Τα λειτουργικά κλεισίματα του 2020, το κλείσιμο των εκκλησιών, η αναστολή των Ιερών Ακολουθιών και Ακολουθιών, ο εορτασμός των Μυστηρίων. (το πρώτο κλείσιμο, από την αρχή της Σαρακοστής έως τον Μάιο του 2020), μια πολύ σοβαρή ευθύνη ενώπιον του λαού του Θεού: η ευθύνη να τους στερήσουμε αυτό που αγαπούν περισσότερο οι Χριστιανοί, τη Θεία Ευχαριστία, τις «βιοσυμβατές» μάζες, με περιορισμένο αριθμό, με αποστασιοποίηση, με μάσκες, με εξυγίανση, συχνά χωρίς πάγκους, συχνά με την απαγόρευση της κοινωνίας. καθιερώνεται από τους κανονικούς κανόνες της ίδιας της Εκκλησίας, δηλαδή στο στόμα, είναι όλες οι ευθύνες του λεγόμενου αείμνηστου «Πάπα» μόλις πέρασαν.
Για το οποίο θα κριθεί.
Η αναστολή της δημόσιας λατρείας θα είχε ως αποτέλεσμα την οριστική αποστασιοποίηση της Εκκλησίας από τους ανθρώπους, την οριστική άχρηστη, την εξαφάνιση του να αφήσει οριστικά το πεδίο ελεύθερο σε μια νέα, παρωδική, θρησκεία του ανθρωπισμού, έναν de facto πολυθεϊσμό στο πάνθεον του οποίου καθοριστικό ρόλο θα έπαιζε η Θεά Υγεία. Η λατρεία της Δημόσιας Υγείας που ιδρύθηκε από αυτόν τον Τέκτονα Πάπα θυμίζει πολύ τη Γαλλική Επανάσταση.
«Η ιταλική μασονική συμβολική ιεροτελεστία σκοτεινιάζει το Labarum της για το πέρασμα στην Αιώνια Ανατολή του Πάπα Φραγκίσκου.
Η σκέψη και οι πράξεις κάνουν έναν άνθρωπο σπουδαίο, ανεξάρτητα από το αν μοιράζεται διδασκαλίες, πεποιθήσεις και μεθόδους.
Το δόγμα μας χωρίζει, ο κοινός σκοπός της αναζήτησης του Υπέρτατου Όντος μας φέρνει πιο κοντά. Η ελπίδα είναι ότι στο μέλλον μπορεί να υπάρξει ένας εποικοδομητικός διάλογος με την Καθολική Εκκλησία για να συζητηθεί ο κοινός σκοπός της πνευματικής έρευνας, παρόλο που αναπτύσσεται με διαφορετικά κριτήρια».
Υπάρχει κάτι λάθος ή κάνω λάθος;
Στην πραγματικότητα, σύμφωνα με τον Andrea Cionci, έναν λόγιο, ο οποίος, μαζί με άλλους 2300 καθολικούς πιστούς, υπέβαλε αίτηση για την αναγνώριση της ακυρότητας της παραίτησης του Βενέδικτου XVI το 2013 και τη διαπίστωση της «εμποδιζόμενης έδρας του» που κατατέθηκε στο Δικαστήριο του Βατικανού, στο επόμενο άρθρο μου:
“Ο Μπεργκόλιο, πρώτα απ ‘όλα, δεν ήταν κανονικά ο αληθινός Πάπας. Τότε δεν ήταν καθόλου άγιος, δεν ήταν καθολικός και δεν ήταν φίλος του ελάχιστου, αλλά μάλλον των πλουσιότερων παγκόσμιων-μασονικών δυνάμεων που τον υποστήριξαν με ξεδιάντροπες εκστρατείες στα μέσα ενημέρωσης και ξεδιάντροπη πολιτική υποστήριξη.
Εδώ με τον Mark Carney, τη Lynne Forrester de Rothschild και άλλα μέλη του WEF
Ήταν Γνωστικός αιρετικός και σφετερίστηκε την Αποστολική Έδρα για 12 χρόνια.
Έκανε μόνο κακό στην Εκκλησία και τη χώρα μας υποστηρίζοντας τις πιο επικίνδυνες παγκοσμιοποιητικές διεκδικήσεις: από το πράσινο, στον καλεργιανό μεταναστευτικό, στο φύλο, στα εμβόλια του κατά του Covid, τον φανατισμό και την πίεση που τα παρουσιάζει ως «πράξεις αγάπης».
Αφόρισε και μείωσε σε λαϊκό κράτος, βάναυσα, όλους τους ιερείς που δήλωναν, με τεράστιο θάρρος, ότι δεν ήταν ο αληθινός Πάπας λόγω της «εμποδιζόμενης έδρας» του Βενέδικτου XVI».
Ο Χόρχε Μάριο Μπεργκόλιο, ο Ιησουίτης ιερέας που πήρε το όνομα Πάπας Φραγκίσκος το 2013 (προς τιμήν του προστάτη του περιβαλλοντολόγου Αγίου Φραγκίσκου της Ασίς) πέθανε…. Αλλά η ζημιά που έκανε στην εικόνα του Χριστιανισμού πιθανότατα θα συνεχίσει να ζει για πολλές ακόμη γενιές.
Ποιος είναι ο Πάπας Φραγκίσκος; Ο Χόρχε Μάριο Μπεργκόλιο και ο «Βρώμικος Πόλεμος» της Αργεντινής
Ενώ κάποιοι έχουν ακούσει για (1976-1983) επίβλεψη των εκστρατειών βασανιστηρίων/δολοφονιών που διευθύνει η επιχείρηση Condor, θα ήθελα να ξεκινήσω τη σημερινή δοξολογία από μια ελαφρώς διαφορετική οπτική γωνία: τη μετατροπή του Χριστιανισμού σε Θρησκεία της Γαίας.
Το είδωλο του Πάπα Φραγκίσκου και της Συνόδου του Αμαζονίου «Pachamama».
Imago Viva Dei: Απαλλαγή από μεταφορικές ικανότητες
Το παρακάτω γράφημα απεικονίζει μια πτυχή αυτής της αυξημένης εξουσίας στη φύση, την οποία πολλά θύματα του ολιγαρχικού εκπαιδευτικού μας συστήματος έχουν οδηγηθεί να πιστεύουν ότι είναι απλώς απόδειξη ότι τα ανθρώπινα όντα είναι μια μορφή καρκίνου που σκοτώνει τον οικοδεσπότη μας (Gaia).
Αυτή η ισχυρή χριστιανική αντίληψη τυγχάνει επίσης να είναι ο στόχος που ο Πάπας Φραγκίσκος αφοσιώθηκε πλήρως στην καταστροφή καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του… μετατρέποντας τον Χριστιανισμό σε αγωγό λατρείας, ερήμωσης και υποδούλωσης της Γαίας.
Αναφερόμενος στις Συμφωνίες του Παρισιού, ο Πάπας Φραγκίσκος περιέγραψε τη σημασία για όλους τους Χριστιανούς να τηρούν τις νέες αξίες που ορίζονται στην Πράσινη Ατζέντα λέγοντας:
“Δεν υπάρχει εναλλακτική. Μπορούμε να επιτύχουμε τους στόχους που θέτει η Συμφωνία του Παρισιού μόνο εάν ενεργήσουμε με συντονισμένο και υπεύθυνο τρόπο. Αυτοί οι στόχοι είναι φιλόδοξοι και δεν μπορούν πλέον να αναβληθούν. Σήμερα εναπόκειται σε εσάς να λάβετε τις απαραίτητες αποφάσεις”.
Σε περίπτωση που κάποιος είχε την ιδέα της αναβίωσης των εθνικιστικών πολιτικών σε αντίθεση με τις παγκοσμιοποιητικές δυνάμεις της μετα-εθνικής εποχής στην οποία υποτίθεται εισερχόμαστε, ο Πάπας είπε:
«Μπορούμε να αντιμετωπίσουμε αυτές τις κρίσεις υποχωρώντας στον απομονωτισμό, τον προστατευτισμό και την εκμετάλλευση. Ή μπορούμε να δούμε σε αυτές μια πραγματική ευκαιρία για αλλαγή, μια γνήσια στιγμή μεταστροφής και όχι απλώς με πνευματική έννοια».
Laudato Si
Στο Laudato Si του 2015 , ο Πάπας στόχευσε άμεσα στην «παλαιά και ξεπερασμένη» αντίληψη του Χριστιανισμού που είχε δει την ανθρωπότητα ως ένα θεϊκό πλάσμα που γεννήθηκε με μια προμηθεϊκή σπίθα λέγοντας:
“Μια ανεπαρκής παρουσίαση της χριστιανικής ανθρωπολογίας οδήγησε σε μια εσφαλμένη κατανόηση της σχέσης μεταξύ των ανθρώπων και του κόσμου. Συχνά, αυτό που παραδόθηκε ήταν ένα προμηθεϊκό όραμα κυριαρχίας πάνω στον κόσμο.”
Αυτό το νέο χριστιανικό ήθος που αποκάλυψε ο Πάπας Φραγκίσκος έβλεπε την ανθρωπότητα όχι ως ένα είδος που μπορούσε να ξεπεράσει τα όρια της φύσης όπως έκανε ο Προμηθέας όταν έκλεψε τη φωτιά από τον Τύραννο θεό Δία και την έδωσε στην ανθρωπότητα.
Στην κοσμοθεωρία του Φραγκίσκου, η ανθρωπότητα ορίζεται από τη σκοπιά του Δία: ένα πλάσμα που παραμένει ανίδεο, υποπληθυσμένο και δεσμευμένο αδυσώπητα με το οικοσύστημα μέσα στο οποίο εξελίχθηκε.
Εάν τα οικοσυστήματα της γης επέβαλαν όρια σε όλα τα είδη σύμφωνα με μεταβλητές όπως ο χώρος, η τροφή και η διαθεσιμότητα πόρων, τότε σύμφωνα με τους κοσμικούς ιερείς της νέας παγκόσμιας τάξης, η ανθρωπότητα δεν αναμενόταν να είναι διαφορετική. Η φύση ήταν κάτι περισσότερο από μια φιγούρα της μητέρας Γαίας από την αρχαία Βαβυλωνιακή εποχή, με την εναρκτήρια προσευχή του 2015 να διαβάζει:
“Δόξα σε σένα, Κύριε μου, μέσω της αδελφής μας, της Μητέρας Γης, που μας συντηρεί και μας κυβερνά, και που παράγει διάφορα φρούτα με χρωματιστά λουλούδια και βότανα. Αυτή η αδερφή τώρα μας φωνάζει για το κακό που της έχουμε προξενήσει”
Η Βαντάνα Σίβα, ο προσωπικός γκουρού του βασιλιά Καρόλου Γ’, και η οικοφεμινίστρια ιέρεια της Γαίας εξύμνησαν τις αρετές του Λαουντάτο Σι και δήλωσαν:
“Όχι μόνο διάβασα την εγκύκλιο του Πάπα Francis Laudato si’, αλλά συμμετείχα στον διάλογο στο Βατικανό για το πώς να επαναπροσδιορίσουμε την οικονομία και να ξεπεράσουμε την οικονομία της αδιαφορίας. Όταν διάβασα το Laudato si’ ένιωσα σαν να διάβαζα τα αρχαία μας βεδικά κείμενα, ειδικά την Atharvaveda, σχετικά με το καθήκον μας να σεβόμαστε όλη τη γη και τη γη.”
Το Συμβούλιο για τον Περιεκτικό Καπιταλισμό και το Βατικανό
Το 2020, ο Πάπας Φραγκίσκος επέβλεψε τη συγχώνευση του Βατικανού με μια αμφίβολη οντότητα συνδεδεμένη με το WEF με τίτλο «The Council for Inclusive Capitalism» υπό την επίβλεψη των Mark Carney και Lynne Forrester de Rothschild προκειμένου να προωθήσει « συλλογικές δράσεις… που προορίζονται να οδηγήσουν σε συστημική αλλαγή κάνοντας τον καπιταλισμό μεγαλύτερη δύναμη για τη βιωσιμότητα και τη βιωσιμότητα».
Περιγράφοντας τη συγχώνευση, ο Rothschild δήλωσε:
«[Πρόκειται για μια ιστορική νέα συνεργασία μεταξύ μερικών από τους μεγαλύτερους επενδυτικούς και επιχειρηματικούς ηγέτες του κόσμου και του Βατικανού… που ενώνουν τις ηθικές επιταγές και τις επιταγές της αγοράς για τη μεταρρύθμιση του καπιταλισμού σε μια ισχυρή δύναμη για το καλό της ανθρωπότητας».
Το συμβούλιο ηγείται ακόμη και από «μια βασική ομάδα παγκόσμιων ηγετών» που αυτοαποκαλούνται ακόμη και «Φύλακες» και περιλαμβάνουν τους CEO ισχυρών οργανισμών όπως State Street, Bank of America, Johnson and Johnson, Rockefeller Foundation, Ford Foundation, Merck, British Petroleum και τους τραπεζικούς οίκους Rothschild. Δεν είναι ακριβώς η πιο προηγμένη ηθικά ομάδα πολιτικών βαρέων βαρών που θα μπορούσε να φανταστεί κανείς, αλλά και πάλι ίσως το κακό στο οποίο ήταν μέρος για δεκαετίες να έχει οργανωθεί για χάρη ενός ανώτερου αγαθού που μόνο η ελίτ επιτρέπεται να γνωρίζει…
Οπότε ρωτάω ξανά, τι είδους «μετατροπή» υπονόησε ο Πάπας Φραγκίσκος να εμπλέκεται στον χριστιανικό κόσμο υποστηρίζοντας τις Συμφωνίες του Παρισιού για το Κλίμα και τον πρασίνισμα της παγκόσμιας οικονομίας;
Ήταν ο εναγκαλισμός των χριστιανικών αξιών που ενσωματώθηκαν στο μήνυμα του Χριστού να αγαπούν τον πλησίον τους και να αγαπούν τον Θεό; Ήταν ο εναγκαλισμός του αντιαυτοκρατορικού καλέσματος του Χριστού να διώξει τους αλλεργάτες από το ναό ή να σηκώσει άρρωστους και φτωχούς;
Λοιπόν, αν κάποιος είναι να αξιολογήσει τον σκοπό της COP26 και των ιδεολόγων του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ όπως ο Mark Carney που διαχειρίζονται σταδιακά αυτή τη μεταμόρφωση της ανθρωπότητας σε μια νέα κοινωνία σκλάβων υπό τον οικοιμπεριαλισμό, τότε η απάντηση μυρίζει περισσότερο θείο παρά αγάπη.
Οι αντιαναπτυξιακοί στόχοι των συνόδων κορυφής της COP
Μεγάλες περιοχές των εθνών- αναμένεται να αποκλείσουν τη γη τους για να υπερασπιστούν τα οικοσυστήματα (και έτσι να απαγορεύσουν την κατασκευή πραγματικών υδροφραγμάτων ή πραγματικής ανάπτυξης κατά μήκος περιοχών όπως η λεκάνη του ποταμού Κονγκό).
Τα τραπεζικά συστήματα ανασυνδυάζονται με το σύμφωνο της Carney’s Green Banker, προκειμένου να διοχετευθεί η χρηματοδότηση προς ακριβά συστήματα πράσινης ενέργειας, ενώ οι «βρώμικες» εταιρείες που παράγουν CO2 αναμένεται να καταστραφούν.
Ο Carney έχει γνωστοποιήσει ότι η βάση για αυτή τη νέα οικονομία κατά των ανθρακούχων εκπομπών βασίζεται σε νέους δείκτες άνθρακα που αναμένεται να παρουσιάσουν όλες οι εταιρείες, οι οποίοι θα επιδείξουν τον βαθμό πράσινης αρετής τους με βάση μια κλίση από βαθύ πράσινο προς καφέ (και πενήντα αποχρώσεις ενδιάμεσα).
Ανάλογα με το πού βρίσκεται η εταιρεία σας σε αυτήν την κλίση, θα καθορίσει τα επίπεδα των επιτοκίων που θα πληρώσετε ή εάν μπορείτε ή δεν μπορείτε να αποκτήσετε πρόσβαση σε δάνεια. Ο Carney παρουσίασε αυτό το νέο σύστημα το 2019 λέγοντας:
“Οι γνωστοποιήσεις για το κλίμα πρέπει να γίνουν ολοκληρωμένες, η διαχείριση του κλιματικού κινδύνου πρέπει να μεταμορφωθεί και οι βιώσιμες επενδύσεις πρέπει να γίνουν mainstream… οι εταιρείες που προβλέπουν αυτές τις εξελίξεις θα ανταμειφθούν αδρά . Όσες δεν το κάνουν θα πάψουν να υπάρχουν” .
Όλα αυτά γίνονται φυσικά με την υποτιθέμενη (και εντελώς αντιεπιστημονική) πεποίθηση ότι αυτό με τη σειρά του θα διατηρήσει τις θερμοκρασίες εντός 1,5 βαθμών από τα προβιομηχανικά επίπεδα.
Αγνοώντας προς το παρόν ότι το CO2 δεν έχει αποδειχθεί ποτέ ότι παίζει ΚΑΠΟΙΟ αιτιακό ρόλο στις διακυμάνσεις της θερμοκρασίας, ας δούμε το είδος της επίδρασης που θα έχει αυτή η παγκόσμια πράσινη νέα συμφωνία στην ανθρώπινη ζωή.
Η αναξιόπιστη και χαμηλής ποιότητας ηλεκτρική ενέργεια που προέρχεται από εκμεταλλεύσεις ανεμόμυλων και ηλιακών πάνελ είναι πολύ χαμηλότερα από την ποιότητα της ενέργειας που προέρχεται από ορυκτά καύσιμα ή πυρηνικούς σταθμούς .
Είναι γνωστό ότι αυτές οι «πράσινες» πηγές ενέργειας μπορεί να λειτουργούν σε περιορισμένο βαθμό στους οικιακούς τομείς μιας οικονομίας, αλλά οι τομείς των μεταφορών και της βιομηχανίας που καταναλώνουν πάνω από το 50% των αναγκών ηλεκτρικής ενέργειας της βιομηχανικής κοινωνίας δεν θα λειτουργήσουν με ηλιακή ή αιολική ενέργεια, αφού δεν μπορείτε να κατασκευάσετε ανεμόμυλο με ενέργεια ανεμόμυλου και δεν μπορείτε να επεξεργαστείτε βιομηχανικό χάλυβα ούτε με αιολική ούτε με ηλιακή ενέργεια.
Και ξεχάστε να τροφοδοτείτε ποτέ ένα σιδηροδρομικό δίκτυο υψηλής ταχύτητας ή μαγνητικής αιώρησης.
Οι θερμικές πυκνότητες των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας είναι πολύ χαμηλές και κάθε κοινωνία αρκετά ανόητη ώστε να κλείσει τους «βρώμικους» σταθμούς πετρελαίου, φυσικού αερίου και πυρηνικών πηγών υπέρ αυτών των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας θα ανατρέψει ανεπανόρθωτα τον βιομηχανικό της τομέα και εάν η χώρα είναι μεταξύ των μη ανεπτυγμένων τομέων του κόσμου, μπορεί να βρεθεί να λαμβάνει σωρούς μονοπωλιακών χρημάτων ως πρωταθλητής του John ως δωροδοκία. COP26, αλλά θα καταδικάσει τον εαυτό της να μην ξαναχτίσει ποτέ βαριά βιομηχανία.
Εν τω μεταξύ, είναι χρήσιμο να έχουμε κατά νου ότι οι ανεμόμυλοι και τα ηλιακά πάνελ λειτουργούν μόνο με χωρητικότητα 26% σε μια καλή μέρα, αλλά περιστασιακά θα πέφτουν σε λιγότερο από 1% χωρητικότητα όταν ο ήλιος δεν λάμπει και ο άνεμος δεν φυσάει, με αποτέλεσμα τέτοιου είδους κρίσεις να σαρώνουν την Ευρώπη όπως μιλάμε.
Ο Ρώσος Γραμματέας του Συμβουλίου Ασφαλείας Νικολάι Πατρούσεφ επεσήμανε πρόσφατα τον παραλογισμό των πράσινων ενεργειακών δικτύων λέγοντας
“Η ενεργειακή κρίση της Ευρώπης έδειξε ότι οι υπάρχουσες τεχνολογίες δεν καθιστούν δυνατή την κάλυψη των οικονομικών απαιτήσεων μόνο μέσω ανανεώσιμων πηγών ενέργειας. Η Ευρώπη, μια βιομηχανοποιημένη περιοχή αποδείχθηκε ότι δεν ήταν σε θέση να αντικαταστήσει τον άνθρακα, το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο με σταθμούς αιολικής, ηλιακής και παλίρροιας.”
Το πρωταρχικό αποτέλεσμα αυτής της αντιεπιστημονικής πολιτικής είναι η τεράστια μείωση των μέσων της ανθρωπότητας για τη στήριξη των οκτώ δισεκατομμυρίων ψυχών της.
Είναι η κατάργηση της κυριαρχίας των εθνών και η κατάργηση των μέσων για την εκτέλεση της εντολής για την εξύψωση της ανθρωπότητας από την ανέχεια, τη φτώχεια και την απόγνωση… όλα αυτά κάτω από το πρόσχημα της ενάρετης προστασίας του περιβάλλοντος.
Αξίζει πραγματικά να αναρωτηθούμε: Είναι η εντολή της Συμφωνίας του Παρισιού για τη δημιουργία ενός παγκόσμιου συστήματος απαλλαγής από τις ανθρακούχες εκπομπές βασισμένη πραγματικά σε ειλικρινείς προθέσεις για τη διατήρηση του περιβάλλοντος και την προστασία των φτωχών;
Οι προσπάθειες του Πάπα Φραγκίσκου να επανασυνδέσει ολόκληρη την Καθολική Εκκλησία γύρω από την πράσινη ατζέντα πραγματικά καθοδηγούνται από τη χριστιανική αγάπη, όπως θέλει να λέει ο Πάπας;
Ή παίζει κάτι πιο σκοτεινό;
Ο ιδρυτής του Club of Rome, Sir Alexander King, άφησε τη γάτα να βγει από την τσάντα πολύ άμεσα όταν δήλωσε το 1991 :
«Αναζητώντας έναν νέο εχθρό που θα μας ενώσει, καταλήξαμε στην ιδέα ότι η ρύπανση, η απειλή της υπερθέρμανσης του πλανήτη, η έλλειψη νερού, η πείνα και τα παρόμοια θα ταίριαζαν…
Όλοι αυτοί οι κίνδυνοι προκαλούνται από την ανθρώπινη παρέμβαση και μόνο μέσω αλλαγών στάσεων και συμπεριφοράς μπορούν να ξεπεραστούν. Ο πραγματικός εχθρός λοιπόν είναι η ίδια η ανθρωπότητα».
Οι αντι-Μαλθουσιανές παραδόσεις του Βατικανού
Όπως και οι αφοσιωμένοι καθολικοί πολιτικοί όπως ο Enrico Mattei, ο John F. Kennedy, ο Konrad Adenauer ή ο Charles De Gaulle που πολέμησαν ενάντια σε ένα ιδεολογικό κράτος της Μαλθουσιανής στα έθνη τους, η Εκκλησία στο σύνολό της βρέθηκε σε μια μάχη μεταξύ αντιτιθέμενων ιδεολογιών καθ’ όλη τη διάρκεια του 20ου αιώνα.
Για όσους ηγούνται της ουμανιστικής παράταξης κατά τη διάρκεια αυτών των ταραγμένων εποχών (ειδικά στον απόηχο των δολοφονιών και των πραξικοπημάτων εναντίον των προαναφερθέντων ηγετών), η πλοήγηση στον Ψυχρό Πόλεμο δεν σήμαινε απλώς «επιλέγοντας μια πλευρά κομμουνιστή ή καπιταλιστή», όπως πολλοί αναμενόταν να κάνουν σύμφωνα με τους κανόνες της Θεωρίας Παιγνίων.
Η στρατηγική τους πήρε τη μορφή μιας πολύ πιο ηθικής λύσης.
Στην Εγκύκλιο Laborem Exercens του 1981 του Πάπα Ιωάννη Παύλου Β’ , οι όροι της διχοτομίας του Μανιχαϊστού Ψυχρού Πολέμου αποκαλύφθηκαν με τον πάπα να στοχεύει σε δύο αντίθετες ιδεολογίες που υπέφεραν από αντίστροφα, αν και εξίσου καταστροφικά δηλητήρια.
Από τη μια πλευρά, η εγκύκλιος πολεμούσε ενάντια σε εκείνα τα συστήματα που εκτιμούν τις ελευθερίες του ατόμου έναντι της ευημερίας της κοινωνίας (για παράδειγμα, το ηδονιστικό δόγμα του Σμιθ για το Laissez Faire «ο καθένας εναντίον όλων» των μορφών καπιταλισμού).
Από την άλλη πλευρά, ο Πάπας στόχευσε στον καταστροφικό υλισμό του «Διαλεκτικού Υλισμού» του Μαρξ, ο οποίος εκτιμά μόνο το σύνολο, αλλά αψηφώντας πλήρως τον σεβασμό της ιερότητας του ατόμου.
Η χριστιανική αρχή που υπερασπιζόταν ο Πάπας σε αυτό το θεμελιώδες κείμενο βρέθηκε στο διάταγμα της Γένεσης 1:28 που καλούσε τον άνθρωπο να «Γίνε καρποφόρος και να πολλαπλασιαστεί, και να γεμίσει τη γη και να την υποτάξει».
Αν όντως παραμείνουμε πιστοί στην πεποίθηση ότι η ανθρωπότητα δημιουργήθηκε στην πραγματικότητα κατά τη ζωντανή εικόνα του Δημιουργού, και αν κατανοήσουμε έτσι ότι ο δημιουργός είναι ένα ζωντανό, δημιουργικό ον (και όχι ένας ανίκανος τύραννος που έκανε τους κανόνες του σύμπαντος να μην συμμετέχουν ποτέ ξανά στη διαδικασία δημιουργίας του), τότε ακολούθησαν ορισμένες αλήθειες.
Ο πολλαπλασιασμός φαινόταν αρκετά απλός, αλλά το να είναι γόνιμο ήταν το πιο σημαντικό στοιχείο. Ο πολλαπλασιασμός σήμαινε κάτι ποσοτικό, αλλά το να είσαι γόνιμος σήμαινε κάτι ποιοτικό. Στην εγκύκλιο, ο Πάπας Ιωάννης Παύλος Β’ έγραψε:
ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ο άνθρωπος πρέπει να κερδίζει το καθημερινό του ψωμί και να συμβάλλει στη συνεχή πρόοδο της επιστήμης και της τεχνολογίας και, κυρίως, στην αδιάκοπη ανύψωση του πολιτιστικού και ηθικού επιπέδου της κοινωνίας στην οποία ζει σε κοινότητα με όσους ανήκουν στην ίδια οικογένεια.
Και εργασία σημαίνει οποιαδήποτε ανθρώπινη δραστηριότητα, είτε χειρωνακτική είτε πνευματική, ανεξάρτητα από τη φύση ή τις περιστάσεις της. σημαίνει κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα που μπορεί και πρέπει να αναγνωριστεί ως εργασία, ανάμεσα σε όλες τις πολλές δραστηριότητες για τις οποίες είναι ικανός ο άνθρωπος και για τις οποίες είναι προδιατεθειμένος από την ίδια τη φύση του, χάρη στην ίδια την ανθρωπότητα.
Ο άνθρωπος είναι φτιαγμένος για να είναι στο ορατό σύμπαν εικόνα και ομοίωση του ίδιου του Θεού, και τοποθετείται σε αυτό για να υποτάξει τη γη. Από την αρχή λοιπόν καλείται να εργαστεί.
Η εργασία είναι ένα από τα χαρακτηριστικά που διακρίνουν τον άνθρωπο από τα υπόλοιπα πλάσματα, των οποίων η δραστηριότητα για τη διατήρηση της ζωής τους δεν μπορεί να ονομαστεί εργασία.
Μόνο ο άνθρωπος είναι ικανός να εργαστεί, και μόνο ο άνθρωπος εργάζεται, την ίδια στιγμή με την εργασία που καταλαμβάνει την ύπαρξή του στη γη».
Όπως έδειξε η εγκύκλιος, το «Γόνιο» σήμαινε την ανύψωση των προτύπων διαβίωσης, των εκπαιδευτικών και πολιτιστικών προτύπων όλων των ανθρώπων.
Σήμαινε να εφαρμόζονται δίκαια οι καρποί των επιστημονικών ανακαλύψεων με τη μορφή τεχνολογικής προόδου για όλους τους ανθρώπους – αφού η απουσία εφαρμογής αυτού του είδους προόδου θα καταδίκαζε την ανθρωπότητα στη μοίρα των ζώων.
Η έλλειψη επιστημονικής και τεχνολογικής προόδου θα εξασφάλιζε ότι η φέρουσα ικανότητα και τα όρια ανάπτυξης του είδους θα καθορίζονται σχετικά σε οποιουσδήποτε πόρους, ορυκτά, γεωργική γη, τεχνικές παραγωγής κ.λπ. υπάρχουν σε μια δεδομένη χρονική στιγμή.
Ο Πάπας Ιωάννης Παύλος Β’ αναγνώρισε ότι η επίλυση της διπολικότητας του Ψυχρού Πολέμου βρισκόταν σε αυτήν την ανώτερη κατανόηση της φύσης της εργασίας και της ανθρώπινης ζωής λέγοντας:
«Η ανθρώπινη εργασία είναι το κλειδί, πιθανώς το ουσιαστικό κλειδί για ολόκληρο το κοινωνικό ζήτημα, αν προσπαθούμε να δούμε αυτό το ζήτημα πραγματικά από τη σκοπιά του καλού του ανθρώπου. Και αν η λύση -ή μάλλον η σταδιακή λύση- του κοινωνικού ζητήματος, που συνεχώς έρχεται και γίνεται όλο και πιο περίπλοκο, πρέπει να αναζητηθεί προς την κατεύθυνση «να γίνει η ζωή πιο ανθρώπινη», τότε το κλειδί, δηλαδή η ανθρώπινη εργασία, αποκτά σημασία.
Περιγράφοντας την έννοια του «υποτάξτε τη γη» και τις αλληλένδετες άπειρες φιλοδοξίες της ανθρωπότητας για αυτοβελτίωση και την άπειρη γενναιοδωρία των νέων ανακαλύψεων, ο Πάπας είπε τα εξής:
«Η έκφραση «υποτάξτε τη γη» έχει τεράστιο εύρος.
Σημαίνει όλους τους πόρους που περιέχει η γη (και έμμεσα ο ορατός κόσμος) και οι οποίοι, μέσω της συνειδητής δραστηριότητας του ανθρώπου, μπορούν να ανακαλυφθούν και να χρησιμοποιηθούν για τους σκοπούς του.
Και έτσι αυτά τα λόγια, που τοποθετούνται στην αρχή της Βίβλου, δεν παύουν ποτέ να είναι επίκαιρα.
Αγκαλιάζουν εξίσου τις προηγούμενες εποχές του πολιτισμού και της οικονομίας, καθώς και ολόκληρη τη σύγχρονη πραγματικότητα και τις μελλοντικές φάσεις ανάπτυξης, που ίσως ήδη σε κάποιο βαθμό αρχίζουν να διαμορφώνονται, αν και ως επί το πλείστον εξακολουθούν να είναι σχεδόν άγνωστα στον άνθρωπο και κρυμμένα από αυτόν».
Αυτή η εκδίωξη της δημιουργικής ανακάλυψης και η καταστροφή της τεχνολογίας που θα μπορούσε διαφορετικά να απελευθερώσει αμέτρητους φτωχούς σκλάβους ή δουλοπάροικους από τα υλικά δεσμά σε έναν υψηλότερο σταθμό στον κόσμο ως πλάσματα ευφυΐας και αξιοπρέπειας, ήταν μια τεχνική που χρησιμοποιούσαν οι ολιγάρχες από την εποχή της αρχαίας Βαβυλώνας και της Ρώμης.
Είναι η ίδια τεχνική που προσπάθησε να πείσει τους σκλάβους του συνομοσπονδιακού νότου ότι η δουλεία εγκρίθηκε από τη Βίβλο με μερικούς που γεννήθηκαν ως εκλεκτοί άνθρωποι που προορίζονταν να κυβερνήσουν τους αδύναμους.
Εφαρμόστηκε από οπισθοδρομικά καθεστώτα μέσα στην Εκκλησία που προσπάθησαν να πείσουν τους ενορίτες τους ότι ο Θεός θέλησε η ανθρωπότητα να είναι αδαής, αφού το φαγητό από το δέντρο της γνώσης ήταν η ρίζα της αμαρτίας.
Αυτή η διαστρέβλωση του Χριστιανισμού δυστυχώς κυρίευσε πολλούς ηγέτες σκέψης εντός της Καθολικής Εκκλησίας που είχαν κερδίσει την υπερανθρωπιστική ατζέντα τέτοιων μεταρρυθμιστών όπως ο ιησουίτης μοντερνιστής Pierre Teilhard de Chardin και τα αμέτρητα τσιράκια του στο τάγμα των Ιησουιτών. Αυτές οι ίδιες δυνάμεις βρέθηκαν να προωθούν μια σάπια απελευθέρωση καθ’ όλη τη διάρκεια των μεταρρυθμίσεων του Βατικανού ΙΙ του 1962-65 και ανταποκρίθηκαν στην έκκληση του Chardin να προσαρμόσουν τον Χριστιανισμό στους κανόνες της εποχής επιλέγοντας πλευρές στο διπολικό παιχνίδι Ψυχρού Πολέμου καπιταλισμός εναντίον κομμουνισμού.
Αυτοί οι ίδιοι φορείς εργάζονταν όλο και περισσότερο για να αποκόψουν την Εκκλησία από τις δικές της αρχές και να την καταστήσουν ένα απλώς προσαρμοστικό όργανο επιδεκτικό στις κυμαινόμενες προτιμήσεις και πρότυπα της εποχής μας.
Εάν το ύφος και οι κανόνες μιας εποχής πολωθούν με τον μοντερνισμό, τον φιλελευθερισμό, τον οικολογισμό και τον πόλεμο κατά της υπερθέρμανσης του πλανήτη, τότε πρέπει και οι αξίες της φιλελευθεροποιημένης Εκκλησίας να προσαρμοστούν στα εν λόγω πρότυπα ανεξάρτητα από το πόσο αποκομμένες από την αλήθεια, την ηθική ή τις διδασκαλίες του Χριστού μπορεί να είναι.
Αυτή ήταν η κληρονομιά της θειικής μεταμόρφωσης του Βατικανού στην οποία αφιερώθηκε ο Πάπας Φραγκίσκος.
Ευχαριστώ επίσης τον Maurizio Blondet και τον Matthew Ehret
