Η Σοκαριστική, Καταστροφική Ισραηλινή «Επιλογή Σαμψών»!

Ο Ρώσος φιλόσοφος Αλεξάντερ Ντούγκιν δήλωσε: Το Ισραήλ έχει προειδοποιήσει ότι εάν η επιχείρηση Rising Lion αποτύχει, η εναλλακτική λύση θα ήταν η «Επιλογή Σαμψών», η οποία περιλαμβάνει την άμεση χρήση πυρηνικών όπλων εναντίον του Ιράν και της Υεμένης και, εάν χρειαστεί, την πυροδότηση βρώμικων βομβών εντός του ίδιου του Ισραήλ ως σχέδιο αυτοκτονίας.

Ταυτόχρονα, Ισραηλινοί υπουργοί απειλούν να εξαπολύσουν πυρηνικά πλήγματα εναντίον ευρωπαϊκών πρωτευουσών εάν οι χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης υποστηρίξουν τη λύση των δύο κρατών και αναγνωρίσουν το Κράτος της Παλαιστίνης, κάτι που έχουν κάνει μέχρι στιγμής.

Η Επιλογή Σαμψών είναι πράγματι μέρος του σιωνιστικού στρατιωτικού δόγματος.

Έχει μάλιστα και μια καταχώρηση στη Wikipedia:

Για το βιβλίο του 1991, βλ. Η Επιλογή του Σαμψών: Το Πυρηνικό Οπλοστάσιο του Ισραήλ και η Αμερικανική Εξωτερική Πολιτική.

Σύμφωνα με τη βιβλική αφήγηση, ο Σαμψών πέθανε όταν άρπαξε δύο πυλώνες του Ναού του Δαγών και «προσκύνησε με όλη του τη δύναμη» (Κριτές 16:30).

Η Επιλογή Σαμψών (εβραϊκά: ברירת שמשון, λατινικά: b’rerat shimshon) είναι η στρατηγική αποτροπής του Ισραήλ, η οποία συνίσταται σε μαζικά αντίποινα με πυρηνικά όπλα ως «έσχατη λύση» εναντίον μιας χώρας της οποίας ο στρατός έχει εισβάλει ή/και καταστρέψει μεγάλο μέρος του Ισραήλ.

Οι σχολιαστές έχουν επίσης χρησιμοποιήσει τον όρο για να αναφερθούν σε καταστάσεις όπου μη πυρηνικοί, μη ισραηλινοί παράγοντες έχουν απειλήσει με αντίποινα με συμβατικά όπλα.

 Αυτό έχει καταστήσει δύσκολο για οποιονδήποτε εκτός της ισραηλινής κυβέρνησης να περιγράψει οριστικά την πραγματική πυρηνική πολιτική της χώρας, ενώ παράλληλα επιτρέπει στο Ισραήλ να επηρεάζει τις αντιλήψεις, τις στρατηγικές και τις ενέργειες άλλων κυβερνήσεων.

Ωστόσο, με την πάροδο των ετών, ορισμένοι Ισραηλινοί ηγέτες έχουν αναγνωρίσει δημόσια την πυρηνική ικανότητα της χώρας τους: ο Εφραίμ Κατζίρ το 1974, ο Μοσέ Νταγιάν το 1981, ο Σιμόν Πέρες το 1998 και ο Εχούντ Ολμέρτ το 2006. Κατά τη διάρκεια των ακροάσεων επικύρωσης του διορισμού του ενώπιον της Γερουσίας των Ηνωμένων Πολιτειών το 2006 σχετικά με τον διορισμό του ως Υπουργού Άμυνας επί Τζορτζ Μπους, ο Ρόμπερτ Γκέιτς παραδέχτηκε ότι το Ισραήλ διέθετε πυρηνικά όπλα και δύο χρόνια αργότερα, το 2008, ο πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ Τζίμι Κάρτερ δήλωσε ότι ο αριθμός των πυρηνικών όπλων που κατέχει το Ισραήλ είναι «150 ή περισσότερα».

Στο βιβλίο του «Η κουλτούρα του πολέμου» του 2008, ο Martin van Creveld, καθηγητής στρατιωτικής ιστορίας στο Εβραϊκό Πανεπιστήμιο του Ισραήλ, έγραψε ότι από τη στιγμή που ο Gates παραδέχτηκε ότι το Ισραήλ είχε πυρηνικά όπλα, οποιαδήποτε συζήτηση για τα πυρηνικά όπλα του Ισραήλ στο Ισραήλ μπορεί να οδηγήσει σε «σύλληψη, δίκη και φυλάκιση».

Έτσι, οι Ισραηλινοί σχολιαστές χρησιμοποιούν ευφημισμούς όπως «όπλα της Ημέρας της Κρίσης» και η Επιλογή Σαμψών.

Παρ ‘όλα αυτά, ήδη από το 1976, η CIA πίστευε ότι το Ισραήλ κατείχε 10 έως 20 πυρηνικά όπλα.

Μέχρι το 2002, εκτιμήθηκε ότι ο αριθμός είχε αυξηθεί σε 75 έως 200 θερμοπυρηνικά όπλα, το καθένα στην περιοχή των πολλαπλών μεγατόνων.

Ο Kenneth S. Brower έχει εκτιμήσει ότι υπάρχουν έως και 400 πυρηνικά όπλα.

Αυτά μπορούν να εκτοξευθούν από ξηρά, θάλασσα και αέρα. Αυτό δίνει στο Ισραήλ μια δεύτερη επιλογή χτυπήματος ακόμη και αν καταστραφεί μεγάλο μέρος της χώρας.

Το 1991, ο Αμερικανός ερευνητής δημοσιογράφος και βραβευμένος με Πούλιτζερ πολιτικός συγγραφέας Σέιμουρ Χερς έγραψε το βιβλίο με τίτλο «Επιλογή Σαμψών: Το πυρηνικό οπλοστάσιο του Ισραήλ και η αμερικανική εξωτερική πολιτική».

Στον πρόλογο του βιβλίου γράφει: «Αυτό είναι ένα βιβλίο για το πώς το Ισραήλ έγινε πυρηνική δύναμη κρυφά. Λέει επίσης πώς αυτό το μυστικό κοινοποιήθηκε, εγκρίθηκε και, κατά καιρούς, αγνοήθηκε σκόπιμα από τους κορυφαίους πολιτικούς και στρατιωτικούς αξιωματούχους των Ηνωμένων Πολιτειών από την εποχή του Αϊζενχάουερ».

Δόγμα αποτροπής Κύρια άρθρα: Πυρηνική στρατηγική, θεωρία αποτροπής και αμοιβαία εξασφαλισμένη καταστροφή Παρόλο που τα πυρηνικά όπλα θεωρούνταν ο απόλυτος εγγυητής της ασφάλειας του Ισραήλ ήδη από τη δεκαετία του 1960, η χώρα απέφυγε να οικοδομήσει τον στρατό της γύρω από αυτά, επιδιώκοντας αντ’ αυτού απόλυτη συμβατική υπεροχή, ώστε να αποτρέψει μια πυρηνική εμπλοκή έσχατης ανάγκης.

Η αρχική σύλληψη της Επιλογής Σαμψών ήταν μόνο ως αποτρεπτικό μέτρο. Σύμφωνα με τον Αμερικανό δημοσιογράφο Σέιμουρ Χερς και τον Ισραηλινό ιστορικό Άβνερ Κοέν, Ισραηλινοί ηγέτες όπως ο Ντέιβιντ Μπεν-Γκουριόν, ο Σιμόν Πέρες, ο Λεβί Εσκόλ και ο Μοσέ Νταγιάν επινόησαν τη φράση στα μέσα της δεκαετίας του 1960.

Το ονόμασαν από το βιβλικό πρόσωπο του Σαμψών, ο οποίος έσπασε τους πυλώνες ενός ναού των Φιλισταίων, γκρεμίζοντας την οροφή και σκοτώνοντας τον εαυτό του και χιλιάδες Φιλισταίους που τον είχαν αιχμαλωτίσει, τον ακρωτηρίασαν και συγκεντρώθηκαν για να τον δουν να ταπεινώνεται περαιτέρω αλυσοδεμένος ως αντίποινα για τις σφαγές του λαού τους.

Το αντιπαρέβαλαν με την αρχαία πολιορκία της Μασάδα, όπου 936 Εβραίοι Σικάριοι διέπραξαν μαζική αυτοκτονία αντί να ηττηθούν και να υποδουλωθούν από τους Ρωμαίους.

Σε ένα άρθρο με τίτλο «Το Τελευταίο Μυστικό του Έξι Ημερών Πολέμου», οι New York Times ανέφεραν ότι τις ημέρες πριν από τον Έξι Ημερήσιο Πόλεμο του 1967, το Ισραήλ σχεδίαζε να εισάγει μια ομάδα αλεξιπτωτιστών με ελικόπτερο στο Σινά.

Η αποστολή τους ήταν να στήσουν και να πυροδοτήσουν εξ αποστάσεως μια πυρηνική βόμβα στην κορυφή ενός βουνού ως προειδοποίηση προς τις εμπόλεμες γύρω πολιτείες.

Ενώ ήταν λιγότερο αριθμητικά, το Ισραήλ ουσιαστικά απέκλεισε την Αιγυπτιακή Πολεμική Αεροπορία και κατέλαβε το Σινά, κερδίζοντας τον πόλεμο πριν καν προλάβει να ξεκινήσει η δοκιμή. Ο απόστρατος Ισραηλινός ταξίαρχος Ιτζάκ Γιαάκοφ αναφέρθηκε σε αυτή την επιχείρηση ως την Ισραηλινή Επιλογή Σαμψών.

Στον πόλεμο του Γιομ Κιπούρ του 1973, οι αραβικές δυνάμεις υπερίσχυσαν των ισραηλινών δυνάμεων και η πρωθυπουργός Γκόλντα Μέιρ ενέκρινε πυρηνικό συναγερμό και διέταξε την ετοιμότητα 13 ατομικών βομβών για χρήση από πυραύλους και αεροσκάφη.

Ο Ισραηλινός Πρέσβης ενημέρωσε τον Πρόεδρο Νίξον ότι ενδέχεται να προκύψουν «πολύ σοβαρά συμπεράσματα» εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν προβούν σε αερομεταφορές προμηθειών. Ο Νίξον συμμορφώθηκε. Αυτό θεωρείται από ορισμένους σχολιαστές επί του θέματος ως η πρώτη απειλή της χρήσης της Επιλογής Σαμψών.

Ο Seymour Hersh γράφει ότι η «απροσδόκητη νίκη του κόμματος Λικούντ του Μεναχέμ Μπέγκιν στις εθνικές εκλογές του Μαΐου 1977… έφερε στην εξουσία μια κυβέρνηση που ήταν ακόμη πιο αφοσιωμένη από τους Εργατικούς στην Επιλογή Σαμψών και στην αναγκαιότητα ενός ισραηλινού πυρηνικού οπλοστασίου».

Ο Λουί Ρενέ Μπερές, καθηγητής πολιτικών επιστημών στο Πανεπιστήμιο Πέρντιου, ήταν πρόεδρος του Project Daniel, μιας ομάδας που συμβουλεύει τον πρωθυπουργό Αριέλ Σαρόν.

Στην Τελική Έκθεση του Σχεδίου Ντάνιελ και αλλού, υποστηρίζει ότι η αποτελεσματική αποτροπή της Επιλογής Σαμψών θα αυξηθεί με τον τερματισμό της πολιτικής της πυρηνικής ασάφειας.

Σε ένα άρθρο του 2004, συνιστά στο Ισραήλ να χρησιμοποιήσει την απειλή της Επιλογής Σαμψών για να «υποστηρίξει τα συμβατικά προληπτικά μέτρα» εναντίον εχθρικών πυρηνικών και μη πυρηνικών πόρων, επειδή «χωρίς τέτοια όπλα, το Ισραήλ, αναγκασμένο να βασίζεται εξ ολοκλήρου σε μη πυρηνικές δυνάμεις, μπορεί να μην είναι σε θέση να αποτρέψει τα εχθρικά αντίποινα για το ισραηλινό προληπτικό χτύπημα».

Γνώμες συγγραφέων Κάποιοι έχουν γράψει για την «Επιλογή Σαμψών» ως στρατηγική αντιποίνων.

Ο Ισραηλινός δημοσιογράφος Άρι Σαβίτ γράφει για την πυρηνική στρατηγική του Ισραήλ: Όσον αφορά οτιδήποτε πυρηνικό, το Ισραήλ θα ήταν πολύ, πολύ πιο προσεκτικό από τις Ηνωμένες Πολιτείες και το ΝΑΤΟ.

Όσον αφορά οτιδήποτε αφορά τα πυρηνικά, το Ισραήλ θα ήταν ο υπεύθυνος ενήλικας της διεθνούς κοινότητας. Θα καταλάβαινε καλά την τρομερή φύση του δαίμονα και θα τον κρατούσε κλειδωμένο στο υπόγειο.

Ντέιβιντ Πέρλμουτερ Το 2002, οι Los Angeles Times δημοσίευσαν ένα άρθρο γνώμης του καθηγητή του Κρατικού Πανεπιστημίου της Λουιζιάνα, Ντέιβιντ Πέρλμουτερ.

Το Ισραήλ κατασκευάζει πυρηνικά όπλα εδώ και 30 χρόνια.

Οι Εβραίοι κατανοούν τι σήμαινε για αυτούς η παθητική και ανίσχυρη αποδοχή της καταστροφής στο παρελθόν και έχουν προστατευθεί από αυτήν.

Η Μασάδα δεν ήταν παράδειγμα προς μίμηση—δεν έβλαψε καθόλου τους Ρωμαίους, αλλά τον Σαμψών στη Γάζα;

Τι άλλο θα εξυπηρετούσε καλύτερα τον κόσμο που μισεί τους Εβραίους ως ανταμοιβή για χιλιάδες χρόνια σφαγών από έναν Πυρηνικό Χειμώνα.

Ή να προσκαλέσουμε όλους αυτούς τους φλύαρους Ευρωπαίους πολιτικούς και ακτιβιστές για την ειρήνη να μας συναντήσουν στους φούρνους;

Για πρώτη φορά στην ιστορία, ένας λαός που αντιμετωπίζει την εξόντωση ενώ ο κόσμος είτε χαχανίζει είτε κοιτάζει αλλού – σε αντίθεση με τους Αρμένιους, τους Θιβετιανούς, τους Ευρωπαίους Εβραίους του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου ή τους Ρουαντέζους – έχει τη δύναμη να καταστρέψει τον κόσμο.

Η απόλυτη δικαιοσύνη;

Στο βιβλίο του του 2012 με τίτλο «Πώς αρχίζει το τέλος: Ο δρόμος προς έναν τρίτο πυρηνικό παγκόσμιο πόλεμο», ο Αμερικανοεβραίος συγγραφέας Ρον Ρόζενμπαουμ περιέγραψε αυτό το άρθρο γνώμης ως «φτάνει στο σημείο να δικαιολογεί μια προσέγγιση της επιλογής του Σαμψών».

Σε αυτό το βιβλίο, ο Ρόζενμπαουμ εξέφρασε επίσης την άποψη ότι «στις συνέπειες ενός δεύτερου Ολοκαυτώματος», το Ισραήλ θα μπορούσε να «γκρεμίσει τους πυλώνες του κόσμου (για παράδειγμα, να επιτεθεί στη Μόσχα και στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες)» καθώς και τους «ιερούς τόπους του Ισλάμ» και ότι η «εγκατάλειψη της αναλογικότητας είναι η ουσία» της Επιλογής Σαμψών.

[αμφίβολο – συζήτηση] Martin van Creveld Το 2003, ένας στρατιωτικός ιστορικός, ο Martin van Creveld, πίστευε ότι η Δεύτερη Ιντιφάντα που βρισκόταν τότε σε εξέλιξη απειλούσε την ύπαρξη του Ισραήλ.

Ο Βαν Κρέβελντ αναφέρεται στο βιβλίο του Ντέιβιντ Χιρστ «Το Όπλο και το Κλάδος Ελιάς» (2003) ότι είπε: « Διαθέτουμε αρκετές εκατοντάδες ατομικές κεφαλές και πυραύλους και μπορούμε να τις εκτοξεύσουμε σε στόχους προς όλες τις κατευθύνσεις, ίσως ακόμη και στη Ρώμη».

Οι περισσότερες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες αποτελούν στόχους για την πολεμική μας αεροπορία. Επιτρέψτε μου να παραθέσω τα λόγια του στρατηγού Μοσέ Νταγιάν: «Το Ισραήλ πρέπει να είναι σαν λυσσασμένο σκυλί, πολύ επικίνδυνο για να το ενοχλήσει κανείς».

Θεωρώ ότι όλα είναι απελπιστικά σε αυτό το σημείο. Θα πρέπει να προσπαθήσουμε να αποτρέψουμε την κατάσταση από το να φτάσει εκεί, αν είναι δυνατόν. Οι ένοπλες δυνάμεις μας, ωστόσο, δεν είναι οι τριακοστές ισχυρότερες στον κόσμο, αλλά μάλλον οι δεύτερες ή τρίτες.

Έχουμε την ικανότητα να καταστρέψουμε τον κόσμο μαζί μας. Και μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι αυτό θα συμβεί πριν καταρρεύσει το Ισραήλ.

Ωστόσο, σύμφωνα με τον Aluf Yitzhak Yaakov, ο οποίος ήταν ο εγκέφαλος πίσω από την «Επιλογή Σαμψών», ήταν απίθανο το Ισραήλ να μπορούσε να είχε στοχεύσει ακόμη και την Ευρώπη [απαιτείται παραπομπή], καθώς το Ισραήλ δεν διέθετε ακόμη άλλα μέτρα όπως βόμβες ή πυραύλους για να μεταφέρει το πυρηνικό φορτίο.

Το 2012, ο Γερμανός συγγραφέας Günter Grass δημοσίευσε το ποίημα «Was gesagt werden muss» («Τι πρέπει να ειπωθεί»), στο οποίο επέκρινε το πρόγραμμα πυρηνικών όπλων του Ισραήλ.

Ο Ισραηλινός ποιητής και επιζών του Ολοκαυτώματος, Ιταμάρ Γιαόζ-Κεστ, δημοσίευσε ένα ποίημα με τίτλο «Το δικαίωμα στην ύπαρξη: ένα ποίημα-γράμμα στον Γερμανό συγγραφέα», στο οποίο αναφέρεται ονομαστικά στον Γκρας.

Περιέχει τη φράση: «Αν μας αναγκάσετε για άλλη μια φορά να κατέβουμε από προσώπου Γης στα βάθη της Γης—ας κυλήσει η Γη προς το Μηδέν».

Ο Ισραηλινός δημοσιογράφος της Jerusalem Post, Gil Ronen, θεώρησε αυτό το ποίημα ως αναφορά στην Επιλογή Σαμψών, την οποία περιέγραψε ως τη στρατηγική χρήσης των πυρηνικών όπλων του Ισραήλ για την «εξόντωση των εχθρών του Ισραήλ, πιθανώς προκαλώντας ανεπανόρθωτη ζημιά σε ολόκληρο τον κόσμο».

«Η Επιλογή Σαμψών είναι το όνομα που χρησιμοποιούν ορισμένοι στρατιωτικοί αναλυτές για να υποδείξουν τη στρατηγική αποτροπής του Ισραήλ, η οποία απαιτεί αντεπίθεση με εκτεταμένη χρήση πυρηνικών όπλων ως «έσχατη λύση» σε περίπτωση που στρατιωτικές επιθέσεις από ξένο έθνος απειλήσουν την ύπαρξή του».

Ο όρος έχει επίσης χρησιμοποιηθεί από ορισμένους σχολιαστές για να αναφερθεί σε υποθετικές μη πυρηνικές αντεπιθέσεις από μη ισραηλινούς παράγοντες, όπως ο Γιασίρ Αραφάτ και η Χεζμπολάχ.

Το όνομα αναφέρεται στη βιβλική μορφή του Σαμψών, ο οποίος έσπρωξε τους πυλώνες ενός φιλισταϊκού ναού, προκαλώντας την κατάρρευση της στέγης και σκοτώνοντας τον εαυτό του και χιλιάδες Φιλισταίους που τον είχαν αιχμαλωτίσει, φωνάζοντας «Ας πεθάνει ο Σαμψών μαζί με όλους τους Φιλισταίους».

Είναι απόλυτα συνεπές με την γενοκτονική μεσσιανική ιδεολογία που επικρατεί στο Ισραήλ, και με την πνευματική κατάσταση απελπισίας, όχι τόσο στρατηγικής όσο μεταφυσικής, ότι αυτή είναι η πνευματική κατάσταση όχι μόνο των καταραμένων αλλά και του ίδιου του Σατανά, των πρίγκιπά τους.

Τι κινητοποίησε τον Μπίμπι να απειλήσει τους Ευρωπαίους με την επιλογή Σαμψών;

Το γεγονός, λέει ο Ντούγκιν, είναι ότι στις Ηνωμένες Πολιτείες, έχει επέλθει ένα βαθύ και μη αναστρέψιμο σχίσμα εντός του στρατοπέδου MAGA (Make America Great Again).

Η συντριπτική πλειοψηφία των υποστηρικτών του Τραμπ αντιτίθεται στην αμερικανική εμπλοκή σε έναν πόλεμο μαζί με το Ισραήλ εναντίον του Ιράν.

Μόνο νεοσυντηρητικοί όπως ο Λίντσεϊ Γκράχαμ υποστηρίζουν τον πόλεμο. Επομένως, η Επιχείρηση Samson Option θα μπορούσε να μετατραπεί σε πραγματική αποκάλυψη.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, έχει επέλθει μια βαθιά και μη αναστρέψιμη ρήξη εντός του στρατοπέδου MAGA (Make America Great Again).

Η συντριπτική πλειοψηφία των υποστηρικτών του Τραμπ αντιτίθεται στην αμερικανική εμπλοκή σε έναν πόλεμο μαζί με το Ισραήλ εναντίον του Ιράν. Μόνο νεοσυντηρητικοί όπως ο Λίντσεϊ Γκράχαμ υποστηρίζουν τον πόλεμο.