Βέβαια το χειρότερο, δεν είναι ότι μπαίνουν μέσα και αφήνουν «ίχνη», αλλά μπαίνουν λίγο σου αλλάζουν το μέρος που ζεις, σου γεμίζουν σκουπίδια και τρύπες το δρόμο που πατάς και μετά εξαφανίζονται.
Τώρα που θα πατήσεις; Από που να αρχίσεις να μαζεύεις και τι να πρωτοκαλύψεις;
Που να ψάξεις να τους βρεις και να τους πεις να σε βοηθήσουν να μαζέψετε αυτά που έκαναν;
Δεν είναι καν σωστό, είναι ο χώρος σου λες, δεν τους πέφτει λόγος και ας τους άφησες να σου «πατήσουν»…
Θυμάσαι τι ωραία που ήσουν «κλειστά»; Δεν είχε καμία επιρροή πάνω σου η παρουσία και η απουσία κανενός. Μπορεί να μην άφηνες κανέναν κοντά σου, αλλά ήσουν εν μέρει «ασφαλής», σε προστάτευες. Δεν είχες κενά να γεμίσεις, ούτε ανθρώπους να λησμονείς, ούτε πληγές να αιμορραγούν, ούτε τίποτα. Στην τελική μόνος σου έβαλες τον εαυτό σου σε κάστρο, ότι και να ένιωθες ήσουν υπέυθυνος εσύ και όχι κάποιος άλλος!
Άραγε αν μας το έλεγε κάποιος ότι εμείς ανοίγουμε για εσάς και εσείς μας βάζετε να ξανακλειστούμε, θα το δοκιμάζαμε;
Μάλλον όχι, γιατί το γκρέμισμα είναι πιο εύκολο από το χτίσιμο από την αρχή…
Κι όταν έρθει εκείνος ο άνθρωπος που θα θέλει να στολίσει τον χώρο σου, θα σε βρει «κλειστά», για κάποιον που δε σεβάστηκε την «ιδιοκτησία» σου.
Μη λερώνετε, κάποιοι κουράστηκαν να «παίζουν» με τα τείχη τους…
Τα τύχοι εκλεισαν…
Πονάμε…
Ανοίγουν μόνο σε ανοιχτές άδολες καρδιές…
Οι άλλες πονάμε …
Και αν θέλουν …
Πάντα θα είμαστε εκεί…
Καλησπέρα σας…
και σε όλους …
ΠΟΛΥ ΚΑΛΟ !!!!!!!!!!!