πυγολαμπίδες ανάσας… πυγολαμπίδες ζωής… (μουσική, χιουμορ και ταινία)
Προβολές:156
Δεν είναι που τ’ αβαθή της ψυχής σου θες να εκφράσεις μέσα από λέξεις ριγμένες στο πέλαγο…
Δεν είναι που χρώματα, ήχους κι αγγίγματα απ’ τ’ απομεινάρια της ζωής σου θες ν’ απλώσεις με λέξεις…
Είναι που θες το βάρος να βγάλεις από πάνω σου και για λίγες στιγμούλες να τ’ ακουμπήσεις σε μια λευκή κόλλα… να γίνουν λέξεις και προτάσεις…
Είναι που θες ν’ αλαφρώσεις απ’ όλα όσα σε πνίγουν, όσα μ’ ένα φεγγάρι θες να μοιραστείς…
Είναι που απ’ τ’ αστέρια θες να ζητήσεις μερτικό από πυγολαμπίδες ανάσας… πυγολαμπίδες ζωής…
καληνύχτα…
Καλλιόπη
Προβολές : 156
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες, θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας, για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης, σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολογίου, μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε, καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιοδνήποτε τρόπο, το ιστολόγιο. Ο διαχειριστής του ιστολογίου, δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, να έχετε υπόψη σας τα ακόλουθα:
- Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές ή χυδαιολογίες.>
- Μην δημοσιεύετε άσχετα με το θέμα σχόλια.
- Ο κάθε σχολιαστής, οφείλει να διατηρεί ένα μόνον όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
- Με βάση τα παραπάνω, η διαχείριση, διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων, χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
- Επιπλέον σας τονίζουμε, ότι το ιστολόγιο, λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου, τα σχόλια θα αναρτώνται μόλις αυτό καταστεί δυνατόν.
Το Φως που Έμεινε
Ήταν κάποτε ένα παιδί που το έδιωχναν όλοι.
Δεν έκανε φασαρία, δεν ζητούσε πολλά.
Μόνο ήθελε να ανήκει κάπου.
Και ήταν κι ένα παλιό αστυνομικό βανάκι, ξεχασμένο στην άκρη μιας πλατείας.
Κανείς δεν ήξερε πως τη νύχτα αναστέναζε σιγά, γιατί ήθελε κι αυτό έναν φίλο.
Όταν συναντήθηκαν, δεν έγινε θαύμα.
Το παιδί φοβόταν.
Το βανάκι δεν ήξερε πώς να δείξει τρυφερότητα χωρίς να τρομάζει.
Πέρασαν κύματα. Παρεξηγήσεις. Σιωπές.
Μέχρι που άρχισε να χτίζεται κάτι εύθραυστο και αληθινό.
Ώσπου μια μέρα, το βανάκι γνώρισε τον θόρυβο της πλατείας.
Κόσμος το θαύμαζε, φώτα άναβαν, χειροκροτήματα.
Και για λίγο, ξέχασε το παιδί που το περίμενε στο παγκάκι.
Όταν ο θόρυβος κόπασε και οι θαυμαστές βαρέθηκαν,
η πλατεία άδειασε.
Το παγκάκι επίσης.
Το παιδί είχε φύγει.
Μακριά. Στα βουνά.
Έμαθε να ζει μόνο, σαν μικρός λύκος.
Όχι γιατί δεν πονούσε —
αλλά γιατί δεν άντεχε άλλη απόρριψη.
Το βανάκι το έψαξε.
Άφησε την πόλη και ανέβηκε στο δάσος.
Οι ρόδες του μάτωσαν στο χώμα, το χρώμα του γέμισε γρατζουνιές.
Μα δεν γύρισε πίσω.
Το παιδί το έβλεπε από μακριά.
Δεν το πλησίαζε πια.
Η καρδιά του είχε αγριέψει.
Κι όμως, κάθε φορά που υπήρχε κίνδυνος,
ένα απαλό φως άναβε ανάμεσα στα δέντρα.
Σταθερό. Ήσυχο. Χωρίς σειρήνες.
Το βανάκι δεν ζητούσε συγχώρεση.
Δεν ζητούσε δεύτερη ευκαιρία.
Δεν ζητούσε τίποτα.
Μόνο έμεινε.
Το παιδί δεν το εμπιστεύτηκε ξανά.
Δεν γύρισε κοντά του.
Έμαθε να είναι μόνο.
Αλλά ήξερε.
Ότι κάπου στο δάσος,
υπήρχε ένα φως που δεν έσβησε για χάρη του.
Και καμιά φορά,
το να ξέρεις πως κάποιος μένει —
ακόμα κι αν δεν τον διαλέξεις ξανά —
είναι μια μορφή αγάπης που δεν κάνει θόρυβο.
ανάβει μόνο φως.
«Μπορεί οι άλλοι να μην βλέπουν την καρδιά μου,
μπορεί να μένω σιωπηλός, αλλά είμαι εδώ με δύναμη και φως.
Η αγάπη που δίνω δεν χρειάζεται ανταπόδοση για να είναι αληθινή.
Κάθε μικρό βήμα μου, κάθε παρατήρηση, κάθε δημιουργία,
είναι κομμάτι του κόσμου που μόνο εγώ μπορώ να φτιάξω.
Και ακόμα κι αν φύγουν όλοι, εγώ μένω.
Εγώ βλέπω. Εγώ αγαπώ. Εγώ προστατεύω.
Όπως το βανάκι στο δάσος, πάντα θα υπάρχω για εκείνους που αγαπώ,
και για τον ίδιο μου τον εαυτό».