Ο ναύαρχος Παπαντωνίου θέτει πολύ σοβαρούς προβληματισμούς για το κόμμα Καρυστιανού… Μην της βάζεις δύσκολα, ναύαρχε… Δεν αντιλαμβάνεται το μηδενικό πολιτικό iq της τι της γράφεις…
Θα πρέπει λοιπόν να υπάρξουν απαντήσεις σε κάποια βασικά ερωτήματα, αφήνοντας στην άκρη το ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ, καί με την προυπόθεση ότι θα επιτύχει αυτοδυναμία με την πρώτη “Εκλογική Αναμέτρηση” και επίπλέον δεν θα έχουμε και στην Ελλάδα ανάλογα φαινόμενα ΡΟΥΜΑΝΙΑΣ(ΓΚΕΟΡΓΚΙΕΣΚΟΥ) καί όχι μόνο.

Ένας άνθρωπος που εκμεταλλεύεται τον θάνατο του παιδιου του, για να εξυπηρετήσει προσωπικά ιδιοτελή συμφέροντα, και χωρίς να έχει ιδέα απο πολιτική θέλει να κυβερνήσει τη χώρα, με ξεπερνάει…
Ανίκανη να δει και να αντιληφθεί το μέγεθος της καταστροφής της Ελλάδας,το γεγονος πως αποτελεί προτεκτοράτο της Αγγλίας, της Γερμανίας, των ΗΠΑ και του Ισραήλ… δηλαδή είναι μια χώρα του κλώτσου και του μπάτσου και περίγελος όλων των εθνών της γης, “η μαντάμ Καρύ”, μας λέει πως θα κυβερνήσει ενώ δεν κατάφερε ούτε την οικογένειά της να σώσει, ούτε να διοικήσει έναν σύλλογο πέντε – έξι οικογενειών…
Και μόνο το γεγονός πως ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΠΟΥ ΚΥΒΕΡΝΑ ΤΟ ΠΡΟΤΕΚΤΟΡΑΤΟ “Η ΕΛΛΑΣ”, την θέλει στη βουλή του για να αποτελειώσει την χώρα, μου προκαλεί σύγκρυο…
ΑΛΟΙΜΟΝΟ ΜΑΣ ΠΟΥ ΜΠΛΕΞΑΜΕ…
Καλλιόπη Σουφλή
Υ.Γ. Πας κι εσύ μωρέ ναύαρχε, και της βάζεις κάτι δύσκολα… αφού το μηδενικό πολιτικό iq της, δεν καταλαβαίνει τι της γράφεις…

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες, θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας, για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης, σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολογίου, μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε, καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιοδνήποτε τρόπο, το ιστολόγιο. Ο διαχειριστής του ιστολογίου, δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, να έχετε υπόψη σας τα ακόλουθα:
- Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές ή χυδαιολογίες.>
- Μην δημοσιεύετε άσχετα με το θέμα σχόλια.
- Ο κάθε σχολιαστής, οφείλει να διατηρεί ένα μόνον όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
- Με βάση τα παραπάνω, η διαχείριση, διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων, χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
- Επιπλέον σας τονίζουμε, ότι το ιστολόγιο, λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου, τα σχόλια θα αναρτώνται μόλις αυτό καταστεί δυνατόν.
το οτι εδωσαν μονον το ονομα της κορης της σε αιθουσα πανεπιστημιακη, μου λεει πολλα !
Mου βρωμαει πολυ
Βρωμάει εβραϊλα…
Ο ΔΟΥΡΕΙΟΣ ΙΠΠΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΑΔΡΑΝΕΙΑ ΜΑΣ”
Μια χώρα δεν γκρεμίζεται μόνο από τους πολιτικούς της, αλλά από τη σιωπή και την ανοχή των πολιτών της. Όταν σταματάς να διεκδικείς τη γη σου, την ασφάλειά σου και τον πολιτισμό σου, γίνεσαι ξένος στον ίδιο σου τον τόπο.
Δεν είναι «φιλοξενία» η ανεξέλεγκτη είσοδος χιλιάδων ανθρώπων με επικίνδυνες νοοτροπίες που δεν σέβονται τη χώρα που τους δέχεται. Είναι η αρχή της αλλοίωσης. Αν επιτρέψουμε να γίνουμε μειοψηφία, αν αφήσουμε τον φόβο να μας κλείσει στα σπίτια μας, τότε έχουμε ήδη ηττηθεί.
Ο πολιτισμός μας δεν κινδυνεύει μόνο από αυτούς που έρχονται παράνομα και ύπουλα, αλλά από εμάς που ξεχάσαμε ποιοι είμαστε. Η γη ανήκει σε αυτούς που την υπερασπίζονται.
Η ασφάλεια είναι η προϋπόθεση της φιλοξενίας. Δεν μπορείς να ανοίξεις το σπίτι σου σε κανέναν αν η πόρτα σου είναι σπασμένη και η οικογένειά σου φοβάται.
Μια ισχυρή και ευνομούμενη χώρα μπορεί να ξεχωρίσει τον πραγματικό πρόσφυγα και τον νόμιμο μετανάστη που έρχεται να προσφέρει και να σεβαστεί, από εκείνον που εισέρχεται παράνομα με σκοπό να επιβάλει τη δική του ατζέντα ή να προκαλέσει χάος.
Για να έχουμε το “αυτονόητο”, πρέπει να απαιτήσουμε:
Φύλαξη συνόρων χωρίς αστερίσκους: Η χώρα δεν είναι ξέφραγο αμπέλι.
Μηδενική ανοχή στην παρανομία: Όποιος δεν σέβεται τους νόμους και τον πολιτισμό της χώρας που τον φιλοξενεί, δεν έχει θέση σε αυτήν.
Εθνική αυτοπεποίθηση: Όταν εμείς οι ίδιοι σεβόμαστε την ιστορία και τις παραδόσεις μας, αναγκάζουμε και τον ξένο να τις σεβαστεί.
Η πραγματική αλληλεγγύη σταματά εκεί που ξεκινά η απειλή για τη δική μας επιβίωση. Αν δεν προστατέψουμε το σπίτι μας, σύντομα δεν θα έχουμε σπίτι ούτε για εμάς, ούτε για τους ανθρώπους που πραγματικά αξίζουν τη βοήθειά μας.
Ξύπνα πριν η ιστορία μας γίνει παρελθόν.
Η νομιμότητα δεν είναι επιλογή, είναι επιβίωση.
Η ενότητα δεν είναι σύνθημα, είναι το όπλο μας.
Διεκδικούμε την πατρίδα μας. Τώρα.
ΠΟΛΥ ΖΟΤΙΚΗς ΣΙΜΑΣΙΑς Ας ΤΟ ΔΟΥΝ ΟΛΛΟΙ ΚΙ ΝΑ ΤΟ ΔΙΑΔΩΣΟΥΝ ΟΙ ΛΑΘΡΟ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΘΑ ΜΑς ΑΦΑΝΙΣΟΥΝ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΑΝΕΥ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΠΑΡΑΔΙΔΕΤΕ ΝΑ ΔΙΑΔΩΘΕΙ ΠΑΝΤΟΥ
O Παπαντωνίου ξέχασε την ψηφιακή φεουδαρχία που απειλεί την Ελλάδα.
Το Μεγάλο «Μαζί» ή η Μεγάλη Κατηφόρα;
Κοίτα τον διπλανό σου. Όχι για να δεις τι φταίει, ούτε για να του ρίξεις την ευθύνη που η χώρα βουλιάζει. Κοίτα τον γιατί έχει τους ίδιους φόβους, την ίδια κούραση και το ίδιο άδειο βλέμμα μπροστά στο αύριο.
Έχουμε γίνει πρωταθλητές στη δικαιολογία:
«Εγώ έχω οικογένεια, δεν προλαβαίνω».
«Εσύ φταις που ψήφισες αυτούς».
«Σιγά μωρέ, μια χαρά είμαστε, μη γκρινιάζεις».
Και την ίδια ώρα, πίσω από τις πλάτες μας, η αδικία θερίζει. Το «δίκαιο» κατάντησε ανέκδοτο και η πατρίδα μας μια αρένα όπου ο ένας κατασπαράζει τον άλλον, ενώ οι πραγματικοί υπαίτιοι τρίβουν τα χέρια τους. Η απάθεια δεν είναι επιβίωση, είναι αργός θάνατος.
Πότε ξεχάσαμε την ανθρωπιά; Πότε το «εγώ» έγινε πιο σημαντικό από το «εμείς»; Η ιστορία μας γράφτηκε με ενώσεις, όχι με κομματικές ταμπέλες και χρώματα. Το δίκαιο δεν έχει χρώμα. Το ψωμί των παιδιών μας δεν έχει κόμμα. Η αξιοπρέπεια δεν είναι πολυτέλεια, είναι το αυτονόητο.
Ήρθε η ώρα να σταματήσουμε να δείχνουμε ο ένας τον άλλον με το δάχτυλο και να δώσουμε τα χέρια. Να ξυπνήσουμε από τον λήθαργο του «έλα καημένε, τίποτα δεν αλλάζει». Όλα αλλάζουν τη στιγμή που θα πούμε: «Φτάνει. Σήμερα δεν είμαι οπαδός, είμαι άνθρωπος και διεκδικώ το ήθος που μας έκλεψαν».
Ας θυμηθούμε ξανά τι σημαίνει φιλότιμο και αλληλεγγύη. Γιατί αν δεν ενωθούμε τώρα, χωρίς παρωπίδες, το μόνο που θα μας μείνει να μοιραστούμε θα είναι τα ερείπια.
Το Μεγάλο «Μαζί»: Από την Απάθεια στην Ανθρωπιά
Κοίτα τον διπλανό σου. Όχι για να δεις τι φταίει, αλλά γιατί έχει τους ίδιους φόβους και την ίδια κούραση με σένα. Όσο εμείς χωριζόμαστε σε στρατόπεδα και «βγάζουμε ο ένας το μάτι του άλλου», η αδικία θερίζει και η πατρίδα μας βουλιάζει στη βρομιά και την απαξίωση.
Πού πήγε το φιλότιμο; Πού πήγε η ανθρωπιά μας;
Έχουμε γίνει πρωταθλητές στις δικαιολογίες: «δεν προλαβαίνω», «έχω οικογένεια», «σιγά, μια χαρά είμαστε». Κι όμως, ξεχνάμε πως οι δυσκολίες αυτού του κόσμου δεν νικιούνται με την απομόνωση. Ο Χριστός μας είπε το πιο απλό και το πιο δύσκολο: «Αγαπάτε αλλήλους». Μας δίδαξε πως ο «πλησίον» δεν είναι ομοϊδεάτης μας, αλλά ο κάθε άνθρωπος που πονάει δίπλα μας.
Μας έδειξε ότι η πραγματική δύναμη βρίσκεται στην ένωση και στην ταπείνωση, όχι στον εγωισμό και τη φαγωμάρα. Όταν ο ένας σηκώνει το βάρος του άλλου, τότε μόνο οι δυσκολίες γίνονται υποφερτές και τα βουνά μετακινούνται.
Ήρθε η ώρα:
Να πετάξουμε τις κομματικές ταμπέλες και τα χρώματα.
Να σταματήσουμε να δείχνουμε ο ένας τον άλλον με το δάχτυλο.
Να διεκδικήσουμε το δίκαιο και το αυτονόητο με ήθος και αξίες.
Η αφύπνιση ξεκινά όταν καταλάβουμε πως η σωτηρία μας δεν θα έρθει από αυτούς που μας διχάζουν, αλλά από εμάς τους ίδιους, όταν αποφασίσουμε να γίνουμε ξανά Άνθρωποι. Η αξιοπρέπεια δεν είναι πολυτέλεια, είναι χρέος μας απέναντι σε όσα παραλάβαμε και σε όσα οφείλουμε να παραδώσουμε.
Ενωμένοι, με πίστη και αλληλεγγύη, μπορούμε να αλλάξουμε την πορεία. Χωρίς αυτά, είμαστε απλώς θεατές στην καταστροφή μας.
Ο Γκρεμός ή η Επιστροφή στην Ανθρωπιά;
Ήμασταν που ήμασταν αποστασιοποιημένοι, ήρθε και η καραντίνα και μας αποτελείωσε. Γίναμε απρόσωποι, κρυμμένοι πίσω από οθόνες, και το μόνο που ξέρουμε πια είναι να ξεσπάμε: βία στους νέους, μίσος στους δρόμους, βρισιές για το τίποτα.
Πού πάμε; Στον γκρεμό; Μας αρέσει αυτή η σαπίλα;
Όσο ο φόβος μεσουρανεί και το μίσος μας τυφλώνει, γινόμαστε τα τέλεια θύματα. Όσο εμείς τσακωνόμαστε για το «εσύ φταις» και το «εγώ έχω την οικογένειά μου», η χώρα λεηλατείται από την αδικία και τη διαφθορά.
Πρέπει να καταλάβουμε κάτι, έστω και τώρα στα δύσκολα: Το μίσος είναι φυλακή. Η μόνη διέξοδος από αυτόν τον κατήφορο είναι να σπάσουμε την απομόνωση. Να γίνουμε ξανά «αλυσίδα». Γιατί αν δεν γίνουμε στήριγμα ο ένας για τον άλλον, αν δεν θυμηθούμε την αξία του να είσαι Άνθρωπος με κεφαλαίο Α, τότε ο γκρεμός δεν είναι απλώς πιθανότητα, είναι ο προορισμός μας.
Ας διεκδικήσουμε το δίκαιο όχι με φωνές μίσους, αλλά με τη δύναμη της Ένωσης. Χωρίς κόμματα, χωρίς χρώματα, μόνο με την καρδιά και το ήθος που μας απέμεινε. Η σωτηρία μας είναι ο διπλανός μας.
Η Βιτρίνα και η Παγωνιά της Ψυχής
Μας μάραναν οι τύποι και οι «πληθυντικοί» της δήθεν ευγένειας, αλλά η ουσία μέσα στην ψυχή πέθανε. Γίναμε όλοι επιφανειακοί. Κλειστήκαμε στα σπίτια μας, βάλαμε κάμερες και συναγερμούς, και ξεχάσαμε να ανοίγουμε την πόρτα στον άνθρωπο.
Λέμε «φοβάμαι», λέμε «ανασφάλεια», και με αυτή την πρόφαση αφήνουμε τον συνάνθρωπο απέξω. Κλείνουμε τους κύκλους μας ερμητικά και δεν δίνουμε ευκαιρία σε όποιον έχει ανάγκη να πλησιάσει. Αλλά η μοναξιά δεν νικιέται με τοίχους.
Ο Χριστός δεν μίλησε για «τύπους», μίλησε για θυσία και άνοιγμα καρδιάς. Τώρα που τα ζόρια σφίγγουν, τώρα που η χώρα μας δοκιμάζεται από την αδικία και τη βρομιά, θα το θυμηθούμε θέλουμε δεν θέλουμε: Η μόνη σωτηρία είναι να γίνουμε αλυσίδα.
Αν δεν σπάσεις το κέλυφος του εαυτού σου για να δεις τον πόνο του άλλου, θα μείνεις μόνος σου στην καταιγίδα. Η ανθρωπιά δεν είναι στα λόγια, είναι στο να κάνεις χώρο στο τραπέζι σου και στην καρδιά σου για τον «ξένο» που είναι αδερφός σου.
ΑΦΥΠΝΙΣΗ: Θα γίνουμε Αλυσίδα ή θα πέσουμε στον Γκρεμό;
Κοίτα τον διπλανό σου. Όχι για να δεις τι φταίει, αλλά γιατί έχει τους ίδιους φόβους και την ίδια κούραση με σένα. Όσο εμείς χωριζόμαστε σε στρατόπεδα και «βγάζουμε ο ένας το μάτι του άλλου», η αδικία θερίζει και η πατρίδα μας βουλιάζει στη διαφθορά και την απαξίωση.
Η Βιτρίνα και η Παγωνιά της Ψυχής
Μας μάραναν οι τύποι, οι «πληθυντικοί» και οι δήθεν ευγένειες, αλλά η ουσία μέσα στην ψυχή πέθανε. Γίναμε επιφανειακοί. Ήμασταν που ήμασταν αποστασιοποιημένοι, ήρθε και η καραντίνα και μας αποτελείωσε. Γίναμε απρόσωποι, κλειστήκαμε στα σπίτια μας με διπλοαμπαριές, και ξεχάσαμε να ανοίγουμε την πόρτα στον άνθρωπο. Λέμε «φοβάμαι», λέμε «ανασφάλεια», και με αυτή την πρόφαση αφήνουμε τον συνάνθρωπο απέξω.
Το Μίσος ως Φυλακή
Πού πάμε; Στον γκρεμό; Μας αρέσει αυτή η σαπίλα; Η βία ξεσπά στους δρόμους, στους νέους, παντού. Ο κόσμος βρίζεται για το τίποτα, ενώ οι πραγματικοί υπαίτιοι για τα χάλια μας τρίβουν τα χέρια τους. Όσο ο φόβος μεσουρανεί και το μίσος μας τυφλώνει, γινόμαστε τα τέλεια θύματα. Η απάθεια δεν είναι επιβίωση, είναι αργός θάνατος.
Η Διδασκαλία του Χριστού και η Μόνη Σωτηρία
Ο Χριστός δεν μίλησε για «τύπους», μίλησε για θυσία και αγάπη. Μας είπε το πιο απλό και το πιο δύσκολο: «Αγαπάτε αλλήλους». Μας δίδαξε πως ο «πλησίον» δεν είναι ομοϊδεάτης μας, αλλά ο κάθε άνθρωπος που πονάει δίπλα μας. Μας έδειξε ότι οι δυσκολίες αυτού του κόσμου δεν νικιούνται με την απομόνωση, αλλά όταν ο ένας σηκώνει το βάρος του άλλου. Τότε μόνο τα βουνά μετακινούνται.
Η Ώρα της Ένωσης
Ήρθε η ώρα να σταματήσουμε τις δικαιολογίες του τύπου «δεν προλαβαίνω» ή «έχω οικογένεια». Η οικογένειά σου θα σωθεί μόνο αν σωθεί η κοινωνία.
Πετάμε τις κομματικές ταμπέλες και τα χρώματα.
Σπάμε το κέλυφος του εγωισμού μας.
Γινόμαστε αλυσίδα με τον διπλανό μας.
Η αφύπνιση ξεκινά όταν καταλάβουμε πως η σωτηρία μας δεν θα έρθει από αυτούς που μας διχάζουν, αλλά από εμάς τους ίδιους, όταν αποφασίσουμε να γίνουμε ξανά Άνθρωποι με ήθος και αξίες. Αν δεν ενωθούμε τώρα, το μόνο που θα μας μείνει να μοιραστούμε θα είναι τα ερείπια.
Ενωμένοι, με πίστη και ανθρωπιά. Είναι το μόνο που μας απέμεινε.
το κειμενο δε υποκιτε σε πνευματικα δικαιωματα οποιος θελει να περνει κι το διαδιδει