Μια φορά κι έναν καιρό… υπήρχαν καλοκαίρια.
Προβολές:448
Μα είμαστε τυχεροί. Γιατί ζήσαμε. Ζήσαμε στα αληθινά.
Με αγκαλιές, με μυρωδιές από ηλιοκαμένα μαλλιά, με χέρια λερωμένα από χώμα, με ψυχές καθαρές.
Ζήσαμε την εποχή που το καλοκαίρι δεν ήταν απλώς διακοπές. Ήταν παιδική ηλικία, ήταν ζωή. Ήταν εμείς.
Και αυτό δεν θα μας το πάρει κανείς ποτέ.
Ανήκω πράγματι στη γενιά που μεγάλωσε με ψωμί, ζάχαρη και θρεψίνη… έπεφτε το ψωμί στο χώμα και το σηκώναμε και το τρώγαμε… και δεν έπαθε τίποτα κανείς μας… και τώρα μάθαμε στο “μην μ’ ακουμπάς, γιατί θα πεθάνεις”…
Δεν ήταν εύκολα χρόνια… υπήρχε όμως συναίσθημα…
Δεκαετία του ’60, άντε βάλε μέσα και λίγο από τη δεκατία του ’70…
Μέχρι εκεί ζήσαμε την παιδική ηλικία… μετά όλα τέλειωσαν…
Τυχερός αυτός που κατάφερε να κρατήσει στην ψυχή του και στη ζωή του, όχι μόνο τις παιδικές αναμνήσεις, αλλά και την παιδικότητά του…
Καλλιόπη
Μια φορά κι έναν καιρό… υπήρχαν καλοκαίρια.
Όχι όπως σήμερα.
Καλοκαίρια αληθινά. Με άμμο στα μαλλιά και αλάτι στο δέρμα, με ποδήλατα ξεχαρβαλωμένα και γόνατα πληγωμένα από παιχνίδια χωρίς τελειωμό.
Τα λέγαμε «παραθερίσεις»…
Ξεκινούσαν Ιούνιο και τελείωναν Σεπτέμβρη. Και μέσα σ’ αυτούς τους δύο-τρεις μήνες χωρούσε μια ολόκληρη παιδική ηλικία.
Ξεκινούσαν με βαλίτσες και σάκους και τελείωναν με αγκαλιές και καρδιές γεμάτες.
Με 50 δραχμές στην τσέπη ένιωθες πλούσιος: λουκουμάς, παγωτό, κόκα κόλα – τα τρία ιερά δώρα του καλοκαιριού.
Δεν είχαμε κινητά, αλλά ήμασταν όλοι μαζί. Δεν ήμασταν «φίλοι» στα social, αλλά αδέρφια στην αλάνα.
Εκεί όπου όπου έτρωγαν τέσσερις, έτρωγαν και πέντε. Κι αν περίσσευε και λίγο ψωμί, πάντα βρισκόταν μια καρδιά να το μοιραστεί.
Κανείς δεν ένιωθε μόνος. Κανείς δεν ήταν μόνος
Το μόνο μας άγχος; Να μη σπάσουμε την μπάλα, να μη στραβώσουμε το ποδήλατο και να μην τρυπήσουμε τα γόνατά μας στο ποδόσφαιρο, στο κυνηγητό, στα μήλα.
Και σαν έφτανε ο Σεπτέμβρης, μυρίζαμε καινούργια τετράδια, ακουμπούσαμε τις σάκες στο στήθος με λαχτάρα και καρδιοχτυπούσαμε να δούμε τους φίλους μας ξανά.
Το πρώτο θέμα; «Πώς περάσατε το καλοκαίρι». Και γράφαμε… ώρες. Γιατί το ζούσαμε. Και πονούσαμε που τέλειωσε.
Τώρα όλα άλλαξαν. Οι διακοπές έγιναν βιαστικές ανάσες ανάμεσα σε δύο κουραστικές μέρες.
Δεν προλαβαίνεις να φύγεις, κι ήδη πρέπει να γυρίσεις. Και μερικές φορές δεν καταλαβαίνεις καν αν έζησες, ή αν απλώς το ονειρεύτηκες.
Η κοινωνία έγινε ψυχρή, η αγάπη μετριέται, ο σεβασμός ξεχάστηκε και η αλληλεγγύη φοβάται.
Δεν παίζονται πια μήλα στους δρόμους. Δεν γελούν τα βράδια οι αυλές. Δεν φωτίζονται πια τα βλέμματα όπως τότε.
Μα είμαστε τυχεροί. Γιατί ζήσαμε. Ζήσαμε στα αληθινά.
Με αγκαλιές, με μυρωδιές από ηλιοκαμένα μαλλιά, με χέρια λερωμένα από χώμα, με ψυχές καθαρές.
Ζήσαμε την εποχή που το καλοκαίρι δεν ήταν απλώς διακοπές. Ήταν παιδική ηλικία, ήταν ζωή. Ήταν εμείς.
Και αυτό δεν θα μας το πάρει κανείς ποτέ.
(Απ’ το διαδίκτυο και ήθελα να το μοιραστώ μαζί σας)
Προβολές : 448
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες, θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας, για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης, σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολογίου, μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε, καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιοδνήποτε τρόπο, το ιστολόγιο. Ο διαχειριστής του ιστολογίου, δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, να έχετε υπόψη σας τα ακόλουθα:
- Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές ή χυδαιολογίες.>
- Μην δημοσιεύετε άσχετα με το θέμα σχόλια.
- Ο κάθε σχολιαστής, οφείλει να διατηρεί ένα μόνον όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
- Με βάση τα παραπάνω, η διαχείριση, διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων, χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
- Επιπλέον σας τονίζουμε, ότι το ιστολόγιο, λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου, τα σχόλια θα αναρτώνται μόλις αυτό καταστεί δυνατόν.
ΔΕΝ ΠΑΛΕΥΕΤΕ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΠΛΕΟΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, 45 ΒΑΘΜΟΥΣ ΕΙΧΕ ΠΕΡΙΣΥ, ΣΚΑΣΑΜΕ, ΜΟΝΟ ΚΑΤΙ ΕΙΔΙΚΕΣ ΠΑΡΑΛΙΕΣ ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ ΔΙΝΟΥΝ ΤΗΝ ΔΡΟΣΕΡΗ ΛΥΣΗ…
Υ.Γ.: ΚΑΤΙ ΤΥΧΕΡΟΙ ΔΑΣΚΑΛΟΙ ΠΟΥ ΠΑΙΡΝΟΥΝ ΑΔΕΙΑ 3 ΜΗΝΕΣ ΚΑΙ ΠΛΗΡΩΝΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΔΙΑΚΟΠΑΡΟΥΝ ΟΛΟ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ, ΕΜΕΙΣ ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΟΛΙΤΕΣ ΔΕΥΤΕΡΗΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑΣ, ΑΜΑ ΚΑΤΑΦΕΡΟΥΜΕ ΚΑΙ ΠΑΜΕ 1 ΒΔΟΜΑΔΑ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΘΑ ΛΕΜΕ ΚΑΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ…
Οπως φαινεται και στην φωτογραφία το αμερικανικό αναψυκτικό είχε ήδη εισβάλει…
Υπέροχο… Κ. Καλλιόπη μας…
Καλησπέρα σας…
Και σε όλους…
Τα λεφτά…
και οι δόξες…
χάλασαν πολλούς…
και πλέον αυτά τα παλιά τα γνήσια αθώα χρόνια…
φαντάζουν σαν ουτοπία…
πως γίναμε έτσι γάμωτο…
σε 10.000.000 κομμάτια…
πιστεύω ότι ο Έλληνας θα αναστηθεί…
εκεί που τον παρέσυραν και το δηλητηρίασαν…
δίχως το δικό του οξυγόνο που τον χαρακτηρίζει…
εύχομαι μόνο να μην είναι πολύ αργά…
και να ξυπνήσουμε…
ανιδιοτελώς…
να πετάξουμε κάθε ξενόκρατο πρακτωρι σουργελο…
όξω…
και για πάντα…
αλλά χρειάζεται τους φύλακες…
επί σκοπού…
και όχι να τους σέρνουν δικαστήρια και χλεύη…
αυτόν τον πολύ βρόμικο ψυχολογικό πόλεμο που κάνουν…
είναι χειρότερος από τα όπλα…
για να σβήσουν κάθε ελπίδα…
ότι δεν γίνετε τίποτα…
και το ενδιαφέρον του λαού…
αν δεν καθαρίσουμε τον κόπρο του αυγεία..
με πρώτους δικαστικούς…
εισαγγελείς…
δημοσιοκάφρους…
και μετά στην σειρά…
η άλλοι…
αφού θα υπάρχει δικαιοσύνη…
και το κράτος να επανέλθει μετά από 200 και χρόνια σε χέρια Ελληνικά…
των πραγματικών Αρίστων…
έστω λίγο πριν τον ολικό αφανισμό μας…
αν το θέλει τουλάχιστον μια πλειοψηφία του Λάου…
και ο κάθε κατεργάρης στον πάγκο του…
αν όχι…
τότε καλά τα αξίζουμε…
όπως αποδεικνύετε εκ των πραγμάτων…
όμως…
υπάρχουν και άλλες λύσεις…
πολύ πιο σταθερές και αναγκαίες…
από την Δημοκρατία…
για εξελληνισμού του λάου…
στις ρίζες…
και την ταυτότητα του…