Γράφει ο Γιώργος Τσούκας
Εκπαιδευτικός – Δικηγόρος
Στα παιδικά μας χρόνια, τα Χριστούγεννα είχαν τη δύναμη να μεταμορφώνουν το σκοτεινό χειμωνιάτικο τοπίο σε μέρες γεμάτες φως, ελπίδα και προσμονή.
Τότε, το στολισμένο δέντρο αρκούνταν σε λίγα στολίδια και πολλές όμορφες σκέψεις. Η χαρά, ανέφελη και καθάρια, ξεπηδούσε αυθόρμητα. Τα δώρα ήταν τυλιγμένα στην αίσθηση του θαύματος, όχι στην υλική τους αξία. Η οικογένεια συγκεντρωνόταν γύρω από το τραπέζι, κι ένα χαμόγελο ή μια αγκαλιά αρκούσε να πλημμυρίσει το σπίτι θαλπωρή και ευτυχία.
Οι εποχές άλλαξαν. Σήμερα, το χριστουγεννιάτικο δέντρο φορτώνεται με όλο και πιο περίτεχνα στολίδια. Τα δώρα στοιβάζονται κάτω από τα κλαδιά του, όμως στο εσωτερικό μας επικρατεί ένα περίεργο κενό. Ακολουθούμε το τυπικό της γιορτής, αποζητώντας μια τελειότητα που ποτέ δεν έρχεται, μετρώντας διαρκώς απουσίες: απουσία επικοινωνίας, απουσία αληθινού αισθήματος, απουσία της απλότητας εκείνης που νοηματοδοτεί το θαύμα.
Είναι, ίσως, ο αγώνας για την επιβίωση, οι δυσκολίες των καιρών, οι οικονομικές πιέσεις, η αποξένωση των ανθρώπων που απομάκρυνε την ουσία των Χριστουγέννων από τη σκέψη και τη ζωή μας. Η εσωτερική ζεστασιά δίνει τη θέση της σε πρόσκαιρες εξωτερικές ευχαριστήσεις. Κυνηγώντας το «άψογο» ξεχνάμε το «αληθινό».
Η νοσταλγία για τα χαμένα μας παιδικά Χριστούγεννα δεν είναι φυγή αλλά κάλεσμα σε αυτογνωσία. Ξαναφέρνει μπροστά μας την εικόνα του εαυτού μας ως παιδιού που πίστευε στη μαγεία, που άγγιζε το χαρμόσυνο πλαίσιο της γιορτής με αθωότητα και ευγνωμοσύνη.
Μας θυμίζει ότι η ευτυχία δεν είναι συνάρτηση του πλούτου, αλλά της δυνατότητας να αφουγκραζόμαστε τις αληθινές ανάγκες και επιθυμίες μας. Στον δύσκολο κόσμο του σήμερα, ίσως δεν μπορούμε να ζήσουμε Χριστούγεννα όπως παλιά. Μπορούμε, όμως, να αναζητήσουμε ξανά αυτό το άγγιγμα της ειλικρίνειας και της απλότητας. Να ανοίξουμε τις καρδιές μας, να αφήσουμε το φως να μπει, να ξαναβρούμε τη χαρά που δεν πηγάζει από το «φαίνεσθαι» αλλά από το «είναι».
Ας θυμηθούμε: τα Χριστούγεννα είναι υπόσχεση ότι η ελπίδα, η ζεστασιά και η αγάπη μπορούν ακόμη να βλαστήσουν, όσο δύσκολοι κι αν είναι οι καιροί. Τα «ενάρετα», «παιδικά» Χριστούγεννα δεν είναι απλά ένα ανέφικτο παρελθόν.
Είναι ένας ζωντανός πυρήνας νοήματος, βαθιά κρυμμένος αλλά καθόλου χαμένος.
Η νοσταλγία τα αναζητά.
Η κοινωνία τα μεταχειρίζεται σαν εφήμερο εμπόρευμα.
Ο άνθρωπος, όμως, επιμένει να τα ψάχνει στα βάθη του εαυτού, των σχέσεων, της συλλογικής μνήμης.
Η φιλοσοφία και η λογοτεχνία μάς δείχνουν πως κάθε απώλεια μπορεί να μετατραπεί σε κινητήρια δύναμη ανακάλυψης νέου νοήματος.
Ναι, ήταν μια άλλη εποχή, μα κάθε εποχή κρύβει τη δική της δυνατότητα για φως, αν είμαστε διατεθειμένοι να αφήσουμε το «φορτωμένο» δέντρο και να στραφούμε στα πιο αληθινά «στολίδια»: τον άνθρωπο, την αγάπη, τη μνήμη που μετασχηματίζεται, την παρουσία.
Σε αυτήν τη διαδρομή, ίσως καταφέρουμε να αναστήσουμε -όχι ακριβώς τα ίδια- αλλά μια νέα, βαθύτερη, ώριμη και γαλήνια χαρά, αντάξια όχι της παλιάς αθωότητας, αλλά της ώριμης ελπίδας ενός ανθρώπινου, ουσιαστικού μέλλοντος.
Ζούμε ανάμεσα σε πέτρινες καρδιές.
Όχι γιατί γεννήθηκαν έτσι, αλλά γιατί κουράστηκαν να νιώθουν.
Η ψυχή χάθηκε στον δρόμο, πάγωσε μέσα σε σώματα που κινούνται, μιλούν, γελούν μηχανικά,
μα δεν ακούν, δεν αγγίζουν, δεν συμπονούν.
Άνθρωποι γεμάτοι θόρυβο και άδειοι από ανθρωπιά.
Μάτια ανοιχτά που δεν βλέπουν.
Χέρια ελεύθερα που δεν απλώνονται.
Καρδιές βαριές, χτισμένες πέτρα–πέτρα από φόβο, απογοήτευση, προδοσία.
Κι όμως…
Καμιά πέτρα δεν είναι άφθαρτη.
Θρυμματίζεται με κάτι απλό, σχεδόν αδύναμο:
με αλήθεια.
Με ένα βλέμμα που δεν προσπερνά.
Με μια πράξη καλοσύνης που δεν περιμένει αντάλλαγμα.
Αλλάζει όταν κάποιος τολμά να νιώσει πρώτος,
όταν δεν ντρέπεται για την ευαισθησία του σε έναν κόσμο που την κοροϊδεύει.
Όταν θυμόμαστε πως η ανθρωπιά δεν είναι αδυναμία — είναι δύναμη που πονά, αλλά ζει.
Οι πέτρινες καρδιές δεν σπάνε με θυμό.
Λιώνουν σιγά–σιγά από ζεστασιά.
Και ίσως, αν κρατήσεις τη δική σου καρδιά ζωντανή,
να γίνεις η ρωγμή απ’ όπου θα ξαναμπεί η ψυχή στον κόσμο.
ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΕ ΟΛΟΥς
«Δεν είσαι ποτέ μόνος/η πραγματικά. Κάποιος στον κόσμο σε σκέφτεται και σε νοιάζεται.»
«Κάθε μέρα έχει μικρές στιγμές χαράς. Ελπίζω να τις βρεις και να νιώσεις λίγο φως σήμερα.»
«Μπορεί να μη με βλέπεις, αλλά σου στέλνω μια ζεστή αγκαλιά με την καρδιά μου.»
«Είσαι σημαντικός/ή, πολύ περισσότερο από όσο νομίζεις.»
«Κάθε σκέψη σου μετράει. Ο κόσμος είναι καλύτερος με σένα μέσα σε αυτόν.»
«Όλα τα συναισθήματα είναι φυσιολογικά. Σου στέλνω ηρεμία και καλοσύνη.» ️
«Μην ξεχνάς: ακόμα και η πιο μικρή πράξη καλοσύνης φτιάχνει τον κόσμο.»
«Η μοναξιά δεν σημαίνει ότι δεν αξίζεις αγάπη. Αξίζεις όλη την αγάπη του κόσμου.» ❤️
«Σήμερα, σου στέλνω ένα χαμόγελο… κράτα το μέσα σου και φώτισε την καρδιά σου.»
«Κάθε στιγμή που περνάει είναι μια νέα ευκαιρία για χαρά.»
«Μπορείς να είσαι ευγενικός/ή μαζί στον εαυτό σου σήμερα. Το αξίζεις.»
«Δεν χρειάζεται να είσαι δυνατός/ή πάντα. Είναι εντάξει να νιώθεις.»
«Κάποιος σε σκέφτεται τώρα. Και αυτό σημαίνει πολλά.» ✨
«Η ζωή έχει πολλές μικρές μαγικές στιγμές. Κράτα τα μάτια σου ανοιχτά για αυτές.»
«Η καλοσύνη που δείχνεις στον εαυτό σου αντανακλά στον κόσμο γύρω σου.»
«Μπορεί να νιώθεις μόνος/η, αλλά η ύπαρξή σου έχει σημασία.»
«Σου στέλνω δύναμη και ηρεμία για να περάσεις τη μέρα σου με λίγη χαρά.»
«Η αγάπη μπορεί να έρθει με πολλούς τρόπους. Κάθε σκέψη καλοσύνης είναι ένας τρόπος.»
«Είσαι πολύτιμος/η, και ο κόσμος χρειάζεται εσένα ακριβώς όπως είσαι.»
«Μην ξεχνάς: ακόμα και στις πιο σκοτεινές μέρες, υπάρχει φως. Και εσύ είσαι φως.» ✨
timos, ευχομαι να είσαι καλά, να σκορπάς γύρω σου Αγάπη και να σου δώσει η ζωή όσα σου έχει στερήσει…
ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ…
γεια καπετανισσα μου χρονια πολλα νασε παντα καλα κρατα γερα εισαι δυναμη !!οτι εγω δε εχω ας τοχουν αλοι εγω βαδιζω οπως παντα στο μονοπατι της μοναξιας μου
Κάποτε timos, την φοβόμουν τη μοναξιά… μέχρι που την έζησα… και την αγάπησα, γιατί μ’ έμαθε ν’ αγαπώ εμένα… όχι εγωιστικά, αλλά με την εξερεύνηση του εαυτού μου, των λαθών μου… μέσα απ’ αυτη έμαθα τη δύναμή μου…
Ποτε δεν ξέρεις τι κρύβει η επόμενη στροφη της ζωής μας… της ζωής σου…
Σου εύχομαι να κρύβει τα καλλίτερα…
καπετανισσα η μοναξια ειν συνιθια κι προστασια συχνα αν κι στα δυσκολα δε ειν καλος συμαχος να παρει οργη !! αυτο εχω δει καπετανισσα μου ολα ειν ομως κι συνιθεια πως σε παει η ριμαδα η ζωη
Κυρία Καλλιόπη σου εύχομαι μέσα από την καρδιά μου . Ο Χριστός και η Παναγία μας να σου δίνει υγεία και αγάπη . Να προστατεύει τα παιδιά σου και τα παιδιά ολου του κόσμου … ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΓΕΝΑ .
Σας ευχαριστώ για τις ευχές σας κύριε Τσουρλάκη… Στις προσευχές μου, παρακαλώ Τον Χριστό και την Παναγιά, να μ’ αφήσουν να δω την λευτεριά της Πατρίδας μας και την αλήθεια της Πίστης μας…
Ευλογημένα Χριστούγεννα σ’ εσάς και στην οικογένειά σας…
ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΛΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΣΑΣ…