Μια πράξη αυτοθυσίας και συνάμα εξαιρετική σημειώθηκε από μαθητές Λυκείου της Νέας Μάκρης όταν κατά την διάρκεια της βόλτας τους στην περιοχή που βρίσκεται ο Ιερός Ναός Αγ. Κωνσταντίνου και Ελένης άκουσαν φωνές από μια γυναίκα που καλούσε βοήθεια.
Εκείνη την ώρα ένα σπίτι είχε παραδοθεί στις φλόγες, με δύο ηλικιωμένους να βρίσκονται μέσα σε αυτό. Τα παιδιά χωρίς να χάσουν χρόνο και να το σκεφτούν ιδιαίτερα όρμησαν στις φλόγες για να σώσουν τους δύο ανθρώπους και τα κατάφεραν.
Το μήνυμα του Διευθυντή του σχολείου
Σε μήνυμά τους, ο διευθυντής του ΓΕΛ Μαραθώνα Περικλής Καλατζής και ο σύλλογος Καθηγητών, εκφράζουν τον θαυμασμό και την υπερηφάνειά τους για τους μαθητές:
«Τη νεολαία σήμερα την χαρακτηρίζει η βία, η αδιαφορία για το τι γίνεται γύρω τους, δεν έχουνε αρχές, δεν νοιάζονται για τον συνάνθρωπο, λύνουν τις διαφορές τους με γροθιές και κλωτσιές, κλέβουν, …».
Αυτά δεν ακούμε σήμερα για τους εφήβους και τους νέους μας; Δε μαθαίνουμε για μαχαιρώματα και φόνους και συμμορίες ανηλίκων σε όλη την επικράτεια; Δεν μας απασχολεί όλο και περισσότερο η παραβατικότητα των ανηλίκων;
Στην περιοχή μας όμως, έχουμε κάποια παιδιά διαμάντια, κάποια που ξεχωρίζουν, που αποδεικνύουν ότι οι μαύρες ειδήσεις δεν αφορούν όλα τα νέα παιδιά, όπως αφήνει να διαφανεί η ειδησεογραφία. Θέλουμε, λοιπόν, ο Διευθυντής και ο Σύλλογος Καθηγητών του ΓΕΛ Μαραθώνα να γνωστοποιήσουμε την ηρωική πράξη μαθητών του σχολείου μας, οι οποίοι έσωσαν έναν ηλικιωμένο και κατάκοιτο άνθρωπο από τη φωτιά που ξέσπασε στο σπίτι του.
Συγκεκριμένα, το Σάββατο, 10-01-2026, η παρέα των Σπ. Τσινάβου, Γ. Παπαδόπουλου, Β.Γκιάλπη, Γ.Δρούγκα-Καλαμάρα και Ορ. Αυλωνίτη, που βρισκόταν στη Ν.Μάκρη, στην περιοχή κάτω απο τον Αγ. Κωνσταντίνο, έτοιμοι να πάνε να διασκεδάσουν, άκουσε μία γυναίκα, αλλοδαπή προφανώς, να φωνάζει αγγλικά “help!” από τον δεύτερο όροφο παρακείμενης οικίας, όπου η κουζίνα είχε πιάσει φωτιά και οι φλόγες έβγαιναν ήδη από το παράθυρο. Το ζεύγος των ηλικιωμένων ενοίκων, γυναίκα στα ενενήντα της και ο κατάκοιτος και με άνοια σύζυγος, αδυνατούσαν να αντιδράσουν από μόνοι τους.
«Ο κόσμος κοιτούσε παγωμένος, τα παιδιά δεν δίστασαν»
Οι άνθρωποι που συγκεντρώθηκαν κάτω από το σπίτι κοιτούσαν παγωμένοι, αλλά τα παιδιά δεν δίστασαν, μπήκαν μέσα με γενναιότητα, έφτασαν μέχρι τον δεύτερο όροφο και ο Σ. Τσινάβος πήρε αγκαλιά τον ανήμπορο άνθρωπο και βοηθούμενος από τον Γ.Παπαδόπουλο, τον έβγαλαν έξω ασφαλή, κουβαλώντας τον στα χέρια.
Μετά έφυγαν διακριτικά από τον τόπο του γεγονότος και αν άλλοι, παρόντες στο συμβάν δεν ενημέρωναν για αυτό, ο ηρωισμός τους θα έμενε κρυμμένος στην αγνή ταπεινοφροσύνη τους.
Είμαστε συγκινημένοι και ευγνώμονες που αυτή η νεολαία υπάρχει εδώ. Που δεν αδιαφόρησε για τον συνάνθρωπο, που τρέξανε με αυτοθυσία μέσα στους καπνούς να σώσουν μια ζωή που κινδύνευε αντί να πάνε να διασκεδάσουν, που δεν προσπέρασαν το τι γινόταν γύρω τους, ενεργώντας ως άνθρωποι με αγάπη και σεβασμό στην αξία της ζωής με κίνδυνο της δικής τους.
Είμαστε περήφανοι για αυτά τα παιδιά, ευχαριστούμε τους γονείς που τα μεγάλωσαν έτσι και θα επιθυμούσαμε το πρότυπό τους να βρει και άλλους μιμητές, όχι αναγκαστικά σε πεδία επικίνδυνα αλλά όπου η ανθρώπινη δραστηριότητα θέλει ήθος και αξίες που αφήνουν γερά το αποτύπωμά τους.
Κάλεσμα αφύπνισης — για τον άνθρωπο σήμερα
Ξύπνα, άνθρωπε.
Δεν σε σκοτώνουν οι δυσκολίες.
Σε σκοτώνει η αδιαφορία.
Τα προβλήματα δεν μεγάλωσαν μονον επειδή ο κόσμος έγινε πιο σκληρός.
Μεγάλωσαν επειδή απομακρυνθήκαμε ο ένας απ’ τον άλλον.
Όταν νοιάζεται ο ένας για τον άλλον,
τα βάρη μοιράζονται
και μικραίνουν.
Όταν ο καθένας κλείνεται στον εαυτό του,
τα μικρά προβλήματα γίνονται τέρατα
και ο άνθρωπος γονατίζει μόνος.
Δεν είμαστε πλασμένοι για μοναξιά.
Είμαστε πλασμένοι για σχέση.
Όλοι παιδιά του ίδιου Θεού είμαστε.
Κι όμως, φερθήκαμε σαν ξένοι,
σαν αριθμοί,
σαν αντικείμενα.
Κάναμε τη ζωή επίδειξη
και ξεχάσαμε την ουσία.
Κοιτάμε οθόνες
και δεν κοιτάμε μάτια.
Μα το Ευαγγέλιο φωνάζει ακόμα:
όπου υπάρχει αγάπη,
εκεί υπάρχει ζωή.
Η αλήθεια που πονά:
Δεν θα σωθούμε μόνοι.
Ή θα σωθούμε μαζί,
ή θα χαθούμε χώρια.
Νοιάξου.
Άνοιξε χώρο για τον άλλον.
Γίνε αδελφός.
Κι εκεί που όλα φαίνονται χαμένα,
θα δεις τα τέρατα να μικραίνουν
και τον άνθρωπο να ξανασηκώνεται.
Όταν βλέπεις κάποιον να υποφέρει, μην μένεις μόνο στη λύπη σου. Πλησίασε, βοήθησε, στήριξέ τον με όση δύναμη έχεις. Η αληθινή καλοσύνη δεν έχει όρια ούτε προκαταλήψεις. Φρόντισε τον άλλον σαν να ήταν δικός σου άνθρωπος, και η ψυχή σου θα γεμίσει φως.»
«Όταν βλέπεις αδικία, μίλα την αλήθεια με καρδιά και ευγένεια. Στήριξε όσους υποφέρουν, φρόντισε με αγάπη και σταθερότητα. Ακόμα και μια μικρή πράξη καλοσύνης ή μια λέξη αλήθειας μπορεί να ανάψει φλόγα που φωτίζει ψυχές.»
«Μη φοβάσαι να ζεις με καρδιά καθαρή, ακόμα κι αν γύρω όλοι κοιτούν μόνο την επιφάνεια. Όταν βλέπεις αδικία ή υποκρισία, μίλα την αλήθεια με ευγένεια και σταθερότητα. Στήριξε με αγάπη όσους υποφέρουν, φρόντισε με συνέπεια και δες κάθε μικρή πράξη καλοσύνης σαν φλόγα που φωτίζει ψυχές. Η αληθινή δύναμη δεν κρύβεται στο φαίνεσθαι, αλλά στη ζεστασιά και τη φροντίδα που αφήνεις πίσω σου.»
ηρωες !!!!!!!!!!!!!!!
ΣΥΓΧΑΡΗΤΉΡΙΑ ΔΕΝ ΈΧΩ ΛΌΓΙΑ .
ΧΑΊΡΟΜΑΙ ΠΟΛΎ .
Φυσικά και υπάρχει ΕΛΠΊΔΑ.
Εκεί έξω υπάρχουν ΠΑΙΔΙΆ ΔΙΑΜΆΝΤΙΑ.
ΓΙ’ΑΥΤΌ Η ΕΛΛΆΔΑ ΠΟΤΈ ΔΕΝ ΠΕΘΑΊΝΕΙ.
ΆΛΛΩΣΤΕ ΠΆΝΤΑ ΌΙ ΛΊΓΟΙ ΚΆΝΟΥΝ ΤΗΝ ΔΙΆΦΟΡΑ.
ΧΊΛΙΑ ΜΠΡΆΒΟ ΠΑΙΔΙΆ.
ΝΑ ΣΑΣ ΧΑΊΡΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΟΝΕΊΣ ΣΑΣ.
Συγχαρητήρια στους μαθητές και στους γονείς τους! Ευχαριστίες για την χαρά που μας έδωσαν. .Ευχές – προσευχές να εξακολουθήσουν την πορεία αυτή σ’ όλη την ζωή τους. ΄Εκαναν πράξη το “άμες δε γ’ εσόμεθα πολλώ κάρονες, δηλαδή ” θα γίνουν τα παιδιά σας πολύ καλύτερά σας”. .Ευγε
Μας έδωσαν ελπίδα, Αικατερίνη…
Ειλικρινα συγκινηθηκα.
Συγχαρητηρια στα ελληνοπουλα κ !αι στους γονεις τους
Κι εγώ… έκλαψα όταν το διάβαζα και όταν το ετοίμαζα για ανάρτηση…
Να είναι ευλογημένα…