Φως
Κάθε άνθρωπος που κουβαλά μέσα του ένα τραύμα στέκεται κάποια στιγμή μπροστά σε ένα σταυροδρόμι. Δεν το επιλέγει το τραύμα, έρχεται απρόσκλητο, χαράζει μέσα του ένα σημάδι και αλλάζει τον τρόπο που βλέπει τον κόσμο. Εκεί όμως που δεν είχε επιλογή στο «τι συνέβη», έχει βαθιά επιλογή στο «ποιος θα γίνει μέσα από αυτό».
Όταν μια σχέση τελειώνει, αφήνει πίσω της πόνο στον ένα από τους δύο… δεν πονάει αυτός που φεύγει… πονάει αυτός που μένει πίσω…
Υπάρχει ο πόνος που φωνάζει… που βγάζει κραυγές…
Κι υπάρχει και ο άλλος… ο σιωπηλός… ο βουβός πόνος… αυτός που φτάνουν ως το λαιμό οι λυγμοί, και τους πνίγεις… αυτός που ενώ έχει γκρεμιστεί ο κόσμος γύρω σου, εσύ στέκεσαι όρθιος…
Προσπάθησε να πάρεις μαθήματα από τον χωρισμό…
Τότε και μόνο τότε θα συνεχίσεις χωρις βαρίδια τον δρομο της ζωής σου…
Καλλιόπη
από Solaki Mosxoula
Κάθε άνθρωπος που κουβαλά μέσα του ένα τραύμα στέκεται κάποια στιγμή μπροστά σε ένα σταυροδρόμι. Δεν το επιλέγει το τραύμα, έρχεται απρόσκλητο, χαράζει μέσα του ένα σημάδι και αλλάζει τον τρόπο που βλέπει τον κόσμο. Εκεί όμως που δεν είχε επιλογή στο «τι συνέβη», έχει βαθιά επιλογή στο «ποιος θα γίνει μέσα από αυτό».
Ο πρώτος δρόμος είναι ο γνώριμος δρόμος του πόνου. Είναι ο δρόμος όπου το τραύμα, επειδή ποτέ δεν ακούστηκε και ποτέ δεν θεραπεύτηκε, ζητά να εκφραστεί με το μόνο τρόπο που ξέρει: επαναλαμβάνοντας τον εαυτό του. Είναι εύκολο, επικίνδυνα εύκολο, να γίνει κανείς πηγή τραύματος για τους άλλους. Όχι επειδή είναι κακός άνθρωπος, αλλά επειδή η πληγή μέσα του φωνάζει πιο δυνατά από την πρόθεσή του. Όταν δεν αγγίζουμε το σκοτάδι μας, αυτό απλώνεται προς τα έξω.
Ο δεύτερος δρόμος είναι πιο δύσκολος, πιο ανηφορικός, αλλά και βαθιά λυτρωτικός. Είναι ο δρόμος όπου ο άνθρωπος δεν αφήνει το τραύμα να γίνει ορισμός, αλλά δάσκαλος.
Είναι ο δρόμος όπου η ίδια η πληγή φωτίζει τις ανάγκες, τις αλήθειες και τη δύναμη που είχαν θαφτεί μέσα του.
Εκεί, σιγά-σιγά, το τραύμα μεταμορφώνεται σε φως, όχι επειδή εξαφανίζεται, αλλά επειδή βρίσκει χώρο να γίνει κατανόηση, ευγένεια, συμπόνια.
Και τότε αυτός ο άνθρωπος, που κάποτε πόνεσε βαθιά, μπορεί να γίνει για τους άλλους το απαλό χέρι που ο ίδιος δεν είχε.
Κανείς δεν είναι καταδικασμένος στον πρώτο δρόμο.
Και κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να περπατήσει μόνος το δεύτερο.
Το μόνο που χρειάζεται είναι η στιγμή εκείνη που μέσα στην ησυχία της καρδιάς ένας άνθρωπος λέει: «Αρνούμαι το τραύμα μου να γίνει πληγή για άλλους. Επιλέγω να γίνει φως». Και από εκεί ξεκινά η πραγματική μεταμόρφωση.
Μοσχούλα Σολάκη
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες, θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας, για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης, σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολογίου, μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε, καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιοδνήποτε τρόπο, το ιστολόγιο. Ο διαχειριστής του ιστολογίου, δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, να έχετε υπόψη σας τα ακόλουθα:
- Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές ή χυδαιολογίες.>
- Μην δημοσιεύετε άσχετα με το θέμα σχόλια.
- Ο κάθε σχολιαστής, οφείλει να διατηρεί ένα μόνον όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
- Με βάση τα παραπάνω, η διαχείριση, διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων, χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
- Επιπλέον σας τονίζουμε, ότι το ιστολόγιο, λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου, τα σχόλια θα αναρτώνται μόλις αυτό καταστεί δυνατόν.
«Δεν είμαστε αόρατοι — μας αγνοείτε»
Υπάρχουν άνθρωποι που υποφέρουν δίπλα σας.
Τους ακούτε.
Τους βλέπετε.
Και επιλέγετε να μην κάνετε τίποτα.
Μην λέτε ότι «δεν ξέρατε».
Φωνάζουμε.
Κλαίμε.
Λέμε ξεκάθαρα: «Δεν αντέχω», «Χρειάζομαι βοήθεια».
Και η απάντηση είναι:
«Κάνε υπομονή»
«Έτσι είναι η ζωή»
«Δεν μπορώ τώρα»
ή απλή εξαφάνιση
Αυτό δεν είναι ουδετερότητα.
Είναι εγκατάλειψη.
Ζείτε τη ζωή σας, γελάτε, κοινωνικοποιείστε,
ενώ κάποιοι είναι κλεισμένοι πίσω από αόρατα τείχη
και βασανίζονται.
Δεν ζητάμε να μας σώσετε.
Ζητάμε να μην μας ξεπετάτε σαν βάρος.
Όταν διώχνετε έναν άνθρωπο επειδή πονάει,
δεν είστε «δυνατοί».
Είστε βολεμένοι.
Όταν λέτε «δεν είναι δικό μου θέμα»,
γίνεστε μέρος του προβλήματος.
Όταν αντικαθιστάτε ανθρώπους που δυσκολεύονται
με πιο εύκολους, πιο χαρούμενους, πιο βολικούς,
δείχνετε τι αξίζει τελικά στην κοινωνία σας:
όχι ο άνθρωπος —
αλλά η άνεση.
Η ψυχική οδύνη δεν είναι αδυναμία.
Η αναπηρία δεν είναι ντροπή.
Η ανάγκη για στήριξη δεν είναι ελάττωμα.
Ελάττωμα είναι η αδιαφορία.
Ελάττωμα είναι να κοιτάς αλλού.
Ελάττωμα είναι να λες «κάνε υπομονή» και να φεύγεις.
Κάποιοι από εμάς δεν ζητάμε πολλά.
Ζητάμε λίγη ανθρωπιά.
Και αν δεν μπορείτε ούτε αυτό,
μην μιλάτε για αξίες,
μην μιλάτε για ανθρωπιά,
μην μιλάτε για κοινωνία.
Γιατί κοινωνία που εγκαταλείπει τους πιο ευάλωτους
δεν είναι κοινωνία.
Θεέ μου, φώτισε όσους είναι μόνοι,
δώσε γαλήνη σε όσους πονάνε,
αγάπη σε όσους έχουν ανάγκη,
και φως στις ψυχές όσων έφυγαν.
Αμήν