Το τίμημα της ελευθερίας, είναι η μοναξιά
Προβολές:408
Αλλά στο τέλος, όταν κοιτάς τη ζωή σου και λες «αυτό το διάλεξα εγώ», η μοναξιά δεν πονάει τόσο.
Μοιάζει περισσότερο με χώρο.
Και μέσα στον χώρο, χωράνε μόνο οι σωστοί.
Προβολές : 408
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες, θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας, για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης, σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολογίου, μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε, καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιοδνήποτε τρόπο, το ιστολόγιο. Ο διαχειριστής του ιστολογίου, δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, να έχετε υπόψη σας τα ακόλουθα:
- Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές ή χυδαιολογίες.>
- Μην δημοσιεύετε άσχετα με το θέμα σχόλια.
- Ο κάθε σχολιαστής, οφείλει να διατηρεί ένα μόνον όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
- Με βάση τα παραπάνω, η διαχείριση, διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων, χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
- Επιπλέον σας τονίζουμε, ότι το ιστολόγιο, λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου, τα σχόλια θα αναρτώνται μόλις αυτό καταστεί δυνατόν.
Η νήψη ως δρόμος ελευθερίας
Οι Νηπτικοί Πατέρες της Φιλοκαλίας δεν μίλησαν για την ψυχή με αυστηρότητα, αλλά με γνώση βαθιά της ανθρώπινης αδυναμίας. Η νήψη — η πνευματική εγρήγορση — δεν είναι φόβος ούτε καταπίεση. Είναι προσοχή ζωής. Είναι το να στέκεται ο άνθρωπος φύλακας του νου και της καρδιάς του, όχι για να τιμωρήσει τον εαυτό του, αλλά για να τον προστατεύσει.
Ο νους, λένε οι Πατέρες, μοιάζει με πύλη. Από εκεί περνούν λογισμοί, εικόνες, φόβοι και επιθυμίες. Δεν είναι όλοι δικοί μας, ούτε όλοι αληθινοί. Η νήψη μας μαθαίνει να μη δεχόμαστε κάθε λογισμό σαν φωνή της αλήθειας. Μας καλεί να παρατηρούμε, να διακρίνουμε και να αφήνουμε ό,τι δεν γεννά ειρήνη.
Η καρδιά του ανθρώπου πληγώνεται όταν ζει χωρίς προσοχή. Όταν απορροφά το κακό, την απόρριψη και την αδικία σαν να είναι φυσικός νόμος. Οι Νηπτικοί Λόγοι μας θυμίζουν ότι ο άνθρωπος δεν είναι οι σκέψεις του, ούτε οι πληγές του. Είναι εικόνα Θεού, ακόμα κι όταν είναι σκοτεινιασμένη.
Η προσευχή, απλή και ταπεινή, γίνεται ανάσα. Όχι για να φύγουμε από τον κόσμο, αλλά για να σταθούμε μέσα του χωρίς να χαθούμε. «Κύριε, ελέησόν με» — όχι σαν κραυγή ενοχής, αλλά σαν επιστροφή στο φως. Εκεί όπου ο άνθρωπος θυμάται ποιος είναι και γιατί ζει.
Η νήψη δεν ζητά τελειότητα. Ζητά εγρήγορση με αγάπη. Να πέφτεις και να σηκώνεσαι, να σφάλλεις και να επιστρέφεις. Και σε αυτή την επιστροφή, ο άνθρωπος βρίσκει την αληθινή ελευθερία: να μην γίνεται ό,τι τον πλήγωσε, αλλά ό,τι τον ζωοποιεί.