λίμνη γεμάτη αλμύρα… και αναμνήσεις (μουσικό βίντεο, χιούμορ και ταινία)
Γλυκόπικρη καλημέρα,
Με το που άνοιξα αυτό το μαραφέτι που λέγεται computer η σελίδα του
Λευτέρη Πανούση, ήταν η τελευταία που περιδιάβασα χθες και η πρώτη που άνοιξε σήμερα… οι παλιοί αναγνώστες θα τον θυμούνται… ο Θεός να τον αναπαύσει…

Κι έκανε ένα σκίρτιμα η ψυχή… κι αφέθηκα για άλλη μια φορά σ’ ένα ταξείδι… σε μια επιστροφή στο μακρινό χθες… τόσο μακρινό, μα και τόσο σιμά για να τ’ αγγίξω… να γίνω ένα μαζί του…
Και ρουφούσα με πάθος, τις λέξεις… λεξηπλάστης ο Λευτέρης… και κάθε λέξη, γινόταν εικόνα… και κάθε εικόνα, άπλωνε μέσα μου στασίδι στις αναμνήσεις… και κάθε ανάμνηση γινόταν ουσιαστικό γένους θηλυκού… “αφέλεια”, “αγνότητα”, “αθωότητα”, “ελπίδα”, “τρυφερότητα”, “φιλία”, “καλλιγραφία”… και κάθε ουσιαστικό γένους θηλυκού, γινόταν γένους ουδετέρου… “δάκρυ”, “γέλιο”…
Και διάβαζα… ψέμματα, ρουφούσα κάθε του λέξη… κι ούτε κατάλαβα πως έγινε τούτη η λιμνούλα μπροστά μου…
Λίμνη γεμάτη αλμύρα…
Έτσι είναι τα δάκρυα… πάντα αλμυρά ήταν… ίσως για να μας δείχνουν πως κι η ζωή μια αλμύρα είναι… και κάπου κάπου και μια ίντσα ζάχαρη, ίσα να μας γλυκαίνει για λίγο…
Λύσαμε τόσα μαθηματικά προβλήματα… τόσες ασκήσεις στη μαθητική μας ζωή…περάσαμε όλες τις τάξεις, με άριστους ή με καλούς βαθμούς… μόνο της ζωής τα προβλήματα δεν λύσαμε… μονο στη ζωή μείναμε μεταξεταστέοι…
Η καλλιγραφία, τέλειωσε κάπου εκεί… στα χρόνια του Δημοτικού, άντε και στις πρώτες τάξεις του γυμνασίου… μετά έγινε σκληρή η γραφή και τα γράμματα τσαπατσούλικα… όπως οι ζωές μας…

καλημέρα… κανένα κομμάτι της ζωής μας δεν ξεχνιέται… ακόμα κι όταν περνά για λίγο στη λήθη…
Με τον Λευτέρη συνταξιδέψαμε για χρόνια στον χώρο του διαδικτύου… κουβαλούσε κι αυτός τον δικό του Γολγοθά… όπως όλοι μας…
Καλλιόπη




ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες, θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας, για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης, σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολογίου, μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε, καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιοδνήποτε τρόπο, το ιστολόγιο. Ο διαχειριστής του ιστολογίου, δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, να έχετε υπόψη σας τα ακόλουθα:
- Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές ή χυδαιολογίες.>
- Μην δημοσιεύετε άσχετα με το θέμα σχόλια.
- Ο κάθε σχολιαστής, οφείλει να διατηρεί ένα μόνον όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
- Με βάση τα παραπάνω, η διαχείριση, διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων, χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
- Επιπλέον σας τονίζουμε, ότι το ιστολόγιο, λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου, τα σχόλια θα αναρτώνται μόλις αυτό καταστεί δυνατόν.
Είναι γιατί σαν Έλληνες μας στέρησαν την Παιδεία και μας έδωσαν μόνον εκπαίδευση……
Το αλάτι που την σήμερον πολλοί το κατηγορούν….είναι μια από τις ουσίες της ζωής…..
Σωκράτης Μάλαμας – Τα παιδιά μες στην πλατεία – Official Audio Release
https://www.youtube.com/watch?v=KgDW4A0J2bk
Απλός ανώνυμος σχολιαστής