Οι ξεκάθαροι άνθρωποι πληρώνουν κόστος. Χάνουν όσους βολεύονται στο γκρίζο. Ενοχλούν εκείνους που ζουν από τις αναβολές και τα «θα δούμε». Αλλά κερδίζουν κάτι σπάνιο. Καθαρές σχέσεις. Λίγες, αλλά αληθινές. Σχέσεις που δεν κουράζουν, δεν μπερδεύουν, δεν στραγγίζουν.
Η καθαρότητα δεν είναι αγένεια. Είναι σεβασμός. Είναι το να μην κρατάς κανέναν σε αναμονή επειδή φοβάσαι να πεις την αλήθεια σου. Είναι το να μην υπόσχεσαι όσα δεν μπορείς να στηρίξεις. Είναι το να ξέρεις πως κάθε σου στάση αφήνει αποτύπωμα.
Αν κάτι αξίζει να αναζητάς στη ζωή και στις σχέσεις, δεν είναι η ένταση. Είναι η καθαρότητα. Γιατί μόνο οι ξεκάθαροι άνθρωποι μπορούν να σταθούν χωρίς σκιές. Και μόνο μαζί τους μπορείς να περπατήσεις χωρίς να κοιτάς συνεχώς πίσω σου.
Δεν ήμουν ποτέ από αυτούς που διαλέγουν πρώτους.
Ούτε από αυτούς που καμαρώνουν δίπλα τους.
Ήμουν αυτός που κοιτούσαν λίγο παραπάνω… για να αποφασίσουν αν αξίζει να με κοιτάξουν καθόλου.
Έμαθα νωρίς ότι στην κοινωνία δεν μετράει ποιος είσαι, αλλά πώς φαίνεσαι.
Ότι αν δεν είσαι όμορφος με τα μέτρα τους, αν δεν είσαι «εύκολος», «ευχάριστος», «φωτογενής», τότε γίνεσαι βάρος. Κάτι που το κρύβουν. Κάτι που ντρέπονται να έχουν δίπλα τους.
Με είδα να με αποφεύγουν.
Όχι γιατί ήμουν κακός.
Αλλά γιατί δεν ήμουν βιτρίνα.
Τους είδα να τρέχουν πίσω από πρότυπα, πίσω από πρόσωπα άδεια αλλά καλοφτιαγμένα. Να γελάνε δυνατά μαζί τους, να ανεβάζουν φωτογραφίες, να καμαρώνουν. Και σε μένα; Σιωπή. Απόσταση. Μισό βλέμμα. Μισή παρουσία. Σαν να μην έπρεπε να φαίνομαι πολύ.
Και πόνεσα.
Όχι γιατί δεν με διάλεξαν.
Αλλά γιατί κατάλαβα πόσο φτωχή είναι μια κοινωνία που διαλέγει ανθρώπους με βάση το περιτύλιγμα.
Με έμαθαν να ντρέπομαι για την ύπαρξή μου.
Να μικραίνω.
Να μη ζητάω χώρο.
Να πιστεύω ότι αξίζω λιγότερο.
Αλλά όχι πια.
Γιατί αν κάτι έμαθα μέσα στην απομόνωση, είναι ότι όποιος με απέρριψε για την εμφάνισή μου, δεν θα άντεχε ποτέ το βάθος μου.
Και όποιος ντρέπεται να σταθεί δίπλα μου, δεν αξίζει να σταθεί μέσα μου.
Δεν είμαι όμορφος για τα πρότυπά τους.
Είμαι όμως αληθινός.
Και αυτό τρομάζει περισσότερο από κάθε ασχήμια.
Δεν είμαι εδώ για να με θυμούνται μόνο στις δύσκολες ώρες.
Δεν είμαι άνθρωπος ανάγκης, ούτε λύση ανάγκης.
Κουράστηκα να με κρατούν κοντά όταν η ζωή τους πονάει και να με ξεχνούν μόλις όλα πάνε καλά. Κουράστηκα να είμαι χρήσιμος στη θλίψη τους και αόρατος στη χαρά τους.
Όποιος με πλησιάζει μόνο όταν καταρρέει και φεύγει όταν στέκεται όρθιος, δεν με θέλει — με χρησιμοποιεί. Και εγώ δεν είμαι εργαλείο για να με αφήνουν στην άκρη όταν τελειώσει η δουλειά.
Θέλω ανθρώπους που να μένουν.
Όχι μόνο στα σκοτάδια, αλλά και στο φως.
Όχι μόνο όταν πονάω ή πονάνε, αλλά και όταν η ζωή προχωρά και χαμογελά.
Από εδώ και πέρα, θα κρατώ κοντά μου μόνο όσους δεν με ξεχνούν όταν η ζωή τους πάει μια χαρά. Γιατί η παρουσία δεν αποδεικνύεται στην ανάγκη — αποδεικνύεται στη συνέχεια.
Timos .. υπέροχα…
Και σωστά υπάρχει και ο πόνος…
Όμως σε μια βαθιά άρρωστη σχιζοφενη κοινωνία ..
Χαοτική θα έλεγα ..
Όχι προς τις προσωπικότητες…
Και χαρακτήρες…
Που ναι μεν από την μια πλευρά υπάρχει σχηζοφρένια και χάος λόγο έλλειψης της ταυτότητας μας…
Αξιών…
Ήθους ..
Ελληνισμού ..
Που καϊκαν…
Και χειραγογογικαν…
Στην εκπέσουσα ροπή του ανθρώπου…
Πόσο μαλιστα από τα πρώτα χρόνια του…
Των γενεών
ΜΑς…
Και δεν καλλιεργούνται από 1980 και μετά…
Μηδενίζοντας αυτά ..
Και εισβάλλοντας ο εχθρός…
Με όλα τα μέσα ..
Πολιτικά…
Ιδεολογικά…
Μόδες ..
Τάσεις ..
Και χίλια όλα όπλα του…
Πολεμοντά μας από παντού…
Στην υπό κατυχηση του σβήνοντας όλα τα φίλτρα των ελληνορθόδοξων ιδεών…
Λογικό να συναντάς απομώνωση…
Δεν σε καταλαβαίνω .. λένε…
Στην αρρώστια του κάθε ενός που λανθασμένα ψάχνει ακόμη στα σκουπίδια του διαβόλου ..
Με τα παραμυθένια γούστα ..
Στα Εγώ ανθρωποκεντρικά ..
Σώμα ..
Χόμπι…
Ρούχα ..
Εκδρομές…
Γούστα ..
Νομίζοντας θα γεμίσει το κενό του ..
Στο πνεύμα…το άπειρο…
Κοινωνική συνοχή δεν υπάρχει πλέον…
Η διαστρέβλωση των προσωπικοτήτων …
Δύχως .επιστροφη…
Μόνο λίγοι…
Και φτου από την αρχή ..
Συνεχίζεται προς την τελική σκλαβιά…
Γεμάτοι πάθοι ..
Κοινογιγιού εντονων παθών…
Και ψευτο γουστων…
Νομίζοντας ότι είναι στο χαρακτήρα…
Ενώ είναι ένα πλασμένο ον…
Από το αντίχριστο σύστημα..
Για το αντίχριστο σύστημα…
Δούλος των παγίδων…
Και τις ξεροκέφαλος των παθών και του έγου…
Για πιο υποταγμένο στο αντίχριστο σύστημα…
Που έρχεται στις μέρες μας ..
Και κληνει την τανάλια…
Της απόλυτης υποδούλωσης…
Δύχως κανένα εφόδιο αληθηνης προσωπικότητας…
Και Ελληνορθόδοξων παραδόσεων και αξιών
..
Όλα στο βομό…
Των ψευδοιδωνών μας…
Αγάπη διεστραμμένη στο συμφέρον…
Έρωτας δαιμονικός…
κι εσυ κωστη αδερφε τελια παντα γραφεις απ καρδιας υπεροχα δυνατα κειμενα με την αληθεια της καρδιας σου !!!!!!!!!!!!!!!!!!