Υπάρχουν άνθρωποι που επιμένουν. Στη σχέση, στην αγάπη, στο φως.
Προβολές:219
Κουβαλούν ρωγμές από εκείνα τα «λίγο ακόμη» που έγιναν πολλά.
Από στιγμές που έδωσαν χωρίς να συναντηθούν.
Από αγάπες που δεν άντεξαν το βάθος τους.
Κι όμως, δεν σβήνουν.
Δεν κλείνουν.
Δεν γίνονται ψυχροί για να προστατευτούν.
Κρατούν μέσα τους κάτι σπάνιο:
την ικανότητα να επιμένουν στο φως, ακόμη κι όταν έχουν γνωρίσει το σκοτάδι του.
Να πηγαίνεις εκεί που σε καλωσορίζουν… εκεί που σ’ εκτιμούν.. εκεί που σε περιμένουν με αγάπη… εκεί που σε περιμένουν και σου το λένε μ’ ένα γλυκό χαμόγελο…
Να πηγαίνεις εκεί που σου δείχνουν πως τους λείπεις…
Μην σπαταλάς τον χρόνο σου για όσους δεν τους λείπεις, γιατί ο χρόνος είναι πολύτιμος… το καταλαβαίνεις οσο μεγαλώνεις…
Καλλιόπη
Υπάρχουν άνθρωποι που επιμένουν.
Στη σχέση, στην αγάπη, στο φως.
Επιμένουν ακόμα κι όταν οι επιλογές τους δεν τους ταιριάζουν.
Όταν κάτι μέσα τους ψιθυρίζει πως δεν είναι αυτό που τους χωρά, κι όμως μένουν λίγο ακόμη.
Όχι από αδυναμία αλλά από εκείνη τη βαθιά, ανθρώπινη ανάγκη να μη φύγουν πριν βεβαιωθούν πως έδωσαν ό,τι μπορούσαν.
Επιμένουν όταν τα πράγματα αρχίζουν να ξεθωριάζουν.
Όταν οι λέξεις λιγοστεύουν, όταν οι σιωπές βαραίνουν, όταν η απόσταση μεγαλώνει χωρίς εξήγηση.
Και εκείνοι συνεχίζουν να κρατούν, να προσπαθούν, να γεφυρώνουν.
Είναι άνθρωποι που δεν εγκαταλείπουν εύκολα.
Που δεν μαθαίνουν την αποχώρηση ως πρώτη επιλογή.
Που πιστεύουν πως κάτι που αγάπησαν αξίζει μια δεύτερη ευκαιρία, μια τρίτη, ίσως και περισσότερες.
Και μέσα σε αυτή την επιμονή, κάποιες φορές πληγώνονται.
Όχι γιατί δεν βλέπουν αλλά γιατί ελπίζουν.
Γιατί μέσα τους υπάρχει ακόμη εκείνο το φως που λέει «ίσως μπορεί να σωθεί».
Και μένουν λίγο παραπάνω απ’ όσο τους χωρά.
Κουβαλούν ρωγμές από εκείνα τα «λίγο ακόμη» που έγιναν πολλά.
Από στιγμές που έδωσαν χωρίς να συναντηθούν.
Από αγάπες που δεν άντεξαν το βάθος τους.
Κι όμως, δεν σβήνουν.
Δεν κλείνουν.
Δεν γίνονται ψυχροί για να προστατευτούν.
Κρατούν μέσα τους κάτι σπάνιο:
την ικανότητα να επιμένουν στο φως, ακόμη κι όταν έχουν γνωρίσει το σκοτάδι του.
Και κάποια στιγμή, αργά, σχεδόν ανεπαίσθητα, η επιμονή τους αλλάζει κατεύθυνση.
Από το «να κρατήσω αυτό που δεν με κρατά» γίνεται
«να κρατήσω τον εαυτό μου».
Και εκεί, μέσα σε αυτή τη στροφή, υπάρχει μια σιωπηλή αφύπνιση.
Όχι θεαματική. Όχι θορυβώδης.
Αλλά βαθιά.
Αρχίζουν να καταλαβαίνουν πως η αγάπη δεν είναι να μένεις παντού.
Είναι να μένεις εκεί που υπάρχεις κι εσύ.
Πως η επιμονή δεν είναι να αντέχεις τα πάντα
αλλά να επιλέγεις με φροντίδα πού αξίζει να αντέξεις.
Αυτοί οι άνθρωποι αξίζουν βαθιά εκτίμηση.
Γιατί η επιμονή τους δεν ήταν τυφλή, ήταν γεμάτη συναίσθημα.
Γιατί ρίσκαραν την καρδιά τους ξανά και ξανά, χωρίς να χάσουν την ικανότητά τους να αγαπούν.
Και όταν τελικά μαθαίνουν να στρέφουν αυτή την επιμονή προς τον εαυτό τους, δεν χάνουν τίποτα από την τρυφερότητά τους.
Απλώς την τοποθετούν εκεί όπου δεν θα χαθεί.
Υπάρχει κάτι πολύ αληθινό σε αυτούς:
έμαθαν να μένουν.
Και μετά, έμαθαν, με τον πιο δύσκολο τρόπο,
πότε να φεύγουν χωρίς να προδίδουν την καρδιά τους.
Κι αυτό… δεν είναι αδυναμία.
Είναι μια μορφή δύναμης που γεννιέται μόνο μέσα από ρωγμές.
Αγγελική Μπολουδάκη
Προβολές : 219
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες, θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας, για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης, σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολογίου, μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε, καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιοδνήποτε τρόπο, το ιστολόγιο. Ο διαχειριστής του ιστολογίου, δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, να έχετε υπόψη σας τα ακόλουθα:
- Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές ή χυδαιολογίες.>
- Μην δημοσιεύετε άσχετα με το θέμα σχόλια.
- Ο κάθε σχολιαστής, οφείλει να διατηρεί ένα μόνον όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
- Με βάση τα παραπάνω, η διαχείριση, διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων, χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
- Επιπλέον σας τονίζουμε, ότι το ιστολόγιο, λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου, τα σχόλια θα αναρτώνται μόλις αυτό καταστεί δυνατόν.
.
Η ΟΠΟΙΑ ΠΟΡΕΙΑ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΕΧΟΥΝ ΛΑΧΤΑΡΑ
ΓΙΑ ΝΑ ΞΑΝΑΕΝΩΘΟΥΝ ΣΥΝΕΙΔΗΤΆ ΜΑΖΙ Του !!!
.
Έχω δύο ανθρώπους…
Ζήτημα και αν είναι ένας…
Που να νειάζετε αληθηνα…
Και προσπαθώ…
Αλλά δεν εμπνέω…
Καμιά Αλήθεια…
Γιατί δεν έχω τις κατάλληλες αρετές…
Ίσως κουραστικά…
Με τα χρόνια…
Και πνηγμαινος στο αίμα μου …
Δυστυχώς παρασέρνονται στην ματαιοδοξία τους…
Και ορισμένες φορές…
Πέφτουν αδιάκριτα…
Κεραυνοι….
Όπως και σε εμένα ..
Με τις χαμένες μάχες μου…
Αλλά δεν μπορείς …
Αναφέρεις με ψιλά γράμματα…
Ευγενικά…
Και άλλωστε με πορωμενους…
Συμφεροντολογοεγωϊστες…
Σκληρά…
Που είμαστε …
Και πόσο μας έχουν ξεπεράσει οι συνθίκες που οι ίδιοι αποδέχτηκαμε…
Σαπιζοντας το δέντρο…
Το κύτταρο…
Κάθε ένας ξεχωριστά…
καπτεν κωστη παντα αωστος !!!!!!!!!!!! παντα γραφεις κειμενα δυναμιτες
σωστος ηθελα να γραψω αμαν αυτη η ριμαδα δυσλεξια μου