Η Ρ. σηκώνεται όρθια. Σ’ αγαπώ μαμά, λέει με σταθερή φωνή, χωρίς δισταγμό.
Η Ρ. άρχισε να λέει σ’ αγαπώ όταν έχασε τον παππού της. Όταν ένα απόγευμα Κυριακής, επέστρεψε στο σπίτι και βρήκε το δωμάτιο άδειο.
Όταν ήθελε να του πει πώς ήταν η μέρα της αλλά εκείνος είχε φύγει.
Εκεί ήθελε να πει όσα σ’αγαπώ δεν είχε πει ποτέ αλλά δεν υπήρχε κανένας να την ακούσει.
Τότε κατάλαβε ότι πρέπει να το λέει συχνά. Στους γονείς, στους φίλους, στα αδέρφια, στο σύντροφο της.
Γιατί ο χρόνος κάποια στιγμή τελειώνει. Γιατί είναι κρίμα να μην ακούγεται μια τόσο όμορφη λέξη.
Να ψάχνετε για καρδιές… γιατί τα άδεια σώματα εκεί έξω, είναι πολλά…
Και να λέτε Σ’ ΑΓΑΠΩ, στους ανθρώπους σας…και να τους αγκαλιάζετε… πριν γίνουν φωτογραφίες…
Καλλιόπη
Γωγώ Νταλλή
Μήπως η αγάπη είναι μια ικανότητα που μπορεί να αναπτυχθεί; Η αίθουσα ήταν γεμάτη από μαθητές όλων των ηλικιών. Το μάθημα της αγάπης αφορά όλους και είναι από τα πιο απαιτητικά της ενήλικης ζωής.
Ατελείωτες ώρες διαβάσματος, απαιτητικές δοκιμασίες, συστηματικές ασκήσεις φαίνεται να μην αρκούν.
Κάποιοι εγκαταλείπουν νωρίς, προφασιζόμενοι ότι είναι απλώς ένα συναίσθημα και τίποτα παραπάνω.
Ισχύει όμως αυτό; Μήπως η αγάπη είναι μια δεξιότητα που μαθαίνεται όπως υποστηρίζει ο Έριχ Φρομ; Μια ικανότητα που μπορεί να αναπτυχθεί; Μια στάση ζωής;
Η αγάπη δεν είναι ένα συναίσθημα που μπορεί εύκολα να απολαμβάνει ο καθένας ανεξάρτητα από το επίπεδο της ωριμότητας που έχει κατακτήσει.
Όλες οι προσπάθειες του να βρει την αγάπη είναι καταδικασμένες να αποτύχουν, αν δεν προσπαθήσει πιο ενεργά και δραστήρια να αναπτύξει ολόκληρη την προσωπικότητα του έτσι, ώστε να φτάσει σε ένα δημιουργικό προσανατολισμό.*
Φρομ Ποιος θα πει σ’ αγαπώ σήμερα;
Ρωτάει ο καθηγητής στην έναρξη του μαθήματος.
Ένας αέρας αμηχανίας απλώνεται στο χώρο. Φαινομενικά είναι μια απλή άσκηση.
Στην πραγματικότητα όμως ο βαθμός δυσκολίας είναι ιδιαίτερα υψηλός για τους περισσότερους. Γιατί αυτή η μικρή λέξη κρύβει μια τεράστια ευθύνη.
Ο Τ. που είναι νέος στο τμήμα σηκώνει το χέρι του. Τι σημαίνει αγαπώ; αναρωτιέται. Δεν μπορεί να αναγνωρίσει αν το έχει αισθανθεί ποτέ. Είναι σαν τη χαρά ; Είναι ευγνωμοσύνη; Πώς περιγράφεται; Αν δεν μπορώ να το νιώσω πώς να το πω;
Η Μ. κοκκινίζει. Δυσκολεύεται να μοιραστεί τα συναισθήματα της. Ντρέπεται να ξεστομίσει μια τόσο σημαντική λέξη. Προτιμά να την κρύβει μέσα της και να την κρατά για εκείνη, αφήνοντας τους άλλους να περιμένουν να την ακούσουν.
Ο Κ. χαμηλώνει το βλέμμα. Αναρωτιέται αν μπορεί να πει αγαπώ στον εαυτό του. Πάλι κάτι του φταίει. Πάλι δεν νιώθει αρκετός. Πώς μπορεί να πει αγαπώ σε κάποιον άλλον όταν δεν μπορεί να πει σ’ αγαπώ στον εαυτό του;
Η Φ. κοιτάει στο κενό. Στέκει απαθής στο άκουσμα της λέξης. Είναι ξένη λέξη για εκείνη. Δεν την έμαθε όταν ηταν μικρή. Μεγάλωσε μόνη. Τώρα προσπαθεί να την ανακαλύψει. Να την προφέρει.
Η Γ. ξέρει πολύ καλά τι σημαίνει αγαπώ αλλά αρνείται να σηκώσει το χέρι της. Φοβάται ότι αν το πει θα εκτεθεί, θα πονέσει. Η Μ. το ξεστομίζει χωρίς να το σκεφτεί. Το λέει τόσο συχνά που πλέον αναρωτιέται αν το αισθάνεται πραγματικά. Το λέει γιατί το εννοεί ή γιατί θέλει να ευχαριστήσει τους άλλους;
O Π. γελάει. Δεν θέλει ούτε να λέει ούτε να ακούει το σ’αγαπώ. Ξέρει ότι αν το πει θα πρέπει να το δείξει με τη συμπεριφορά του. Να αναλάβει την ευθύνη. Δεν νιώθει έτοιμος ακόμη. Φοβάται. Φρομ
Η Ρ. σηκώνεται όρθια. Σ’ αγαπώ μαμά, λέει με σταθερή φωνή, χωρίς δισταγμό. Η Ρ. άρχισε να λέει σ’ αγαπώ όταν έχασε τον παππού της. Όταν ένα απόγευμα Κυριακής, επέστρεψε στο σπίτι και βρήκε το δωμάτιο άδειο. Όταν ήθελε να του πει πώς ήταν η μέρα της αλλά εκείνος είχε φύγει. Εκεί ήθελε να πει όσα σ’αγαπώ δεν είχε πει ποτέ αλλά δεν υπήρχε κανένας να την ακούσει. Τότε κατάλαβε ότι πρέπει να το λέει συχνά. Στους γονείς, στους φίλους, στα αδέρφια, στο σύντροφο της. Γιατί ο χρόνος κάποια στιγμή τελειώνει. Γιατί είναι κρίμα να μην ακούγεται μια τόσο όμορφη λέξη.
Κάποιος άλλος για σ’ αγαπώ;
* Απόσπασμα από το βιβλίο ¨Η τέχνη της αγάπης” του Έριχ Φρομ (εκδόσεις Διόπτρα). Στο συγκεκριμένο βιβλίο ο Γερμανός ψυχολόγος, κοινωνιολόγος, και φιλόσοφος Έριχ Φρόμ αντιμετωπίζει το φαινόμενο της αγάπης ως μια τέχνη που προκειμένου να κατακτηθεί, όπως και κάθε άλλη τέχνη, χρειάζεται πειθαρχία, συγκέντρωση, υπομονή και το υπέρτατο ενδιαφέρον του μαθητευόμενου για να φτάσει στο στόχο του.
Πηγή: https://frapress.gr/2022/01/poios-tha-pei-s-agapo-simera/
Πηγή
Προβολές : 193
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες, θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας, για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης, σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολογίου, μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε, καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιοδνήποτε τρόπο, το ιστολόγιο.
Ο διαχειριστής του ιστολογίου, δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, να έχετε υπόψη σας τα ακόλουθα:
- Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές ή χυδαιολογίες.>
- Μην δημοσιεύετε άσχετα με το θέμα σχόλια.
- Ο κάθε σχολιαστής, οφείλει να διατηρεί ένα μόνον όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
- Με βάση τα παραπάνω, η διαχείριση, διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων, χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
- Επιπλέον σας τονίζουμε, ότι το ιστολόγιο, λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου, τα σχόλια θα αναρτώνται μόλις αυτό καταστεί δυνατόν.
Ας κατεβούμε στα “βαθιά νερά” της ψυχολογίας και να δούμε τις πιο σκοτεινές πλευρές της ανθρώπινης ψυχής — αλλά με τρόπο που να καταλαβαίνουμε γιατί υπάρχουν και τι σκοπό εξυπηρετούν.
1. Ζήλια
Η ζήλια συχνά φαίνεται σαν κάτι αρνητικό, αλλά έχει ρίζες σε μια φυσική ανάγκη: την επιβίωση και τη διατήρηση των σχέσεων.
Όταν νιώθουμε ζήλια, συνήθως φοβόμαστε ότι χάνουμε κάτι σημαντικό — είτε αγάπη, είτε προσοχή, είτε status.
Αν καταλάβουμε τη ρίζα της ζήλιας, μπορούμε να τη μετατρέψουμε σε αυτογνωσία και κινητήρια δύναμη, αντί να μας καταστρέφει.
2. Φόβος
Ο φόβος είναι αρχέγονος μηχανισμός επιβίωσης. Αλλά στον σύγχρονο άνθρωπο, πολλές φορές εμφανίζεται για πράγματα που δεν απειλούν άμεσα τη ζωή μας (π.χ. φόβος απόρριψης, αποτυχίας, μοναξιάς).
Ο φόβος μπορεί να μας παραλύει, αλλά ταυτόχρονα μας κρατά σε εγρήγορση και μας βοηθά να παίρνουμε προφυλάξεις.
3. Ενοχές
Οι ενοχές συχνά μοιάζουν με βάρος, αλλά λειτουργούν ως “σύστημα αυτοδιόρθωσης”.
Μας λένε πότε η συμπεριφορά μας δεν συμφωνεί με τις αξίες μας ή με τις κοινωνικές προσδοκίες.
Το πρόβλημα είναι όταν οι ενοχές γίνονται υπερβολικές ή παγιωμένες — τότε καταστρέφουν την αυτοεκτίμηση αντί να μας καθοδηγούν.
4. Θυμός
Ο θυμός είναι ένα από τα πιο παρεξηγημένα συναισθήματα.
Στην ουσία, είναι ένδειξη ότι κάτι παραβιάζει τα όρια ή τις αξίες μας.
Αν τον διαχειριστούμε σωστά, μπορεί να μας δώσει δύναμη και αποφασιστικότητα. Αν όχι, μπορεί να εκτονωθεί σε βία ή καταστροφική συμπεριφορά.
5. Η “σκοτεινή πλευρά” έχει σκοπό
Όλα αυτά τα συναισθήματα φαίνονται αρνητικά, αλλά λειτουργούν σαν δείκτες: μας δείχνουν τι είναι σημαντικό για μας, τι μας απειλεί ή πού έχουμε ανάγκη αυτοπροστασίας.
Ο σκοπός τους δεν είναι να μας καταστρέψουν, αλλά να μας δώσουν εργαλεία για να επιβιώσουμε, να μάθουμε και να συνδεθούμε με άλλους.
Συμπέρασμα: Η ανθρώπινη ψυχή είναι σαν ένα πολύπλοκο οικοσύστημα — έχει φως και σκοτάδι, αλλά το σκοτάδι δεν είναι κακό από μόνο του. Αν καταλάβουμε τα “σκοτεινά” μας συναισθήματα, μπορούμε να τα χρησιμοποιήσουμε για να γίνουμε πιο δυνατοί, σοφοί και συνδεδεμένοι με τους άλλους.
Για την αορατότητα
Υπάρχουν άνθρωποι που δεν ζητούν πολλά.
Δεν ζητούν λύσεις, ούτε μεγάλες αγκαλιές.
Ζητούν μόνο να μην τους προσπερνούν.
Η αορατότητα πονάει.
Όχι γιατί θέλεις να είσαι στο κέντρο,
αλλά γιατί θέλεις να είσαι άνθρωπος ανάμεσα σε ανθρώπους.
Μην μιλάς ζεστά σε κάποιους
και ψυχρά, τυπικά, απορριπτικά σε άλλους.
Ο άλλος δεν είναι αφελής — βλέπει τη διαφορά.
Και αυτό δεν λέγεται χαρακτήρας.
Λέγεται διάκριση.
Δεν είναι «υπερευαισθησία» να πληγώνεσαι.
Είναι φυσική αντίδραση όταν σου κλείνουν πόρτες
ενώ εσύ πήγες με καλοσύνη.
Λίγη ανθρωπιά δεν κοστίζει τίποτα.
Ένα βλέμμα. Μια λέξη. Μια στάση σεβασμού.
Γιατί κανείς δεν είναι αόρατος από επιλογή.
Αόρατοι μας κάνουν.
Και αυτό δεν είναι εντάξει.