιράν και της Κίνας ταράζει την αμερικανική αυτοκρατορία

  Ο γεωπολιτικός αναλυτής Πέπε Εσκομπάρ αποκαλύπτει μια εκπληκτική πραγματικότητα που λείπει από όλους, καθώς ο Τραμπ μπαίνει σε εμπόλεμη βάση με την αυξανόμενη συμμαχία BRICS. Σε αυτό το βίντεο που πρέπει να παρακολουθήσετε, ο κ. Εσκομπάρ αναφέρει λεπτομερώς πώς η Ρωσία, η Κίνα και το Ιράν έθεσαν τα θεμέλια για να αντέξουν οτιδήποτε τους ρίχνει το καθεστώς Τραμπ και γιατί ο Τραμπ κάνει ένα μεγάλο λάθος που ήδη προκαλεί την περιστροφή της αμερικανικής αυτοκρατορίας του χάους. πίσω Δύση. Σε αυτό το βίντεο: • Η Νέα Συμφωνία του Πούτιν και του Ιράν αποκαλύπτει την κίνηση των μεγάλων BRICS για να ακυρώσουν τον Τραμπ • Ο ρόλος της Κίνας στην ενίσχυση της άνοδος της Ευρασίας • Μια αξιολόγηση της ανικανότητας του Τραμπ να αντιμετωπίσει αυτήν την κίνηση Παρακολουθήστε τώρα για να αποκαλύψετε τις αλήθειες που δεν θα σας πουν τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης

  ΥΓ : Ένας υπέροχος συνδυασμός Danny και Pepe που συζητούν θέματα τεράστιων ανησυχιών και σημασίας που αντιμετωπίζει ο κόσμος σήμερα.Σας ευχαριστώ που λέτε την αλήθεια. Ο κόσμος πρέπει να το ακούσει.Ο Πέπε είναι πολύ δίκαιος, αμερόληπτος, διορατικός αναλυτής. Είναι ένας υπέροχος άνθρωπος προικισμένος με υψηλό επίπεδο νοημοσύνης βουτηγμένο σε υψηλές ηθικές αξίες. Η ανιδιοτέλεια τέτοιων ανθρώπων δίνει Ελπίδα σε έναν κόσμο φυλακισμένο σε μια άπληστη, δόλια και βίαιη κουλτούρα που μας χωρίζει ο ένας από τον άλλο δημιουργώντας ατελείωτες διαιρέσεις. Ο Πέπε είναι ένα σημαντικό πλεονέκτημα σε αυτήν τη γη.!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

  https://www.youtube.com/watch?v=KwcgZAd3tvs&t=3818s

  Πέπε Εσκομπάρ: Η στρατηγική γκάφα του Τραμπ: Υποτιμά επικίνδυνα τη δύναμη των BRICS

  YΓ : Οι ερωτήσεις του Nima μπορεί να ακούγονται σαν να είναι αφελής, αλλά καταλαβαίνει ξεκάθαρα ΠΟΛΛΑ για τις διεθνείς γεωπολιτικές υποθέσεις, και οι ερωτήσεις του είναι συχνά «στημένες» για να ( καταδειξε ) ο καλεσμένος του ,τους γελοίους παίκτες της παγκόσμιας σκηνής! (Τι νομίζεις ότι έχει στο μυαλό του Ντόναλντ Τραμπ…? )
  Μπράβο, Νίμα !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

  Απάντηση
• Ο/Η bilboy λέει:

  2 Φεβρουαρίου, 2025 στις 1:48 μμ

  Δίκαιη Ρωσία – Μέρος 3
  Το Τέρας, Περικυκλωμένο
  https://burningbright.substack.com/p/righteous-russia-part-3

  Είμαι ξεκάθαρος από την αρχή αυτής της σειράς μεγάλου μήκους ότι δεν σκοπεύω να σας παρουσιάσω την αλήθεια.

  Αλλά, δεν βλέπω καλύτερη στιγμή για να κυνηγήσω ψέματα από όταν βρίσκεσαι στη μέση της ομίχλης του πολέμου. Ενώ τα πιθανά αδέρφια μας σφυρηλατούν αυτή τη στιγμή μέσα από τον πνιγμό καπνό, τη στάχτη και τη τσιμπημένη σκόνη σε ένα πραγματικό (αν είναι δραματοποιημένο) θέατρο ενώ εμπλέκονται με (κάποιον) παγιωμένο εχθρό στη μέση της καβαλιστικής κυψέλης που είναι η Πρωσική Ουκρανία, προσπαθούμε να κοιτάξουμε μέσα από την ομίχλη του πολέμου πληροφοριών πολλοί από εμάς βαδίζουμε εδώ και χρόνια.

  Σκέφτηκα να περιμένω να συνθέσω αυτό το κομμάτι μέχρι να καταλαγιάσει η σκόνη —και αληθινή όσο και φανταστική— από την «εισβολή» του Πούτιν στην «Ουκρανία», αλλά σύμφωνα με τον στόχο μου να εστιάσω στις μακροαφηγήσεις σε αντίθεση με τις μικροαφηγήσεις, το θεώρησα καλύτερο. να προχωρήσουμε με το βραχυπρόθεσμο στο τρίτο μέρος της σειράς Righteous Russia πριν εξετάσουμε το ελαφρώς πιο μακροπρόθεσμο στο Μέρος 4.

  Όσο για το πώς να περιγράψουμε το βραχυπρόθεσμο, επερχόμενο αποτέλεσμα της τελευταίας κρίσης που βομβαρδίζει τα ολοένα και πιο άσχετα ραδιοτηλεοπτικά κύματα MSM και τα ολοένα και πιο αντηχούμενα Big Social Tweetwaves, γεμάτα με κάθε είδους κινηματογραφικές ταινίες βιντεοπαιχνιδιών, στοκ φωτογραφίες, και περιστασιακά αληθινά κομμάτια χάος χωρίς πλαίσιο, έχω ένα απλό και απόλυτα σίγουρο συμπέρασμα.

  Το θηρίο είναι περικυκλωμένο.

  Έχω δει τις θεωρίες για τα εργαστήρια βιοόπλων και τις βρίσκω συναρπαστικές, αν και ασαφείς. Έχω σκάψει, όπως πολλοί καλύτεροι ερευνητές πριν από εμένα, στον μπερδεμένο ιστό των οικονομικών δεσμών μεταξύ της παγκοσμιοποιητικής ελίτ και των υπολειμμάτων του κίτρινου και μπλε κόμβου του Ποροσένκο (του Ομπάμα) του ξεπλύματος, και το βρίσκω κάτι παραπάνω από σχετικό. Γνωρίζω τη φήμη ορισμένων από τις πιο διαβόητες παραστρατιωτικές και αστυνομικές οργανώσεις της Ουκρανίας και τις νύξεις για πρώην σοσιαλιστικές συλλογικότητες με τις οποίες παραλληλίζονται.

  Όμως, ανεξάρτητα από το πόσο σημαντική είναι κάθε σύνδεση και κάθε κρίκος της αλυσίδας που φαίνεται και αισθάνεται, το καθένα δεν είναι παρά ένα μικρό που συνδέει μια τεράστια μακροεντολή.

  Για να κατανοήσετε τη μακροεντολή μιας δεδομένης κατάστασης, πρέπει να κάνετε σμίκρυνση και να εστιάσετε στον θόρυβο. Οι περισσότεροι από εμάς στην κοινότητα της Αλήθειας έχουμε διδαχθεί να φιλτράρουμε τον θόρυβο. Αυτό το ροκανιστικό, βουητό και κατευθυνόμενο χάος στο οποίο υπέκυψαν τόσοι πολλοί από τους συντρόφους μας, λέγοντάς τους ποιον να θρηνήσουν και ποιον να μισήσουν, και μερικές φορές συγχέοντας και μπερδεύοντας τα δύο σχεδόν σε καθημερινή βάση.

  Δεν σας λέω να κάνετε αυτό που σας λένε οι ομιλούντες κεφαλές, η επιλεγμένη γεωπολιτική ελίτ και οι επικεντρωμένοι ειδικοί ανάμεσα σε αναφορές που κόβουν την ανάσα και έντονα διατυπωμένες, σοβαρά σοβαρές προσφωνήσεις που βγαίνουν από τις μηχανοποιημένες και τηλεπαρακινημένες καρδιές τους. Δεν σου λέω να νιώσεις αυτό που σου λένε να νιώσεις.

  Σου λέω να ακούς τι λένε. Για να οραματιστούν τις σφεντόνες και τα βέλη τους και να κοιτάξουν τον στόχο τους. Στη συνέχεια, θέλω να εξετάσετε τι γνωρίζετε για τον χειριστή. Ό,τι γνωρίζετε για την παραπληροφοριακή συλλογικότητα που γνωρίζουμε ως Mainstream Media, και θέλω να λάβετε υπόψη σας όσα ΔΕΝ γνωρίζετε για τον στόχο τους—ότι είναι η Ρωσία και, κατ’ επέκταση, ο Βλαντιμίρ Πούτιν.

  Και θέλω να χαστουκίσεις τον εαυτό σου ανόητα αν σκεφτείς ποτέ την πιθανότητα να σου λένε την αλήθεια.

  Δεν γνωρίζω λεπτομέρειες για το τι θα προκύψει από τις ενέργειές του στην Ουκρανία. Δεν γνωρίζω τις αποστολές του. Δεν ξέρω αν όλα ή κάποια από τα στοιχεία της σύγκρουσης που προκύπτουν από τη ζώνη σύγκρουσης είναι αληθινά ή εφευρεμένα.

  Αλλά αυτό που αισθάνομαι είναι ότι, μέχρι το τέλος της εκστρατείας του στην περιοχή, ο Πούτιν θα έχει παίξει τον ρόλο του στην περικύκλωση ενός θηρίου που το διοικούσαν δυνάμεις που δεν μπορούσαν να το καταλάβουν και που είχε χάσει τον πόλεμο πολύ πριν βρεθεί παγιδευμένος σε μια χαράδρα στην άκρη του κόσμου, περιτριγυρισμένος από δίκαιους λύκους και απελπισμένος να χρησιμοποιήσει δόντια και νύχια για να ανατρέψει μια παλίρροια που, όταν καλείται, δεν μπορεί να ακυρωθεί.

  Δεν ξέρω πόσο καιρό θα πολεμήσει το θηρίο –το Deep State, το Cabal, ή άλλα ονόματα που αποδίδονται σε αυτή την τεράστια και συρρικνούμενη διηπειρωτική, φθαρτή κολεκτίβα–, αλλά το παιχνίδι έχει οριστεί. Ο πόλεμος τελείωσε, επειδή ο Ντόναλντ Τραμπ και ο Βλαντιμίρ Πούτιν τον κέρδισαν σε αίθουσες συνεδριάσεων που δεν θα δούμε ποτέ ανάμεσα σε πολεμικά παιχνίδια που δεν θα παίξουμε ποτέ ηχογραφημένα σε μεταγραφές που δεν θα διαβάσουμε ποτέ πολύ πριν εκδώσουν τις πρώτες τους εντολές για να φέρουν τη νίκη.

  Αν τα Mainstream Media είναι το ουρλιαχτό, θορυβώδες στόμα του ενσαρκωμένου Deep State, σας φαίνονται εντάξει καθώς τα γεγονότα εκτυλίσσονται πέρα ​​από την πλήρη κατανόηση ή τον έλεγχό τους; Αν και μπορεί να είναι απογοητευτικό για εμάς να καθόμαστε στο περιθώριο και να προσπαθούμε να συνδυάσουμε αφηγήσεις μέσα από μια συνεχώς μεταβαλλόμενη ομίχλη παραπληροφόρησης και ειλικρινούς εικασίας – και την περιστασιακή πραγματική ωμή αλήθεια που ξεφεύγει ανενόχλητη – μπορώ να σας εγγυηθώ ότι είμαστε έχοντας καλύτερη εβδομάδα, μήνα και χρόνο από τους παγκοσμιοποιητές εχθρούς των ενωμένων πατριωτών των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ρωσίας.

  Εν ολίγοις, το Deep State βρίσκεται σε υστερία, κάτι που σας λέει όλα όσα χρειάζεται για το πού βρισκόμαστε στο σπουδαίο παιχνίδι.

  Σε προηγούμενες καταχωρήσεις αυτής της σειράς, έχω ξεκαθαρίσει ότι πιστεύω ότι ο Πούτιν συνεργάζεται με πατριώτες στη Δύση για να αναπαραστήσει κάποια όψη ενός κόσμου κυρίαρχων. Πιστεύω ότι ο Πούτιν παίζει επί του παρόντος έναν πολύ πραγματικό κακό των συμφερόντων των παγκοσμιοποιητών και μια πολύ ψεύτικη -αν και επιτακτική- “τακούνι” στο “πρόσωπο” του Τραμπ που επιστρέφει καθώς κοιτάμε μπροστά στην επόμενη -και πιθανώς τελική- φάση της μεγάλης συμμαχίας τους.

  Αλλά αυτή είναι η ιστορία για το Μέρος 4.

  Προς το παρόν, ας αναλογιστούμε την πιθανότητα ο Πούτιν -και κατ’ επέκταση η Ρωσία- να είναι πραγματικά ένας ανεξάρτητος και εντελώς εγωιστής παράγοντας στα τρέχοντα γεγονότα. Το θέμα παραμένει το ίδιο. Το θήραμα του Πούτιν και της Ρωσίας αποκαλύφθηκε και αυτό το θήραμα είναι το ίδιο που έπαιξε επίδοξο αρπακτικό στον Τραμπ κατά τη διάρκεια και ακόμη και πριν από την πρώτη του θητεία ως Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών.

  Τα ίδια παγκοσμιοποιητικά συμφέροντα που ευθυγραμμίστηκαν για να ζωγραφίσουν τον Τραμπ και τους αξιοθρήνητους του ως μια διαρκώς συρρικνούμενη σκιά μακριά από τους κυριολεκτικούς Ναζί, έτρεφαν το πραγματικό πράγμα στις ίδιες τις πόλεις που βλέπουν επί του παρόντος τις σκιές των Ρώσων αλεξιπτωτιστών να κατεβαίνουν πάνω τους με αδίστακτη αποτελεσματικότητα.

  Πείτε αυτό το τυχαίο, αν θέλετε, αλλά τουλάχιστον πείτε το τυχερό.

  Όπως έχω πει προηγουμένως, άλλοι σε αυτήν την κοινότητα έχουν κάνει απίστευτη δουλειά ανακαλύπτοντας τις λεπτομέρειες, ειδικά το «Ποιος» και το «Πώς» του Βαθιά Εγκλωβισμένου Κράτους. Αυτή τη στιγμή, είμαι γοητευμένος από το «Τι» που φαίνεται να ευθυγραμμίζονται ο Πούτιν και ο Τραμπ. Όχι ένα έθνος. Ούτε μια συλλογή εθνών. Μια ιδέα όμως.

  Ο κομμουνισμός ντυμένος παγκοσμιοποίηση. Δεν είναι επαναστατικό να τους περιγράφουμε ως τέτοιους, και όσοι από εμάς έχουν ακολουθήσει τα πιο σκοτεινά μονοπάτια γνωρίζουμε ότι υπάρχει πολύ περισσότερα στην ιδεολογία τους από τον διεφθαρμένο συλλογικισμό, αλλά αν αυτός είναι ο επιφανειακός μας χαρακτηρισμός, χρησιμεύει ως σημείο εστίασης για την ευθυγράμμιση εναντίον, και, δεν ξέρω αν έχετε δώσει προσοχή, αλλά τα πράγματα δεν φαίνεται να πηγαίνουν πολύ καλά για αυτήν την ιδεολογία —ή για τους ιθύνοντες και τους υπερασπιστές της— αυτές τις μέρες.

  Για πολλούς, η Κίνα αντιπροσωπεύει αυτή την κομμουνιστική ιδεολογία πιο ξεκάθαρα. Αν και καταλαβαίνω την αντίδραση, ποτέ δεν βρήκα την Κίνα ως έναν συναρπαστικό παράγοντα στις διεθνείς υποθέσεις. Σίγουρα, έχουν ελεγχόμενα οικονομικά συμφέροντα σε κάθε αγορά στον κόσμο, αλλά ως κυρίαρχος παράγοντας με μια σε μεγάλο βαθμό φανταστική παγκόσμια στρατιωτική δύναμη, που δεν έχει κινητοποιηθεί ποτέ σε μια σοβαρή σύγχρονη σύγκρουση ενάντια σε άλλη δύναμη, παραμένω δύσπιστος.

  Τώρα, αν πρέπει να κάνουμε μια προσπάθεια να ορίσουμε έναν «Ποιος» στις τρέχουσες συνθήκες…

  Εκτός από τα επίδοξα άτομα της ελίτ που καταλαμβάνουν θέσεις εξουσίας σχεδόν σε κάθε έθνος στον πλανήτη, ποια συλλογικότητα ταιριάζει καλύτερα σε αυτό το σύγχρονο, ελάχιστα συγκαλυμμένο Κομμουνιστικό Προφανές Πεπρωμένο, και επομένως είναι ο μεγαλύτερος χαμένος στην τρέχουσα ώθηση της Ρωσίας στην καρδιά της κομμουνιστικής διαφθοράς;

  Κανένας άλλος από την Ευρωπαϊκή Ένωση και το αγρόκτημα της παγκοσμιοποιητικής φιλοσοφίας, το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ.

  Η ΕΕ είναι η κολεκτιβιστική κεφαλή του φιδιού, και η ΕΕ -που εκπροσωπείται σε μεγάλο βαθμό από τις ενέργειες και τις αδράνειες του Βερολίνου- είναι επί του παρόντος έκπληκτη και ταπεινωμένη από την τολμηρή, ακλόνητη επιθετικότητα του Πούτιν εναντίον των συμφερόντων της.

  Κυρώσεις.

  Η μεγάλη απάντηση στη ρητορική της κόκκινης γραμμής από τη Ρωσία που εκδόθηκε από το Βερολίνο, το Λονδίνο, το Παρίσι, τις Βρυξέλλες και όλους τους άλλους μέσα σε αυτόν τον μοχθηρό γαλάζιο και αστραφτερό καμβά, μαζί με την απίθανη και τυραννική μαζορέτα τους στον Σοβιετικό Κόκκινο Καναδά.

  Κυρώσεις. Τόσο άδοντα όσο τα στόματα που τους υπαγόρευσαν και τόσο άχρηστα όσο τα στυλό που θα τα γράψουν σε λογιστικά βιβλία που μόνο κόκκινο θα αιμορραγούν με τον οικονομικό αντίκτυπο που έχουν στους δικούς τους λαούς, στρέφοντας περαιτέρω εναντίον του τα φυλαγμένα πρόβατα του Τέρας, ενώ οι λύκοι το κουράζουν από την πύλη.

  Η άμεση επιθετικότητα του Πούτιν έχει εκθέσει την ΕΕ και το ΝΑΤΟ ως άδοντους και μικροπρεπείς τυράννους ανάξιους σεβασμού από αυτούς που τους φοβούνται και ανάξιους υποστήριξης από αυτούς που τους εμπιστεύονται.

  Ο κόσμος ως συλλογικότητα μπορεί να μην ξέρει ακριβώς ποιος είναι ο Βλαντιμίρ Πούτιν και τι αντιπροσωπεύει η Ρωσία, αλλά μέσω αυτού, έχουν δει το πρόσωπο της φιλαργυρίας και της δειλίας να ενσαρκώνεται στις δικές τους κυβερνήσεις που τρέμουν, τρέμουν ή εντελώς σιωπηλές.

  Όχι μόνο το ενδελεχές και εντελώς εκπληκτικό blitz της Ρωσίας αιφνιδίασε τον εταιρικό Τύπο, αλλά χρησίμευσε ως μια σκληρή και νηφάλια υπενθύμιση στο συλλογικό ασυνείδητο των πολιτών του κόσμου -και μια όχι και τόσο λεπτή άμεση απόδειξη στους εχθρούς της στο ΝΑΤΟ- ότι Οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι η μόνη αληθινή απειλή για τη ραγδαία Ρωσική Αυτοκρατορία σε στρατιωτικό επίπεδο. Εν ολίγοις, ακόμα κι αν η ΕΕ είχε δόντια, τα δόντια της Ρωσίας είναι μεγαλύτερα και πολύ πιο αιχμηρά.

  Επιπλέον, το αίνιγμα Nord Stream 2 έχει αποκαλυφθεί για να δει ο κόσμος την τελευταία ταπείνωση της Γερμανίας. Μια παγκόσμια υπερδύναμη που απειλεί με κυρώσεις στη ρωσική ενέργεια, απειλώντας έτσι με κυρώσεις στο 80% του δικού της ενεργειακού εφοδιασμού. Η Γερμανία απειλεί τον εαυτό της όταν απειλεί τη Ρωσία, και η Ρωσία έχει ενημερώσει τον κόσμο αυτό χωρίς αβεβαιότητα.

  Αλλά το Βερολίνο και η ΕΕ δεν είναι οι μόνες με αυγό στο πρόσωπό τους υπό το φως της προόδου της Ρωσίας. Ο Μπάιντεν μόλις έχει αρχίσει να λαμβάνει το μερίδιό του από την ανάδραση. Ίσως χρειαστεί πολύς περισσότερος χρόνος για να ταξιδέψετε στον Ατλαντικό.

  Εάν οι Αμερικάνοι έχουν αμφισβητήσει την προοπτική του φυσικού αερίου να ξεπεράσει τα 4,50 δολάρια, τι θα συμβεί αν και όταν κοιτούν τα 10 δολάρια στην αντλία και τους υπενθυμίζεται από μια λιγότερο σιωπηλή ημερήσια πλειοψηφία ψηφοφόρων Τραμπ ότι ο άνθρωπος που καταλαμβάνει αυτή τη στιγμή τον Λευκό Οίκο ( ή το σύνολο που φαίνεται να χρησιμοποιούν στη θέση του με ανησυχητική συχνότητα) έκλεισε τον αγωγό Keystone λίγο μετά την ανάληψη των καθηκόντων του, οπλίζοντας έτσι τον υποτιθέμενο εχθρό μας με έξυπνο οικονομικό πυρηνικό στη διαδικασία.

  Εάν οι αμερικανικές τιμές ενέργειας δεν αυξηθούν σε ιστορικά επίπεδα στο εγγύς μέλλον, θα πρέπει να ευχαριστήσουμε τη Ρωσία. Εάν το κάνουν, θα πρέπει να ευχαριστήσουμε τον Μπάιντεν.

  Ο Πούτιν δικαίως σέβεται την αμερικανική ισχύ. Απλώς γνωρίζει -όπως γνωρίζουμε- ότι τα χέρια του Μπάιντεν θα ήταν δεμένα από κοινωνικοπολιτικές συνθήκες (κακές δημοσκοπήσεις, δικομματικό αντιπολεμικό συναίσθημα, δυσπιστία στα εταιρικά μέσα ενημέρωσης και στην κυβέρνηση μετά από δύο χρόνια αντισυνταγματικών lockdowns COVID και ιατρικής τυραννίας στον απόηχο των πιο αμφιλεγόμενων εκλογών στο παγκόσμια ιστορία), ακόμα κι αν δεν συνδέονταν κυριολεκτικά από τις επιχειρησιακές πραγματικότητες του Devolution.

  Εν ολίγοις, θεωρώ σχεδόν αδύνατο να καταλάβω ότι όλα αυτά θα μπορούσαν να πραγματοποιηθούν χωρίς την άμεση υπογραφή, ή τουλάχιστον τη σιωπηρή αποδοχή του Τραμπ και των Αμερικανών Διοικητών. Και ο Πούτιν είναι πιο έξυπνος άνθρωπος από εμένα.

  Εδώ, βλέπουμε μόνο μερικές από τις πολλές κακίες στις οποίες έχει πιαστεί ο εχθρός. Επιβάλετε κενές κυρώσεις και ο Πούτιν κερδίζει. Επιβολή κυρώσεων και ο Πούτιν κερδίζει. Υποχωρήστε μπροστά στον Τίγρη που προχωρά, και θα έχει το μέτρο για εσάς.

  Αλλά μετά, νομίζω ότι όλοι γνωρίζουμε ότι έχει λάβει τα μέτρα τους. Νομίζω ότι έχει πάρει τα μέτρα τους εδώ και καιρό. Απλώς χρειαζόταν τα σωστά κομμάτια στο ταμπλό (και τα σωστά κομμάτια προσωρινά και πρόθυμα εκτός του ταμπλό) για να κάνει την κίνησή του.

  Ο Πούτιν είπε ότι θέλει να δείξει στον κόσμο την «αληθινή» αποκομμουνοποίηση και για να το αποδείξει, απλώς έκλεψε τον συλλογικό τους θησαυρό κάτω από τη μύτη τους και στο ανοιχτό πεδίο. Ή νομίζατε ότι οι Μπάιντεν ήταν οι μόνοι παίκτες του κόσμου με τα χέρια τους στο ουκρανικό βάζο με μπισκότα;

  Οι ενέργειες της Ρωσίας αποδεικνύουν ότι έχουν δει από καιρό την πρόσοψη με την οποία ντύθηκε η Πρωσία. Όταν τα εταιρικά φερέφωνα του Deep State —και οι πολιτικές διασημότητες τους από τον Ομπάμα και τον Κλίντον μέχρι τον Ρόμνεϊ, τον Τριντό, τον Μακρόν και τον Τζόνσον—συζητούν την απειλή για «τους Δημοκρατία» με ολοένα και πιο απελπισμένη ζέση, δεν λένε ψέματα.

  Η δημοκρατία «τους» βρίσκεται σε κίνδυνο και η κυριαρχία θα την καταρρίψει.

  Το θηρίο είναι περικυκλωμένο και αρχίζει να λειτουργεί σαν να είναι. Το μόνο εργαλείο του θηρίου είναι η ανατροπή. Το μόνο του όπλο είναι ψυχολογικό, και όμως ο Τίγρης προχωρά, βαθμιαία, σταθερά, πονεμένος, ενώ ο αετός πετάει ψηλά από πάνω του, μόλις δεν τον βλέπει κανείς αλλά πλησιάζει με κάθε πέρασμα.

  Η προηγούμενη τακτική του θηρίου όταν το κυνηγούσαν δύο αρπακτικά ταυτόχρονα ήταν να τους κάνει να πολεμήσουν μεταξύ τους. Αλλά ο Αετός και η Τίγρη δεν έχουν πάρει το δόλωμα που τους έχει ετοιμάσει το θηρίο. Στις δεκαετίες που κυκλοφόρησαν στο άντρο του Deep State, έχουν εξοικειωθεί μεταξύ τους. Όπως δήλωσε πρόσφατα ο Τραμπ, καταλαβαίνουν ο ένας τον άλλον, ίσως καλύτερα από τον καθένα.

  Το θηρίο είναι περικυκλωμένο και υπάρχει μια φονική διάθεση στον αέρα του χειμώνα. Η Αμερική γεννήθηκε από μια δίκαιη θέληση και θα επιστρέψει με μια δίκαιη μανία. Αλλά η Ρωσία θυμάται όλα τα κακά που έχουν ασκηθεί εναντίον του λαού Της. Ίσως η οργή της Ρωσίας να είναι αυτή που ο εχθρός έπρεπε να φοβάται περισσότερο.

  Αν έχω κάνει μια αρκετά πειστική υπόθεση ότι η τρέχουσα κατάσταση δεν ωφελεί τους εχθρούς μας με κανέναν τρόπο, και στην πραγματικότητα τους φέρνει σε δύσκολη θέση σε αυτούς τους περίεργους και ιστορικούς καιρούς, θα ήθελα να ξεκινήσω την εισπνοή μου για το κομμάτι του παζλ Είμαι πολύ σίγουρος και ενθουσιασμένος που γράφω, όταν κοιτάμε το Μέρος 4.

  Εκεί θα προσπαθήσουμε να αφήσουμε τις υποθετικές στο πλάι και να προσφέρουμε κάτι συγκεκριμένο. Εκεί, θα προβάλουμε τα τελευταία κεφάλαια αυτής της μεγάλης όπερας της Δίκαιης Ρωσίας εξετάζοντας πώς ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τζ. Τραμπ και οι ιππότες του ταιριάζουν σε αυτό το μονοπάτι των δικαίων, και θα μαχαιρώσω παρουσιάζοντας, με ευρεία ύφος, πώς η ιστορία της Δίκαιης Ρωσίας τελειώνει.

  Συνεχίστε στη Δίκαιη Ρωσία – Μέρος 4

  (ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ )

  Απάντηση
• Ο/Η bilboy λέει:

  31 Ιανουαρίου, 2025 στις 4:31 μμ

  Δίκαιη Ρωσία – Μέρος 2
  Θυμάστε την πρώτη σας εμπειρία με την προπαγάνδα κατά του Πούτιν;

  Θυμάμαι το δικό μου.

  Ήταν ένα επεισόδιο της 11ης Μαΐου 2014 της σειράς «Parts Unknown» του αείμνηστου σεφ Anthony Bourdain, όπου ο ομώνυμος παρουσιαστής ανοίγει το επεισόδιο παραγωγής του CNN αναφέροντας την Προεδρία του Πούτιν ως «αυτοκρατική, εκδικητική» και «αγνοεί έστω και ένα λεπτό καπλαμά δημοκρατία.” Στη συνέχεια, παραδέχεται ότι, παρά την αντικειμενική σοφία που του παρέχει η μεγάλη δυτική προοπτική του, «οι Ρώσοι αγαπούν τον Πούτιν», παρομοιάζοντας τη θέση του με τους δικούς του ανθρώπους με αυτή του Ρούντι Τζουλιάνι με τους Νεοϋορκέζους τη δεκαετία του 1990.

  Ο φίλος του Μπουρντέν, ένας Ρώσος παραγωγός ονόματι Zamir Gotta, χτυπά ακόμη και το καρφί κατευθείαν στο κεφάλι του Mockingbird όταν παρατηρεί: «[Ο Πούτιν] με θεωρεί επιχειρηματία—έναν επιχειρηματία με εγωισμό… όπως ο Ντόναλντ Τραμπ, αλλά πιο κοντός».

  Και εκεί το έχουμε. Η αφήγηση, που ανακοινώθηκε περήφανα, ήταν καθαρά και έτοιμη για διάδοση τόσο της mainstream όσο και της ποπ κουλτούρας, και μόλις ένα χρόνο πριν ο Τραμπ δηλώσει την υποψηφιότητά του για το 2016.

  Και οι ισχυρισμοί είχαν επιπλέον βαρύτητα δεδομένου ότι ο Μπόρις Νεμτσόφ, ηγέτης της αντιπολίτευσης και δημόσιος αντίπαλος του Βλαντιμίρ Πούτιν, εμφανίζεται εξέχουσα θέση στο επεισόδιο, μόνο για να δολοφονηθεί εννέα μήνες μετά την προβολή του. Η αφήγηση του Πούτιν ως δολοφόνου παρουσιάστηκε με σιγουριά από έναν σημαντικό δυτικό πολιτιστικό ηγέτη και ένα από τα -τότε- πιο δημοφιλείς εκπομπές του, και φαινομενικά επιβεβαιώθηκε.

  Ο προγνωστικός προγραμματισμός στα καλύτερά του.

  Είναι όμως ψέμα; Πρέπει να ομολογήσω ότι δεν γνωρίζω την ιστορία του Μπόρις Νεμτσόφ. Δεν ξέρω ποιος τον χρηματοδότησε. Δεν ξέρω ποιος τον πυροβόλησε σε μια γέφυρα λίγα βήματα μακριά από το Κρεμλίνο. Ξέρω όμως τι θέλει το CNN -και κατ’ επέκταση, τα δυτικά εταιρικά μέσα ενημέρωσης- να σκεφτούμε το όλο θέμα.

  Ποιος είναι, λοιπόν, ο Βλαντιμίρ Πούτιν;

  Σύμφωνα με τα μέσα ενημέρωσης, είναι ο Ντόναλντ Τραμπ της Ανατολής, γεγονός που όχι μόνο τον καθιστά το πρώτο κακό που πλήττει αυτό το τεράστιο, χαοτικό τμήμα του κόσμου, αλλά και τη μεγαλύτερη απειλή για τη «δημοκρατία τους» εκτός από τον Τραμπ και τους οπαδούς του.

  Σε αυτή τη σειρά, έχουμε επικεντρωθεί σε μεγάλο βαθμό σε ιστορίες της Ρωσίας. Όχι απαραίτητα ιστορίες που μας είπε η Ρωσία, αλλά μάλλον η συλλογική αφήγηση που έχουμε πουλήσει για τη Ρωσία από τις δυνάμεις. Μας λένε ότι ο Βλαντιμίρ Πούτιν είναι μεγαλομανής, τρελός και ακόμη και δολοφόνος – ο τελευταίος προέρχεται από τον σημερινό μας αρχηγό.

  Από τον Μπάιντεν στην Ευρωπαϊκή Ένωση έως το ΝΑΤΟ (θα επιστρέψουμε στον ρόλο τους στη μεγάλη ρωσική εξαπάτηση στο Μέρος 4, το μεγάλο φινάλε της σειράς μας), ο Πούτιν παρουσιάζεται ως ο μεγάλος αντίπαλος. Μια άμορφη, μεταβαλλόμενη απειλή και μια απειλή του οποίου οι αμαρτίες είναι δύσκολο να καταρριφθούν, αλλά παρ’ όλα αυτά είναι αντίπαλος.

  Σε ρητορική όχι αντίθετη με αυτή που έχει αναπτυχθεί κατά του Ντόναλντ Τραμπ εδώ και μισή δεκαετία στα δυτικά μέσα ενημέρωσης, όταν κλήθηκε να εξηγήσει λεπτομερώς τι ακριβώς είναι τόσο αντίπαλος για τον Πούτιν, η απάντηση τείνει να είναι μια φουσκωτή, συναισθηματική εξάνθηση επιχειρημάτων σχετικά με αυτό που ΘΑ κάνει παρά αυτό που έχει κάνει. Και αυτό που ΘΑ κάνει ο Πούτιν συζητιέται με νοσηρούς, ενίοτε οπερατικούς τόνους εδώ και 23 χρόνια.

  Κοιτάζοντας τον τρέχοντα κύκλο ειδήσεων, μπορεί επίσης να αναγνωρίσετε ότι οι τροχοί βρίσκονται σε κίνηση για μια τελευταία, επιθετική αφηγηματική ώθηση για να ενεργοποιήσετε για μια τελευταία φορά αυτές τις γνωστές συναισθηματικές σκανδάλες του doomsayer. Κάποιος θα μπορούσε ακόμη και να σκεφτεί ότι τα έθνη που είναι ευθυγραμμισμένα με το ΝΑΤΟ, συμπεριλαμβανομένου του αμερικανικού Deep State που εκπροσωπείται από την κυβέρνηση Μπάιντεν, προσπαθούν να προλάβουν κάτι.

  Αλλά ξεφεύγω…

  Αν μπορούμε να αφήσουμε στην άκρη ιστορίες και αφηγηματικές πιέσεις προς το παρόν, τι, με εγκυκλοπαιδικούς όρους, γνωρίζουμε πραγματικά για τον Πούτιν και τη Ρωσία του Πούτιν κατά τη διάρκεια αυτής της χρονικής περιόδου;

  Γνωρίζουμε ότι ο Πούτιν ανήλθε μάλλον γρήγορα στην εξουσία μόνο μετά από μια μεγάλη ρωσική ύφεση που εγκαταστάθηκε στον απόηχο της διάλυσης της Σοβιετικής Ένωσης το 1991. Το γιατί συνέβη αυτή η ύφεση είναι αντικείμενο συζήτησης, αλλά υπάρχει συναίνεση ότι η Οι αρχικές προσπάθειες ιδιωτικοποίησης σοβιετικών κρατικών υπηρεσιών αντιπροσώπευαν μια απατηλή ευκαιρία για τους πρώην πιστούς της Σοβιετικής Ένωσης να αδράξουν τα μέσα παραγωγής υπό το πρόσχημα της ιδιωτικής ιδιοκτησίας, της ελεύθερης αγοράς. Αυτοί οι ηγέτες της βιομηχανίας της «ελεύθερης αγοράς» αναφέρονται συνήθως ως οι διαβόητοι Ρώσοι ολιγάρχες, και στις αρχές της δεκαετίας του ’90, θα μπορούσε κανείς να συγχωρεθεί που θεωρούσε την επικείμενη κυριαρχία και το όραμά τους για τη Ρωσία, παρά έναν μαύρο καθρέφτη της σοβιετικής εποχής. Η Ρωσία, φαινόταν, κάθισε στο κατώφλι του καπιταλιστικού φασισμού στη θέση της κομμουνιστικής κυριαρχίας. Είχαν ανταλλάξει μια ομάδα ελεγκτών με μια άλλη.

  Το βίαιο έγκλημα, η οικονομική ύφεση και η συνολική διάθεση της Ρωσίας τη δεκαετία του ’90 ήταν ένα από ένα παράνομο, δυστοπικό τοπίο. Αυτό ελάχιστα άλλαξε την άποψη της Δύσης για τους Σοβιετικούς, ακόμα κι αν είχαν ρίξει την κόκκινη κομμουνιστική τους μπογιά και τον τίτλο τους. Τώρα, ήταν απλώς κακοί Ρώσοι που φέρανε περήφανα την εθνικιστική σημαία και όχι την κολεκτιβιστική.

  Ο Πρόεδρος Γέλτσιν, ένας ηγέτης που επαινείται για τη διάνοιά του, αλλά όχι τόσο η ικανότητά του να κάνει τα πράγματα, κατάφερε τελικά -με την υποστήριξη των δυτικών κυβερνήσεων- να εισαγάγει ένα νέο ρωσικό σύνταγμα στη δεκαετία του ’90, το οποίο παρείχε στον Πρόεδρο μεγάλη εξουσία.

  Αυτή η δύναμη επικεντρώθηκε φαινομενικά στο να επιτρέψει στη ρωσική ηγεσία να διατηρήσει τον έλεγχο του μεγαλύτερου επίγειου έθνους στον πλανήτη, το οποίο, εκτός από το προαναφερθέν έγκλημα και τη φτώχεια, αντιμετώπιζε τώρα την άνοδο του αυτονομιστικού ισλαμικού εξτρεμισμού, που προερχόταν σε μεγάλο βαθμό από την περιοχή της Τσετσενίας. Κατά τη διάρκεια αυτής της μακράς περιόδου αναταραχών, Ρώσοι πολίτες γίνονταν τακτικά στόχος τρομοκρατικών επιθέσεων, καθώς οι ρωσικές εθνικιστικές δυνάμεις διεξήγαγαν έναν ανταρτοπόλεμο με τους ισλαμιστές αντάρτες. Ήταν, από πολλές απόψεις, ένα προοίμιο της εμπλοκής της Δύσης στη Μέση Ανατολή που θα ακολουθούσε μια δεκαετία αργότερα.

  Προσθέστε σε αυτό μια ταχεία και φαινομενικά ατέρμονη πληθωριστική τάση που είχε χτυπήσει το ρούβλι σε μια ίντσα από την οικονομική του ζωή, με αποκορύφωμα την οικονομική κρίση του 1998, καθώς το ρωσικό χρέος είχε ξεπεράσει την αύξηση του ΑΕΠ για ολόκληρη τη μετασοβιετική εποχή.

  Κάπως συγκλονιστικά εκείνη την εποχή, αυτή η συρροή αρνητικών παραγόντων είχε ως αποτέλεσμα την απότομη παραίτηση του Προέδρου Γέλτσιν την τελευταία ημέρα του εικοστού αιώνα. Αυτό που ήταν ακόμη πιο σοκαριστικό τόσο για τη ρωσική όσο και για τη δυτική ηγεσία εκείνη την εποχή, ωστόσο, ήταν η παράδοση της εξουσίας σε έναν σχετικά άγνωστο Ρώσο αρχάριο με το όνομα Βλαντιμίρ Πούτιν.

  Η πρώτη μεγάλη επιτυχία του Πούτιν σύμφωνα με την ταχέως αναπτυσσόμενη βάση υποστήριξής του ήταν η καταστολή της εξέγερσης της Τσετσενίας λίγο μετά την εκλογή του το 2000. Αυτό άνοιξε τον δρόμο για μια εύκολη νίκη στις εκλογές του 2004, τις οποίες ακολούθησε εστίαση στις ρωσικές εξαγωγές ενέργειας. ξένες επενδύσεις και οικονομικές πολιτικές που οι περισσότεροι εξωτερικοί παρατηρητές επαίνεσαν, αυξάνοντας γρήγορα και δραματικά το ρωσικό ΑΕΠ και κατ’ επέκταση, τη θέση της στην παγκόσμια σκηνή ως κυρίαρχο, φαινομενικά ανεξάρτητο έθνος.

  Και κάτι που δεν επιβαρύνεται από την Ευρωπαϊκή Ένωση ή το ΝΑΤΟ, προς μεγάλη απογοήτευση των Βρυξελλών και του Βερολίνου.

  Φυσικά, ο Πούτιν απαγόρευσε από το ρωσικό σύνταγμα να υπηρετήσει τρεις συνεχόμενες θητείες. Μια μικρή ταλαιπωρία, καθώς το δεξί του χέρι, ο Ντμίτρι Μεντβέντεφ κάλυψε την κενή θέση στη θέση του, υπηρετώντας κατά την πρώτη θητεία του Μπαράκ Ομπάμα, ενώ ο Πούτιν υπηρέτησε «υπό τον» του ως Πρωθυπουργός έως ότου ο Μεντβέντεφ παρέδωσε την προεδρική εξουσία πίσω στον Πούτιν στις εκλογές του 2012. . Αυτό δεν εντυπωσίασε τα ξένα και δυτικά μέσα ενημέρωσης, τα οποία παρουσίασαν σε μεγάλο βαθμό τη Ρωσία ως μια δημοκρατία της μπανάνας που διοικείται από ένα δεσποτικό καθεστώς κατά τη διάρκεια αυτής της χρονικής περιόδου.

  Στην πραγματικότητα, η στροφή από τον Πούτιν ως αινιγματικό αλλά κάπως περίεργο ξένο ηγέτη μεταμορφώθηκε πιο έντονα κατά τη διάρκεια της δεύτερης διακυβέρνησης Ομπάμα, όταν οι δύο ηγέτες συμμετείχαν στον Τύπο πριν και μετά την ουκρανική επανάσταση του 2014 που είχε ως αποτέλεσμα την ταχεία και αποτελεσματική προσάρτηση της Ρωσίας. της Κριμαίας, μια κίνηση που -αν πιστεύουμε ότι οι δημοσκοπήσεις- αγκαλιάστηκαν στην περιοχή ενώ αποδοκιμάστηκε από τη δυτική ηγεσία εκείνη την εποχή, με αποτέλεσμα κλιμακώνεται ο πόλεμος κυρώσεων μεταξύ των υπερδυνάμεων της Ανατολής και της Δύσης για το υπόλοιπο της θητείας του Ομπάμα.

  Εν ολίγοις, οι δυτικές δυνάμεις, από την Ουάσιγκτον μέχρι τις Βρυξέλλες μέχρι το Λονδίνο, δεν εντυπωσιάστηκαν από τη ρωσική υπερδύναμη, καθώς η απόκρουση της έγχρωμης επανάστασης της Ουκρανίας από τον Πούτιν και η κατάληψη της στρατηγικής Κριμαίας ήταν εξίσου γρήγορη και αποτελεσματική με την καταστολή του. της ισλαμικής εξέγερσης της Τσετσενίας. Το χάος, όπως πολλοί από εμάς στην κοινότητα της αλήθειας καταλαβαίνουμε, είναι ένα εργαλείο που χρησιμοποιούν οι Πρώσοι, οι παγκοσμιοποιητές και το σύγχρονο Deep State (διαλέξτε το παρατσούκλι σας) για να προτείνουν και να εφαρμόσουν προσχεδιασμένες λύσεις, τόσο οικονομικά όσο και κοινωνικά. Όσο και να προσπαθούσαν, φαινόταν ότι οι ανατρεπτικές ιδιοφυΐες του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ, του ΝΑΤΟ και των Ηνωμένων Εθνών, μαζί με τα ισλαμικά εξτρεμιστικά μπουζί τους, απλώς δεν μπορούσαν να κάνουν τη Ρωσία να επανέλθει στο χάος της μετασοβιετικής δεκαετίας του ’90. Ο Πούτιν έχει μια απέχθεια για τα πράγματα, όπως φαίνεται. Αυτό που αντέχει μέχρι σήμερα.

  Σε μια περίοδο 14 ετών, οι γρήγορες, αποφασιστικές και συνολικά εξαιρετικά αποτελεσματικές στρατιωτικές ενέργειες του Πούτιν αντικατοπτρίστηκαν μόνο από τη στωική, ήρεμη και σίγουρη συμπεριφορά του απέναντι στην αυξανόμενη, ουρλιαχτή χορωδία ισχυρών δυτικών επικριτών του.

  Σε έναν άλλο προγνωστικό καθρέφτη της μελλοντικής στάσης του Ντόναλντ Τραμπ, φαινόταν ότι, ανεξάρτητα από το πόσο σκληρά προσπάθησαν, είπαν ότι οι δυτικές δυνάμεις απλώς δεν μπορούσαν να κάνουν τον Πούτιν να καταλάβει ότι τα κολεκτιβιστικά, μη εκλεγμένα σώματα ευτυχισμένων από τις κυρώσεις συμβούλων θα έπρεπε να αποφασίσουν τις ενέργειες εξωτερικής πολιτικής της Ρωσίας, εάν όχι και την εσωτερική της πολιτική.

  Ενώ τα δυτικά μέσα ενημέρωσης μας προειδοποίησαν το 2015 ότι ο Πούτιν βρισκόταν ξανά σε τροχιά πολέμου, αυτός ο δρόμος τον οδήγησε μόνο στη Συρία, όπου υποστήριξε τη συριακή κυβέρνηση ενάντια στις μαχητικές δυνάμεις του ISIS, το τελευταίο νήμα ισλαμιστών εξτρεμιστών που ο Τραμπ –όπως ο Πούτιν πριν από αυτόν– εξάλειψε γρήγορα μετά την ανάληψη των καθηκόντων του το 2016.

  Έτσι, όταν ανατρέχουμε στο μεγάλο χρονοδιάγραμμα της βασιλείας του Πούτιν και αφήνοντας κατά μέρος τις αβάσιμες κατηγορίες για ψεύτικες εκλογές, ψευδείς δημοσκοπήσεις και ύπουλα σχέδια για παγκόσμια κυριαρχία, τι μας μένει στο ταμπλό εκτός από ένα αυξανόμενο ΑΕΠ, μια αυξανόμενη ρωσική μέση τάξη, ένα ενεργειακά ανεξάρτητο έθνος και ένα έθνος του οποίου οι μόνες κινητικές συγκρούσεις φάνηκαν αμυντικές;

  Για να είμαστε ειλικρινείς, έχουμε μείνει με τον μοναδικό παγκόσμιο ηγέτη πριν ή μετά τον Ντόναλντ Τραμπ που τσαντίζει όλους τους σωστούς ανθρώπους καθ’ οδόν για να εγκαινιάσει μια εποχή εθνικής ευημερίας —σε σχετικούς όρους, τουλάχιστον— αόρατη εδώ και δεκαετίες, αν όχι αιώνας.

  Αν αυτή η λωρίδα μνήμης μας λέει πολλά για το ποιος είναι ο Πούτιν και τι έχει κάνει ο Πούτιν ως ηγέτης της Ρωσίας, τι μας λέει για το τι θέλει τελικά ο Πούτιν; Ποιο είναι το όραμά του για το μέλλον της Ρωσίας;

  Για να καταλάβουμε τον Βλαντιμίρ Πούτιν, πρέπει να παραδεχτούμε ότι δεν τον καταλαβαίνουμε καθόλου. Τουλάχιστον, είτε είστε ο μεγαλύτερος υποστηρικτής της Ρωσίας στον κόσμο είτε μέλος του βιομηχανικού συγκροτήματος μέσων ενημέρωσης Mockingbird της CIA, μπορείτε να συμφωνήσετε σε αυτό.

  Ο Πούτιν είναι ένα αίνιγμα. Και ένα απειλητικό. Είναι ένας οξυδερκής, υπολογιστικός και το πιο επικίνδυνο, ένας απίστευτα υπομονετικός άνθρωπος. Σε αυτό, τόσο οι υποστηρικτές όσο και οι υποστηρικτές της Ρωσίας φαίνεται να συμφωνούν.

  Αν αυτά που γνωρίζουμε για τον Πούτιν υποβιβάζονται σε μεγάλο βαθμό σε περιλήψεις όλων των συγκρούσεων με τις οποίες παραλίγο να εμπλακεί αλλά τελικά δεν το έκανε, τι πιστεύουμε ότι γνωρίζουμε για τον Πούτιν;

  Πιο πρόσφατα, στην πιο πρόσφατη —και πιο δραματική και σπαστική— τεχνητή συσσώρευση εντάσεων που θα μπορούσαν «αρκετά ευχαριστήσουν με ζάχαρη από πάνω» να οδηγήσουν στο υγρό όνειρο της παγκοσμιοποίησης της καταστροφής που είναι ο 3ος Παγκόσμιος Πόλεμος, μια φωνή παλαιότερα με επιρροή στη διεθνή Η πολιτική προσέθεσε κάποια απόχρωση -και αρκετή εύλογη άρνηση σχετικά με τα αληθινά του συναισθήματα για το θέμα- στη συζήτηση σχετικά με τον Πούτιν.

  Ο Χάραλντ Μάλμγκρεν, γεωπολιτικός στρατηγός και πρώην διαπραγματευτής και βοηθός των Προέδρων Τζον Κένεντι, Λίντον Μπ. Τζόνσον, Ρίτσαρντ Νίξον και Τζέραλντ Φορντ, δεν έχει όλες -ή πραγματικά, απαντήσεις- για το ποιος είναι πραγματικά ο Βλαντιμίρ Πούτιν και τι θέλει πραγματικά στα πρόσφατα σχόλιά του . Και δεδομένης της γνώσης του Malmgren από πρώτο και δεύτερο χέρι για την ηγεσία της Ρωσίας εδώ και μισό αιώνα και περισσότερο, ειδικά όσον αφορά τους δικούς μας δυτικούς ηγέτες, η δική του σύγχυση και αβεβαιότητα σχετικά με τις προθέσεις του Πούτιν παρέχουν τις πιο δελεαστικές αποδείξεις ότι οι εν λόγω προθέσεις λειτουργούν εκτός του πεδίου εφαρμογής του δημόσια αφήγηση.

  Ο Μάλμγκρεν λέει πολλά πράγματα για τον Πούτιν, από τη σύγκριση του με ένα «αφεντικό της μαφίας της Σικελίας», μέχρι την ακλόνητη και πολύ δημόσια λατρεία του για τον Μέγα Πέτρο. Ο Μάλμγκρεν είχε άμεση εμπειρία στις διαπραγματεύσεις με τις διοικήσεις των Προεδριών Μπρέζεφ, Αντρόποφ, Τσερνένκο, Γκορμπατσόφ και Γέλτσιν. Από το να περιγράψει την Προεδρία Μπρέζεφ ως μια προεδρία βουτηγμένη σε πολιτική και διεθνή «παράλυση», μέχρι την παρατήρηση της συντομίας των Andropov και Chernenko, μέχρι την αδυναμία του Γκορμπατσόφ και την απόλυτη έλλειψη αποφασιστικότητας και συνέχειας του Yeltsin, ο Malmgren ήταν πάντα σε θέση να σχηματίσει ισχυρές, λεπτομερείς απόψεις για τη ρωσική ηγεσία.

  Ποια είναι, λοιπόν, η απόλυτη αντίληψή του για τον Βλαντιμίρ Πούτιν, ο οποίος είναι (κυρίως) Πρόεδρος της Ρωσίας από το 2000; Ο Μάλμγκρεν, ο οποίος μπορεί να ερμηνεύσει ποιητικά όλα τα διάφορα χαρακτηριστικά και μειονεκτήματα οποιουδήποτε πολιτικού στο ανατολικό θέατρο των για πάντα σχεδόν πολέμων, περιγράφει απλώς τον Πούτιν ως «ισχυρό». Υποστηρίζει ότι, μετά τις Προεδρίες των δεκαετιών του ’80 και του ’90, η Ρωσία «χρειαζόταν ισχυρή ηγεσία» και ότι ο Πούτιν το παρείχε αυτό. Αλλά αυτό που λέει με μεγαλύτερη σιγουριά για τον Ρώσο ηγέτη είναι ότι η Δύση τον παρεξηγεί θεμελιωδώς, κάτι που -εκτός του ότι είναι εξ ολοκλήρου σχεδιασμένο, κατά την άποψη του Μάλμγκρεν- παίζει ακριβώς το απόλυτο μεγαλειώδες, αινιγματικό παιχνίδι του Πούτιν.

  Όχι μόνο μια μεμονωμένη άποψη για ένα απολίθωμα της σοβιετικής εποχής στην πολιτική των ΗΠΑ, αλλά οι απόψεις του Μάλμγκρεν για τον Πούτιν τότε —όταν διορίστηκε για πρώτη φορά συγκλονιστικά από έναν παραιτούμενο Γέλτσιν—και τώρα—καθώς αποκρούει τις τελευταίες προσπάθειες 30 μελών του ΝΑΤΟ να τον προκαλέσουν σε έναν καυτό πόλεμο στα σύνορα τόσο της Ουκρανίας όσο και του Καζακστάν – υπογραμμίζουν την αδυναμία των ισχυρών παικτών και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού να έρθουν στο ένα σταθερό συμπέρασμα σχετικά με τις προθέσεις του Πούτιν.

  Ποιο είναι λοιπόν το μεγάλο έργο του Βλαντιμίρ Πούτιν; Λοιπόν, ο Μάλμγκρεν φαίνεται να πιστεύει ότι έχει να κάνει με τον θαυμασμό του —ακόμα και την εμμονή του— με τον Μέγα Πέτρο. Ο Μάλμγκρεν έφτασε στο σημείο να προτείνει ότι ο Πούτιν θαυμάζει τον Μέγα Πέτρο τόσο πολύ που βλέπει τον εαυτό του ως την κυριολεκτική του ενσάρκωση. Ενώ ο Μάλμγκρεν παραδέχεται ότι δεν μπορεί να επαληθεύσει προσωπικά τις πληροφορίες, του είπαν ότι ο Πούτιν είχε πορτρέτα του Μεγάλου Πέτρου «κρεμασμένα σε πολλές σημαντικές αίθουσες συνεδριάσεων», στο Κρεμλίνο, όπου τα πορτρέτα του ίδιου και της σημερινής ηγεσίας θα ήταν πιο συνηθισμένα. . Αυτό είναι μεγάλο θέμα για τον Μάλμγκρεν, καθώς πολλοί στην κοινότητα της αλήθειας πιστεύουν ότι η φαινομενική προσήλωση του Τραμπ με την αναδιάταξη, την αφαίρεση και την αντικατάσταση πορτρέτων του Λευκού Οίκου -σε μεγάλο βαθμό την προσοχή σε γνωστούς εχθρούς των κεντρικών τραπεζών- είναι ενδεικτική για πολλά περισσότερα από την αισθητική.

  Η δράση γεννιέται άλλωστε από τη φιλοσοφία.

  Αν το αποδεχτούμε αυτό, τότε ποια είναι η βασική φιλοσοφία που μπορούμε να αντλήσουμε από τον Μέγα Πέτρο και θα έπρεπε να εμπιστευόμαστε τόσο εύκολα τη σύγκριση του κατεστημένου ή μήπως ο Πούτιν χρησιμοποιεί τη ρωσική ιστορική φιγούρα ως απλώς ένα ακόμη στρώμα συσκότισης για να καλύψει την αληθινή του, μακροχρόνια όροι κίνητρα;

  Όσο για τον Μέγα Πέτρο, ο πρώτος —και μέχρι σήμερα, μοναδικός— αυτοχαρακτηριζόμενος Αυτοκράτορας της Ρωσίας, είναι αναμφίβολα ο πιο ολοκληρωμένος ηγέτης του έθνους στην παγκόσμια σκηνή. Μέσω μιας σειράς εκστρατειών, επέκτεινε τη ρωσική επικράτεια και επιρροή σε μια μεγάλη ευρωπαϊκή δύναμη στα τέλη του 17ου και στις αρχές του 18ου αιώνα, και τάχθηκε σε μεγάλο βαθμό κατά των μεσαιωνικών πολιτισμικών κανόνων στη ρωσική κοινωνία, υιοθετώντας μια πιο διαφωτιστική άποψη για την ανθρωπότητα και τον ρόλο της Ρωσίας σε αυτήν. .

  Και ναι, μιλάμε για τον Διαφωτισμό που είδε την άνοδο ιδεών όπως η ελευθερία, η συνταγματική διακυβέρνηση και ο διαχωρισμός εκκλησίας και κράτους.

  Όχι οποιοσδήποτε Αυτοκράτορας, τελικά.

  Αν αυτή είναι η μεγάλη έμπνευση της Ρωσίας του Πούτιν, μπορεί να εκληφθεί με έναν από τους δύο τρόπους: είτε ο Πούτιν θέλει να κυριαρχήσει στην Ευρώπη — και κατ’ επέκταση στον κόσμο— είτε θέλει να εισαγάγει μια νέα εποχή του ρωσικού Διαφωτισμού, και να επανεγκαταστήσει τους ανθρώπους του στην παγκόσμια σκηνή, ως διαρκείς, ανθρωπιστές κυρίαρχους.

  Φυσικά, είναι απολύτως πιθανό στον Πούτιν να αρέσει απλώς το πορτρέτο του άνδρα.

  Όταν αναλογιζόμαστε τη βασιλεία του Πούτιν, έχουμε μείνει με μια κυβέρνηση που μοιάζει τρομερά με την άνοδο του Ντόναλντ Τραμπ και των αξιοθρήνητων του. Άντρες που έχουν εμπλακεί από την ένθερμη, εθνικιστική υποστήριξη και έχουν υποστεί την περιφρόνηση και το πένθιμο ουρλιαχτό πολλών από τους πιο διάσημους παγκοσμιοποιητές ηγέτες στον σύγχρονο κόσμο – το πλήθος που έχει τη χολή να μας πουλήσει σε ένα μελλοντικό όραμα του κόσμου στον οποίο δεν θα κατέχει τίποτα και θα είναι ευτυχισμένος.

  Οι Ρώσοι είδαν αυτό το όραμα. Έχουν ζήσει αυτό το όραμα. Δεν είναι ένας από αυτούς που θέλουν να επιστρέψουν. Αλίμονο σε όποιον θα σκεφτόταν διαφορετικά.

  Τις τελευταίες δύο δεκαετίες, η εσωτερική στάση της Ρωσίας του Πούτιν συνίστατο σε μεγάλο βαθμό στην εστίαση στην ενεργειακή ανεξαρτησία -αν όχι στην κυριαρχία της αγοράς χονδρικής- στην επιβεβαίωση και υπεράσπιση των κυρίαρχων συνόρων και μια προσέγγιση ειρήνης μέσω δύναμης που θυμίζει σε μεγάλο βαθμό την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ Κυβερνήσεις Κένεντι, Ρίγκαν και Τραμπ.

  Όσον αφορά την εξωτερική στάση της χώρας, η Ρωσία του Πούτιν έχει επιστρατεύσει μόνο τον τεράστιο, άριστα εκπαιδευμένο στρατό της σε κινητική σύγκρουση ενάντια σε ισλαμικές εξτρεμιστικές και αντάρτικες ομάδες στην Τσετσενία και τη Συρία, μαχητικές ομάδες ανταρτών στο Καζακστάν και τον Καύκασο και πιστούς στο πιο ανοιχτά διεφθαρμένο καθεστώς. Ουκρανία που έχουμε δει στην παγκόσμια σκηνή εδώ και αρκετό καιρό.

  Συνολικά, αυτή δεν είναι η στάση ενός μεγαλομανούς εισβολέα, αλλά μάλλον μια αμυντική στάση – μια στάση κράτησης αντί να λαμβάνεις, εδραίωσης παρά τεντώματος.

  Ενώ η μετασοβιετική εποχή έμοιαζε σαν να κατευθυνόταν κατευθείαν σε γκρεμό, λες και οι οικονομικοί ελεγκτές ήταν έτοιμοι να τιμωρήσουν τους απελευθερωμένους Ρώσους δουλοπάροικους επειδή τόλμησαν να ξεφύγουν από το κομμουνιστικό σύστημα με το οποίο τους είχαν αλυσοδέσει, ο Πούτιν εμφανίστηκε ακριβώς στα δεξιά. καιρός να γυρίσει το πλοίο για τους ανθρώπους του.

  Η γενιά που ακολούθησε είδε μια σταθερή άνοδο του ρωσικού ΑΕΠ, την επανεμφάνιση του έθνους στην παγκόσμια σκηνή ως ηθοποιός και όχι απλώς ως ιδεολογία, και την απεικόνιση μιας μη απολογητικά ανεξάρτητης, εθνικιστικής έκφρασης σε ξένα έθνη. Η Ρωσία είναι ένα έθνος που υπηρετεί με υπερηφάνεια και ανοιχτά τα συμφέροντά της. Είναι επίσης το έθνος του οποίου το εθνικό νόμισμα έχει το υψηλότερο ποσοστό υποστήριξης χρυσού, κάτι που αποτελεί τροφή για σκέψη.

  Έχετε συναντήσει ποτέ τον όρο «σκέψου καθρέφτη;»

  Εν ολίγοις, αυτές οι στάσεις θυμίζουν και πάλι την Προεδρία Τραμπ, ακόμη και όταν οι δύο έχουν έρθει σε διοικητική σύγκρουση μεταξύ τους, όπως συνέβη δημοσίως στην αντίθεση και τις κυρώσεις του Τραμπ στο πολύτιμο έργο του αγωγού Nord Stream 2 της Ρωσίας που θα ολοκλήρωνε αναμφισβήτητα το έργο της χώρας. ασφυξία σε ό,τι έχει απομείνει από κυρίαρχα ευρωπαϊκά έθνη.

  Ωστόσο, αν εμείς στην κοινότητα της αλήθειας δεν έχουμε εμπιστευτεί ποτέ αφηγήσεις των μέσων ενημέρωσης σχετικά με τον Τραμπ, τη Βόρεια Κορέα, τον COVID-19, τις Συμφωνίες του Παρισιού για το κλίμα και τη Μεγάλη Επαναφορά, για να αναφέρουμε μερικές, γιατί θα δεχόμασταν τόσο ευχαρίστως το όραμά τους για τον μεγάλο μας αντίπαλο, και ο διαρκής κακός μας;

  Ίσως υπάρχει μια εκδοχή της ιστορίας όπου πήραμε τον 3ο Παγκόσμιο Πόλεμο μας. Η τριλογία μας περιορίζει το τέλος όλων των τριλογιών. Όμως, παρ’ όλη την καϊφάμπη και τη δημόσια στάση στην υπηρεσία -κατά την άποψή μου- δυσάρεστων, απογοητευτικών και ναι, ακόμη και παίζοντας με ένα μοχθηρό, διεφθαρμένο και αρπακτικό παγκοσμιοποιητικό μέσο, ​​ο Ντόναλντ Τραμπ δεν φαινόταν ποτέ υπερβολικά να ενδιαφέρεται να δει πώς τελειώνει αυτή η συγκεκριμένη τριλογία. Και από την πλευρά του, ο Βλαντιμίρ Πούτιν, αν και είναι αινιγματικός από πολλές απόψεις, έξυπνα πονηρός με άλλους και απροκάλυπτα απειλητικός -ομολογουμένως- με τη σειρά του, αντικατοπτρίζει σε μεγάλο βαθμό τον εθνικιστή ομόλογό του στη Δύση.

  Και αν απορρίψουμε την εν λόγω αφήγηση και την αντιπαραβάλλουμε με αυτό που έχουμε δει για τη Ρωσία του Βλαντιμίρ Πούτιν, ποια είναι η εναλλακτική άποψη;

  Δεν μπορώ να σκεφτώ μεγαλύτερη αποδοχή ενός ηγέτη από εκείνον που καταριέται, χλευάζεται, απειλείται και προκαλείται από τις συνδυασμένες δυνάμεις του Western Media Industrial Complex, του Χόλιγουντ, της Ευρωπαϊκής Ένωσης, των ηγεσιών του Καναδά, της Γαλλίας, του Ηνωμένου Βασιλείου και συρρικνώνεται, πεσμένη Γερμανία. Ο Πούτιν έχει χαρακτηριστεί σταθερά ως ο μεγάλος κακοποιός της εποχής μας και οι προαναφερθείσες δυνάμεις που φαίνονται νεκρές άρχισαν να τον οδηγούν σε αυτόν τον μεγάλο πόλεμο που είχε προβλεφθεί.

  Το ερώτημα είναι, είναι ο ίδιος ο Πούτιν στο σχέδιο; Μήπως ο τίγρης απλώς περιμένει τον χρόνο του για να χτυπήσει, για να εκπληρώσει τις μυστικές παγκοσμιοποιητικές του υποσχέσεις και να δώσει στο Deep State το κόκκινο κουμπί που απαιτείται για να εξαναγκάσει τη Μεγάλη Επαναφορά με την οποία το COVID-19 μόνο φλέρταρε, αλλά τελικά δεν κατάφερε;

  Υπάρχει άλλο σχέδιο; Ένα σχέδιο για το καλό, μαγειρεμένο από δυτικούς πατριώτες και Ρώσους εθνικιστές κεκλεισμένων των θυρών και σε μυστικές συναντήσεις κάτω από τη μύτη του Deep State;

  Εάν μπορούμε να καταλήξουμε σε ένα μόνο σαφές συμπέρασμα σε αυτό το σημείο του ταξιδιού μας, ας παραδεχτούμε ότι δεν μπορούμε να γνωρίζουμε εάν ο εθνικιστικός βραχίονας των Ηνωμένων Πολιτειών συμμετέχει ενεργά σε μια παρασκηνιακή συμμαχία με τη Ρωσία του Πούτιν. Αλλά ας δηλώσουμε σταθερά και με πεποίθηση ότι ο Πούτιν δεν είναι παγκοσμιοποιημένος, και όσον αφορά τον ρόλο του ως πολέμαρχου που έχει συρθεί και ωθηθεί από τις κυβερνήσεις του δυτικού κόσμου στους αντίστοιχους πληθυσμούς τους, έχει αποτύχει τελείως.

  Υπάρχει μια απλούστερη εξήγηση για τις φαινομενικές ομοιότητες της συνεχιζόμενης εποχής Πούτιν στα ανατολικά και της αναδυόμενης -και μόλις αρχίζει- εποχής Τραμπ στη Δύση; Είναι δικά του τα σχέδια του Βλαντιμίρ Πούτιν, όπως η Ρωσία, για πρώτη φορά μετά από αιώνες, είναι δικά της;

  Και αν αυτή η τελική, απλούστερη εξήγηση είναι η σωστή, δεν μας οδηγεί αμέσως πίσω στο σημείο που ξεκινήσαμε σε αυτήν την εξέταση του ρόλου της Ρωσίας στον μεγάλο πόλεμο ενάντια στον Αόρατο Εχθρό;

  Χαρακτηρίζοντας τον Ντόναλντ Τραμπ ως τη μάστιγα της Δύσης, τα διεθνή μέσα ενημέρωσης, που εδρεύουν σε μεγάλο βαθμό στο Βερολίνο και το Λονδίνο, και σε μεγάλο βαθμό περιφρονούνται από τον ρωσικό πληθυσμό, τον έκαναν πολύ αγαπημένο. Ίσως ήρθε η ώρα οι Αμερικανοί να ακολουθήσουν την ίδια προσέγγιση με τον Βλαντιμίρ Πούτιν.

  Τελικά, δεν είναι όλοι πρωταθλητές της κυριαρχίας στην ίδια πλευρά, τουλάχιστον στο πλαίσιο της σκλαβιάς;

  Δεν είναι εχθρός του εχθρού μου, φίλε μου;

  Συνεχίστε στη Δίκαιη Ρωσία – Μέρος 3

  (ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ)

  ΠΗΓΗ :

  https://burningbright.substack.com/p/righteous-russia-part-2

  Απάντηση
• Ο/Η bilboy λέει:

  30 Ιανουαρίου, 2025 στις 5:42 μμ

  Ποπη

  σε εκτιμω και σε αγαπω … ΠΟΛΥ …

  ΥΓ Αυτες οι δυο τελευταιες σου αναρτησεις ειναι πολυ φοβερες !

  https://attikanea.info/%CE%BF-%CE%B4%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CF%86%CE%BF%CE%BD%CE%BF%CF%83-%CE%B8%CE%B1-%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%B7%CF%83%CE%B5%CE%B9-%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CF%85%CF%83-%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%83-%CF%83%CF%85%CE%BD/

  https://www.youtube.com/watch?v=5mdKN9_9oq4
  Λ. Κουσούλης : Η τομή-οργή στο κοινωνικό ποτάμι δεν ανακόπτεται

  https://attikanea.info/%CE%BF%CE%B9-%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%B9%CE%B5%CF%81%CE%B5%CE%AF%CF%82-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%83%CF%85%CE%B3%CE%BA%CE%AC%CE%BB%CF%85%CF%88%CE%B7%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B5%CE%B3%CE%BA/

  Νομιζω …οτι θα εχουμε ραγδαιες εξελιξεις !!!

  https://www.youtube.com/watch?v=5mdKN9_9oq4

  καλο σου βραδυ

  Απάντηση
  • Ο/Η Καλλιόπη Σουφλή λέει:

    30 Ιανουαρίου, 2025 στις 5:47 μμ

    Σ’ ευχαριστώ bilboy…

    Καλό βράδυ και σ’ εσένα…

    Απάντηση
• Ο/Η bilboy λέει:

  30 Ιανουαρίου, 2025 στις 5:03 μμ

  @Ποπη
  ((( Αν βάλεις στην αναζήτηση στο ιστολόγιό μου, τη λέξη ΠΟΥΤΙΝ, θα σου βγάλει το tag με όλα τα θέματα του Πούτιν… Αν τα διαβάσεις με ανοιχτό μυαλό και χωρίς παρωπίδες του εγώ, θ’ αρχίσεις να τρέχεις…
  Αυτό που μας εμποδίζει να δούμε την ΑΛΗΘΕΙΑ, είναι το ΕΓΩ ΜΑΣ… δεν μπορούμε να διανοηθούμε πως την πατήσαμε, εμείς οι… έξυπνοι…
  Αυτό το ρημάδι το ΕΓΩ μας αν καταφέρουμε να διορθώσουμε, η αλήθεια βρίσκεται μπροστά μας… )))

  Το δικο μου ΕΓΩ το εχω τσακισει @ γαμησει πολυ καιρο τωρα ! Δημοσια εχω ζητησει ΣΥΓΓΝΩΜΗ για την ΒΡΩΜΙΚΗ ΨΥΧΗ μου . Συνεπως εμενα δεν με αγγιζει αυτο !!!!
  Εγω αγιογραφιες η αποδομησεις δεν κανω…αλλοι κανουν…απλα ψαχνω !
  Μου ειπες θα αρχισω να τρεχω αν διαβασω την ΔΙΚΗ ΣΟΥ ΑΛΗΘΕΙΑ …οκ…
  Μαζι μου θα αρχισουν να τρεχουν και ο φιλος σου αγωνιστης Μαρκος , ο γεωπολιτικος αναλυτης Εσκομπαρ , οι οικονομολογοι Σαξ και Γουλφ και παμπολοι ΠΛΑΝΕΜΕΝΟΙ …οπως εγω !!
  ### Αν δεν σε σεβομουν και αν δεν σε θεωρουσα λιθαρακι σκεψης …θα απαξιουσα να σου απαντησω…###
  Ομως επειδη σε εκτιμω και δεν σε υποτιμω …οπως εκαμες εσυ …που με ΥΠΟΤΙΜΗΣΕΣ σαν ΣΚΕΨΗ ( δεν με πειραζει ) …θα αναρτησω κατι …σαν μεσο προβληματισμου…και μονο προβληματισμου…
  ΟΧΙ ΝΑ ΜΕΤΑΠΕΙΣΩ …ΟΧΙ να υπερισχυσει το ΕΓΩ μου στο δικο σου ΕΓΩ !!!
  αλλα να καταδειξω …οτι εγω η ο Μαρκος η Ο Εσκομπαρ και ΟΛΟΙ που πιστευουν σαν και μενα τουτο :
  ((( Η ΡΩΣΙΑ , ο ΠΟΥΤΙΝ , ο ΠΟΛΥΠΟΛΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ειναι η ΜΟΝΗ …η ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΕΛΠΙΔΑ απεναντι στον ΕΧΘΡΟ !!! Οτιδηποτε αλλο …ειναι ΠΛΑΝΗ και ΣΥΣΤΡΑΤΕΥΣΗ με τον ΕΧΘΡΟ !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!)))
  αν αποδειχθει ΠΛΑΝΗ …τοτε ΟΛΟΙ μας θα πρεπει να αποχαιρετισουμε την Αλεξανδρεια !
  Αναρτω λοιπον αυτο το αρθρο σε 9 συνεχειες με τιτλο
  ΔΙΚΑΙΗ ΡΩΣΙΑ
  ΥΓ Οσοι πιστευετε οτι ο Πουτιν ειναι το αλλο προσωπο της ΚΑΜΠΑΛ @ των παγκοσμιοποιητων …συνεχιστε να το πιστευετε …οσοι πιστευετε οτι ο ΠΟΥΤΙΝ ειναι ο ΕΧΘΡΟΣ ..συνεχιστε να το πιστευετε …
  Αν ΟΛΟΙ εσεις πιστευετε οτι κατεχετε την ΜΟΝΗ ΑΛΗΘΕΙΑ και ανακυκλωνετε την καταστροφολογια @ το ΧΑΟΣ …εγω…δεν θα σας ακολουθησω …ουτε προκειται να αποπειραθω να σας μεταπεισω…
  ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΒΟΥΛΗΣΗ ΚΑΙ ΣΕΒΑΣΤΗ !!!
  Ομως αναρτω αυτη την δημοσιευση για ΤΡΟΦΗ ΣΚΕΨΗΣ και μονο !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
  ( για οσους ενδιαφερονται να ψαχνουν την ΑΛΗΘΕΙΑ …)
  σας ευχαριστω πολυ

  Δίκαιη Ρωσία – Μέρος 1
  Πόσος χρόνος χρειάζεται για να συντρίψει την εθνικιστική ταυτότητα ενός ορθόδοξου χριστιανικού υπερκράτους εκατοντάδων εκατομμυρίων;
  Περίπου 70 χρόνια.
  Πόσο καιρό μετά από μια τέτοια πτώση χρειάζεται για ένα τέτοιο έθνος να πάρει πίσω τη Δημοκρατία του από διεφθαρμένους ολιγάρχες; Οκτώ χρόνια περίπου. Αλλά αυτή είναι μια ιστορία για μια άλλη μέρα.
  Σήμερα, στο ταξίδι μας όχι στη λεπτομερή ρωσική ιστορία, αλλά μάλλον στην ιστορία της Ρωσίας που έχουμε διηγηθεί εμείς στη Δύση. Μάλλον. Ότι έχουμε τραφεί, θα εστιάσουμε στη Μακρά πτώση της Μητέρας Ρωσίας, δίνοντας λίγη προσοχή σε αυτό που θα μπορούσε να ήταν, περισσότερη προσοχή σε ό,τι υπήρξε και τη μεγαλύτερη προσοχή σε αυτό που μας έχουν προειδοποιήσει οι δυνάμεις. , αλλά αυτό δεν έγινε.
  Είπα στην αρχή αυτής της σειράς ότι δεν σκοπεύω να σας πω την πλήρη αλήθεια της Ρωσίας, γιατί δεν την ξέρω. Όπου μεγάλοι πατριώτες όπως ο Patel, ο JustHuman και ο Will Zoll διαπρέπουν στο μικροσκόπιο, και με αυτόν τον τρόπο, εξηγούν τον τρέχοντα αόρατο πόλεμο μας με περισσότερες λεπτομέρειες από ό, τι μπορώ να δω, προσπαθώ να δω τα πράγματα με μια μακροσκοπική έννοια. Αυτό μπορεί να απογοητεύσει μερικούς, αλλά έχει αξία η εξέταση μιας ιστορίας, και θέλω να εξετάσω τις ιστορίες που μας έχουν πει και να δω αν προκύπτουν αντιφάσεις όταν εξετάζουμε την ιστορία της Ρωσίας.
  Ξέρω ότι οι τρεις παραπάνω ιστορίες –τι θα μπορούσε να ήταν, τι ήταν και τι θα γίνει– παρουσιάζουν τρεις πολύ διαφορετικές απόψεις για τη Ρωσία. Αυτές είναι τρεις παράλληλες ιστορίες που φαίνεται να προέρχονται από διαφορετικούς κλάδους της πραγματικότητας —της ιστορίας— και που δεν μπορούν να συμβιβαστούν.
  Εκτός, φυσικά, αν η τρίτη ιστορία -η ιστορία του τι θα είναι η Ρωσία και τι θα κάνει η Ρωσία, ειδικά στον μισητό εχθρό της στη Δύση- ήταν ψέμα από παλιά.
  70 χρόνια. Τόσο καιρό είπα ότι χρειάζεται για να συντρίψει την εθνικιστική ταυτότητα ενός ορθόδοξου χριστιανικού υπερκράτους εκατοντάδων εκατομμυρίων. Τουλάχιστον, τόσο κράτησε η κόκκινη βασιλεία του τρόμου της Σοβιετικής Ένωσης για τους αδελφούς και τις αδελφές μας στην Άπω Ανατολή.
  Από το 1922 έως το 1991, ο Ρώσος Χριστιανός χάραξε τα βάσανά του στο αίμα και μετατράπηκε σε ψυχρή, απελπισμένη από τον άνεμο. Στην πραγματικότητα, τα τελευταία 100 χρόνια, είναι δύσκολο να βρεθεί με ένα έθνος που να έχει αποτελέσει αντικείμενο μιας πιο ενδελεχούς, ανθεκτικής και περίπλοκης συρροής επιθέσεων, που κυμαίνονται από τη νοσηρή πολεμική (εκπληκτικός αριθμός νεκρών στα δύο μεγάλα Πόλεμους που η ανθρωπότητα έχει δει ακόμα,) μέχρι τους ύπουλα ανατρεπτικούς—που είναι η επανάσταση των Μπολσεβίκων που είχε ως αποτέλεσμα την ήττα των Τελευταίων Τσάρων, και σε έναν αιώνα βασιλείας κομμουνιστικού τρόμου του οποίου τα σημάδια θα πλήξουν τη ρωσική ψυχή για άλλη μια ή δύο γενιές.
  Εν ολίγοις, η Ρωσία έχει αντέξει πολλά από την άνοδο του Βλαντιμίρ Λένιν, ο οποίος οδήγησε τους μαύρους ανέμους της πρωσο-μαρξιστικής ιδεολογίας στις απόκοσμες αίθουσες των Τσάρων που αντικατέστησε και στις σελίδες ενός βιβλίου που έσταζαν τόσο κόκκινο που πήρε το χρώμα του.
  Ασφαλώς δεν μπορούμε να καλύψουμε όλα όσα έχει υπομείνει η Ρωσία, και σίγουρα ο ρωσικός λαός δεν είναι ο μόνος που έχει υποφέρει —και έχει υποφέρει πολύ— κάτω από την καταπίεση του αόρατου καθοδηγητικού χεριού της ιστορίας. Αλλά από όλους τους εθνικιστικούς αγώνες στη σύγχρονη εποχή, κανένας δεν ήταν πιο διαρκής, κανένας δεν ήταν πιο εκτεταμένος και αδυσώπητος και κανένας δεν απέτυχε τόσο θεαματικά όσο η εκστρατεία που έγινε εναντίον της Ρωσίας και του λαού της. Ένας λαός που ποτέ δεν έχει σπάσει τελείως.
  Ρίχνοντας μια ματιά στο τι έχουν υποστεί οι αδελφοί και οι αδερφές μας στην Άπω Ανατολή, εμείς στην Άπω Δύση θα μπορούσαμε να φανταστούμε τι θα μας συνέβαινε αν οι Ιδρυτές δεν είχαν δημιουργήσει κατάστημα έναν ωκεανό μακριά από τους Princes of Orange και όλους τους πολλούς -επώνυμα και πολυσχηματισμένα όμοια.
  Οι θάνατοι έχουν έναν τρόπο να κάνουν τα μάτια να γυαλίζουν και την ψυχή να σκληραίνει, αλλά σίγουρα όταν είναι αρκετά συγκλονιστικά, μπορούν να κάνουν παύση και μπορεί να είναι ενδεικτικά. Στους δύο Μεγάλους Πολέμους, τους δύο Παγκόσμιους Πολέμους, η Ρωσική Δημοκρατία που οραματίστηκε ο Τσάρος Νικόλαος Β’ στις αρχές του 1900 έχασε περίπου 30 εκατομμύρια από τον πόλεμο και όλες τις συνέπειές του. Αφού σχεδόν το 2% του πληθυσμού του υπέκυψε στον αρχικό πόλεμο που θα καθόριζε όλους τους πολέμους, ο ρωσικός λαός έχασε το 15% του πληθυσμού του στη μεγάλη συνέχεια, καθώς προσπάθησε να αποκρούσει την πλήρη ισχύ των κινητοποιημένων γερμανικών μαριονέτες του Η Πρωσία με τις κατεστραμμένες υποδομές που τους άφησαν δύο δεκαετίες σοβιετικής κυριαρχίας.
  Αλλά οι αριθμοί λένε μόνο ένα μέρος της ιστορίας. Για να εκτιμήσουμε αληθινά την πτώση κάποιου, την αλλαγή κάποιου, πρέπει να κοιτάξουμε σε σύμβολα και στην ιστορία, δεν υπάρχουν μεγαλύτερα σύμβολα από τους ανθρώπους που ηγούνται, καλώς ή κακώς. Και η πτώση της Ρωσίας μπορεί να αναχθεί στη φυλάκιση και την εκτέλεση του τελευταίου Τσάρου, αυτός είναι ο Νικόλαος Β’. Ένας άνθρωπος που βρέθηκε στο στόχαστρο των αυξανόμενων κολεκτιβιστικών Υπερκρατών από την Αυτοκρατορία της Πρωσίας μέχρι τη Νήσο της Ιαπωνίας. Ένας άνθρωπος του οποίου τα βήματα για τον τερματισμό της δουλοπαροικίας στα εδάφη της Ρωσίας δεν έκαναν τίποτα άλλο από το να επιτάχυναν τον δικό του θάνατο, και γρήγορα στη συνέχεια, εγκαινίασαν τη συντριπτική καταπίεση της σοβιετικής εποχής.
  Διότι κανένα έθνος δεν έχει συνθλιβεί τόσο βαθιά κάτω από το βάρος των πλήρως πραγματοποιημένων ιδανικών του Μαρξ —και των ελεγκτών του— όσο η Σοβιετική Ένωση του εικοστού αιώνα— η διαρκής εικόνα του ψευδούς εθνικισμού και του αληθινού κομμουνισμού στην ιστορία.
  Μεταξύ των Ορθοδόξων Ρώσων Χριστιανών, ο Τσάρος Νικόλαος Β’ αναφέρεται μερικές φορές ως «Άγιος Νικόλαος ο Παθών». Ένα εύστοχο όνομα για το τελευταίο από κάτι. Ένα εύστοχο όνομα για μια ανάμνηση αυτού που θα μπορούσε να ήταν, και μια λυπηρή μετάβαση στην κόκκινη βεβαιότητα του τι υπήρξε.
  Με τη νίκη του Λένιν, του Μαρξ και τον σχεδιασμό και την εφαρμογή ενός αληθινού κομμουνιστικού Υπερκράτους, όχι μόνο η Πρωσική Αυτοκρατορία ακινητοποίησε έναν από τους βασικούς της αντιπάλους, αλλά οι εκκολαπτόμενες αυτοκρατορίες της Δύσης είχαν τις απαρχές του μεγάλου κακού τους. Τι καλύτερος τρόπος για να κρατήσει κανείς τον λαό του εστιασμένο στην καλοσύνη της άρχουσας τάξης του από τη συνεχή σύγκριση —70 χρόνια σύγκρισης — με αυτό που θα μπορούσε να είναι. Και η Κόκκινη Σοβιετική Ρωσία σίγουρα ταίριαζε. Ό,τι ήταν ρωσικό καταργήθηκε, φιμώθηκε και σκοτώθηκε. Όλα αυτά ήταν ολοκληρωτικά, και συλλογικά και ανησυχητικά μοναδικά αφέθηκαν στο πέρασμά του. Και ενώ η Δύση είχε τον κακό της – τη μεγάλη προειδοποιητική ιστορία της και τη διαρκή απειλή της – ο ρωσικός λαός είχε τη διαρκή τραγωδία του.

  Όλα αυτά. Τέτοια επαίσχυντη μοίρα για ένα έθνος του οποίου ο λαός πολέμησε μόνο μαζί με εκείνους στη Δύση. Παρά το γεγονός ότι έστειλε εκατομμύρια να πεθάνουν ενάντια στο μαριονέτα ναζιστικό καθεστώς και τους πρώτους παγκοσμιοποιητές του, παρά το γεγονός ότι εξόντωσε και εξοντώνει τους ισλαμιστές εξτρεμιστές στον Καύκασο προτού οι Αμερικανοί μάθουν τη διαφορά μεταξύ ενός Σουνίτη και ενός Σιίτη, και παρόλο που ισχυρίζονται ότι είναι ένας από τους τα πιο άτυχα θύματα του περασμένου αιώνα, που ζωγραφίστηκαν ως κακοί για μια δεκαετία μετά τη δεκαετία, και χωρίς ανοιχτή σύγκρουση στην κοινή μας ιστορία και, πιθανότατα, στο κοινό μας μέλλον.

  Αυτή η μοίρα είναι κάτι παραπάνω από τυχαίο. Αυτή η μοίρα είναι από σχέδιο.

  Από τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο στον Πόλεμο της Κορέας στο Βιετνάμ μέχρι τον απρόσωπο Πόλεμο κατά της Τρομοκρατίας, οι Αμερικανοί δεν είναι ξένοι με τους καλούς κακούς. Οι κακοί να συσπειρωθούν εναντίον και να ενωθούν μαζί τους. Αλλά το πρωταρχικό κακό, η πρωταρχική απειλή της Ρωσίας έχει διαποτίσει τις ιστορίες καθεμιάς από αυτές τις συγκρούσεις και όχι μόνο, κρύβεται στη σκιά, αναδεικνύεται ως εξέχουσα απειλή μόνο όταν οι καυτές συγκρούσεις κρύωσαν αρκετά ώστε να μας θυμίζουν την τελική σύγκρουση. Η σύγκρουση που μας είχαν δημιουργήσει οι ελεγκτές, οι παγκοσμιοποιητές και οι εχθροί της κυριαρχίας από τότε που έδιωξαν την ηγεσία της πριν από 100 χρόνια.

  Και τι γίνεται με εκείνους από εσάς που λένε ότι αυτή η φήμη είναι κερδισμένη; Ότι ο κομμουνισμός άλλαξε μορφή, αλλά ότι η πιο μακρά και καλύτερη μορφή που φορούσε ήταν η Σοβιετική Μορφή; Ότι η απειλή ήταν πολύ πραγματική, από τον JFK μέχρι τον Reagan και κάθε ανελέητα ψυχρή περίοδο πολέμου στο ενδιάμεσο, και ότι μόνο οι οξυδερκείς πολιτικοί ελιγμοί και η απειλή της δίκαιης Δύσης εμπόδισαν την απειλή να πραγματοποιηθεί;

  Ας πούμε ότι σας το παραχωρώ. Τι γίνεται, λοιπόν, με τον ρωσικό λαό; Οι άνθρωποι που έστειλαν δεκάδες εκατομμύρια από τους γιους τους να πεθάνουν για να πολεμήσουν ενάντια στους ίδιους τους κομμουνιστές που τους υποδούλωσαν αργότερα. Οι άνθρωποι που παρακολουθούσαν ως γενιές κυρίαρχων διώχτηκαν και διώχθηκαν κάτω από τον κρόκο των τυράννων. Οι άνθρωποι που έβλεπαν τους μεγάλους ηγέτες τους να σέρνονται έξω και να σκοτώνονται, οι μαχητές τους να θυσιάζονται σε έναν παγκοσμιοποιητικό βωμό και τον πολιτισμό τους να καταπατείται και να συγχωνεύεται σε μια μεγάλη, διαρκή σλαβική κατάθλιψη.

  Είναι αλήθεια ότι η Ρωσία όπως θα μπορούσε να είναι έσπασε και άλλαξε. Και ακόμη και μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, διεφθαρμένοι ολιγάρχες όρμησαν για να ανοικοδομήσουν την πεσμένη Σοβιετική αυτοκρατορία με τη φασιστική τους εικόνα, θάβοντας έναν εξαντλημένο και χτυπημένο λαό υπό τη φοβερή συνειδητοποίηση ότι ο καπιταλισμός ήταν απλώς η τελευταία αναλαμπή ψεύτικης ελπίδας από τη Δύση. Ότι μόνο επιστρέφοντας στον κολεκτιβισμό θα μπορούσε ο λαός να ξεσηκωθεί για άλλη μια φορά κάτω από μια Νέα Μπολσεβίκικη Επανάσταση, και αυτή τη φορά, για να το κάνει σωστά.

  Οι άνθρωποι, φυσικά, έβλεπαν τα πράγματα διαφορετικά, και στα τέλη του εικοστού αιώνα, επέλεξαν έναν διαφορετικό δρόμο, έναν δρόμο που οδήγησε στη γέννηση μιας Δημοκρατίας πολύ παρόμοια με αυτή που θα μπορούσε να οραματιζόταν ο Τσάρος Νικόλαος Β’. Αλλά αυτή είναι η ιστορία για το Μέρος 2. Τώρα, θέλω να μεταβώ από τη Ρωσία όπως θα μπορούσε να ήταν, στη Ρωσία όπως ήταν, στη Ρωσία όπως μας είπαν οι ελεγκτές, τα μέσα ενημέρωσης, οι δυνάμεις ότι θα είναι … δεκαετία μετά από δεκαετία μετά από δεκαετία.

  Αυτή δεν είναι η Ρωσία που ονειρευόντουσαν οι Ρώσοι στις αρχές του 1900. Αυτή δεν είναι καν η Ρωσία που βίωσαν κάτω από τον κομμουνιστικό εφιάλτη του εικοστού αιώνα. Αυτή είναι η Ρωσία που στηριζόταν σε χορδές μαριονέτας και έκανε να χορεύει για το κοινό στη Δύση κατά τη διάρκεια των Προεδριών των δεκαετιών του ’60, του ’70, του ’80 και πολύ πιο πρόσφατα.

  Εν ολίγοις, αυτή είναι η εικόνα της Ρωσίας ξέρετε. Μια ψεύτικη εικόνα, αν υπήρξε ποτέ. Ένας λεπτός καπλαμάς ανόητου κομμουνιστικού ζηλωτού ζωγραφισμένος πάνω σε έναν αφοσιωμένο χριστιανικό, εθνικιστικό και υπερήφανο πυρήνα.

  Αυτή η ψεύτικη Ρωσία αιμορραγεί το κομμουνιστικό κόκκινο, αναδύει απαθείς, ρομποτικές μηχανές πολέμου με τη μορφή ανδρών που μοιάζουν τόσο πολύ με εμάς. Εικόνες από το Χόλιγουντ και τη λαϊκή κουλτούρα έχουν κάνει τους Ρώσους ως το πρώτο κακό της εποχής μας. Αλλά σίγουρα η Σοβιετική Ρωσία δεν είναι η μόνη προειδοποιητική κομμουνιστική ιστορία. Τι γίνεται με τον Μάο; Τι γίνεται με την Κούβα; Τι γίνεται με τη Βενεζουέλα και τα υπόλοιπα;

  Γιατί, σε αυτό το πλαίσιο, η Ρωσία έφτασε να συμβολίζει όλα όσα είναι αντίθετα με τις δυτικές ελευθερίες; Είναι απλώς επειδή το Κόκκινο Σοβιέτ μιλάει σε κάποιο βαθύ κομμάτι της αμερικανικής ψυχής; Ότι αντιπροσωπεύει κάποιο τρόμο για καιρό σε αδράνεια, να βλέπουμε τους εαυτούς μας ή άλλους σαν εμάς να γίνονται υποταγμένοι και ανατρεπτικοί, να έχουν υποστεί πλύση εγκεφάλου και να προσποιούνται υπερηφάνεια για μια τεράστια φασιστική μηχανή που νοιάζεται μόνο για την πρόοδο και ποτέ για την ελευθερία; Ότι η μόνη ευτυχία που πρέπει να επιδιώκει είναι αυτή της συλλογικής φύσης; Μια ευτυχία του Κράτους στη θυσία του απλού ανθρώπου;

  Σας θυμίζει με οποιονδήποτε τρόπο το σοβιετικό cyborg την ανατροπή του Αμερικανού Patriot την εποχή του Μπους;

  Έχει σχεδιάσει κάποια οντότητα αυτή την εικόνα με μεγαλύτερη σαφήνεια και συνέπεια από το Χόλιγουντ, που τόσο πρόθυμα αποσύρεται από την εικόνα μιας ανταγωνιστικής Κίνας παρά όλα τα στοιχεία για το αντίθετο; Αυτή η οντότητα των ψευδαισθητών και των κολεκτιβιστών έχει τραβήξει τον Ρώσο τόσο βαθιά στο συλλογικό ασυνείδητο του Δυτικού Ανθρώπου, που το να είσαι Ρώσος, να μιλάς Ρώσικα, να ΦΑΙΝΕΤΑΙ Ρώσος είναι εξ ορισμού απειλητικό. Λόγω του ότι είναι Ρώσος.

  Δεν είναι περίεργο για έναν λαό να φοβάται εκείνους με τους οποίους φαίνεται, που μοιράζονται τόσα κοινά, από πίστη μέχρι θάρρος μέχρι την αιώνια αποφασιστικότητα απέναντι στους καταπιεστές; Δεν είναι παράξενο να φοβόμαστε ένα έθνος που πολέμησε ενάντια στον ισλαμικό εξτρεμισμό ακόμη πιο σθεναρά από εμάς; Δεν είναι παράξενο να φοβόμαστε ένα έθνος που αντιστάθηκε και απέρριψε το αναζωογονημένο πτώμα των κεντρικών τραπεζών της Πρωσίας, ενώ ανοικοδομούσε τον εαυτό του διατηρώντας τα πλούτη των εδαφών του, όπως μας υπενθύμισε πρόσφατα κάποιος Πρόεδρος; Δεν είναι παράξενο να φοβόμαστε ένα έθνος που πολέμησε μαζί μας και όχι εναντίον μας στους δύο Μεγάλους Πολέμους της εποχής μας; Δεν είναι παράξενο να φοβόμαστε ένα έθνος που έχει επιζήσει από τα δεινά τόσο του κομμουνισμού όσο και του ανεξέλεγκτου ολιγαρχικού φασισμού, και να βγαίνει με σθεναρή απόρριψη και των δύο, ενώ διατηρεί τη συντριπτική πλειοψηφία της χριστιανικής πίστης παρ’ όλα αυτά;

  Από τη συνεχή παρότρυνση των μέσων ενημέρωσης της Κυβέρνησης Κένεντι να μην φαινόμαστε αδύναμοι μπροστά στην τίγρη που σαλιώνει, μέχρι την μπραβούρα της εποχής του Ρίγκαν στον πόλεμο τόσο Hot που τον αποκαλούσαν Ψυχρό, κανένας κακός δεν μας απείλησε ποτέ μέσω των δικών μας μέσων ενημέρωσης τόσο σταθερά χωρίς τόσο όσο να πετάξουμε μια πέτρα προς την κατεύθυνση μας.

  Η αφήγηση έκανε ένα διάλειμμα μετά την καταστροφή ενός διάσημου τείχους από τον Ρίγκαν και οι ελεγκτές στην Αμερική έστρεψαν την προσοχή τους στη δαιμονοποίηση της κοινωνίας μας τη δεκαετία του ’90, αφήνοντας τους αποδυναμωμένους κομμουνιστές στο πλευρό υπέρ του μαζικού εγκλεισμού και της δυσφήμησης των Αμερικανών στους Αμερικανούς. Ο Ρώσος κακός έσβησε στο παρασκήνιο τώρα που η χαρά του που έριξε την κόκκινη μπογιά του ήταν εμφανής για τον κόσμο. Αλλά θα επέστρεφε, από την ανοιχτή ένταση της Κυβέρνησης Ομπάμα στην ανοιχτή απειλή της μοιραίας αλλά ποτέ πραγματικότητας της Κυβέρνησης Κλίντον. Οι τυμπανοκρουσίες ανέβηκαν ξανά. Η Ρωσία δεν ήταν πλέον κομμουνιστική. Η Ρωσία δεν ήταν πια κόκκινη. Αλλά η Ρωσία ήταν ακόμα μια τίγρη που καταδιώκει, περίμενε να χτυπήσει, και οι ρίγες της τίγρης δεν είχαν αλλάξει, ακόμα κι αν είχε αλλάξει η μορφή του.

  Αντί για την απελπισμένη, πεινασμένη σοβιετική τίγρη, η Ρωσία αναδιατυπώθηκε υπό τα καθεστώτα Ομπάμα-Κλίντον ως η αυξανόμενη, γοητευτική σοβιετική αρκούδα, πολύ παχύ και ισχυρή με τα φυσικά της πλούτη και στον ολοένα και πιο εθνικιστικό πληθυσμό της, για να την αγνοήσει. Από ένα ύπουλο κομμουνιστικό καθεστώς σε ένα τρομακτικό αντίθετο στον εθνικιστικό ζηλωτό, η μόνη συνέπεια στην εικόνα της Ρωσίας ήταν ο ρόλος της ως αρχετυπικού κακού στο αμερικανικό κέφι.

  Παρά τις απειλές της Κλίντον για ζώνες απαγόρευσης πτήσεων πάνω από το Καζακστάν και παρά την πιο προφανή προσπάθεια για έγχρωμη επανάσταση εδώ και δεκαετίες, όταν η Ουκρανία του Ποροσένκο αποφάσισε να ξεσηκωθεί ενάντια στους μισητούς Ρώσους τυράννους της, μόνο για να χάσει τα μυστικά που κρατούσε για το Deep State ενώ η τίγρη έκλεισε τα νύχια του γύρω από τον ειρηνευτικό θεμέλιο λίθο της Κριμαίας – το πιο κοντινό που έχει φτάσει ακόμα να χτυπήσει τους εχθρούς του – δεν έχουμε δει τον μεγάλο μας πόλεμο.

  Ειρήνη μέσα από τη δύναμη, μας είπαν. Η τίγρη είναι πονηρή, αλλά φοβάται, υποσχέθηκαν. Αλλά κάποια μέρα, θα επιτεθεί. Κάποια μέρα, όταν μας γυρίσει η πλάτη. Όταν είμαστε περικυκλωμένοι. Όταν εγκαταλείπουμε τους φίλους μας, τους οποίους χρειαζόμαστε. Όταν απορρίπτουμε την παγκοσμιοποίηση και τη συλλογικότητα. Τότε, η τίγρη θα χτυπήσει και θα έχουμε τον Τελικό Πόλεμο, τον πόλεμο ενσωματωμένο στο υποσυνείδητο κάθε Δυτικού Ανθρώπου του περασμένου αιώνα.

  Ένας πόλεμος που θα αγκαλιαστεί, γιατί έχει θεληθεί. Γιατί είναι το πεπρωμένο.

  Ένας πόλεμος που δεν θα φτάσει ποτέ.

  Κάτι που μας φέρνει πίσω στο γιατί για όλα, και στο κλείσιμο αυτού του κομματιού.

  Εάν η Ρωσία που θα μπορούσε να είναι είναι ένα όνειρο, και η Ρωσία που υπήρξε ήταν ένας εφιάλτης, γιατί να λέμε ψέματα για το τι θα είναι η Ρωσία; Γιατί η τρίτη ιστορία της Ρωσίας;

  Η απάντηση θα μπορούσε να βρίσκεται στην ίδρυση της Αμερικής και στον αιώνα της αχαλίνωτης οικονομικής και ατομικιστικής επιτυχίας που ακολούθησε. Σίγουρα οι Ηνωμένες Πολιτείες αντιπροσωπεύουν την πιο αληθινή υπαρξιακή απειλή για το Παγκοσμιοποιητικό Βαθύ Κράτος οποιουδήποτε κυρίαρχου έθνους. Θα μπορούσε, όμως, ο τελευταίος Τσάρος να είχε στο μυαλό του περισσότερα για τον λαό του από τις γραμμές ψωμιού και τη μαρξιστική γενοκτονία;

  Θα μπορούσε η απελευθέρωση της τάξης των Ρώσων δουλοπάροικων να ήταν ο πρώτος υπαινιγμός των μελλοντικών σχεδίων για μια μεγάλη Ρωσική Δημοκρατία; Κάποιος έτοιμος να μην αντιταχθεί, αλλά να σταθεί δίπλα στην Αμερικανική Αυτοκρατορία;

  Η ιστορία σημαδεύεται από τη δολοφονία μεγάλων ανδρών, και τόσο η Ρωσία όσο και η Αμερική έχουν δει σπουδαίους άνδρες να έρχονται και να φεύγουν. Γιατί, λοιπόν, οι Ηνωμένες Πολιτείες τα έχουν περάσει όλα καλύτερα;

  Γιατί ο κυρίαρχος άνθρωπος είναι το κυρίαρχο έθνος. Γιατί η ελευθερία ψήθηκε στην ίδρυσή μας και σφυρηλατήθηκε στο αίμα μας.

  Όμως οι Ρώσοι είχαν τη γεύση της κυριαρχίας τα τελευταία είκοσι χρόνια, μετά από έναν αιώνα ανατροπής και υποδούλωσης, και δεν δείχνουν πρόθυμοι να την επιστρέψουν.

  Γιατί Ρωσία, λοιπόν; Γιατί να θεωρήσετε την τίγρη ως κακό παρά ως καλό;

  Γιατί το μόνο πράγμα πιο επικίνδυνο για το Βαθύ Κράτος από ένα τεράστιο, αυτοδύναμο έθνος κυρίαρχων είναι δύο.

  Το μόνο πράγμα πιο επικίνδυνο για τον Αόρατο Εχθρό, το Βαθύ Κράτος, την Παγκοσμιοποιημένη Καβάλα και τα Απομεινάρια της Πρωσίας από μια αναγεννημένη Αμερικανική Αυτοκρατορία, βουτηγμένη στον πατριωτισμό και χωρίς αλυσίδες από μια Ελεύθερη Αγορά, θα ήταν η άνοδος μιας Νέας Ρωσίας, που δεν θα υποκύψει. ένας αιώνας θανάτου. Μια κοιμισμένη τίγρη ξύπνησε, και τώρα ενισχύθηκε αντί να απειλείται από τον μεγάλο αετό στη δύση. Ένα που έχει θυμηθεί αρκετή από την προηγούμενη δύναμή του για να κοιτάξει τον κινεζικό δράκο στα μάτια ακλόνητα, και ένα πονηρό και σταθερό ώστε να έχει αποκρούσει όλες τις πρόσφατες απόπειρες ανατροπής, δολοφονίας και οικονομικής κυριαρχίας από τα πεσμένα βασίλεια στην Ευρώπη.

  Μια ανερχόμενη Ρωσία που έχει απωθήσει τον ισλαμικό εξτρεμισμό εντός των συνόρων της και που έχει ζωγραφιστεί ως ασπίδα στις εισβολές από τις αποσταθεροποιημένες ζώνες συγκρούσεων της Μέσης Ανατολής και της Αφρικής. Μια Ρωσία που έχει σε μεγάλο βαθμό παραιτηθεί από την ανοιχτή αιματοχυσία του πολέμου και αντ’ αυτού αγκάλιασε την επιρροή. Μια Ρωσία που κρατά στα νύχια της το πετρέλαιο -την ίδια την ψυχή- της Γερμανίας και κατ’ επέκταση την Ευρωπαϊκή Ένωση. Και μια Ρωσία που κρατά όλα τα μυστικά που κράτησαν για τα αφεντικά τους οι έκπτωτοι προδότες της Ουκρανίας του Ποροσένκο.

  Θα μπορούσε αυτή η νέα Ρωσία, όπως και η νέα, Αποκεντρωμένη Αμερική να έχει κερδίσει τον πόλεμο πριν οι εχθροί της καταλάβουν ότι πολεμούσε; Το όνειρο μιας ελεύθερης Ρωσικής Δημοκρατίας πέθανε με τον «Άγιο Νικόλαο τον Πάθοφορο» ή έχει αντέξει το πνεύμα της ρωσικής υπερηφάνειας;

  Και τι καλύτερος υποψήφιος για μια Δημοκρατία που θα συναγωνιστεί τη δική μας. Ποιο άλλο έθνος έχει τα φόντα της πραγματικής κυριαρχίας; Ποιο άλλο έθνος ελέγχει έναν τόσο τεράστιο φυσικό πλούτο πόρων, έναν τεράστιο πληθυσμό ικανό για πόλεμο και δεν έχει ανάγκη από κοινές οικονομίες ή προστατευτικές συμφωνίες;

  Όταν θέλετε να μάθετε τι φοβάται ο εχθρός σας, δείτε το μαστίγιο και το μαστίγιο των λόγων του. Κοίταξε τον στόχο τους. Γνωρίζουμε ότι ο εχθρός μας μισεί και φοβάται τον Ντόναλντ Τραμπ και τους μεγάλους, αφυπνισμένους Deplorables πίσω του, το αναζωογονημένο πνεύμα του 1776 ενσαρκωμένο. Γνωρίζουμε ότι ο εχθρός μας μισεί με παρόμοιο τρόπο τη στωική, αεικίνητη ορθοδοξία μιας Ρωσίας που ξεκίνησε αλλά δεν ελευθερώθηκε ποτέ το 1918, και ότι χρειάστηκαν δύο Παγκόσμιοι Πόλεμοι και 70 χρόνια ατελείωτης ανατροπής για να φαινομενικά αγελάσει.

  Εάν το αμερικανικό πνεύμα χαρακτηρίζεται καλύτερα ως ντυμένο με θάρρος, το ρωσικό πνεύμα γεννιέται από αποφασιστικότητα. Ίσως οι ελεγκτές να έχουν δίκιο και αυτοί οι δύο τιτάνες είναι προορισμένοι να πολεμήσουν, αλλά τι γίνεται αν το κάνουν στην ίδια πλευρά, για κοινό σκοπό; Ίσως μπορούμε να πάρουμε τα μαθήματα από την Αποκέντρωση και να δούμε τη βαρύτητα των γεγονότων για να δούμε ότι μάχονται ήδη, και έχουν γίνει εδώ και αρκετό καιρό.
  Ίσως η ταινία που παρακολουθούμε σήμερα στη δημόσια σφαίρα να είναι απλώς οι σκιές στον τοίχο μιας Μεγάλης Στροφής, και τι καλύτερη στροφή από τον πιο διαρκή, αρχετυπικό εχθρό μας, αυτόν που ήμασταν έτοιμοι να πολεμήσουμε εδώ και έναν αιώνα, αποδεικνύεται να είναι ο πιο πιστός μας σύμμαχος;
  Στους μεγάλους Meme Wars του 2016 και μετά, ο Ντόναλντ Τραμπ συχνά απεικονιζόταν ντυμένος με χρυσό. Έναν Θεό Αυτοκράτορα, τον αποκαλούσαν οι Αξιοθρήνητοι, απολαμβάνοντας την οργή, τον φόβο που προκαλούσε μια τόσο φανταχτερή, θεϊκή εικόνα στο συλλογικό βαθύ μυαλό του αόρατου εχθρού τους.
  Όμως ο εχθρός δεν είναι πλέον αόρατος. Και δεν υπάρχει μόνο ένας Αυτοκράτορας κάτω από τον Θεό, με έναν στρατό από αξιοθρήνητους στο πέρασμά του. Αλλά δύο. Ο ένας κοιτάζει το Deep State και όλους τους συκοφάντες του με ένα χαμόγελο αυτοπεποίθησης στην αυτοεξορία, σαν να έχει δει το τέλος του παιχνιδιού να παίζεται, ενώ ο άλλος τους παρατηρεί με μια αποστασιοποιημένη περιφρόνηση, ανυπόμονος για την ημέρα που θα αποσυρθούν πλήρως από τα σύνορα της αυτοκρατορίας του.
  Γιατί Ρωσία, λοιπόν; Γιατί το μόνο πιο επικίνδυνο από ένα είναι δύο.
  Δύο Αυτοκράτορες. Δύο Τσάροι.
  Γνωρίζουμε πολλά για τον Τσάρο της Δύσης. Του Ντόναλντ Τραμπ της Βουλής. Και στο επόμενο άρθρο μας, θα ρίξουμε μια ματιά σε όσα γνωρίζουμε για το δεύτερο.
  Ο μεγάλος κακός. Αυτός που απάντησε στον αποκαλούμενο δολοφόνο από τον τσαρλατάνο στον Λευκό Οίκο με ένα χαμόγελο, όλο δόντια.
  Γιατί να καταρρίψουμε τη Ρωσία πάνω από έναν αιώνα; Γιατί να οικοδομήσουμε τη Ρωσία ως το πρώτο κακό της εποχής μας;
  Γιατί αν η τρίτη ιστορία της Ρωσίας δεν είναι αληθινή, και αν οι λαοί της Αμερικής και της Ρωσίας ξυπνήσουν στο γεγονός ότι δεν είναι αλήθεια, το Βαθύ Κράτος είναι καταδικασμένο.

  Ποιος είναι ο Εχθρός του Εχθρού μου;

  Συνεχίστε στη Δίκαιη Ρωσία – Μέρος 2

  ΠΗΓΗ : https://substack.com/@burningbright/p-155228239 ( αρχικη σελιδα )
  ( κλικαρε τα posts )

  ( ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ )

  Απάντηση
  • Ο/Η Καλλιόπη Σουφλή λέει:

    30 Ιανουαρίου, 2025 στις 5:26 μμ

    Αχ bulboy, γενική ήταν η αναφορά μου για το γαμημένο το ΕΓΩ ΜΑΣ… στον καθένα και όχι μόνον σ’ εσένα που θα διαβάσεις για τον Πούτιν… και σ’ έπιασε το παράπονο… Ποιός σου είπε πως εξαιρώ το δικό μου;;; Ιδίως όταν αδικούμαι, σπάει κλειδαριές και πόρτες ασφαλείας και βγαίνει και τα παίρνει όλα παραμάζωμα…

    Και σε τελευταία ανάλυση, εγώ είμαι η παραπονιάρα… δεν αντέχω κι άλλους παραπονιάρηδες δίπλα μου… χαχαχαχα

    Απάντηση
• Ο/Η bilboy λέει:

  29 Ιανουαρίου, 2025 στις 2:29 μμ

  ΅@ Ποπη

  θα σου τονισω οτι το ΔΙΑΙΡΕΙ και ΒΑΣΙΛΕΥΕ ειναι το ΥΠΕΡΟΠΛΟ του ΕΧΘΡΟΥ…
  Αγωνιζομεθα για τον ιδιο σκοπο …για το ΦΩΣ…
  Ομως το ΣΚΟΤΑΔΙ αεναως επιχειρει να μας διαιρεσει σε οτιδηποτε ( πολιτικα, κοινωνικα, κλπ)
  Ομως ΟΥΔΕΙΣ …ακομη και χαρισματικοι ανθρωποι …αδυνατουν να κατανοησουν τα συμβαντα , ακριβως οπως μεγαλοι αστροφυσικοι ( κβαντικη αστροφυσικη ) δεν μπορουν να κατανοησουν ΠΛΗΡΩΣ …το συμπαν
  Θα επιμεινω και ας κατηγορηθω απο πολλους …ν α μην δινουμε σημασια σε ΠΡΑΞΕΙΣ η ΛΕΞΕΙΣ ωστε να ενταξουμε καποιο η καποια σε καλουπια πχ ο bilboy φορεσε κιπα η συμμετειχε σε μια εκδηλωση Χαζαροεβραιων
  ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΦΑΝΕΙΑΚΑ …ΠΟΛΥ ΕΠΙΦΑΝΕΙΑΚΑ …
  Πρεπει …αν μπορουμε…και στο μετρο της λογικης κρισης μας…να μπορουμε να εννοησουμε …τι κρυβεται που ο bilboy φορεσε κιπα …πρεπει να δουμε τους βαθυτερους στοχους του bilboy ωστε να δαμασει τον κοινο μας ΕΧΘΡΟ !!!
  ΔΗΛ ΓΙΑΤΙ ΕΠΡΑΞΕ ΑΥΤΟ Ο BILBOY αφου ειναι συμμαχος μας και εχθρος των ΕΛΙΤ ???
  Ασφαλως στο διαδικτυο κυκλοφορουν μπανανοφλουδες …αλλα με εμπειρια μπορεις να εμβαθυνεις και οι ΠΗΓΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗΣ ΣΟΥ …να ειναι οι σωστες
  πχ δεν παρακολουθεις τα mainstrean media η δεν διαβαζεις υποπτα ιστολογια
  ΟΜΩΣ ΕΝΗΜΕΡΩΝΕΣΑΙ ΑΔΙΑΛΕΙΠΤΩΣ και χωρις ΑΓΚΥΛΩΣΕΙΣ
  ΥΓ Θα σου δωσω ενα τρανταχτο παραδειγμα
  Προσωπικα πιστευω την Πουτιν μεγαλο ηγετη και εχθρο της παγκοσμιοποιησης , αν στο προσεχες μελλον πεισθω με ΑΔΙΑΣΕΙΣΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ οτι ηταν ενα ΠΙΟΝΙ και συνεπως με ξεγελασε …θα παραδεχθω το ΛΑΘΟΣ μου ( ΟΥΔΕΙΣ ΑΛΑΝΘΑΣΤΟΣ)
  η
  αν καποιοι ανιδιοτελεις γεωπολιτικοι αναλυτες στυλ Εσκομπαρ η οικονομολογοι στυλ Σαξ
  καμουν ΚΡΙΤΙΚΗ στον Πουτιν η στα δρωμενα …θα τους ακουσω με ΠΡΟΣΟΧΗ
  ΔΕΝ ΘΑ ΤΟΥΣ ΑΠΟΡΡΙΨΩ επειδη γκρεμιζουν τα πιστευω μου … ( αυτο σημαινει ΑΔΟΓΜΑΤΙΣΤΟΣ και φυσικα…τσακισμα του ΕΓΩ μου …αφου ειμαι ΛΑΘΟΣ)
  Μεχρι τοτε ομως …σαν ελευθερος και αδογματιστος ανθρωπος …θα διαβαζω και θα ακουω και τους αντιθετους , αυτους που εχουν 100% διαφορετικη ΓΝΩΜΗ γι αυτο
  Δεν θα διαβαζω οτι εμενα μου ενισχυει την ΑΠΟΨΗ μου… ( υπερ του Πουτιν προπαγανδα ) !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
  Μονιζω να εγινα αντιληπτος !!!
  ΥΓ1
  Ποπη …να θυμασαι οτι μετα την καταιγιδα …το ΟΥΡΑΝΙΟ ΤΟΞΟ παρουσιαζεται !!!
  ΥΓ 2
  Μου αρεσε η τελευταια σου παρεμβαση στο Λυμπεροπουλο ! Συμφωνω οτι ζουμε σε χαλεπους καιρους . Οφειλω να σου πω
  ΕΥΓΕ !!!
  ( ευγε για την ανιδιοτελη σου ενημερωση και την προειδοποιηση σε αυτους που κοιμουνται ΥΠΝΟ ΒΑΘΥ )

  Απάντηση
  • Ο/Η Καλλιόπη Σουφλή λέει:

    29 Ιανουαρίου, 2025 στις 3:28 μμ

    Αν βάλεις στην αναζήτηση στο ιστολόγιό μου, τη λέξη ΠΟΥΤΙΝ, θα σου βγάλει το tag με όλα τα θέματα του Πούτιν… Αν τα διαβάσεις με ανοιχτό μυαλό και χωρίς παρωπίδες του εγώ, θ’ αρχίσεις να τρέχεις…
    Αυτό που μας εμποδίζει να δούμε την ΑΛΗΘΕΙΑ, είναι το ΕΓΩ ΜΑΣ… δεν μπορούμε να διανοηθούμε πως την πατήσαμε, εμείς οι… έξυπνοι…
    Αυτό το ρημάδι το ΕΓΩ μας αν καταφέρουμε να διορθώσουμε, η αλήθεια βρίσκεται μπροστά μας…

    Σε ότι λέω στις συνεντεύξεις μου, είμαι πάντα αληθινή… σέβομαι τον εαυτό μου και τους ακροατές ή αναγνώστες μου…
    Να είσαι καλά…

    Απάντηση
• Ο/Η bilboy λέει:

  29 Ιανουαρίου, 2025 στις 1:19 μμ

  Ποπη καλησπερα !
  Χαιρομαι που σου αρεσε τοσο το βιντεο του Πεπε και η αναρτηση του Ελευθεροπουλου και τα αναρτησες ! Ευχαριστω !!!
  Σημερα …σου διδω το λινκ ενος ιστολογιου στα Αγγλικα , ο τιτλος BURNING BRIGHT που σε ελευθερη μεταφραση …σημαινει ΦΩΤΕΙΝΗ ΚΑΥΣΗ ( το ανακαλυψα τυχαια στο διαδικτυο )
  Μπηκα μεσα και διαβασα ΔΙΚΑΙΗ ΡΩΣΙΑ σε 9 συνεχειες
  Μου αρεσε πολυ …γιατι αγγιζει την ΑΛΗΘΕΙΑ ( αυτην που το ΣΥΣΤΗΜΑ προσπαθει να αποκρυβει με απολυτη ακριβεια ) – ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΙΚΗ ΓΝΩΜΗ !!!
  Διαβασα και καποια αρθρα για τον Τραμπ , που τα διαβασα με επιφυλαξη ( ποτε δεν αποριπτω η συνηγορω αν καποιο θεμα δεν το κατεχω 100 %…στο εχω δηλωσει…ακομη και αν συμφωνω η διαφωνω με τον ιστολογο η τον σχολιαστη )

  Επειδη αυτο το ιστολογιο λεγει πολλες ΑΛΗΘΕΙΕΣ , σου το παραθετω με πασα επιφυλαξη
  https://burningbright.substack.com/p/righteous-russia-part-0-enemy-of
  ( μετα κλικαρε την συνεχεια Δικαιη Ρωσια μερος Νο 1 ) αφου εχεις διαβασει τον προλογο
  @
  https://substack.com/@burningbright/p-155228239 ( αρχικη σελιδα )
  ( κλικαρε τα posts )
  ΣΥΜΒΟΥΛΗ ΣΤΟΥΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ ΤΩΝ ΑΤΤΙΚΩΝ ΝΕΩΝ :
  κλικαρετε επανω αριστερα 3 τελειες , ανοιγει ενα παραθυρο και κλικαρετε το εικονειδιο μεταφραση @ μετα ελληνικα
  Κατ αυτον τον τροπο μπορειτε να διαβασετε ολα τα αρθρα καθως και video ( αν και καποιο που πρακολουθησα δεν υπηρχε η δυνατοτητα μεταφρασης στο rumble) στα Ελληνικα

  YΓ
  Το να ψαχνεις την ΑΛΗΘΕΙΑ …χρειαζεται ΓΝΩΣΗ…και η ΓΝΩΣΗ κατακταται με την μελετη των συμβαντων , την αναγνωση αφηγηματων …ωστε να ξερεις ποιος ειναι ο ΕΧΘΡΟΣ ( δηλ το ΣΚΟΤΑΔΙ) Αν καταφερεις και απαλαγεις απο το ΜΑΤΡΙΧ…αρχιζει η ΑΝΟΔΙΚΗ πορεις προς το ΦΩΣ και η ΕΝΩΣΗ με το ΘΕΙΟ
  Ο νοων νοειτω…
  ( σε αυτην την τιτανια προσπαθεια …πετας τα πιστευω σου , εγκαταλειπεις τους δογματισμους σου …και ψαχνεις με ΑΘΩΑ ΨΥΧΗ…την ΑΛΗΘΕΙΑ…μπορεις ??? )
  Δεν εχεις ΣΩΤΗΡΕΣ …αλλα εμβαθυνεις σε σπουδαιους ανθρωπους …ΠΟΛΕΜΙΣΤΕΣ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ !!! Τους ακολουθεις και αγωνιζεσαι μεχρι το τελος του βιου σου γι αυτον τον ΘΕΙΟ σκοπο…αν ηττηθεις η πλανηθεις…η πεσεις κατω…ΞΑΝΑΣΗΚΩΝΕΣΑΙ …γιατι αυτη η εγκοσμια ζωη ειναι ενας διαρκης αγωνας. Αγωνας διχως ανταμοιβη , χωρις πλερωμη …χωρις ιδιοτελεια…ΜΠΟΡΕΙΣ ΑΝΘΡΩΠΕ ???
  αν ΝΑΙ …ΠΡΟΧΩΡΑ και μην ΦΟΒΑΣΑΙ για ΤΙΠΟΤΑ !!!
  ΤΟ ΦΩΣ ΘΑ ΝΙΚΗΣΗ ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ !!!

  Απάντηση
  • Ο/Η Καλλιόπη Σουφλή λέει:

    29 Ιανουαρίου, 2025 στις 1:49 μμ

    Το διαδίκτυο, είναι ένας πολύτιμος οδηγός, αν καταφέρεις να ξεχωρίσεις τις πεπονόφλουδες από τα αληθινά γεγονότα…
    Πολύ δύσκολο εγχείρημα…
    Θα δω ότι μου έστειλες… ευχαριστώ…

    Απάντηση
• Ο/Η 138 κιλα λέει:

  29 Ιανουαρίου, 2025 στις 12:48 πμ

  αποτυπώνει την εικόνα, και ότι έχει αποτυπωθεί από φωτογραφική μηχανή, είναι “ντοκουμέντο”.
  Αυτή η φωτογραφία έχει αποτυπωθεί από παλιά φωτογραφική μηχανή στο καπιτωλιο

  Απάντηση
• Ο/Η Ανώνυμος λέει:

  28 Ιανουαρίου, 2025 στις 3:22 μμ

  Τα πράγματα είναι απλά: Οι Αγγλο-Σιωνιστές, μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, πήγαν να στήσουν μια παγκοσμιοποίηση που οι ίδιοι δεν έχουν κανένα πρόβλημα να συμπεριλάβουν κι άλλους στο φαγοπότι, αρκεί αυτοί οι άλλοι να είναι πειθήνιοι υποτελείς… Δεν είναι κάτι καινούργιο… το επιχείρησαν διάφορες αυτοκρατορίες στο παρελθόν με αντιπροσωπευτικότερο παράδειγμα την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία… αλλά όπως σε κάθε περίπτωση αυτό απέτυχε.

  Οι μεγάλες χώρες τύπου Κίνα, Ρωσσία, Ινδία, Βραζιλία ναι μεν απέσπασαν ό,τι τους συνέφερε από την αμερικανοκίνητη παγκοσμιοποίηση, αλλά μόλις αφομοίωσαν το σύστημα κι άρχισαν να “αυτονομούνται”, αυτό γύρισε μπούμερανγκ στους Αγγλο-Σιωνιστές εμπνευστές και πρωτεργάτες. Γι’ αυτό και τώρα ξάφνου και τάχα μου, το ίδιο σύστημα που για 70-80 χρόνια αποδομούσε με λύσσα το “πατρίς-θρησκεία-οικογένεια” (ανεξαρτήτως πόσο υποκριτικό ή όχι ήταν σαν τρόπος ζωής), με τα προβαλλόμενα πρότυπα, το Χόλλυγουντ και την ποπ κουλτούρα, την οργανωμένη πολιτισμική προπαγάνδα από τα προβεβλημένα πανεπιστήμια τους… τώρα ξαφνικά θυμήθηκαν ότι “υπάρχουν μόνο δύο φύλα”… Τώρα ξαφνικά (ξανα)έβγαλαν στην εξουσία τον Πορτοκαλή παππουλίκα… έναν φιλήδονο, άπληστο δισεκατομμυριούχο, για να πει πως… νοιάζεται… για τον μέσο λευκό, πατριώτη Κακομοίρογλου των ΗΠΑ (και της συλλογικής Δύσης κατ’ επέκταση), που η παγκοσμιοποίηση της δικής του τάξης συνέθλιψε οικονομικά, κοινωνικά, πολιτικά, ηθικά και ψυχολογικά τα τελευταία 30 χρόνια… Υπάρχουν πολλοί που πιστεύουν αυτό το αφήγημα… Αφελείς; Πρακτοράκια; Και τα δύο; Ο καθείς ξέρει για τον εαυτό του…

  Στην πραγματικότητα, ο Πορτοκαλής ξέρει ότι τα περιθώρια στενεύουν. Παρά τα λεκτικά νταηλίκια ξέρει ότι το βαθύ αγγλο-σιωνιστικό κράτος του δίνει ένα συγκεκριμένο περιθώριο κινήσεων. Ξέρει ότι αν αποτύχει στον βασικό στόχο του θα υπάρξει κι άλλη απόπειρα δολοφονίας εναντίον του… η οποία ίσως πετύχει αυτή την φορά. Ποιος είναι ο βασικός στόχος; Έχει εξαγγελθεί ήδη από την εποχή διακυβέρνησης Ομπάμ(ι)α: Αλλαγή καθεστώτος στην Ρωσσία και την Κίνα κατ’ αρχήν.. και στην συνέχεια η διάλυσή τους ως ενιαία, συμπαγή κράτη.

  Η απελπισία του Πορτοκαλή φαίνεται από το γεγονός ότι κομματιάζει την εικόνα των ΗΠΑ ως “ηγέτη του ελεύθερου κόσμου” και “μεγάλης δημοκρατίας”, όταν:

  1ον) Φτάνει σε σημείο να απαιτεί με ιταμό τρόπο την ενσωμάτωση του Καναδά – ενός εκ των συστατικών χωρών του αγγλο-σιωνιστικού μπλοκ – ως 51ης πολιτείας των ΗΠΑ,

  2ον) Την προσάρτηση της Γροιλανδίας εκβιάζοντας σκαιά έναν στενό σύμμαχο, την Δανία,

  3ον) Απαιτεί, πάλι με σκαιό τρόπο, την προσάρτηση της Διώρυγας του Παναμά

  4ον) Απειλεί το Μεξικό με εισβολή, τάχα μου για να πολεμήσει τα καρτέλ των ναρκωτικών. Τους ναρκοβαρώνους που το δικό του βαθύ κράτος όπλισε και μαζί πλούτισαν πλημμυρίζοντας την κοινωνία των ΗΠΑ με πάσης φύσεως λευκές σκόνες.

  Είναι ο παλιός, καλός, καουμπόηκος αγγλο-σιωνιστικός ιμπεριαλισμός χωρίς φιοριτούρες και φύλλα συκής. Ξέρει ότι η σύγκρουση με την Ρωσσία και την Κίνα θα βαθύνει, άρα απαιτείται απόλυτη πειθάρχηση των υποτελών κρατών ή κι ακόμα η άμεση, προσάρτηση εδαφών με πλουτοπαραγωγικές πηγές ή στρατηγική θέση που θα ενισχύσουν την θέση των ΗΠΑ.

  Στο μέτωπο της Ουκρανίας, ας κρατάμε πολύ μικρό καλάθι όσον αφορά την υπογραφή ειρήνης. Τα συμφέροντα για να συνεχιστεί ο πόλεμος είναι ΤΕΡΑΣΤΙΑ, οι δυτικές οπλοβιομηχανίες βγάζουν αστρονομικά κέρδη, υπάρχει ακόμα ουκρανικός και (μπόλικος) μισθοφορικός κιμάς για να ριχτεί στα πεδία μαχών. Ο Πορτοκαλής δήθεν προσφέρει 90 μέρες πάγωμα της αμερικανικής στρατιωτικής βοήθειας προς την Ουκρανία ως “δώρο” στην Ρωσσία για να καταλάβει όσα εδάφη μπορεί με σχετική ευκολία… Λες και οι Ουκρανο-ΝΑΤΟϊκοί θα μείνουν χωρίς όπλα ή δεν έχει ήδη προγραμματιστεί να υπάρχει επάρκεια όπλων για το συγκεκριμένο χρονικό διάστημα… Όλο αυτό είναι ένα φτηνό κόλπο και κλείσιμο του ματιού στο κομμάτι εκείνο της ρωσσικής ολιγαρχίας ώστε να πιέσουν τον Πούτιν να τα βρει με την Δύση… Άλλωστε οι απειλές του Πορτοκαλή ότι θα καταστρέψει την ρωσσική οικονομία είναι μπαρούφες και φανφάρες… ο βασικός κορμός της ρωσσικής οικονομίας άντεξε τις κυρώσεις κι έχει απεξαρτηθεί ουσιαστικά από την Δύση… μόνο κομμάτι της ρωσσικής ολιγαρχίας που ακόμα έχει συμφέροντα και αλισβερίσι με την Δύση θα πληγεί από όποιες περαιτέρω κυρώσεις…

  Έλα μου ντε, όμως, που το καλύτερο που έχει να προσφέρει ο Τραμπ(άκουλας) στην Ρωσσία είναι ένα “Μινσκ 3″… Δηλαδή ένα πάγωμα της σύγκρουσης, ώστε να ετοιμαστεί καινούργιος Ουκρανο-ΝΑΤΟϊκός στρατός και να στηθούν πυραυλικά και λοιπά οπλικά συστήματα στο κατώφλι της Ρωσσίας. Για να επιτευχθεί ειρήνη πρέπει να επιτευχθεί το αδύνατο: να υπάρξει μια συμφωνία που αφενός θα ικανοποιεί την Ρωσσία ώστε να μην συνεχίσει τον πόλεμο, αλλά αφετέρου να μην φανούν η Ουκρανία – και συνεπώς το ΝΑΤΟ – ως οι ηττημένοι του πολέμου. Θέλω πολύ να δω πως θα τετραγωνιστεί αυτός ο κύκλος…

  Όσον αφορά τους Φάουτσι, Μπουρλά και Γκέητς. Ο Τραμπ δεν πρόκειται να κυνηγήσει ΚΑΝΕΝΑΝ από το βαθύ σύστημα των φαρμακευτικών και τεχνολογικών κολοσσών. Όλα αυτά ήταν προεκλογικές φανφάρες για να παρασύρει τον μέσο αφελή ψηφοφόρο. Είδαμε τον Εβραίο Ζαχαροβούνη του Facebook και τον Μπέζος της Amazon φάτσα-φόρα πρώτες θέσεις στην ορκωμοσία Πορτοκαλή… Άλλωστε δισεκατομμυριούχοι ολιγάρχες είναι όπως και ο ίδιος… Οι big pharma και big tech, είναι ΔΟΜΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ του βαθέως κράτους και συστήματος των ΗΠΑ και της “συλλογικής Δύσης” ευρύτερα. Οποιαδήποτε δίωξη εναντίον τους θα είναι σαν να πυροβολούν τα πόδια τους… Αυτές οι εταιρείες είναι κολοσσιαίοι μηχανισμοί ελέγχου… Χρειάζεται μια κολοσσιαία δόση αφέλειας για να πιστέψει κάποιος ότι θα καταστρέψουν οι ίδιοι τα εργαλεία που τους προσφέρουν την διεθνή ηγεμονική θέση που κατέχουν. Άλλο το αν γίνονται κάποιες δηλώσεις ή κάποιες συγκρούσεις σε επίπεδο καρέκλας ή προσωπικών αντιζηλιών… δεν επηρεάζει σε κανέναν βαθμό την γενικότερη εικόνα και τους δεδηλωμένους στόχους του αγγλο-σιωνιστικού κατεστημένου.

  Απάντηση
• Ο/Η Ανώνυμος λέει:

  28 Ιανουαρίου, 2025 στις 1:15 πμ

  Κίνηση 1η: Ισραηλινοί υπουργοί καλωσόρισαν την ιδέα του προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ να «καθαρίσει» τη Λωρίδα της Γάζας μεταφέροντας 1,5 εκατομμύριο Παλαιστίνιους
  https://numidia-liberum.blogspot.com/2025/01/encourager-lemigration-ben-gvir.html#more

  Απάντηση
  • Ο/Η messiv λέει:

    28 Ιανουαρίου, 2025 στις 9:54 πμ

    Δες το πρώτα να γίνεται πραξη. Ασε τι ακους. Γιατί έκανε και άλλη μια πρόταση, να μην γυρίσουν πισω, αλλά να πάνε στην Ιορδανία και Αραβία. Αν νομίζεις πραγματικά, ότι μια ντουζίνα δισεκατομμύριουχων, νοιάζεται για τους Παλαιστίνιους ή για την ανθρωπότητα, τότε πρεπει να το ξανασκεφτείς. Επίσης αυτή η ντουζίνα γαλουχηθηκε και φτιάχτηκε, και αν θελεις της δόθηκε αυτή η θέση του μεγιστάνα, από το ίδιο συστημα, το οποίο σου λένε σήμερα ότι θέλουν να πολεμησουν. Αλήθεια τώρα? Μόνο να γελάσω μπορώ. Αυτό έτσι γενικά σαν σκέψη. Γιατί έχει και πιο ειδικά, γεγονότα που αποδεικνύουν το αντίθετο από αυτό που θέλουν να μας πείσουν. Αλλά θα παει μακρυά η βαλίτσα οποτε……. Τέλος παντων. Να εξετάζεις βαθύτερα ότι ακους και διαβάζεις. Ο διάολος κρυβεται στην λεπτομέρεια. Και στην τελική, ο χρόνος θα δείξει.

    Απάντηση
• Ο/Η Ανώνυμος λέει:

  27 Ιανουαρίου, 2025 στις 9:24 μμ

  Μπορείτε να βάλετε ελληνικούς υπότιτλους στο βίντεο;

  Απάντηση
  • Ο/Η Καλλιόπη Σουφλή λέει:

    27 Ιανουαρίου, 2025 στις 10:23 μμ

    Έχω βάλει οδηγίες πως θα βάλετε τους υπότιτλους εσείς…
    Στο παράθυρο του βίντεο επιλέγετε τις Ρυθμίσεις-γρανάζι, στο αναδυόμενο παράθυρο επιλέγετε το «Υπότιτλοι», στο νέο παράθυρο που θα παρουσιαστεί επιλέγετε το «Αυτόματη Μετάφραση» και τελικώς στο ακόλουθο παράθυρο επιλέγετε την γλώσσα αρεσκείας σας – Ελληνικά.

    Απάντηση