Θρύψαλλα η ψυχή,  δεν μπόρεσε να ενώσει όλα τα κομμάτια της… κάποια έμειναν εκεί πάνω… στο ΜΑΥΡΟ ΒΟΥΝΟ ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΟΥ… δίπλα σε 121 ψυχές… στον πραγματικό τους τάφο…

Γράφει η Καλλιόπη Σουφλή

Ψάχνω να βρω τις λέξεις, είκοσι χρόνια μετά, για να περιγράψω μια τραγωδία ανείπωτη, που την έζησα από τις πρώτες σχεδόν στιγμές… μια τραγωδία, που σημάδεψε τη ζωή μου… την ανέτρεψε… δημοσιογραφικά και προσωπικά…

Είκοσι χρόνια, κουβαλάω στην ψυχή, στην σκέψη και στο κορμί μου, εικόνες ανείπωτης φρίκης… κι εκείνη την μυρωδιά της καμένης σάρκας που κόλλησε πάνω σε κάθε μόριο του σώματός μου… βίασε την ψυχή μου με τον πλέον σκληρό τρόπο…

Τέτοια γεγονότα, δεν περιγράφονται… δεν βρίσκεις τις λέξεις… μοιάζουν όλες γυμνές… ψυχρές… άηχες…φτωχές…  ανίκανες κι ακατάλληλες ν’ αποδώσουν κείνη την τραγωδία, παραμονή της Παναγιάς…

14 Αυγούστου 2005… ΜΑΥΡΟ ΒΟΥΝΟ ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΟΥ 121 κι ο Αρχάγγελος, στο πλευρό τους να βαδίζει λυπημένος…

ΕΚΑΤΟΝ ΕΙΚΟΣΙ ΕΝΑ ΚΙ Ο ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΣ – ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ

Πάντα στις μεγάλες στιγμές πόνου της ζωής μου, γινόμουν πέτρα… κι ύστερα από καιρό, έσπαγα σε χιλιάδες κομμάτια…

Σ’ αυτή την τραγωδία, ούρλιαξα μιαν ευχή, κοιτάζοντας τον ουρανό: “Θεέ μου, πάγωσε την ψυχή και το μυαλό μου, για ν’ αντέξω…”.

Γύρω μου νεκρά κορμιά… συντρίμια… Εικόνες φρίκης που δεν αποτυπώνονται με  λέξεις…

Η εικόνα του θανάτου είχε ξεράνει το στόμα μου…

Η μυρωδιά της καμμένης σάρκας, είχε αγγιστρωθεί στο κορμί μου… ξέρω πως δεν θα φύγει ποτέ… στις αποσκευές της αιωνιότητας θα την κουβαλώ… αναπόσπαστο κομμάτι της ύπαρξής μου…

Θρύψαλλα η ψυχή,  δεν μπόρεσε να ενώσει όλα τα κομμάτια της… κάποια έμειναν εκεί πάνω… στο ΜΑΥΡΟ ΒΟΥΝΟ ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΟΥ… δίπλα σε 121 ψυχές… στον πραγματικό τους τάφο…

Κάποια άλλα κομμάτια της ψυχής μου, έμειναν στην Κύπρο… στην Δέσπω Κόνιζου – Λοϊζιά, που έγινε η αδελφή που δεν είχα ποτέ… Στην Δέσπω, που έχασε κι αυτή δικούς της ανθρώπους… συγγενείς… Στην Δέσπω, που έκανε τον πόνο στίχο… τον στίχο τραγούδι… το τραγούδι, κραυγή…

Κάποια κομμάτια της ψυχής μου, ταξείδεψαν  στην Θεσσαλονίκη στον Βαγγέλη Μαστρόγιαννη, ένα άγνωστο παλλικάρι, που μπηκε στην ψυχή μου… τραγούδησε δυο από τα τρία μελωποιημένα ποιήματα της Δέσπως…

ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ

Κάποια κομμάτια, τα πήρε μαζί του στο μακρύ του ταξείδι, ο αείμνηστος αγαπημένος φίλος Γιώργος Κόλλιας, που μαζί ζήσαμε εκείνη την τραγωδία και ανέλαβε να ντύσει τα ποιήματα της Δέσπως…

Κάποια κομμάτια της ψυχής μου, τα πήρε μαζί του φεύγοντας από αυτή τη ζωή, ο σύζυγός μου…

Σε δυο μεγάλες κούτες, είναι κλεισμένες οι μνήμες από κείνη την τραγική μέρα και τις μέρες οδύνης που ακολούθησαν…

Λίγους μήνες μετά την τραγωδία, λίγες μέρες μετά τα  Χριστούγεννα του 2005 ήταν, όταν δέχθηκα ένα τηλεφώνημα, από κάποιο σημαίνον πρόσωπο… τίποτα τυχαίο δεν υπάρχει…

“Κυρία Σουφλή, από τα συντρίμια πήρα ένα λούτρινο κουκλάκι… ξέρετε… αυτά τα παιχνίδια που μόλις τα πατήσεις αρχίζουν και χοροπηδάνε… ήταν βουβό, μέχρι την μέρα των Χριστουγέννων… και ξαφνικά, άρχισε να παίζει μόνο του… Δεν μπορώ να το κρατήσω… νομίζω πως στα δικά σας χέρια, θα γίνει το φυλακτό ενός … αγγέλου”!

Σε δυο μεγάλες κούτες, είναι κλεισμένες  μνήμες και αντικείμενα από κείνη την τραγική μέρα και τις μέρες οδύνης που ακολούθησαν…

Πέρασαν είκοσι ολόκληρα χρόνια…

Ηθικό χρέος, ένα αφιέρωμα στη μνήμη τους… έτσι όπως κατέγραψα χρονικά τα γεγονότα, από τις σελίδες των ΑΤΤΙΚΩΝ ΝΕΩΝ…

Και μια ευχή… ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ!

Στα  χιλιάδες  “ΓΙΑΤΙ”, δεν πήρα μέχρι σήμερα απαντήσεις…

Ούτε στην ΙΕΡΟΣΥΛΙΑ που γίνεται στον τάφο 121 ΑΘΩΩΝ, με την κατασκευή του ΧΥΤΑ!

Σήμερα θέλω να κλείσω τα μάτια και να βυθιστώ σ’ έναν ύπνο χωρίς εφιάλτες… 

Σήμερα, άναψα ένα κεράκι στη μνήμη τους… 

Καλλιόπη Σουφλή

Υ.Γ. Η σημερινή “Καλημέρα” αναβάλεται λόγω μνήμης…

Κάντε δεξί κλικ πάνω στην εικόνα για να μεγαλώσει, αν θέλετε να διαβάσετε το άρθρο και μετά, σύρετε με το χεράκι… 

Αγαπητοί αναγνώστες των ΑΤΤΙΚΩΝ ΝΕΩΝ,Μπορείτε να στηρίξετε αυτή την προσπάθεια, με την μηνιαία συνδρομή σας, στην Paypal επιλέγοντας το μπανεράκι που βρίσκεται ακριβώς κατώ απο το κείμενο αυτό , και να προχωρήσετε στην διαδικασία δωρεάς όσο κοστίζει ένας καφές.Η διαδικασία είναι πολύ απλή είτε έχετε λογαριασμό Paypal είτε όχι.Το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να συμπληρώσετε το ποσο και να επιλέξετε το κουτάκι με την σήμανση ‘Make this a monthly donation’ και εν συνεχεία να πατήσετε το κουμπακι ‘Donate with PayPal’ αν έχετε λογαριασμό με Paypal , η ‘Donate with a Debit or Credit Card’, αν δεν έχετε λογαριασμό με Paypal και κάνετε την δωρεά με χρεωστική η πιστωτική κάρτα.Αν έχετε πρόβλημα με την διαδικασία μπορείτε να επικοινωνήσετε στο email [email protected] η να στείλετε μήνυμα απο την φόρμα επικοινωνίας που βρίσκεται σταθερά στο κάτω μέρος της σελίδας.Σας ευχαριστώ για την στήριξη σας.Καλλιόπη Σουφλή

---

Αγαπητοί αναγνώστες των ΑΤΤΙΚΩΝ ΝΕΩΝ,

Δώδεκα χρόνια, συνταξειδεύουμε μαζί στον χώρο της διαδικτυακής ενημέρωσης. Σ’ αυτά τα χρόνια, στάθηκα δίπλα σας , με μοναδικό στόχο την ενημέρωσή σας, όσο πιο αντικειμενικά μπορούσα αφιερώνοντας ατέλειωτες ώρες γι'αυτήν. Μετά την διαγραφή του πρώτου μου ιστολογίου, αναγκάστηκα να πάω σε άλλη πλατφόρμα και να πληρώνω ένα σημαντικό ποσόν κάθε μήνα, για την ασφάλεια του ιστολογίου μου.

Μπορείτε να στηρίξετε αυτή την προσπάθεια, με την μηνιαία συνδρομή σας, στην Paypal επιλέγοντας το μπανεράκι που βρίσκεται ακριβώς κατώ απο το κείμενο αυτό , και να προχωρήσετε στην διαδικασία δωρεάς όσο κοστίζει ένας καφές.

Η διαδικασία είναι πολύ απλή είτε έχετε λογαριασμό Paypal είτε όχι.Το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να συμπληρώσετε το ποσο και να επιλέξετε το κουτάκι με την σήμανση 'Make this a monthly donation' και εν συνεχεία να πατήσετε το κουμπακι 'Donate with PayPal' αν έχετε λογαριασμό με Paypal , η 'Donate with a Debit or Credit Card', αν δεν έχετε λογαριασμό με Paypal και κάνετε την δωρεά με χρεωστική η πιστωτική κάρτα.

Αν έχετε πρόβλημα με την διαδικασία μπορείτε να επικοινωνήσετε στο email [email protected] η να στείλετε μήνυμα απο την φόρμα επικοινωνίας που βρίσκεται σταθερά στο κάτω μέρος της σελίδας.

Σας ευχαριστώ για την στήριξη σας.

Καλλιόπη Σουφλή

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ

---

Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες, θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας, για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης, σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολογίου, μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε, καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιοδνήποτε τρόπο, το ιστολόγιο. Ο διαχειριστής του ιστολογίου, δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, να έχετε υπόψη σας τα ακόλουθα:

• Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές ή χυδαιολογίες.>
• Μην δημοσιεύετε άσχετα με το θέμα σχόλια.
• Ο κάθε σχολιαστής, οφείλει να διατηρεί ένα μόνον όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
• Με βάση τα παραπάνω, η διαχείριση, διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων, χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
• Επιπλέον σας τονίζουμε, ότι το ιστολόγιο, λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου, τα σχόλια θα αναρτώνται μόλις αυτό καταστεί δυνατόν.