Μάθε να εκτιμάς γιατί κανείς δε μένει για πάντα.
Οι άνθρωποι δε θα σου πουν ποτέ ευχαριστώ. Δε θα παραδεχτούν ποτέ πως η ζωή τους είναι έτσι όπως θα έπρεπε να είναι. Δεν τους γεμίζει κανείς. Καμία αγάπη δεν είναι τέλεια. Κανείς έρωτας δεν είναι ιδανικός. Κανένας δεν είναι αυτός που τους αξίζει. Όποια κι αν είναι η πλευρά που βλέπουν, στιγμή δε θα καταλάβουν τι θέλουν και τι όχι. Ώσπου να το χάσουν.
Άντε στην υγειά των αχάριστων… εκεί που το βαρέλι της αχαριστίας τους, δεν έχει πάτο…
Καλλιόπη
Της Έφης Μπαμπούρη.
Αχάριστοι είναι οι άνθρωποι.
Ηλίθια φέρονται και πληγώνουν κάθε πλάσμα στο διάβα τους. Δεν ξέρουν να δέχονται το καλό. Δε φαντάζονται πως ότι είναι δίπλα τους είναι το ιδανικό. Αχάριστοι είναι και ανέντιμοι. Τίποτα δεν τους είναι αρκετό και κανείς δεν τους κάνει ευτυχισμένους.
Έως ότου φύγει. Μέχρι τη μέρα που θα ψάχνουν εκείνο που δεν τους ικανοποιούσε. Τη μέρα που δε θα είναι τίποτα δίπλα τους. Ούτε αυτό που θεωρούσαν δεδομένο. Τότε θα δουν πως, τελικά, ήταν το μοναδικό που ήθελαν.
Οι άνθρωποι δε θα σου πουν ποτέ ευχαριστώ. Δε θα παραδεχτούν ποτέ πως η ζωή τους είναι έτσι όπως θα έπρεπε να είναι. Δεν τους γεμίζει κανείς. Καμία αγάπη δεν είναι τέλεια. Κανείς έρωτας δεν είναι ιδανικός. Κανένας δεν είναι αυτός που τους αξίζει. Όποια κι αν είναι η πλευρά που βλέπουν, στιγμή δε θα καταλάβουν τι θέλουν και τι όχι. Ώσπου να το χάσουν, το ξαναλέω.
Όμοια με αυτούς κι εσύ…
Τα μάτια σου είναι τυφλά. Δε θες να κοιτάξεις δίπλα σου και να παραδεχθείς πως το έχεις ήδη. Εκεί είναι αυτό που φτιάχτηκε για να σε γεμίσει. Κοντά σου έχεις εκείνο που το λένε “μισό”. Δικό σου είναι και το περιμένουν στη γωνία να στο κατασπαράξουν. Αλλά για σένα δε μετρά.
Γιατί, καλέ μου; Ξέρω δεν είσαι μόνο εσύ.
Έχω δει να πέφτουν και να ζητούν συγνώμη. Έχω διαβάσει σε ιστορίες για εκείνους που τους κάνει παρέα η μοναξιά, μιας κι έχασαν αυτό που δεν εκτίμησαν. Τους έχω συναντήσει εκείνους που αναπολούν το παρελθόν κι εύχονται να το άλλαζαν. Εύχονται να μπορούσαν να εκτιμήσουν το δεδομένο.
Μα όσα κι αν δω ή ακούσω, ένα μόνο δεν κατάλαβα. Γιατί είμαστε αχάριστοι οι άνθρωποι; Γιατί δεν μπορεί να μας προειδοποιήσει η ζωή; Γιατί να μη ξέρουμε τι μέλλει να μετανιώσουμε; Γιατί αφήνουμε τόσο εύκολα τους ανθρώπους να φεύγουν;
Δε θα σου πω να αλλάξεις. Γεννιέται ο άνθρωπος, μάτια μου. Άνοιξε τα μάτια σου, θα σου πω. Δε θες να γυρίζεις το μυαλό σου και να μετράς τι έχασες.
Ότι έφυγε, δε γυρνάει.
Μια φορά σου χαρίζεται η ζωή. Τίποτα δεν είναι δεδομένο.
Κανείς δεν μένει για πάντα.
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες, θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας, για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης, σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολογίου, μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε, καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιοδνήποτε τρόπο, το ιστολόγιο. Ο διαχειριστής του ιστολογίου, δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, να έχετε υπόψη σας τα ακόλουθα:
- Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές ή χυδαιολογίες.>
- Μην δημοσιεύετε άσχετα με το θέμα σχόλια.
- Ο κάθε σχολιαστής, οφείλει να διατηρεί ένα μόνον όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
- Με βάση τα παραπάνω, η διαχείριση, διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων, χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
- Επιπλέον σας τονίζουμε, ότι το ιστολόγιο, λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου, τα σχόλια θα αναρτώνται μόλις αυτό καταστεί δυνατόν.
«Το Καταφύγιο της Αυλής» — Ένα Μήνυμα Αγάπης & Σεβασμού στα Πλάσματα του Θεού
Ο Νικόλας ζούσε μόνος του σε ένα μικρό σπίτι στην άκρη του χωριού.
Η ζωή του είχε γίνει ήσυχη… ίσως υπερβολικά ήσυχη.
Η μοναξιά δεν έκανε φασαρία, αλλά τον ακολουθούσε παντού σαν σκιά.
Ένα πρωινό, την ώρα που καθάριζε την αυλή, άκουσε έναν ήχο:
«κρααα…»
Σήκωσε το βλέμμα και είδε μια καρακάξα στη συκιά να τον κοιτάζει σαν να προσπαθούσε να διαβάσει την καρδιά του.
Δεν φοβήθηκε. Δεν έφυγε.
Ήταν σαν να τον είχε διαλέξει.
Τις επόμενες μέρες, το πουλί επέστρεφε ξανά και ξανά.
Ο Νικόλας άρχισε να της αφήνει λίγους ξηρούς καρπούς — όχι για να την εξημερώσει, αλλά για να δείξει σεβασμό σε ένα άγριο πλάσμα που του εμπιστευόταν την παρουσία του.
Κάπως έτσι, χωρίς να το καταλάβει, γεννήθηκε ένας δεσμός.
Ένας δεσμός αληθινός, αγνός, σιωπηλός.
Με τον καιρό, ήρθαν κι άλλες καρακάξες.
Το σπίτι του, που κάποτε έμοιαζε άδειο, γέμισε ξανά φωνές, φτερά και ζωή.
Ο Νικόλας ένιωσε για πρώτη φορά μετά από χρόνια ότι δεν ήταν μόνος.
Τα πουλιά τον έκαναν να χαμογελά, να σηκώνεται το πρωί με σκοπό, να μιλάει σε πλάσματα που —χωρίς λόγια— τον άκουγαν.
Μια μέρα, στο κατώφλι του βρήκε ένα μικρό γυαλιστερό κουμπί.
Δώρο από τα πουλιά.
Ένας απλός, συγκινητικός τρόπος να πουν «ευχαριστώ» σε έναν άνθρωπο που τα σεβάστηκε.
Αυτό το μικρό δώρο άλλαξε τον Νικόλα.
Άρχισε να μαθαίνει για τα άγρια ζώα, να φτιάχνει μικρά καταφύγια στην αυλή, να προσφέρει τροφή και προστασία χωρίς να τους παίρνει την ελευθερία.
Με τον καιρό έγινε φροντιστής άγριας ζωής — όχι από υποχρέωση, αλλά από αγάπη.
Και τότε κατάλαβε κάτι βαθύ:
Ο Θεός έβαλε αυτά τα πλάσματα στον κόσμο για να συντροφεύουν τον άνθρωπο, να τον μαλακώνουν, να του θυμίζουν τι σημαίνει καλοσύνη.
Τα ζώα δεν ζητούν πολλά — μόνο σεβασμό, φροντίδα και χώρο για να ζουν όπως τους αξίζει.
Η αυλή του Νικόλα έγινε καταφύγιο.
Και η καρδιά του… βρήκε ξανά το νόημά της.
Μήνυμα για Όλους
Τα ζώα δεν είναι παιχνίδια ούτε αντικείμενα.
Είναι δημιουργήματα του Θεού· μικροί δάσκαλοι ζωής.
Αν τα αγαπάς, σε αγαπούν.
Αν τα σεβαστείς, σε εμπιστεύονται.
Αν τα φροντίσεις… μπορούν να γιατρέψουν ακόμη και τις πιο βαθιές πληγές.
Ας μάθουμε να ζούμε δίπλα τους, όχι πάνω τους.
Ας τους δώσουμε χώρο, ασφάλεια και αγάπη.
Γιατί όταν ανοίγεις την καρδιά σου σε ένα πλάσμα,
ο Θεός σου ανοίγει έναν δρόμο γεμάτο φως.
Ναι ναι …..αυτό λέγω και γω……..όλοι καλοί λένε ότι είναι και αν δεν πάρουν αυτό που θέλουν από το άλλο τον πετούν……σωστά;
ολοσωστο !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!