“Ο ΠΡΟΦΗΤΗΣ”… ένα υπέροχο ταξείδι στον αόρατο και άυλο κόσμο της ψυχής κι ένα ένωμα με τον Θεό, που υπάρχει μέσα μας …
Προβολές:384
Ο “Προφήτης” δεν σου δίνει απαντήσεις – σου δίνει αλήθειες που ήδη ξέρεις.
Σου θυμίζει τι ξέχασες στο θόρυβο του κόσμου, στην κούρσα της επιβίωσης, στο άγχος της καθημερινότητας.
Σου θυμίζει ότι η ζωή δεν είναι για να την ελέγξεις – είναι για να τη ζήσεις.
Ότι η αγάπη δεν κρατιέται, ο πόνος δεν αποφεύγεται, τα παιδιά δεν κατέχονται, ο θάνατος δεν είναι κάτι που πρέπει να φοβάσαι.
“Ο ΠΡΟΦΗΤΗΣ”, ήταν το δώρο του αείμνηστου πατέρα μου στη γιορτή μου, όταν ήμουν δέκα έξι χρονών… τότε γνώρισα για πρώτη φορά τον μεγάλο στοχαστή, κι ένοιωσα να ασκεί πάνω μου μια υπέροχη μαγεία…
Πέρασαν δεκαετίες… και κάθε φορά που θα το ξαναδιαβάσω, έναν καινούργιο θησαυρό ανακαλύπτω που αγκαλιάζει την ψυχή μου…
Απόψεις αφιερωμένες στην εσωτερική γαλήνη… στην αγάπη… στην ελευθερία… στη χαρά και τηνλύπη… στην προσευχή, στον πόνο…στο καλό και στο κακό… στον θάνατο… στη φιλία… στη θρησκεία… ένα υπέροχο ταξείδι στον αόρατο και άυλο κόσμο της ψυχής κι ένα ένωμα με τον Θεό, που υπάρχει μέσα μας …
Καλλιόπη Σουφλή
Ένα ακόμα αγαπημένο βιβλίο… γεμάτο με λέξεις που αγγίζουν την Ψυχή…
Ο Khalil Gibran έγραψε ένα βιβλίο (Ο Προφήτης ,1923) που δεν ήταν φιλοσοφία, δεν ήταν θρησκεία, δεν ήταν ποίηση – ήταν όλα αυτά μαζί και κάτι παραπάνω.
Ο “Προφήτης” είναι η ιστορία ενός ανθρώπου, του Αλμουσταφά, που πρόκειται να φύγει από μια πόλη όπου έζησε για χρόνια.
Και πριν φύγει, οι άνθρωποι τον ρωτούν για όλα εκείνα που τους βασανίζουν:
Τι είναι η αγάπη;
Τι είναι ο γάμος;
Πώς μεγαλώνουμε τα παιδιά;
Τι είναι η δουλειά, ο πόνος, η χαρά, η ελευθερία, ο θάνατος;
Και ο Προφήτης μιλάει. Όχι με δόγματα, όχι με κανόνες, όχι με εντολές – με ποιητική αλήθεια που σε αγγίζει κάπου βαθιά, εκεί που τα λόγια συνήθως δεν φτάνουν. Και αυτό που λέει δεν είναι νέο – είναι κάτι που ήξερες πάντα, αλλά το είχες ξεχάσει.
Ο Gibran μιλάει για την αγάπη – και δεν σου λέει ότι είναι ασφάλεια, κατοχή, ευτυχία.
Σου λέει: «Όταν η αγάπη σου κάνει νόημα, πίστεψέ την – αλλά όταν σου μιλά, φοβήσου να μην την υπακούσεις».
Σου λέει ότι η αγάπη δεν είναι για να σε κάνει άνετο – είναι για να σε καθαρίσει, να σε ξεγυμνώσει, να σε δείξει όπως πραγματικά είσαι.
«Η αγάπη δεν δίνει τίποτα εκτός από τον εαυτό της και δεν παίρνει τίποτα εκτός από τον εαυτό της. Η αγάπη δεν κατέχει ούτε κατέχεται – γιατί η αγάπη αρκείται στην αγάπη».
Και διαβάζεις αυτά τα λόγια και καταλαβαίνεις γιατί όλες οι σχέσεις που προσπάθησες να «κρατήσεις» κατέρρευσαν. Γιατί η αγάπη δεν κρατιέται – την ζεις. Ή χάνεται.
Μιλάει για τα παιδιά – και σου λέει κάτι που κάθε γονιός πρέπει να ακούσει:
«Τα παιδιά σας δεν είναι δικά σας παιδιά. Είναι οι γιοι και οι κόρες της λαχτάρας της ζωής για τον εαυτό της».
Δεν είναι κτήμα σου, δεν είναι επέκτασή σου, δεν είναι εδώ για να εκπληρώσουν τα όνειρά σου.
Είναι ψυχές που ήρθαν μέσα από σένα, όχι από σένα.
Και η δουλειά σου δεν είναι να τα διαμορφώσεις όπως θέλεις – είναι να τους δώσεις φτερά και να τα αφήσεις να πετάξουν.
Ακόμα κι αν πετάξουν μακριά σου.
Ακόμα κι αν πετάξουν σε μέρη που εσύ δεν θα πήγαινες ποτέ.
Γιατί δεν τους ανήκεις – ανήκεις στη δική σου ζωή, όπως κι εκείνα στη δική τους.
Μιλάει για τον πόνο – και δεν σου λέει να τον αποφύγεις. Σου λέει: «Ο πόνος σας είναι το σπάσιμο του κελύφους που περικλείει την κατανόησή σας».
Ο πόνος δεν είναι τιμωρία – είναι ξεκλείδωμα.
Είναι το σπάσιμο του τοίχου που σε χώριζε από την αλήθεια.
Και ναι, πονάει. Αλλά όπως το σπόρος πρέπει να σπάσει για να βγάλει βλαστάρι, έτσι κι εσύ πρέπει να σπάσεις για να μεγαλώσεις.
«Και όσο βαθύτερα χαράζει ο πόνος στο είναι σας, τόσο περισσότερη χαρά μπορείτε να κρατήσετε».
Διαβάζεις αυτό και καταλαβαίνεις γιατί οι άνθρωποι που έχουν υποφέρει πολύ είναι συχνά αυτοί που αγαπούν πιο βαθιά, που γελούν πιο αληθινά, που ζουν πιο έντονα. Γιατί έχουν χωρέσει τον πόνο – και έτσι έχουν χώρο για τα πάντα.
Μιλάει για την ελευθερία – και σου λέει ότι δεν είναι να κάνεις ό,τι θέλεις.
Σου λέει: «Ελεύθεροι είστε μόνο όταν η επιθυμία σας δεν είναι δέσμιο και η θέλησή σας δεν είναι μαστίγιο».
Η ελευθερία δεν είναι η απουσία ορίων – είναι η απουσία εσωτερικών αλυσίδων.
Είναι να μην είσαι σκλάβος των φόβων σου, των εξαρτήσεών σου, των πεποιθήσεών σου.
Και μιλάει για τον θάνατο – και σου λέει να μην τον φοβάσαι. Γιατί «τι είναι να σταματήσεις να αναπνέεις, παρά μόνο να απελευθερώσεις την αναπνοή από τα ανήσυχα κύματά της, ώστε να μπορέσει να ανέβει και να διευρυνθεί και να αναζητήσει τον Θεό χωρίς εμπόδια;» Ο θάνατος δεν είναι το τέλος – είναι απελευθέρωση.
Ο “Προφήτης” δεν σου δίνει απαντήσεις – σου δίνει αλήθειες που ήδη ξέρεις. Σου θυμίζει τι ξέχασες στο θόρυβο του κόσμου, στην κούρσα της επιβίωσης, στο άγχος της καθημερινότητας. Σου θυμίζει ότι η ζωή δεν είναι για να την ελέγξεις – είναι για να τη ζήσεις. Ότι η αγάπη δεν κρατιέται, ο πόνος δεν αποφεύγεται, τα παιδιά δεν κατέχονται, ο θάνατος δεν είναι κάτι που πρέπει να φοβάσαι.
Και όταν το διαβάζεις – όταν αφήνεις τα λόγια του Gibran να σε αγγίξουν – νιώθεις κάτι που δεν νιώθεις συχνά: Ότι κάποιος σε κατάλαβε. Ότι δεν είσαι μόνος. Ότι η ψυχή σου μιλάει μια γλώσσα που κάποιος, κάπου, την άκουσε και την έβαλε σε λόγια. Και αυτό, μόνο αυτό, είναι αρκετό.
Προβολές : 384
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες, θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας, για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης, σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολογίου, μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε, καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιοδνήποτε τρόπο, το ιστολόγιο. Ο διαχειριστής του ιστολογίου, δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, να έχετε υπόψη σας τα ακόλουθα:
- Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές ή χυδαιολογίες.>
- Μην δημοσιεύετε άσχετα με το θέμα σχόλια.
- Ο κάθε σχολιαστής, οφείλει να διατηρεί ένα μόνον όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
- Με βάση τα παραπάνω, η διαχείριση, διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων, χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
- Επιπλέον σας τονίζουμε, ότι το ιστολόγιο, λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου, τα σχόλια θα αναρτώνται μόλις αυτό καταστεί δυνατόν.
Με αφορμή το ωραίο αυτό κείμενο, ποστάρω και γω κάτι σχετικό…
Η αναζήτηση του ανθρώπου για νόημα, αλήθεια και πνευματική ολοκλήρωση υπήρξε διαχρονική. Φιλόσοφοι, θρησκείες και ψυχολόγοι, εξέτασαν την ψυχή, τη συνείδηση και τον τρόπο που ο άνθρωπος βιώνει τον πόνο, την ενοχή και το νόημα της ζωής. Ας εξετάσουμε τα κυριότερα και πιο πνευματικά από αυτά.
Τα Μαθήματα Θαυμάτων
Τα Μαθήματα Θαυμάτων (A Course in Miracles) δημιουργήθηκαν τη δεκαετία του 1970 από την Helen Schucman και τον William Thetford και παρουσιάζονται ως αποκάλυψη του Χριστού. Ο πυρήνας της διδασκαλίας τους είναι η πνευματική αφύπνιση μέσω της συγχώρεσης και της συνειδητοποίησης της ψευδαισθησιακής φύσης της ύλης. Τα Μαθήματα δίνουν έμφαση στο διαχωρισμένο εγώ, την ψευδή αίσθηση αυτονομίας από τον Θεό, που προκαλεί φόβο, πόνο και αίσθηση αμαρτίας. Η ένωση με τον Χριστό και η αναγνώριση της θεϊκής μας φύσης είναι η οδός για την εσωτερική ειρήνη και την επιστροφή στην αληθινή πραγματικότητα. Μέσω αυτής της διαδικασίας, η εμπειρία του κόσμου αλλάζει, καθώς η ψυχή μαθαίνει να βλέπει πέρα από τις ψευδαισθήσεις.
ενδεικτικά: https://www.noosfera.gr/mathimata-thavmaton/ti-ine-ta-mathimata-thavmaton/
Το κίνημα της Νέας Σκέψης
Το κίνημα της Νέας Σκέψης (New Thought) αναπτύχθηκε στις ΗΠΑ τον 19ο αιώνα, εστιάζοντας στη δύναμη της σκέψης και της πίστης να διαμορφώνουν την πραγματικότητα. Η Unity Church του Charles Fillmore δίδαξε ότι ο Θεός είναι πανταχού παρών και ότι η καταφατική προσευχή και η σωστή πνευματική στάση μπορούν να θεραπεύσουν και να ανυψώσουν την ανθρώπινη ψυχή μεταμορφώνοντας κυριολεκτικά τον κόσμο. Οι δυσκολίες, οι ασθένειες και η αμαρτία θεωρούνται απομάκρυνση από την εντός μας θεϊκή(ή “Χριστική”) τελειότητα. Ακόμα έχουν ερμηνεύσει ολόκληρη τη βίβλο μεταφυσικά και συμβολικά.
ενδεικτικά:
https://www.truthunity.net/web
Οι απόψεις του Carl Jung και σύγχρονες έρευνες
Ο Carl Jung εισήγαγε την έννοια του συλλογικού ασυνείδητου, όπου αρχέτυπα, συμβολισμοί και κοινές ψυχοπνευματικές δομές ενυπάρχουν σε κάθε άνθρωπο. Η ψυχή δεν λειτουργεί μεμονωμένα· η ανθρώπινη εμπειρία συνδέεται με διαχρονικά και παγκόσμια μοτίβα που επηρεάζουν τη συνείδηση, τα όνειρα και την πνευματική πορεία. Σύγχρονες έρευνες, όπως αυτές του Robert Monroe για τις εξωσωματικές εμπειρίες, και του δικού μας Γιάννη Αυγουστάτου, υποστηρίζουν ότι η συνείδηση μπορεί να υπερβαίνει τον υλικό χώρο και τον χρόνο, επιβεβαιώνοντας την ιδέα ότι η ψυχή και η πνευματική της ανάπτυξη βρίσκονται πέρα από την υλική διάσταση.
ενδεικτικά: https://m.youtube.com/watch?v=f4fDowPjBV8
Πλατωνισμός και υπερβατικός κόσμος
Ο Πλάτων και οι πλατωνιστές θεωρούσαν ότι ο υλικός κόσμος είναι φθαρτός και κατώτερος, ενώ η αληθινή πραγματικότητα βρίσκεται στον κόσμο των Ιδεών, όπου κατοικεί η τελειότητα. Ο «κατώτερος δημιουργός» (Demiurge) κατασκευάζει τον υλικό κόσμο περιορισμένα, και ο άνθρωπος, όπως δείχνει ο Μύθος του Σπηλαίου, βλέπει μόνο σκιές της αλήθειας. Η πνευματική αφύπνιση απαιτεί την αναγνώριση της υπερβατικής πραγματικότητας.
ενδεικτικά:
https://el.wikipedia.org/wiki/Πλατωνισμός
Γνωστικισμός
Οι Γνωστικοί θεωρούν ότι ο υλικός κόσμος, δημιούργημα “κατώτερων οντοτήτων” εγκλωβίζει το πνεύμα, δημιουργώντας πλάνη και δοκιμασία. Η σωτηρία επιτυγχάνεται μέσω της γνώσης (gnosis) και της σύνδεσης με το Απόλυτο. Σύγχρονοι εκπρόσωποι που εξερευνούν παρόμοια θέματα είναι ο David Icke, η Α. Α. Καλογερά (Αντέχεις την Αλήθεια) και ο Δ. Λιακόπουλος, αναφερόμενοι σε έννοιες όπως ο Γιαλνταμπαώθ, η Σκιά και ο Μη Ων, τονίζοντας την πνευματική παγίδα της ύλης και την αναγκαιότητα αφύπνισης.
ενδεικτικά: https://antexeistinalitheia.gr/2011-03-08-10-39-46/
Εσωτερισμός και Ανατολικές διδασκαλίες
Κλασικοί εσωτεριστές και ανατολίτες δάσκαλοι, όπως ο Βούδας, ανέπτυξαν έννοιες όπως κάρμα και μετενσάρκωση, όπου η ψυχή επαναλαμβάνει τη ζωή για να μάθει και να εξελιχθεί. Στην ελληνική παράδοση, ο Ν. Μαργιωρής ανέδειξε τη σημασία της αυτογνωσίας και της πνευματικής αφύπνισης, συνδέοντας Ανατολή και Δύση και την ιδέα της επαναφοράς ως μαθησιακής διαδικασίας.
ενδεικτικά: https://www.omakoio.gr/index.php/stagones-sofias
Παραδοσιακός Χριστιανισμός
Ο κλασικός χριστιανισμός διδάσκει ότι ο κόσμος είναι εκπεσών, ο άνθρωπος έχει απομακρυνθεί από τον Θεό μέσω της αμαρτίας, και ο διάβολος και τα δαιμονικά όντα δημιουργούν πνευματικές δυσκολίες. Η έννοια της αιώνιας κόλασης συνδέεται με την οριστική απομάκρυνση από τον Θεό, ενώ ο Παράδεισος αντιπροσωπεύει την οριστική λύτρωση και ένωση με το Θείο. Η σωτηρία επιτυγχάνεται μόνο μέσω της πίστης στον Χριστό, της μετάνοιας και της συμμετοχής στο Σώμα Χριστού.
ενδεικτικά:
https://gec.gr/ποιοι-είμαστε/τι-πιστεύουμε/
Ο κοινός πυρήνας όλων των συστημάτων
Παρά τις διαφορές τους, όλα τα συστήματα μοιράζονται μια κοινή ουσία: η ανθρώπινη ψυχή καλείται να ενωθεί με το Θείο. Ο Χριστός ως Υιός Θεού αντιπροσωπεύει την ένωση με το Θείο και την πνευματική Υιότητα, ενώ οι άνθρωποι ενώνουν πνευματικά τις ψυχές τους στο Σώμα Χριστού. Ο κόσμος παρουσιάζεται παντού ως προσωρινός, “κατώτερος”, ψευδαισθησιακός ή δοκιμαστικός, όπου η αμαρτία, η προσκόλληση στην ύλη και οι σκεπτομορφές του νου(ή δαιμονες) δημιουργούν απομάκρυνση από τον Θεό. Η «αιώνια κόλαση» μάλλον δεν είναι θεϊκή τιμωρία, αλλά η αιώνια επαναφορά σ’ αυτόν τον κόσμο, όπου η ψυχή επαναλαμβάνει εμπειρίες μέχρι να επιθυμήσει πραγματικά την αληθινά Αιώνια Ζωή που διδάσκει ο Χριστός. Ο χρόνος σ’ αυτήν την έννοια είναι σχετικός ή καταργείται, καθώς η ψυχή εργάζεται για αφύπνιση ή πνευματική ολοκλήρωση.
Η τελική παρατήρηση δείχνει ότι κάθε φιλοσοφικό ή πνευματικό σύστημα μάλλον εστιάζει σε διαφορετικό επίπεδο συνειδητότητας ή οπτικής του κόσμου. Κάποιοι βλέπουν μόνο τις ψυχικές εμπειρίες και κάποιοι προχωρούν περισσότερο στο πνεύμα. Παρ’ όλα αυτά, η καταληκτική πορεία όλων είναι η ένωση με τον Θεό και η πνευματική αφύπνιση, μέσω της συγχώρεσης, εξιλέωσης και υπέρβασης της ψευδαισθησιακής ύλης.
Η άποψη όμως κάποιων από αυτών ότι ο παντοδύναμος-πανάγαθος Θεός θ’ αφήσει έστω κάποια από τα παιδιά του να χαθούν οριστικά, μοιάζει υπερβολικά απαισιόδοξη(και παράλογη).
ενδεικτικά:
https://facimstore.org/products/love-does-not-condemn-pdf
Μια παρατήρηση για τη «θετική σκέψη»
Το περιφημο κίνημα της «θετικής σκέψης» μικρή σχέση έχει με όλα αυτά τα συστήματα, καθώς είτε υποτιμά τη δύναμη του εγωικού ασυνειδήτου είτε δεν πιστεύει πραγματικά στον Θεό ή το Πνεύμα. Η απλή εστίαση στη θετική νοοτροπία δεν οδηγεί σε πνευματική ένωση ή σε υπέρβαση των υλικών αναγκών, όπως διδάσκουν οι παραδοσιακές φιλοσοφίες και θρησκείες, αλλά μάλλον το αντίθετο.
Σαν προπαγάνδα μου βγάζει αυτό το σχόλιο…
Δικό μου ειναι, συγκριτικό των διαφόρων πνευματικών κινημάτων-προσπαθώντας να βρω τον όποιον κοινό πυρήνα τους!… Δε κάνω προπαγάνδα υπέρ κάποιου συγκεκριμένα!… Αν εννοείς “αιρετικό” για την Ορθοδοξία-εννοείται!(τα πάντα είναι αιρετικά για την Ορθοδοξια)…
το εκλεψα χεχεχε πολυ ωραι !!
Timos…
Αφιερωμένο…
https://youtu.be/EH3ys9tooI4?si=2JHkp0QowF6-7PdN
κωστη ωραιοςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςς παντα τα λες σταρατα κι εχεις καλοσυνη !! κι εγω στελνω αυτο με αγαπη κι να το δουν οι παντες καλε μου φιλε !!!!!διεδωσε κι εσυ αφυπνιση τωρα σε ενα κοσμο ολοψεφτια κι υποκρια ας τους ριξουμε χαστουκια με λογια αθηθινα !!:)
Η ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΤΗΣ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑΣ: ΟΤΑΝ ΧΑΝΕΤΑΙ Η ΟΥΣΙΑ
«Όσοι σήμερα “καμώνονται” τους θεματοφύλακες της πίστης, χρησιμοποιώντας τον Χριστό ως όπλο κατάκρισης και όχι ως αγκαλιά αγάπης, ας προσέξουν. Η υποκρισία είναι ένας καθρέφτης που δείχνει μόνο αυτό που θέλουμε να δούμε, κρύβοντας το σκοτάδι που κουβαλάμε μέσα μας.
Ο Θεός απεχθάνεται το “δήθεν”. Απεχθάνεται τα χείλη που Τον υμνούν, ενώ η καρδιά τους είναι γεμάτη δηλητήριο για τον αδελφό τους. Η επιφάνεια είναι εύκολη· η ουσία όμως απαιτεί ταπείνωση, απαιτεί να σπάσεις τον εγωισμό σου και να δεις την εικόνα του Θεού στον άλλον – ακόμα κι αν διαφωνείς μαζί του.
Αύριο, όταν οι μάσκες θα πέσουν και η βιτρίνα της δήθεν ευσέβειας θα θρυμματιστεί, πολλοί θα κλάψουν πικρά. Θα κλάψουν γιατί θα συνειδητοποιήσουν ότι σπατάλησαν τη ζωή τους στο να κρίνουν τις “ψευδοπροφητείες” των άλλων, ενώ οι ίδιοι ζούσαν μέσα στην ψευδαίσθηση της δικής τους αγιότητας.
Έχασαν την ουσία: Έχασαν τον Χριστό της θυσίας, τον Χριστό που έπλυνε πόδια, τον Χριστό που μας θέλει ελεύθερους και αληθινούς.
Μην μπερδεύετε τη θρησκεία με την πίστη. Η θρησκεία της επιφάνειας είναι φυλακή. Η πίστη της ουσίας είναι Φως, Ελευθερία και Αγάπη. Όποιος δεν έχει αγάπη, δεν έχει τίποτα, ακόμα κι αν ξέρει όλο το Ευαγγέλιο απέξω!»
Η ΒΙΤΡΙΝΑ ΤΗΣ ΕΥΣΕΒΕΙΑΣ ΚΑΙ Η ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΤΗΣ ΟΥΣΙΑΣ
Φτάνει πια με τους «επαγγελματίες» χριστιανούς της επιφάνειας! Ζούμε σε μια κοινωνία που έχει καταντήσει ένα απέραντο θέατρο. Ανθρωποι που φορούν το προσωπείο του ευσεβούς μόνο για να κρίνουν, να καταδικάζουν και να επιτίθενται σε όποιον τολμά να μιλήσει για αφύπνιση και ελευθερία.
Η Ουσία του Σεβασμού κόντρα στην Υποκρισία
«Ο πραγματικός σεβασμός, σύμφωνα με τον Χριστό, δεν κρύβεται στα μεγάλα λόγια, στις απειλές για τη “μέλλουσα κρίση” ή στο να κουνάμε το δάχτυλο στους αδελφούς μας. Ο Χριστός δίδαξε την αγάπη, την ταπείνωση και τον απόλυτο σεβασμό στην ελευθερία του ανθρώπου.
Σήμερα, δυστυχώς, ο σεβασμός έγινε “παρα-ουσία” και μια στεγνή επιφάνεια. Είναι εύκολο να παριστάνεις τον “φύλακα της αλήθειας” κατηγορώντας τους άλλους για είδωλα, αλλά είναι δύσκολο να ακολουθήσεις το παράδειγμα του Κυρίου που έπλυνε τα πόδια των μαθητών Του και αγκάλιασε τους πάντες χωρίς κατάκριση.
Πραγματικός χριστιανός είναι αυτός που οικοδομεί, όχι αυτός που γκρεμίζει τις ψυχές των άλλων με σκληράδα. Όποιος χρησιμοποιεί το όνομα του Θεού για να πληγώσει ή να φοβίσει, μοιάζει με τους “τάφους τους κεκονιαμένους”: λάμπει απέξω από ευσέβεια, αλλά μέσα του έχει σκοτάδι.
Η αληθινή αφύπνιση ξεκινά από την καρδιά που σέβεται την εικόνα του Θεού σε κάθε άνθρωπο. Ας αφήσουμε τους τύπους κι ας επιστρέψουμε στην Ουσία, που είναι η Αγάπη στην πράξη και ο αγώνας για έναν ελεύθερο και δίκαιο κόσμο!»
Η υποκρισία της βιτρίνας:
Κάνετε τον σταυρό σας δημόσια, αλλά η καρδιά σας στάζει φαρμάκι για τον αδελφό σας. Μιλάτε για τον Χριστό, αλλά αγνοείτε την Αγάπη Του. Ο Χριστός δεν ήρθε για να μας κάνει δικαστές, αλλά ελεύθερους ανθρώπους. Η δική σας «χριστιανοσύνη» σταματά εκεί που ξεκινά ο εγωισμός σας και η ανάγκη σας να φαίνεστε «σωστοί» στα μάτια του κόσμου.
Η ευθύνη της ηγεσίας:
Δυστυχώς, πολλοί από εκείνους που θα έπρεπε να μας δείχνουν τον δρόμο, μετέτρεψαν την πίστη σε τύπους και τελετές. Μάθανε τον κόσμο να κοιτάζει το σχήμα και όχι την ουσία. Μάθανε τον λαό να φοβάται τον Θεό αντί να Τον αγαπά. Έκαναν τον Λόγο του Θεού ένα στεγνό βιβλίο κανόνων, αντί για μια ζωντανή φλόγα που καίει τις αλυσίδες του συστήματος και του Matrix.
Η αληθινή Πίστη είναι Επανάσταση:
Ο Χριστός είναι η Αλήθεια που ελευθερώνει, όχι το δεσμό που υποδουλώνει. Ο Άγιος Ιωάννης Βατάτζης δεν ήταν «τύπος», ήταν έργο. Έπιασε το υνί, τάισε τον λαό, κράτησε την πατρίδα όρθια. Αυτή είναι η Ορθοδοξία της πράξης!
Όποιος επιτίθεται σε όσους παλεύουν για την αφύπνιση του γένους, χρησιμοποιώντας το όνομα του Θεού, είναι υποκριτής. Η πίστη χωρίς αγάπη και χωρίς αγώνα για το δίκαιο είναι ένα άδειο πουκάμισο.
Σπάστε τη βιτρίνα! Βγείτε από το «σπήλαιο» της δήθεν ευσέβειας και γνωρίστε τον Χριστό της θυσίας και της ελευθερίας. Ο Θεός δεν κοιτάζει τα λόγια σας κάτω από τα βίντεο, κοιτάζει την αλήθεια της ψυχής σας!
«Ο Χριστός δεν είναι ιδιοκτησία κανενός και σίγουρα δεν είναι “δικαιολογία” για επιθέσεις και κατάκριση. Το να παριστάνεις τον χριστιανό με σκληρά λόγια, ενώ αγνοείς την ουσία της Αγάπης και της Ελευθερίας, είναι η μεγαλύτερη πλάνη. Ο Θεός δεν θέλει δικαστές, αλλά αδελφούς. Η δική μου αφύπνιση έχει ως οδηγό το φως και την αλήθεια, όχι τον φόβο και τον φαρισαϊσμό. Ας κοιτάξουμε λοιπόν πρώτα τη δική μας “δοκό” πριν ψάξουμε το “κάρφος” στο μάτι του αδελφού μας.»
«Ο σεβασμός δεν είναι μια τυπική ευγένεια, είναι η αντανάκλαση του αυτοσεβασμού μας. Όταν επιτρέπουμε σε άλλους να μας κρίνουν με σκληράδα ή να μας βαφτίζουν “πλανημένους” επειδή αναζητούμε την αλήθεια έξω από το δικό τους “σπήλαιο του πλατωνα το ματριξ της ψυχης τους “, τους δίνουμε το δικαίωμα να μας υποτιμούν.
Σύμφωνα με τον Χριστό, ο σεβασμός είναι η απόλυτη αναγνώριση της ελευθερίας του άλλου. Η σημερινή “παρα-ουσία” όμως, θέλει τον άνθρωπο υποταγμένο σε τύπους και φόβο. Ο αληθινός χριστιανός δεν επιβάλλεται με απειλές, αλλά εμπνέει με την αγάπη του.
Αν θέλουμε οι άλλοι να μας παίρνουν στα σοβαρά, πρέπει πρώτοι εμείς να τιμήσουμε την εικόνα του Θεού μέσα μας. Να μη δεχόμαστε την υποκρισία ως ευσέβεια. Η αφύπνιση ξεκινά όταν σταματάς να είσαι “δεδομένος” για τα συστήματα και τους ανθρώπους που θέλουν να σε ελέγχουν. Όπως δίδαξε ο Βατάτζης: Η ελευθερία και ο σεβασμός κερδίζονται με έργα, όχι με υποταγή στο σκοτάδι.»
Η ΑΛΛΑΓΗ ΞΕΚΙΝΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΑΣ
Αν ονειρευόμαστε μια καλύτερη κοινωνία, μια Ελλάδα ελεύθερη και ευλογημένη, οφείλουμε πρώτα να κοιτάξουμε στον καθρέφτη. Η υποκρισία και το «δήθεν» δεν χτίζουν πατρίδες, τις γκρεμίζουν.
Η Αυτοκριτική ως Θεμέλιο: Πριν κρίνεις τον άλλον, δες τα δικά σου λάθη. Φτιάξε τον δικό σου χαρακτήρα, την δική σου πνευματικότητα, τη δική σου σχέση με την αλήθεια. Αν ο καθένας μας δεν διορθώσει το δικό του «σπήλαιο», πώς περιμένουμε να φωτιστεί ο κόσμος;
Η Προσωπική Ευθύνη: Η κοινωνία δεν είναι κάτι ξένο, είναι το άθροισμα όλων μας. Αν εγώ είμαι τίμιος, αν εγώ είμαι εργατικός σαν τον Βατάτζη, αν εγώ έχω αγάπη, τότε η κοινωνία ήδη άρχισε να αλλάζει.
Η Ένωση για το Κοινό Καλό: Μόνο όταν καθαρίσουμε την καρδιά μας από τον εγωισμό και την υποκρισία, μπορούμε να ενωθούμε αληθινά. Η ισχύς βρίσκεται στην Ένωση, αλλά η ένωση απαιτεί καθαρούς ανθρώπους που παλεύουν για το κοινό καλό και όχι για την προσωπική τους προβολή ή το δίκιο τους.
Το μήνυμα είναι απλό: Μην περιμένεις τους άλλους να γίνουν καλύτεροι για να αλλάξει ο κόσμος. Γίνε εσύ η αλλαγή που θέλεις να δεις. Από τον καθένα μας ξεκινάει η σπίθα, και όλοι μαζί θα γίνουμε η φλόγα που θα κάψει το σκοτάδι της υποκρισίας!
Η ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΜΑΣ: ΦΩΣ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ ΣΤΟ ΨΕΜΑ
Ακολουθούμε τον δρόμο που χάραξε ο Χριστός και βάδισαν οι Άγιοί μας, όπως ο Βατάτζης. Δεν φοβόμαστε να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους!
Στηλιτεύουμε τη «Βρωμιά» και το Άδικο: Δεν γινόμαστε συνεργοί στη σιωπή. Όπου υπάρχει υποκρισία, εκμετάλλευση και σκοτάδι, ρίχνουμε το φως της αλήθειας. Ο Χριστός μας θέλει αγωνιστές, όχι παθητικούς θεατές της αδικίας.
Αναζητάμε την Αλήθεια: Η αλήθεια πονάει τους υποκριτές, αλλά ελευθερώνει τους ταπεινούς. Ζητάμε την αλήθεια σε κάθε μας βήμα, στην ιστορία μας, στην πίστη μας και στην καθημερινότητά μας.
Εκτιμάμε και Αναδεικνύουμε το Όμορφο: Μέσα στη μαυρίλα του κόσμου, εμείς επιλέγουμε να βλέπουμε και να μοιραζόμαστε ό,τι όμορφο υπάρχει. Μια καλή πράξη, μια καθαρή ματιά, η ευλογία της γης μας. Το να αναδεικνύεις το καλό είναι η μεγαλύτερη νίκη ενάντια στο κακό.
Το συμπέρασμα:
Ξεκινάμε από τον εαυτό μας, διορθώνουμε τα λάθη μας και μετά ενωνόμαστε όλοι μαζί. Μια γροθιά για το κοινό καλό, με καθαρή συνείδηση και ακλόνητη πίστη. Αυτή είναι η αληθινή αφύπνιση: να ζεις με αξιοπρέπεια, να αγαπάς με ουσία και να πολεμάς το ψέμα με το Φως!
κειμενο χωρις πνευματικα δικαιωματα οποιος θελει το περνει κι το διαδιδει !!