Τι είναι το διαζύγιο;
Προβολές:358
Το διαζύγιο δεν είναι το τέλος της αγάπης.
Είναι το τέλος μιας μορφής της.
Και αν αντέξεις να περάσεις μέσα από τη φωτιά χωρίς να σκληρύνεις, τότε ίσως, κάποτε, να αγαπήσεις ξανά όχι για να σωθείς, αλλά γιατί έμαθες πια ότι η αγάπη δεν είναι κατοχή.
Είναι χάρη.
Αν είχα τη δύναμη ν’ αλλάξω την Παιδεία της Πατρίδας μας, θα πέταγα όλα τα άχρηστα που μαθαίνουν στα παιδιά οι πολιτικοί και θα επέβαλα ΠΑΙΔΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΓΝΩΘΙ Σ’ ΕΑΥΤΟΝ…
Ραντεβού στα τυφλά είναι όλοι σχεδόν οι γάμοι…
Δυο άνθρωποι που δεν γνωρίζουν ούτε καν τον εαυτό τους, συναντιούνται και φτιάχνουν οικογένεια, χωρίς να πατάξουν ούτε καν το ΕΓΩ ΤΟΥΣ…
Γι αυτό χωρίζουν όταν περάσει η γλύκα του έρωτα…
Καλλιόπη
Behind the Mask
Τι είναι το διαζύγιο;
Μη βιαστείς να απαντήσεις.
Δεν είναι χαρτιά, ούτε αποφάσεις δικαστηρίων, ούτε η στιγμή που δυο άνθρωποι λένε «τέλος». E;
Το διαζύγιο είναι ο ήχος μιας υπόσχεσης που σπάει αργά, σχεδόν αθόρυβα, μέχρι που μια μέρα συνειδητοποιείς ότι το σπίτι που λεγόταν «εμείς» δεν υπάρχει πια.
Όχι επειδή έπεσε ξαφνικά, αλλά επειδή έπαψε να κατοικείται από την ίδια πίστη. Και τότε ο άνθρωπος στέκεται μπροστά στα ερείπια όχι σαν αθώος, ούτε σαν ένοχος αλλά σαν επιζών.
Γιατί αυτό είναι το πρώτο ψέμα που πρέπει να πέσει: ότι ο χωρισμός είναι μια απλή νέα αρχή.
Δεν είναι.
Είναι ακρωτηριασμός.
Είναι να ξυπνάς και να ψάχνεις μηχανικά το σώμα που δεν είναι πια δίπλα σου. Είναι να μπαίνεις σε ένα δωμάτιο και να μην ξέρεις αν αυτό που σε πονά είναι η απουσία ή η μνήμη.
Δεν ξεκινάς από το μηδέν. Συνεχίζεις κουβαλώντας όλο το βάρος εκείνου που κάποτε πίστεψες πως θα κρατήσει για πάντα.
Και τότε έρχεται η ντροπή. Όχι η κοινωνική αλλά η υπαρξιακή. Εκείνη που σε κάνει να σκέφτεσαι ότι απέτυχες σε κάτι ιερό. Ότι πρόδωσες μια υπόσχεση που δόθηκε με δάκρυα και ελπίδα.
Ο άνθρωπος μετά τον χωρισμό δεν θρηνεί μόνο τον άλλον, θρηνεί τον εαυτό του όπως ήταν όταν αγαπούσε. Θρηνεί την εκδοχή του εαυτού του που πίστευε ότι η αγάπη αρκεί.
Και όμως, η αλήθεια είναι πιο σκληρή.
Η αγάπη δεν σώζει πάντα.
Δεν είναι ασπίδα απέναντι στον εγωισμό, στον φόβο, στην κόπωση, στις σιωπές που συσσωρεύονται μέχρι να γίνουν τείχος.
Δυο άνθρωποι μπορούν να αγαπιούνται και ταυτόχρονα να πληγώνουν ο ένας τον άλλον μέχρι να μην αναγνωρίζονται πια.
Το διαζύγιο είναι συχνά η στιγμή που το «μαζί» γίνεται αβάσταχτο.
Κάπου εκεί γεννιέται ο θυμός.
Η ανάγκη να βρεθεί φταίχτης.
Να υπάρξει δικαίωση.
Να ειπωθεί «εγώ είχα δίκιο».
Μα αυτή είναι η πιο ύπουλη παγίδα. Γιατί όσο κρατάς το δίκιο σου σαν όπλο, μένεις δεμένος με εκείνον που έχασες. Η οργή είναι μια μορφή πίστης στο παρελθόν. Και η εκδίκηση δεν ελευθερώνει, κρατά ζωντανό αυτό που ήδη πέθανε.
Υπάρχει μια κόλαση που δεν μοιάζει με φωτιά.
Είναι δυο άνθρωποι δεμένοι πλάτη με πλάτη, να κουβαλούν την ίδια ιστορία χωρίς να μπορούν να κοιταχτούν.
Να μιλούν μόνο μέσα από δικηγόρους, σιωπές, υπονοούμενα.
Να συνεχίζουν να υπάρχουν ο ένας στη ζωή του άλλου σαν τραύμα. Αυτό είναι το πραγματικό βάρος του χωρισμού: ότι ο άλλος δεν πεθαίνει. Συνεχίζει να ζει, να γελά, να προχωρά κι εσύ πρέπει να μάθεις να ζεις με αυτή την αλήθεια.
Και τότε αρχίζει το πένθος. Όχι το καθαρό πένθος του θανάτου, αλλά ένα πένθος ακατάστατο, χωρίς τελετή, χωρίς σαφή όρια.
Πώς πενθείς κάποιον που υπάρχει ακόμα;
Πώς αποχαιρετάς έναν άνθρωπο που συνεχίζει να περπατά στον ίδιο κόσμο;
Η ψυχή δεν ξέρει τι να κάνει μ’ αυτό. Κρατιέται από μνήμες, από φωτογραφίες, από φράσεις που δεν ειπώθηκαν ποτέ μέχρι τέλους.
Μέσα σε αυτή την έρημο, όμως, συμβαίνει κάτι παράξενο. Εκεί που όλα φαίνονται χαμένα, αρχίζεις να βλέπεις τον εαυτό σου χωρίς τις ψευδαισθήσεις του.
Ο χωρισμός σε γδύνει.
Σου αφαιρεί τις βεβαιότητες.
Σε αναγκάζει να δεις τα ελλείμματά σου, τους φόβους σου, τις απαιτήσεις σου.
Δεν υπάρχει πια κάποιος άλλος να κατηγορήσεις ολοκληρωτικά. Και αυτή η στιγμή είναι σκληρή αλλά αληθινή.
Γιατί ο άνθρωπος δεν μεταμορφώνεται όταν όλα πηγαίνουν καλά
. Μεταμορφώνεται όταν σπάει.Όταν δεν έχει πια πού να κρυφτεί. Όταν κοιτάζει το σκοτάδι του και δεν αποστρέφει το βλέμμα. Εκεί αρχίζει η πιθανότητα της θεραπείας.
Και η θεραπεία δεν έρχεται από τη λήθη.
Δεν ξεχνάς.
Δεν σβήνεις.
Μαθαίνεις να κουβαλάς αλλιώς. Να αφήνεις τη μνήμη να υπάρχει χωρίς να σε κυβερνά.
Να λες «ναι, αυτό συνέβη» χωρίς να καταρρέεις κάθε φορά που το θυμάσαι.
Το πιο δύσκολο, όμως, είναι η συγχώρηση. Όχι γιατί ο άλλος την αξίζει, αλλά γιατί εσύ δεν αντέχεις άλλο να είσαι φυλακισμένος.
Η συγχώρηση δεν είναι συμφιλίωση.
Είναι απελευθέρωση.
Είναι να πεις: δεν θα αφήσω άλλο αυτό το τραύμα να καθορίζει ποιος είμαι.
Και τότε, αργά, σχεδόν ανεπαίσθητα, κάτι αλλάζει. Δεν επιστρέφει η παλιά ζωή. Δεν διορθώνεται το παρελθόν. Αλλά γεννιέται ένας άλλος τρόπος να υπάρξεις πιο ταπεινός, πιο αληθινός, λιγότερο βέβαιος, περισσότερο ζωντανός.
Κάποιοι λένε ότι το διαζύγιο είναι αποτυχία.
Ίσως.
Αλλά μπορεί να είναι και αποκάλυψη.
Να δείξει πόσο εύθραυστοι είμαστε, πόσο ανάγκη έχουμε την αγάπη, πόσο δύσκολο είναι να μείνεις δίπλα σε έναν άλλον άνθρωπο χωρίς να χαθείς ή να τον καταπιείς.
Και στο τέλος, όταν όλα έχουν ειπωθεί, μένει μια σιωπή. Μια σιωπή που δεν είναι πια κενό αλλά χώρος.
Εκεί, μέσα στη σιωπή, ο άνθρωπος μαθαίνει ξανά να αναπνέει.
Το διαζύγιο δεν είναι το τέλος της αγάπης.
Είναι το τέλος μιας μορφής της.
Και αν αντέξεις να περάσεις μέσα από τη φωτιά χωρίς να σκληρύνεις, τότε ίσως, κάποτε, να αγαπήσεις ξανά όχι για να σωθείς, αλλά γιατί έμαθες πια ότι η αγάπη δεν είναι κατοχή.
Είναι χάρη.
M.L.
Olga Pehlivan
Προβολές : 358
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες, θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας, για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης, σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολογίου, μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε, καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιοδνήποτε τρόπο, το ιστολόγιο. Ο διαχειριστής του ιστολογίου, δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, να έχετε υπόψη σας τα ακόλουθα:
- Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές ή χυδαιολογίες.>
- Μην δημοσιεύετε άσχετα με το θέμα σχόλια.
- Ο κάθε σχολιαστής, οφείλει να διατηρεί ένα μόνον όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
- Με βάση τα παραπάνω, η διαχείριση, διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων, χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
- Επιπλέον σας τονίζουμε, ότι το ιστολόγιο, λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου, τα σχόλια θα αναρτώνται μόλις αυτό καταστεί δυνατόν.
Θα συμπληρώσω το εξής ..
Άσχετα αν ανεβλώγξτος και σίγουρα με διαζύγιο γάμος…
Δεν δικαιολόγητε ούτε με θάνατο…
Ο πρώτος θα είναι και στους ουρανούς ..
Ασχέτος…
Ασχετωσήνης…
Ή θανάτου…
Ή μοιχείας…
Κατά οικωνομία αυτά του Θεού… Για δεύτερο γάμο…
Δεν πιάνει ποτέ ο πρώτος…
Μια φορά θα ενώσει δύο ψυχές…
Προς την αιωνιότητα ..
Δεν είναι η ενέργεια που χαρήστικε σε όλους της καρδιάς…
Παιχιδάκι…
Για γάμους…
Η καταλαβαίνεις την ζημιά σου…
Και προσπαθείς να προχωρήσεις…
Ή πας με την μάζα της ευκολίας ..
Και προσωπική μου άποψη…
Άτομο που το πολύ πάνω από 3 σχέσεις…
Είναι είδη ακρωτηριασμένο σε τρεις η παραπάνω…
Γιατί θέλοντας και μη ..
Έδωσε σώμα και ψυχή…
Σε τρείς ή παραπάνω .
Οπότε η καρδιά σαν το σώμα ..
Κόβετε…
Μοιράζεται…
Και παίρνεις με χιλιόμετρα έναν άνθρωπο ..
Που ποτέ δεν θα είναι ολόκληρος σε εσένα…
Αλήθεια μεν…
Τραγικότητα δε…
Δεν θα βάλω και μπολιαςμένους…
Ή αμπολιαστους με μπολιαςμένους ..
Πάμε αλλά λεβελ τραγικά ..
Είναι βαρύ θέμα συζήτησης…
Και δυστυχώς…
Άκρος τραγικό ένα διαζύγιο…
Με γάμο…
Που έγινε στις μέρες μας σαν καραμέλα…
65%
Δεν γίνετε τυχαία…
Άσχετοι…
Εν πλήρη άγνοια ..
Απροετοίμαστοι. ..
Ανακαλύπτοι…
Με την πραγματική αγάπη…
Στην ζωή του κάθε ενός…
Ανακαλύπτοι τον πραγματικό τους εαυτό .
Ακατύχητοι…
Με τον Θεό…
Και την ανακάλυψη τους με τον πραγματικό τους εαυτό ..
Για αυτό που κατασκευάστηκε ο κάθε ένας…
Να γίνει…
Να ξέρει…
Και να μην πλανάται στα πολλά…
Μέσου του χάους του…
Και των άπειρων τάσεων ..
Έλα δεν είναι τίποτα…
Μέσα από την τάση της σαρκικής ηδονής ..
Και ατομικής ευχαρίστησης…
Παρέα με τα ατομικά …
Εγωιστικά…
Πλανεμένα ..
Κοσμικά γούστα…
Θα ανακαλύψουμε τον εαυτό μας…
Στα χιλιόμετρα…
Επαφών…
Γνωριμιών…
Και ατομικών παθών…
Και στο τέλος μετα από3 7 10 σχέσεις…
Καλοπέρασης και ταϊσματος του εγώ και των παθών ..
Θα νιώθουμε σπουδαγμένοι…
Κενοί…
Να βρούμε αφού κάνε και την καριέρα μας… Γλέντια μας ..
Το ανθρωπό μας…
ΛΑΘΟΣ!
Και το αποδεικνύουν τα διαζύγια.
Όταν χτίζεις μια ζωή στο κοσμικό εγωκεντρικό σου γούστο ..
Δίχως καμία ο
Πνευματική ζωή αυτογνωσίας…
Όλα πήγαν λάθος…
Μη ξέροντας ότι είσαι ήδη ανάπηρος…
Να αγαπήσεις…
Αφού…
Όλα είναι μέσα από τα ψεύτικα πλανεμένα γούστα…
Εξαντλώντας σε αυτά…
Όλη την δύναμη της έλξης και αγάπης προς έναν και μοναδικό άνθρωπο…
Μέσα σε χαοτική κατάσταση..
Του εγώ …
Χωρής καμία αυτογνωσία…
Αποβολής των σκουπιδιών…
Και πάνε με φώτα ψεύτικα…
Κάμερες…
Και γλέντια στον γάμο…
Που από την αρχή…
Αμετανόητοι…
Πιστεύουν …
Ότι παντρεύτηκαν…
Και ευλογία…
Με πραγματικά στεφάνια. ..
Δεν έγινε…
Άσχετα τον ναό… Το έτος τα γούστα…
Και πιστεύουμε χωρής ευλογία αυτή ..
Ότι χτυπάμε κάστρο..
Μόνο που είναι πάνω στην άμμο…
Και με το πρώτο κύμα θ διαλυθεί…
Η θα κρατηθεί..
Δυστυχισμένα μια ζωή…
Για την εικόνα στην κοινωνία..
Και τα παιδάκια στο χάος…
Αν τα φέρει…
Βέβαια όλα διορθώνονται..
Αρκή στην ειλικρίνεια απέναντι του…
Προς το παρόν..
Αγαμοι με γούστα…
Και διαζύγια…