Όλες οι ερωτήσεις πιέζουν για αληθινές απαντήσεις. Αυτές που θα έχουν συνέπεια στάσης: πράξης και λόγου ως ένα, χωρίς κρυμμένες προθέσεις. Ακόμα κι αυτές που δεν έχουμε θέσει συνειδητά. Εξακολουθούν να υπάρχουν.
Έχουμε όμως υποβιβάσει τη σκέψη μας, τον εαυτό μας, πάντα ακολουθώντας την εκπαίδευση και το παράδειγμα των γύρω μας, της κοινωνίας. Άσχετα αν δεν είναι το καλύτερο παράδειγμα. Είναι το μόνο που έχουμε για να μιμηθούμε. Ποιος θέλει να διαφέρει; Να είναι δακτυλοδεικτούμενος; Πώς να αντέξει τόση μοναξιά, τόση απομόνωση;
Βέβαια, ούτε και η παραμορφωμένη εικόνα του κόσμου αντέχεται, ούτε αυτή του παραμορφωμένου μας εαυτού, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα. Τα μάτια κοιτάνε προς τα έξω.
Οι θεωρητικοί δεν πείθουν πια. Τα νέα παιδιά το αισθάνονται..
Όλα όσα σε δυσκολεύουν, έχουν πρώτα μια αρνητική χροιά…πονάς, περιορίζεσαι, αντιμάχεσαι, κλείνεσαι, εναντιώνεσαι, αισθάνεσαι τη βία, χάνεσαι, διερωτάσαι, αμφιβάλλεις κλπ κλπ
Όσο τα απορρίπτεις όλ’ αυτά θεωρώντας πως θα έπρεπε να είναι αλλιώς, τόσο βυθίζεσαι στην άγνοια, τόσο πονάς, τόσο προεκτείνεις το χρόνο βασανιστικά.Τόσο κατακρίνεις αυθαίρετα και όλους τους άλλους, μεγαλώνοντας τη βία γύρω σου επειδή δεν καταλαβαίνεις. .
Όσο βλέπεις και βιώνεις όλ’ αυτά που θέλουν να σε πείσουν ως επικρατέστερα, δεν βλέπεις καθαρά. Σού λείπουν πληροφορίες, χρειάζεσαι κι άλλα κομματάκια του πάζλ που δεν έχεις και πρέπει να βρεις.
Παρακολουθήσαμε ένα αστείο βίντεο με σκύλους και γάτες τις προάλλες στο youtube και στο τέλος είδαμε μια γάτα να πέρνει πόζες και δίπλα ακριβως δεξια ήταν ένα μαλλιαρό λευκό πράγμα.Μα καλά έχουν κάποιοι για κατοικίδια τα πρόβατα;καθώς σαν πρόβατο έμοιαζε στο βίντεο.