Οι τελευταίες εκλογές. Η αντίσταση στο θηρίο, όπως σε όλες τις δικτατορίες, θα έχει πολύ υψηλό κόστος.

Η απειλή του Ντόναλντ Τραμπ να ακυρώσει τις ενδιάμεσες εκλογές δεν είναι προσποίηση. Προσπάθησε να ανατρέψει τα αποτελέσματα των εκλογών του 2020 και δήλωσε ότι δεν θα αποδεχόταν το αποτέλεσμα των εκλογών του 2024 σε περίπτωση που έχανε. Στοχάζεται για το αν θα αψηφήσει το Σύνταγμα για να υπηρετήσει μια τρίτη θητεία. Είναι αποφασισμένος να διατηρήσει τον απόλυτο έλεγχο — υποστηριζόμενο από μια δουλοπρεπή Ρεπουμπλικανική πλειοψηφία — στο Κογκρέσο. Φοβάται , αν χάσει τον έλεγχο του Κογκρέσου, την παραπομπή . Φοβάται εμπόδια στην ταχεία αναδιάρθρωση της Αμερικής ως αυταρχικού κράτους. Φοβάται ότι θα χάσει τα μνημεία που χτίζει για τον εαυτό του — το όνομά του γραμμένο σε ομοσπονδιακά κτίρια, συμπεριλαμβανομένου του Κέντρου Κένεντι, την κατάργηση της ελεύθερης εισόδου στα Εθνικά Πάρκα την Ημέρα του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ Τζούνιορ και την αντικατάστασή της με τα δικά του γενέθλια, την κατάληψη της Γροιλανδίας και, ποιος ξέρει, ίσως τον Καναδά , την ικανότητά του να πολιορκεί πόλεις, όπως η Μινεάπολη, και να αρπάζει τους νόμιμους κατοίκους από τους δρόμους.

Οι δικτάτορες αγαπούν τις εκλογές αρκεί να είναι στημένες. Οι δικτατορίες που κάλυψα στη Λατινική Αμερική, τη Μέση Ανατολή, την Αφρική και τα Βαλκάνια διοργάνωσαν εξαιρετικά χορογραφημένα εκλογικά θεάματα. Αυτά τα θεάματα ήταν ένα κυνικό σκηνικό του οποίου το αποτέλεσμα ήταν προκαθορισμένο. Χρησιμοποιήθηκαν για να νομιμοποιήσουν τον σιδερένιο έλεγχο πάνω σε έναν αιχμάλωτο πληθυσμό, να συγκαλύψουν τον πλουτισμό του δικτάτορα, της οικογένειάς του και του στενού κύκλου του, να ποινικοποιήσουν κάθε διαφωνία και να απαγορεύσουν τα πολιτικά κόμματα της αντιπολίτευσης στο όνομα «της βούλησης του λαού».

Όταν ο Σαντάμ Χουσεΐν διεξήγαγε προεδρικό δημοψήφισμα τον Οκτώβριο του 1995, η μόνη ερώτηση στο ψηφοδέλτιο ήταν «Εγκρίνετε τον Πρόεδρο Σαντάμ Χουσεΐν να είναι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας;» Οι ψηφοφόροι ψήφισαν «ναι» ή «όχι». Τα επίσημα αποτελέσματα έδειξαν ότι ο Χουσεΐν κέρδισε το 99,96% επί συνόλου περίπου 8,4 εκατομμυρίων ψήφων. Η συμμετοχή αναφέρθηκε στο 99,47%. Ο ομόλογός του στην Αίγυπτο, ο πρώην στρατηγός Χόσνι Μουμπάρακ, το 2005 επανεξελέγη για πέμπτη συνεχόμενη εξαετή θητεία με μια πιο μετριοπαθή θητεία 88,6% των ψήφων. Η όχι και τόσο ευλαβική μου κάλυψη των εκλογών που διεξήχθησαν στη Συρία το 1991, όπου υπήρχε μόνο ένας υποψήφιος στο ψηφοδέλτιο, ο Πρόεδρος Χαφέζ αλ-Άσαντ, ο οποίος φέρεται να έλαβε το 99,9% των ψήφων, οδήγησε στην απαγόρευση εισόδου μου στη χώρα.

Αυτά τα θεάματα είναι το πρότυπο, περιμένω, για ό,τι ακολουθήσει, εκτός αν ο Τραμπ πραγματοποιήσει την πιο βαθιά του επιθυμία, η οποία είναι να μιμηθεί τον πρίγκιπα διάδοχο Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν της Σαουδικής Αραβίας – του οποίου η ασφάλεια δολοφόνησε τον συνάδελφό μου και φίλο Τζαμάλ Κασόγκι το 2018 στο προξενείο της Σαουδικής Αραβίας στην Κωνσταντινούπολη – και να μην διεξαχθούν καθόλου εκλογές.

Ο υποψήφιος πρόεδρος εφ’ όρου ζωής Τραμπ σκέφτεται την ιδέα της ακύρωσης των ενδιάμεσων εκλογών του 2026, λέγοντας στο Reuters ότι «αν το καλοσκεφτείς, δεν θα έπρεπε καν να κάνουμε εκλογές». Όταν ο πρόεδρος Βολοντίμιρ Ζελένσκι ενημέρωσε τον Τραμπ ότι οι εκλογές στην Ουκρανία δεν διεξήχθησαν λόγω του πολέμου, ο Τραμπ ξεχείλισε : «Εννοείς λοιπόν ότι αν τύχει να βρισκόμαστε σε πόλεμο με κάποιον, δεν θα γίνουν άλλες εκλογές; Α, αυτό είναι καλό».

Ο Τραμπ δήλωσε στους New York Times ότι μετανιώνει που δεν έδωσε εντολή στην Εθνοφρουρά να κατάσχει τα μηχανήματα ψηφοφορίας μετά τις εκλογές του 2020. Θέλει να καταργήσει την ψηφοφορία μέσω ταχυδρομείου, μαζί με τα μηχανήματα ψηφοφορίας και τους καταλόγους, που επιτρέπουν στις εκλογικές επιτροπές να δημοσιεύουν τα αποτελέσματα τη νύχτα των εκλογών. Καλύτερα να επιβραδύνει τη διαδικασία και, όπως η πολιτική μηχανή του Σικάγο υπό τον δήμαρχο Ρίτσαρντ Τζ. Ντέιλι, να γεμίζει τα κουτιά με ψηφοδέλτια μετά το κλείσιμο των εκλογών για να εξασφαλίσει τη νίκη.

Η κυβέρνηση Τραμπ απαγορεύει τις εκλογικές διαδικασίες στα κέντρα πολιτογράφησης. Επιβάλλει περιοριστικούς νόμους για την ταυτότητα των ψηφοφόρων σε εθνικό επίπεδο. Μειώνει τις ώρες που οι ομοσπονδιακοί υπάλληλοι έχουν την άδεια εργασίας και ψηφίζουν. Στο Τέξας, ο νέος χάρτης ανακατανομής των περιφερειών στερεί κατάφωρα το δικαίωμα ψήφου από τους μαύρους και Λατίνους ψηφοφόρους, μια κίνηση που επικυρώθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο. Αναμένεται να εξαλείψει πέντε έδρες των Δημοκρατικών στο Κογκρέσο .

Οι γεμάτες χρήματα εκλογές μας, σε συνδυασμό με την επιθετική γενοκτονία, σημαίνουν ότι λίγες κούρσες για το Κογκρέσο είναι ανταγωνιστικές. Η πρόσφατη ανακατανομή περιφερειών έχει, μέχρι στιγμής, σχεδόν εγγυηθεί στους Ρεπουμπλικάνους άλλες εννέα έδρες στο Τέξας, το Μιζούρι, τη Βόρεια Καρολίνα και το Οχάιο και έξι για τους Δημοκρατικούς, πέντε στην Καλιφόρνια και μία στη Γιούτα. Οι Ρεπουμπλικάνοι σκοπεύουν να πραγματοποιήσουν περισσότερες ανακατανομές περιφερειών στη Φλόριντα και οι Δημοκρατικοί σχεδιάζουν μια πρωτοβουλία για την ανακατανομή περιφερειών στη Βιρτζίνια. Εάν το Ανώτατο Δικαστήριο συνεχίσει να καταστρέφει τον Νόμο για το Δικαίωμα Ψήφου, τότε η ανακατανομή των περιφερειών των Ρεπουμπλικανών θα εκραγεί, πιθανώς εδραιώνοντας μια νίκη των Ρεπουμπλικανών, είτε το θέλει η πλειοψηφία των ψηφοφόρων είτε όχι. Κανείς δεν μπορεί να αποκαλέσει την ανακατανομή δημοκρατική.

Η απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου στην υπόθεση Citizens United μας στέρησε κάθε πραγματική συμμετοχή στις εκλογές. Οι Citizens United επέτρεψαν απεριόριστα χρήματα από εταιρείες και πλούσιους ιδιώτες για να νοθεύσουν την εκλογική διαδικασία στο όνομα της προστασίας του λόγου βάσει της Πρώτης Τροπολογίας. Αποφάνθηκε ότι η βαριά χρηματοδοτούμενη και οργανωμένη άσκηση πίεσης από μεγάλες εταιρείες αποτελεί εφαρμογή του δικαιώματος του λαού να υποβάλει αίτηση στην κυβέρνησή του.

Τα πιο βασικά μας δικαιώματα, συμπεριλαμβανομένης της ελευθερίας από την ολοκληρωτική κυβερνητική παρακολούθηση, έχουν σταθερά ανακληθεί από δικαστικά και νομοθετικά διατάγματα.

Η «συναίνεση των κυβερνωμένων» είναι ένα σκληρό αστείο.

Υπάρχουν λίγες ουσιαστικές διαφορές μεταξύ των Δημοκρατικών και των Ρεπουμπλικανών. Υπάρχουν για να παρέχουν την ψευδαίσθηση της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Οι Δημοκρατικοί και οι φιλελεύθεροι απολογητές τους υιοθετούν ανεκτικές θέσεις σε ζητήματα που αφορούν τη φυλή, τη θρησκεία, τη μετανάστευση, τα δικαιώματα των γυναικών και τη σεξουαλική ταυτότητα, και προσποιούνται ότι πρόκειται για πολιτική. Η δεξιά πτέρυγα χρησιμοποιεί όσους βρίσκονται στο περιθώριο της κοινωνίας – ειδικά τους μετανάστες και την φανταστική «ριζοσπαστική αριστερά» – ως αποδιοπομπαίους τράγους. Αλλά σε όλα τα σημαντικά ζητήματα – πόλεμο, εμπορικές συμφωνίες, λιτότητα, στρατιωτικοποιημένη αστυνομία, το απέραντο σωφρονιστικό κράτος και αποβιομηχάνιση – βρίσκονται σε πλήρη συμφωνία.

«Δεν μπορεί κανείς να υποδείξει κανέναν εθνικό θεσμό που μπορεί με ακρίβεια να χαρακτηριστεί ως δημοκρατικός», σημείωσε ο πολιτικός φιλόσοφος Sheldon Wolin στο βιβλίο του « Democracy Incorporated », «σίγουρα όχι στις εξαιρετικά διαχειριζόμενες, κορεσμένες από χρήματα εκλογές, στο γεμάτο λόμπι Κογκρέσο, στην αυτοκρατορική προεδρία, στο ταξικά προκατειλημμένο δικαστικό και ποινικό σύστημα ή, λιγότερο απ’ όλα, στα μέσα ενημέρωσης».

Ο Βόλιν αποκάλεσε το σύστημα διακυβέρνησής μας «ανεστραμμένο ολοκληρωτισμό». Αποδίδει εξωτερική υποταγή στην πρόσοψη της εκλογικής πολιτικής, στο Σύνταγμα, στις πολιτικές ελευθερίες, στην ελευθερία του Τύπου, στην ανεξαρτησία της δικαστικής εξουσίας και στην εικονογραφία, τις παραδόσεις και τη γλώσσα του αμερικανικού πατριωτισμού, ενώ παράλληλα επιτρέπει στις εταιρείες και τους ολιγάρχες να καταλάβουν αποτελεσματικά όλους τους μηχανισμούς εξουσίας για να καταστήσουν τον πολίτη ανίκανο.

Το κενό του πολιτικού τοπίου υπό τον «αντεστραμμένο ολοκληρωτισμό» οδήγησε στην ένωση της πολιτικής με την ψυχαγωγία. Ενθάρρυνε ένα αδιάκοπο πολιτικό μπουρλέσκ, μια πολιτική χωρίς πολιτική. Το θέμα της αυτοκρατορίας, μαζί με την ανεξέλεγκτη εταιρική εξουσία, τον ατελείωτο πόλεμο, τη φτώχεια και την κοινωνική ανισότητα, έγιναν ταμπού.

Αυτά τα πολιτικά θεάματα δημιουργούν κατασκευασμένες πολιτικές προσωπικότητες, την πλασματική περσόνα του Τραμπ, ένα προϊόν του «Μαθητευόμενου». Ευδοκιμούν με κενή ρητορική, εξελιγμένες δημόσιες σχέσεις, επιδέξια διαφήμιση, προπαγάνδα και τη συνεχή χρήση ομάδων εστίασης και δημοσκοπήσεων για να επαναφέρουν στους ψηφοφόρους αυτό που θέλουν να ακούσουν. Η άνευ ουσίας, χωρίς προβλήματα και καθοδηγούμενη από διασημότητες προεδρική εκστρατεία της Καμάλα Χάρις ήταν ένα εξαιρετικό παράδειγμα αυτής της πολιτικής τέχνης της performance art.

Η επίθεση κατά της δημοκρατίας, που πραγματοποιήθηκε από τα δύο κυβερνώντα κόμματα, έθεσε το σκηνικό για τον Τραμπ. Αποδυνάμωσαν τους δημοκρατικούς μας θεσμούς, μας στέρησαν τα πιο βασικά μας δικαιώματα και εδραίωσαν τον μηχανισμό του αυταρχικού ελέγχου, συμπεριλαμβανομένης της αυτοκρατορικής προεδρίας. Το μόνο που έπρεπε να κάνει ο Τραμπ ήταν να πατήσει τον διακόπτη.

Η αδιάκριτη αστυνομική βία που είναι γνωστή στις φτωχές αστικές κοινότητες, όπου η στρατιωτικοποιημένη αστυνομία υπηρετεί ως δικαστής, ένορκος και δήμιος, έδωσε προ πολλού στο κράτος την εξουσία να παρενοχλεί και να σκοτώνει «νόμιμα» πολίτες ατιμώρητα. Δημιούργησε τον μεγαλύτερο πληθυσμό φυλακών στον κόσμο. Αυτή η καταπάτηση των πολιτικών ελευθεριών και της δίκαιης διαδικασίας έχει πλέον στραφεί εναντίον μας. Δεν την ξεκίνησε ο Τραμπ. Την επέκτεινε. Το θέμα είναι η τρομοκρατία.

Ο Τραμπ, όπως όλοι οι δικτάτορες, είναι μεθυσμένος από τον μιλιταρισμό. Ζητά την αύξηση του προϋπολογισμού του Πενταγώνου από 1 τρισεκατομμύριο δολάρια σε 1,5 τρισεκατομμύρια δολάρια. Το Κογκρέσο, ψηφίζοντας τον νόμο «One Big Beautiful Act» του Τραμπ, έχει διαθέσει περισσότερα από 170 δισεκατομμύρια δολάρια για την επιβολή των συνόρων και των εσωτερικών δυνάμεων, συμπεριλαμβανομένων 75 δισεκατομμυρίων δολαρίων για την ICE (Διεθνή Υπηρεσία Εσωτερικής Ασφάλειας) τα επόμενα τέσσερα χρόνια. Αυτό το ποσό είναι μεγαλύτερο από τον ετήσιο προϋπολογισμό για όλες τις τοπικές και πολιτειακές υπηρεσίες επιβολής του νόμου μαζί.

«Όταν μια συνταγματικά περιορισμένη κυβέρνηση χρησιμοποιεί όπλα φρικτής καταστροφικής δύναμης, επιδοτεί την ανάπτυξή τους και γίνεται ο μεγαλύτερος έμπορος όπλων στον κόσμο», γράφει ο Wolin, «το Σύνταγμα στρατολογείται για να χρησιμεύσει ως μαθητευόμενος της εξουσίας και όχι ως συνείδησή της».

Συνεχίζει:

Το γεγονός ότι ο πατριώτης πολίτης υποστηρίζει ακλόνητα τον στρατό και τον τεράστιο προϋπολογισμό του σημαίνει ότι οι συντηρητικοί έχουν καταφέρει να πείσουν το κοινό ότι ο στρατός είναι διακριτός από την κυβέρνηση. Έτσι, το πιο ουσιαστικό στοιχείο της κρατικής εξουσίας αφαιρείται από τη δημόσια συζήτηση. Ομοίως, στο νέο του καθεστώς ως αυτοκρατορικού πολίτη, ο πιστός παραμένει περιφρονητικός για τη γραφειοκρατία, αλλά δεν διστάζει να υπακούσει στις οδηγίες που εκδίδονται από το Υπουργείο Εσωτερικής Ασφάλειας, το μεγαλύτερο και πιο παρεμβατικό κυβερνητικό τμήμα στην ιστορία του έθνους. Η ταύτιση με τον μιλιταρισμό και τον πατριωτισμό, μαζί με τις εικόνες της αμερικανικής ισχύος που προβάλλονται από τα μέσα ενημέρωσης, χρησιμεύει στο να κάνει τον κάθε πολίτη να αισθάνεται πιο δυνατός, αντισταθμίζοντας έτσι τα συναισθήματα αδυναμίας που προκαλεί η οικονομία σε ένα καταπονημένο, εξαντλημένο και ανασφαλές εργατικό δυναμικό.

Οι Δημοκρατικοί στις επόμενες εκλογές —αν υπάρξουν— θα προσφέρουν τις λιγότερο χειρότερες εναλλακτικές, ενώ θα κάνουν ελάχιστα ή και τίποτα για να εμποδίσουν την πορεία προς τον αυταρχισμό. Θα παραμείνουν όμηροι των απαιτήσεων των εταιρικών λομπίστες και των ολιγαρχών. Το κόμμα, το οποίο δεν υποστηρίζει τίποτα και δεν αγωνίζεται για τίποτα, θα μπορούσε κάλλιστα να χαρίσει στον Τραμπ μια νίκη στις ενδιάμεσες εκλογές. Αλλά ο Τραμπ δεν θέλει να ρισκάρει.

Ο Τραμπ και οι υπηρέτες του κλείνουν δυναμικά την τελευταία έξοδο που είναι ενσωματωμένη στο σύστημα που αποτρέπει την απόλυτη δικτατορία. Σκοπεύουν να ενορχηστρώσουν τις ψεύτικες εκλογές που είναι γνωστές σε όλες τις δικτατορίες ή να τις καταργήσουν. Δεν αστειεύονται. Αυτό θα είναι το θανάσιμο χτύπημα στο αμερικανικό πείραμα. Δεν θα υπάρξει επιστροφή. Θα γίνουμε αστυνομικό κράτος. Οι ελευθερίες μας, που ήδη δέχονται σφοδρή επίθεση, θα σβήσουν. Σε εκείνο το σημείο, μόνο οι μαζικές κινητοποιήσεις και οι απεργίες θα ματαιώσουν την εδραίωση της δικτατορίας. Και τέτοιες ενέργειες, όπως βλέπουμε στη Μινεάπολη, θα δεχτούν θανατηφόρα κρατική καταστολή.

Η ανατροπή των επόμενων εκλογών θα προσφέρει δύο δύσκολες επιλογές στους πιο ένθερμους αντιπάλους του Τραμπ. Εξορία ή σύλληψη και φυλάκιση στα χέρια των κακοποιών της ICE.

Η αντίσταση στο θηρίο, όπως σε όλες τις δικτατορίες, θα έχει πολύ υψηλό κόστος.