Αγαπώ τον εαυτό μου με τον τρόπο που ζω; Με σέβομαι; Με ακούω; Εκτιμώ την αξία μου;
Προβολές:251
Οι ρόλοι πάντα θα υπάρχουν για να σου δίνουν άλλοθι να μην αλλάξεις. Να παραμένεις εκεί που ξέρεις, ακόμα κι αν δεν αναπνέεις. Να λες «έτσι είμαι», ενώ μέσα σου ξέρεις πως αυτό δεν είναι ολόκληρη η αλήθεια σου.
Έτσι όμως η ψυχή δεν ζει.
Απλώς προσαρμόζεται.
Τελικά, το πιο δύσκολο είναι ν’ αγαπήσουμε τον εαυτό μας και να του δώσουμε λίγη από την καλοσύνη που δίνουμε στους άλλους…
Καλλιόπη…
Όταν αλλάζεις, όταν έρχεσαι σε επαφή με την αλήθειά σου, κάθε συναίσθημα που κάποτε δεν μπόρεσες να αντέξεις, επιστρέφει στην επιφάνεια.
Όχι για να σε τιμωρήσει.
Όχι για να σε γυρίσει πίσω.
Αλλά για να ακουστεί.
Κάθε φόβος, κάθε ενοχή, κάθε ντροπή, κάθε πόνος που σε έκανε κάποτε να χτίσεις μια άμυνα για να προστατευτείς, μπορεί να εμφανιστεί ξανά τη στιγμή που τολμάς να διαφοροποιηθείς. Τη στιγμή που πας να σταθείς αλλιώς. Πιο αληθινά. Πιο κοντά σε σένα.
Μην το φοβηθείς.
Το συναίσθημα έρχεται για να εκφραστεί, όχι για να σε αποτρέψει. Έρχεται για να το δεις, να το αναγνωρίσεις, να το κρατήσεις με τρυφερότητα, όχι για να του παραδώσεις το τιμόνι της ζωής σου.
Πέρασε μέσα του, αλλά μην το αφήσεις να σε κατακλύσει.
Κάθισε μαζί του χωρίς να το φοβάσαι.
Μείνε κοντά του και κοντά σου.
Και θυμήσου: πολλές φορές αυτό που νιώθεις τώρα δεν ανήκει στο τώρα. Ανήκει στο χθες. Σε μια παλιά εμπειρία, σε μια παλιά πληγή, σε έναν παλιό φόβο που ενεργοποιείται κάθε φορά που τολμάς να βγεις από τον γνώριμο ρόλο σου.
Μόνο έτσι ξεφλουδίζονται οι παλιές άμυνες. Όχι με βία. Όχι με απόρριψη. Αλλά με επίγνωση, παρουσία και κατανόηση. Σιγά σιγά πέφτουν τα στρώματα που σε κράτησαν μακριά από την αξία σου.
Μου έχει τύχει να λειτουργώ με τρόπους που δεν εξέφραζαν την αξία μου. Όχι επειδή δεν ήξερα. Αλλά επειδή άκουγα περισσότερο το συναίσθημα που αναδυόταν κάθε φορά που τολμούσα να διαφοροποιηθώ. Έμενα μέσα στον φόβο, στην ενοχή, στο βάρος, περισσότερο απ’ όσο χρειαζόταν.
Και αυτό το βάρος με καθήλωνε.
Όταν όμως τολμάς να κινηθείς προς αυτό που σε εκφράζει, όταν παίρνεις ρίσκα για να ζήσεις πιο αληθινά, χρειάζεται να θυμάσαι: ο φόβος και η ενοχή πολλές φορές ανήκουν στο παρελθόν, όχι στο παρόν.
Δεν σημαίνει ότι δεν τους ακούς.
Σημαίνει ότι δεν τους αφήνεις να αποφασίζουν για σένα.
Ζύγισε τι σε κάνει να νιώθεις καλά.
Τι σε ωφελεί.
Τι σε ανοίγει.
Τι σε οδηγεί σε ένα πιο ανθρώπινο άνοιγμα.
Τι αγγίζει την ψυχή σου.
Τι σε προχωράει.
Οι ρόλοι πάντα θα υπάρχουν για να σου δίνουν άλλοθι να μην αλλάξεις. Να παραμένεις εκεί που ξέρεις, ακόμα κι αν δεν αναπνέεις. Να λες «έτσι είμαι», ενώ μέσα σου ξέρεις πως αυτό δεν είναι ολόκληρη η αλήθεια σου.
Έτσι όμως η ψυχή δεν ζει.
Απλώς προσαρμόζεται.
Γι’ αυτό ρώτα την.
Ήσυχα. Αληθινά. Χωρίς να βιαστείς να απαντήσεις.
Αγαπώ τον εαυτό μου με τον τρόπο που ζω;
Με σέβομαι;
Με ακούω;
Εκτιμώ την αξία μου;
Ή με εγκαταλείπω κάθε φορά που πάω να γίνω πιο αληθινός;
Η αλλαγή δεν είναι να νικήσεις το συναίσθημα.
Είναι να σταθείς δίπλα του χωρίς να χαθείς μέσα του.
Είναι να πεις:
«Σε ακούω. Σε καταλαβαίνω. Κάποτε με προστάτεψες. Αλλά σήμερα δεν θα ζήσω μόνο μέσα από εσένα».
Και τότε, λίγο λίγο, κάτι μέσα σου μαλακώνει.
Κάτι ανοίγει.
Κάτι επιστρέφει.
Εσύ.
Αγγελική Μπολουδάκη
Προβολές : 251
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες, θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας, για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης, σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολογίου, μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε, καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιοδνήποτε τρόπο, το ιστολόγιο. Ο διαχειριστής του ιστολογίου, δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, να έχετε υπόψη σας τα ακόλουθα:
- Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές ή χυδαιολογίες.>
- Μην δημοσιεύετε άσχετα με το θέμα σχόλια.
- Ο κάθε σχολιαστής, οφείλει να διατηρεί ένα μόνον όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
- Με βάση τα παραπάνω, η διαχείριση, διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων, χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
- Επιπλέον σας τονίζουμε, ότι το ιστολόγιο, λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου, τα σχόλια θα αναρτώνται μόλις αυτό καταστεί δυνατόν.
Υπέροχο Κ. Καλλιόπη…
Ο χειρώτερος εχθρός του κόσμου…
Ο εαυτός…
Όποιος προσαρμόζετε…
Υποχωρεί…
Στον κατεστραμμένο εαυτό του…
Δεν λύνει…
Δεν πληγώνει…
Δεν μετανοεί…
Δεν ζει…
Ενώ το αντίθετο…
Αντιμετωπίζει…
Γιατί και πώς…
Ψάχνοντας τα τέρατα του ..
Νομίζεις ότι από εσένα τα σκατα που ζεις ..
Την ψευτιά…
Και την κοσμικότητα που σου προσφέρουν οικογένεια…
Φίλοι…
Και γνωστοί…
Ότι είναι έτσι…
Ότι εσύ…
Τα κατάφερες να τα δεις…
Όχι…
Αλλά τέλος πάντον…
Μόνο που το κεντρί της αλήθειας σου…
Κάποτε σούπερ κοσμικός…
Προβληματικός…
Ότι είναι δικό σου…
Όχι…
Αλλά καλοπροαίρετα…
Δόθηκε…
Και χάνετε…
Σε μια στιγμή …
Δεν υπάρχει καμία αξία…
Και ούτε πενευση…
Αλλά πρόσθετο βάρος…
Δεν είσαι εσύ που ξεστραβώθικες …
Ξαφνικά…
Και αν το πάρεις πάνω σου…
Της ευλογίας το βάρος…
Ότι εγώ!
Και οι άλλοι τύφλα…
Έχασες…
Τα πάντα ..
Αυτά τα δώρα…
Της διάκρισης…
Του ζήλου της μελέτης…
Δεν τα έδωσε τζάμπα…
Και δεν είναι δικά σου…
ΑΑ είναι πιο τεράστια δοκιμή…
Και βάρος…
Γιατί νομίζεις ότι δικιά σου επιλογή…
Στην ορθή αλήθεια…
Με ζήλο για ψάξιμο…
Όμως αύριο μπορεί .α γίνεις χειρώτερος των εχθρών…
Αν το πάρεις προσωπικά…
Όσο συνδεόμαστε με τον κόσμο…
Όλοι γουστάρουμε…
Κοσμικά…
Το δίκαιο…
Κανής…
Δεν έχει πνεύμα…
Αλλά σάρκα…
Και κόσμο…
Και από εκεί …
Παραμορφωνουμε την Αγάπη…
Και την αλήθεια…
Που επουδενή έχει σχέση…
Με αμελετητους…
Κοσμικούς πιστούς…
Που τους βολεύει….
Δεν έχουμε καρδιά …
Και δεν θα ξεβολευτούμε…
Από το εγώ…
Και τον κόσμο
..
Γιατί άμα δούμε …
Στην ζωούλα μας …
Όπως και αν μας έφερε…
Ότι πάσχουμε….
Και κατευάζουμε τον Χριστό στα
Μέτρα μας…
Σαν
Ο καθένας…
Με τον πόνο του…
Που αντί να γιατρευομαστε μέσα από αυτόν…
Μπαροφυλοσοφούμε…
Γιατί η αλήθεια μας ξεγημνόνει…
Αν θέλουμε…
Η αν την προσαρμόζουμε ..
Εγώ προσωπικά …
Την ξεσκησα…
Στην προσωπική μου αρρώστιες…
Και περημαίνει…
Πότε ελεύθερα θα καταλάβω…
Το νόημα της αγάπης του…
Θυσιάζω… Αλήθειες..
Ο Άρρωστος…
Ατελής…
Καλησπέρα σας…
και σε όλους…