Αλέξανδρος Τσίγγος: “Θα σας μιλήσω με ειλικρίνεια.”
Προβολές:843
Η ευκολία με την οποία βλέπω ανθρώπους που είναι “φίλοι” “φίλες” να επιβραβεύουν τον θάνατο, την άλωση, την γενοκτονία, την απώλεια, την καταστροφή, τον ΘΑΝΑΤΟ.. με σοκάρει.
Η εποχή της αθωότητας έχει περάσει προ πολλού… για κάποιους λίγους όμως εξακολουθεί να ζει μέσα τους και να δίνει μάχες με το σκληρό και ανελέητο παρόν…
Με το άρθρο του δημοσιογράφου Αλέξανδρου Τσίγγου, μας δίνεται μια ευκαιρία να συζητήσουμε και να σχολιάσουμε την κοινωνια μας…
Δυο εικόνες, η παραπανω και η παρακάτω, από το αρχείο των Αττικων Νέων, είναι η αφορμή για να αποφασίσουμε σε τι κόσμο θέλουμε να ζήσουμε…
Καλλιόπη Σουφλή
Καλημέρα άνθρωποι απάνθρωποι.. παράνθρωποι.. (σ)κατάνθρωποι.. ..
Υπέθετα, προφανώς λάθος, ότι αφετηρία πολλών εδώ μέσα, τις εποχές του covid και της woke τρέλας (που δεν έφυγε ούτε το ένα, ούτε το άλλο, αλλά αλλάξανε μορφή, σχήμα και όνομα), ήταν η αγάπη για τον άνθρωπο.
Όχι μια απλή μικρή αγάπη για τον εαυτό μας, ούτε μια μικρή αγάπη για τις προς κατάλυση – κατάργηση συνταγματικές ελευθερίες και για το πως έρχονται άρχοντες πρόστυχοι, που έμαθαν να ζούνε σα παράσιτα και βδέλλες επάνω μας, με ένα μαστίγιο για να μας διδάξουν συμμόρφωση, όπως χτυπούνε το μαστίγιο σα Ναζί στις καλογυαλισμένες μπότες τους και άλλοτε πάνω στην πλάτη μας.
Ότι αφετηρία ήταν μια μεγάλη αγάπη για τον άνθρωπο τον διπλανό μας. Όχι απαραίτητα σα καλοί Χριστιανοί. Μα σαν ψυχές που μοιράζονται στην τελευταία ανάλυση την κοινή μοίρα όλων των ανθρώπων. Τον Θάνατο.
Θα σας μιλήσω με ειλικρίνεια. Δεν έχω μίσος. Αφελές μπορεί, αλλά δεν έχω μίσος ακόμα και για αυτόν που με μισεί. Λύπη έχω. Στεναχώρια έχω. Λύπη και στεναχώρια έχω για την απέραντη ανθρώπινη βλακεία, επειδή μπορώ να αναγνωρίσω την δική μου βλακεία στον άνθρωπο μέσα μου.
Ο Θάνατος είναι Κοινός και εκείνος που εξισώνει και τον φτωχό και τον πλούσιο και θα σας το πω γιατί το ξεχνάτε μερικοί η και πολλοί, ότι είναι αναπόφευκτος.
Ένα άλλο κοινό μας σημείο ειναι ο Πόνος. Ο σωματικός και ψυχικός πόνος. Δεν έχει σημασία αν είσαι βασιλιάς η κολίγος, ο πόνος είναι ίδιος αν τον δεχτεί το σώμα και η ψυχή σου. Μπορεί να πούνε μερικοί ότι οι Βασιλιάδες δεν γνωρίζουν από ψυχικό πόνο. Μπορεί. Που να ξέρω εγώ.. βασιλιάς δεν υπήρξα ποτέ Μιλάω μόνο για αυτά που ξέρω και κατανοώ.
Τρίτο κοινό μας είναι η Αρρώστια. Όσο γερή κράση κι αν έχει κάποιος, είτε είναι βασιλιάς είτε κολίγος, όλοι νιώθουμε αυτή την τρίτη απειλή και την συναντάμε. Άλλος πολύ, άλλος λίγο, για άλλους μπορεί και τελεσίδικα.
Ο Θάνατος, ο Πόνος και η Αρρώστια λοιπόν είναι τρία αναπόφευκτα στοιχεία στην ανθρώπινη ζωή όλων.
Κι όλοι οι άνθρωποι τα απεύχονται.
Και όλοι οι άνθρωποι τα συναντούν.
Είτε είσαι λευκός, είτε μαύρος, είτε κίτρινος, είτε ερυθρόδερμος.
Είτε είσαι Χριστιανός, είτε είσαι Μουσουλμάνος, είτε είσαι Εβραίος είτε είσαι Ανιμιστής, είτε Παγανιστής, είτε παντελώς Άθεος.
Είτε γεννήθηκες στην Θεσσαλονίκη (που κι αυτή ένα μεγάλο χωριό είναι) είτε Αθήνα .., είτε στο τελευταίο χωριό, είτε στην Ευρώπη, είτε στην Ασία, είτε σε μια κλινική στην Νέα Υόρκη είτε σε μια πλάβα σε κάποιο λιμάνι της Μαλαισίας.
Γι αυτό θεωρώ το μίσος ανθρώπινο μεν, περιττό δε.
Μια γυναίκα δολοφονήθηκε στην Μινεσότα.
Εν ψυχρώ.
Στην Αμερική η Πόλωση είναι τεράστια. Εκεί οι άνθρωποι έχουν ξεχάσει όλα τα παραπάνω και η ανθρώπινη αξία της ζωής, ωραία και Προτεσταντικά έχει αριθμηθεί. Είναι μετρήσιμο μέγεθος.
Είτε στην αξία της σφαίρας που σου αφαίρεσε την ζωή, είτε ανάλογα με το τι λογαριασμό είχες στην τράπεζα.
Βασικά σκέφτομαι ότι ο άνθρωπος που ξεχνάει όλα τα παραπάνω είναι ένα Ζώο.
Είτε Δεξιό είτε Αριστερό Ζώο. Είτε Κεντρώο Ζώο.
Πολλοί ανέβασαν το βίντεο αυτής της εν ψυχρώ εκτέλεσης. Και απο κάτω ο καθείς έγραφε την γνώμη του.
Υπήρχαν γυναίκες που έγραφαν καλά της έκανε..
Υπήρχαν γυναίκες που έδειξαν λύπη για το καημένο το σκυλάκι που καθόταν στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου.
Υπήρχαν και άνδρες που έγραφαν καλά της έκανε..
Υπήρχαν βέβαια και εκείνοι που έλεγαν “Μα για το όνομα του Θεού.. τι κρίμα”
Οι άνδρες έχουν μυαλό άβακα. Είτε γράψουν υπερ είτε κατά έχουν μια δικαιολογία.
Οι γυναίκες όμως;
Ίσως σας φανώ παλιοκαιρισμένος. Για μένα η γυναίκα, είτε μάνα, είτε αδελφή, είτε γκόμενα, είτε σύντροφος, είτε συμβία, είτε σύζυγος, είναι στο κάτω κάτω της γραφής και σε τελευταία ανάλυση, πάνω από όλα.
Ξέρω αφελές.. αλλά για μένα το να μένω αφελής σε κάποια θέματα είναι η πολυτέλεια μου.. όπως και το να μπορώ να εκπλήσσομαι.
Είναι εκείνες που φέρνουν ζωή στον κόσμο.
Ξέρω πως είναι για μας τους άνδρες, περίεργα, πολύπλοκα, μερικές φορές ακατανόητα πλάσματα – μπορεί και κατανοητά.. –
Στην κλίμακα από το 0 έως το 100 ας πούμε της ανθρώπινης συμπεριφοράς άνετα μπορούν κα είναι ταυτόχρονα και στο 0 και στο 100. Από αγία μέχρι.. (προφανώς η κλίμακα, ο χάρακας θα είναι ανδρική εφεύρεση )
Όμως δε μπορώ να συγχωρέσω μια γυναίκα που λέει “Καλά της έκανε”
Η ευκολία με την οποία βλέπω ανθρώπους που είναι “φίλοι” “φίλες” να επιβραβεύουν τον θάνατο, την άλωση, την γενοκτονία, την απώλεια, την καταστροφή, τον ΘΑΝΑΤΟ.. με σοκάρει.
Για μένα και μπορείτε όλοι να με αποκαλέσετε βλάκα, δε με πειράζει, η Ελληνική Σκέψη, η Φιλοσοφία, είναι εκείνη η κλίμακα που με ανεβάζει σαν άνθρωπο από την Βαρβαρότητα, σε έναν Άνθρωπο.
Ο μακαρίτης πατέρας μου μου έλεγε: Φρόντισε όταν μεγαλώσεις να γίνεις Άνθρωπος και μετά να γίνεις Χρήσιμος Άνθρωπος.
Με το παιδικό μου το μυαλό δε μπορούσα να καταλάβω τι σημαίνει αυτό! Αφού είμαστε όλοι άνθρωποι, τι θα πει όταν μεγαλώσω να γίνω Άνθρωπος;.
Σήμερα ξέρω! (τρόπος του λέγειν σήμερα.. χρονια τώρα κατάλαβα τι σημαίνει).
Δε με νοιάζει αν αυτή που δολοφονήθηκε ήταν λεσβία, νορμαλ αριστερή, “προοδευτική, Δημοκρατική η όλα τα ανάποδα.
Με τρομάζει που ο ΘΑΝΑΤΟΣ των άλλων είναι ένα προϊόν προς κατανάλωση, προς δικαίωση, προς ψυχαγωγία και προς
Βαρβαρότητα! Όπως και η δυστυχία των λαών και των ανθρώπων.
Στέκομαι απέναντι σε κάθε ΒΑΡΒΑΡΟ, είτε Έλληνα, είτε Ξένο, είτε Χριστιανό, είτε Μουσουλμάνο, είτε Εβραίο, είτε Ανιμιστή… ειτε Βουδιστή!
Είτε Λευκό, είτε Μαύρο, είτε Κίτρινο, είτε Ερυθρόδερμο.
Ειδικά αν δηλώνει: Γυναίκα λευκή Χριστιανή Ορθόδοξη Ελληνίδα υπέρ παραδοσιακών αρχών κι ηθών.Κατά νεοταξίτικων ψεμάτων.
η Άνδρας!
(ένα παράδειγμα είναι και δυστυχώς, ένθεν και κακείθεν ΟΧΙ ΤΟ ΜΟΝΟ)
Και θα σας πω κάτι.. είμαι ο χειρότερος όλων σας.. αλλά επιζητώ να γίνω καλύτερος.. Κι ας μην τα καταφέρνω..
ΣΧΟΛΙΑ
Καλησπέρα σας και Καλή Χρονιά, κύριε Τσίγγο. Γράφετε: “Με τρομάζει που ο ΘΑΝΑΤΟΣ των άλλων είναι ένα προϊόν προς κατανάλωση, προς δικαίωση, προς ψυχαγωγία και προς Βαρβαρότητα!”
Θα συμφωνήσω στο σκεπτικό της ανάρτησης, θα διαφωνήσω ριζικά στην γενίκευση που κάνετε μέσα στο κείμενό σας…
Κάθε θάνατος ακολουθείται από τη ζωή που έζησε ο θανών ή η θανούσα…
Πόσο δυσμενώς ή ευμενώς επηρέασε η ζωή του/της άλλους ανθρώπους;;;
Κι εκεί θα κριθεί κάθε απώλεια ζωής… ενιοτε μπορεί να είναι θέμα βαρβαρότητας.. ενίοτε όμως μπορεί να είναι θέμα δικαίωσης οχι προσωπικης, αλλά κάτι σαν θεία τιμωρία… ή μια θετική άποψη για το θύμα και ένας πόνος για την απώλειά του.
Και για να γίνω σαφής, επειδή δεν μ΄ αρέσει να γενικεύω: Προσφατα πέθανε δημοσιογράφος ο οποίος ειχε κάνει πέντε εμβόλια και από την θέση του επί τριάντα και πλέον χρόνια, εξυπηρετούσε τα κυβερνητικά αφηγήματα και τα τελευταία πέντε, το αφήγημα του εμβολιασμού.
ΚΑΙ ΕΡΩΤΩ: Τι πρέπει να γράψω για τον θάνατό του;
Έγραψα αυτό που ένοιωθα, όχι για την προσωπική του επιλογή να εμβολιαστεί… αυτό δείχνει πόσο ηλίθιος ήταν… Έγραψα για την επιλογή αυτών που έκαναν τον λόγο του “ιερό φως” και το ακολούθησαν εμβολιαζόμενοι ή εμβολιάζοντας τα παιδιά τους… ιδίως το τελευταίο…
Ευχήθηκα λοιπόν οι πόρτες της Κολάσεως, αν υπάρχει, ν’ ανοίξουν διάπλατες να τον υποδεχθούν…
Αυτό, δεν είναι σκληρότητα κύριε Τσίγγο… είναι ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ…
Ούσα σκληρή πρωτιστως με τον εαυτό μου, δεν μπορώ να δικαιολογήσω πορείες υποταγης σε αφεντικά και ρόλους καθοδηγητή στην άβυσσο…
Μην συγκρίνετε τα αμερικανάκια με τους έλληνες… αληθεια, πόσοι ΕΛΛΗΝΕΣ πραγματικά εχουν μείνει και πόσοι ελληνόφωνοι;;; Πόσες ΕΛΛΗΝΙΔΕΣ και όχι ΕΛΛΕΪΝΗΔΕΣ;;;
Πόσοι άνδρες και πόσες γυναίκες, παλιάς κοπής;;;
Μεγάλη συζήτηση, για να την αναπτύξω μέσα σε ένα σχόλιο…
Υ.Γ. Είμαι ένα πρόσωπο που γεννώ είτε μεγάλη εκτίμηση, είτε μεγάλο μίσος, γιατί ως άνθρωπος και ως δημοσιογραφος, έχω το κακό συνήθειο να γράφω και να λέω την αλήθεια κι αυτή δεν αρέσει σε όλους…
Έχω πάρει σαφείς θέσεις εδώ και δυο χρόνια, για το “φαινόμενο Καρυστιανού”, αποκαλύπτοντας το πολύ βρώμικο παιχνιδι που παίζεται σε βάρος του λαού… ενός πανηλίθιου στην πλειοψηφια του και αφελέστατου λαού που δεν εννοεί να ξυπνήσει και τρέχει πίσω από στημμενους “σωτήρες” που του πετάει το ΣΥΣΤΗΜΑ…
Ξέρετε ποιές είναι οι απόψεις μου, διαβάζοντας χιλιαδες σχόλια;;;
Οτι πρόκειται περί μιας βαθιά άρρωστης κοινωνίας, που δεν διστάζει να καταραστεί όποιον δυστυχή τολμήσει να κρίνει το “ιερό τους τοτέμ”, ριχνοντας κατάρες και στα παιδιά του…
Καταριέται άγνωστους σ’ αυτόν/ην ανθρώπους, οχι επειδή του/της έχει κάνει κάτι προσωπικό, αλλά επειδή δεν υπερασπίζεται την ξανθιά μποτοξού, που παταει επί πτωμάτων για να αναρριχηθεί στην απόλυτη εξουσία…
Άντε να πείσετε αυτούς τους υπανθρώπους, ότι το μίσος τους είναι περιττό…
Θα μπορουσα να γράφω για ώρες… ζητώ συγνώμη για την κατάχρηση της φιλοξενίας σας…
Μεγάλη Τέχνη να δημιουργήσεις μέσα από την Πυκνή Ύλη…. Ανθρώπους!!!
Υπάρχουν και αυτοί ,όμως,που λειτουργούν σαν παραδείγματα προς αποφυγήν.
Στον κόσμο της Διττοτητας…. όλα δυνατά!!
Αδύνατον να τα προσπεράσεις…
Χαράζεις τον δρόμο προς άλλη κατεύθυνση!!!
Καλημέρα Αλέξανδρε!!!
δεν εισαι ουτε αφελης, ουτε παλαιομοδιτης, ουτε οτιδηποτε αλλο θελουν να το χαρακτηρισουν καποιοι …..οποιδηποτε. Αυτο σημαινει ΑΝΘΡΩΠΟΣ. Ποτε δεν θα καταλαβει κανεις οτι εχουμε την αναγκη ο ενας του αλλου, σε καθε επιπεδο. Τα ιδια με σοκαρουν κι εμενα. Με σοκαρει η απιστευτη κακια, η ανευ ουσιας ιδιαιτερα κακια, που υπαρχει γυρω μας. Θλιβομαι οταν σκεφτομαι οτι πρεπει να μεγαλωσουν παιδια σε αυτο τον κοσμο..
Προβολές : 843
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες, θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας, για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης, σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολογίου, μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε, καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιοδνήποτε τρόπο, το ιστολόγιο. Ο διαχειριστής του ιστολογίου, δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, να έχετε υπόψη σας τα ακόλουθα:
- Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές ή χυδαιολογίες.>
- Μην δημοσιεύετε άσχετα με το θέμα σχόλια.
- Ο κάθε σχολιαστής, οφείλει να διατηρεί ένα μόνον όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
- Με βάση τα παραπάνω, η διαχείριση, διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων, χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
- Επιπλέον σας τονίζουμε, ότι το ιστολόγιο, λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου, τα σχόλια θα αναρτώνται μόλις αυτό καταστεί δυνατόν.
«Μετά την καραντίνα, του ψευτο-κορωνα ο κόσμος γύρισε μέσα στον εαυτό του. Ο καθένας κλείστηκε στο σπίτι του, αλλά όχι μόνο στους χώρους· και στην ψυχή του. Ο άλλος δεν είναι άνθρωπος· είναι αντίπαλος, εμπόδιο, εχθρός. Η κακία έγινε καθημερινότητα, η βία φουντώνει από μικρά μέχρι μεγάλα, και η αδιαφορία σκοτώνει πιο αθόρυβα απ’ οτιδήποτε άλλο. Όλοι κοιτάμε μόνο τον εαυτό μας, κι έτσι ξεχνάμε την αγάπη, τη σύνδεση, την ανθρωπιά. Και όποιος δεν νιώσει ξανά αυτό το φως, κινδυνεύει να χάσει το ίδιο του το σπίτι —την ψυχή του—στα χέρια της σκληρότητας.»
«Μας έμαθαν να κοιτάμε ο ένας τον άλλον σαν εχθρό. Να ζηλεύουμε, να μισούμε, να “βγάζουμε το μάτι” του διπλανού, ενώ ο πραγματικός εχθρός στεκόταν πάντα πιο ψηλά και πιο αθόρυβα. Μας χώρισαν, μας φόβισαν, μας έκαναν να κλειστούμε στον εαυτό μας, για να ξεχάσουμε τη δύναμη της ενότητας. Κι όσο εμείς πολεμάμε μεταξύ μας, εκείνοι που έσπειραν τη διχόνοια ελέγχουν, κερδίζουν και σκοτεινιάζουν την ανθρωπιά. Ο διπλανός δεν είναι ο εχθρός. Ο εχθρός είναι ό,τι μας έκανε να ξεχάσουμε ότι είμαστε άνθρωποι.»
οι άνθρωποι γύρισαν τη ζωή τους σε γκρίζο. Τα χαμόγελα έγιναν σπάνια, η ζεστασιά κρύος αέρας, οι καρδιές πιο κλειστές. Η απομόνωση βγήκε από τα σπίτια και κάθισε μέσα τους, και μαζί της βγήκαν όλα τα κρυμμένα θυμωμένα κομμάτια της ψυχής τους. Μερικοί έγιναν απάθειοι, άλλοι ψυχροί· όλοι λίγο πιο μακριά ο ένας από τον άλλο. Κι όμως, αν κοιτάξεις καλά, κάθε καρδιά ακόμα ζητάει φως.»