γιατί η ζωή, θέλει ελπίδα… (μουσικη, χιούμορ και ταινία)
Στη γωνιά της αυλής, μέσα στα σαπουνόνερα,
κάτι τριαντάφυλλα καμπούριασαν απ’το βάρος της ευωδιάς τους.
Κανένας δε μύρισε αυτά τα τριαντάφυλλα.
Καμιά μοναξιά δεν είναι μικρή.
Γιάννης Ρίτσος
Γκρίζο… το χρώμα της ζωής σου… της ζωής μου… γκρίζες οι ζωές όσων βλέπουμε… όσων αρνιόμαστε να παραδώσουμε τις ψυχές και τις σκέψεις μας σε ξένα χέρια…
Δεν είν’ εύκολο… το ξέρω… μα μην τα παρατάς… κρατήσου, όσο κι αν νοιώθεις πως δεν υπάρχουν περιθώρια… και κάνε όνειρα… ναι… όνειρα… ακόμα κι αν ξέρεις πως το αύριο, δεν θα ‘ναι όπως τ’ ονειρεύτηκες…
Ονειρέψου… δεν με νοιάζει πόσα χρόνια κουβαλάς στους ώμους σου… αν είναι λίγα ή πολλά… ονειρέψου…
Άσε τον νου να πεταρίσει ψηλά, και στείλε συνταξιδιώτη την ψυχή… ονειρέψου, σαν να μην ζεις το σημερα… σαν να ζεις μια ταινία και να ‘σαι ο πρωταγωνιστής…
Γιατί η ζωή, θέλει ελπίδα… είναι το φως που λάμπει στις νύχτες της σκοτεινιάς… και πάντα θα λάμπει… ακόμα κι αν στον ουρανό της ζωής σου, μείνει μόνο έν’ αστέρι να φωτίζει το δρόμο σου…
καληνύχτα… οι ώρες κι οι μέρες κυλούν σαν νερό… κι αν κάτι μένει είναι οι στιγμές… κι εκείνο το πετάρισμα της ψυχής όταν γλυκαίνει τ’ όνειρο…
Καλλιόπη
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες, θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας, για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης, σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολογίου, μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε, καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιοδνήποτε τρόπο, το ιστολόγιο. Ο διαχειριστής του ιστολογίου, δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, να έχετε υπόψη σας τα ακόλουθα:
- Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές ή χυδαιολογίες.>
- Μην δημοσιεύετε άσχετα με το θέμα σχόλια.
- Ο κάθε σχολιαστής, οφείλει να διατηρεί ένα μόνον όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
- Με βάση τα παραπάνω, η διαχείριση, διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων, χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
- Επιπλέον σας τονίζουμε, ότι το ιστολόγιο, λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου, τα σχόλια θα αναρτώνται μόλις αυτό καταστεί δυνατόν.
Υπέροχο… Κ. Καλλιόπη…
Στους καιρούς που ζούμε…
Δύσκολα κρατιέσαι…
Συνειδητά…
Γνωρίζοντας…
Τα περιθώρια για ένα απλό φτωχό ονειράκι…
Που φύλαγες στην άκρη της καρδίας…
Και σε κρατούσε τα δύσκολα βράδια της απόλυτης μοναξιάς…
Αποτυχίας…
Να σηκωθείς…
Πάμε ένα βήμα ακόμη…
Με όρεξη…
Και χαμόγελο…
Όταν κοντεύει να εξανεμιστεί και αυτό…
Μα πως ο άνθρωπος να κρατηθεί δίχως ένα όνειρο…
Μια ελπίδα…
Ένα σημάδι…
Ότι κάπου κάποιος κάποτε…
Θα ταιριάξει στα συναισθήματα σου…
Αγκαλιάζοντας ο ένας τα συναισθήματα του αλλού…
Πως ο άνθρωπος να μην μαραζώσει…
Σε ένα γκρι σκληρό περιβάλλον…
Γεμάτο από πάγο…
Δίχως μια ηλιαχτίδα θαλπωρής στην κάρδια…
Και οι στιγμές…
Και αυτές όταν τις βρίσκεις…
Τις φυλάς σαν σε κρυφό θησαυροφυλάκιο…
για να μην σβήσει το ονειράκι…
στις παγωμένες μέρες…
να και να σου βγάζουν την κάρδια στο ξέφωτο της ελπίδας και των ονείρων…
κάποτε στην φτώχια…
οι άνθρωποι αγκαλιζόντουσαν…
έβρισκε ο ένας τον άλλο…
και αλληλοκρατιοντουσαν…
τώρα η φτώχια…
έγινε σαν λυσσασμένο θηρίο…
εξαιρετική μουσική…
καλησπέρα σας…
και σε όλους…
Καλησπερα Κωνσταντίνε… μόνο όνειρα μας απέμειναν… αλλά κρατάμε δυνατά…