«Αυτός ο κόσμος δεν είναι πια για μένα». Ένα παιδί έκρινε τον κόσμο μας και τον βρήκε ακατοίκητο. Και εμείς, οι ενήλικες, οι θεσμοί, οι άρχοντες, οι ποιμένες, οι ειδικοί, οι γονείς, οι δάσκαλοι, οι σχολιαστές, όλοι εμείς που αύριο θα συνεχίσουμε να μιλάμε, οφείλουμε τουλάχιστον για μια στιγμή να σωπάσουμε μπροστά σε αυτή την ετυμηγορία.
Προβολές:609
Προς την Α.Ε. τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας
Προς τον Πρωθυπουργό της Ελλάδος
Προς την Α.Θ.Π. τον Οικουμενικό Πατριάρχη
Προς τον Μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος
Προς την Υπουργό Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού
Προς τον Υπουργό Υγείας
Κυρίες και κύριοι,
ένα παιδί δεν κατηγόρησε κανέναν. Δεν έγραψε πολιτικό κείμενο, δεν συνέταξε υπόμνημα, δεν ζήτησε επιτροπή, δεν επικαλέστηκε θεσμούς, δεν απαίτησε δικαίωση. Έγραψε στη μητέρα και στον πατέρα του, δηλαδή στους δύο πρώτους μάρτυρες της ύπαρξής του, και μέσα σε λίγες γραμμές άφησε πίσω του κάτι πολύ βαρύτερο από ένα σημείωμα αποχαιρετισμού: άφησε μια ετυμηγορία για τον κόσμο των ενηλίκων.
«Μαμά και μπαμπά, τρία χρόνια τώρα είμαι σε μια κατάσταση κατάθλιψης. Και μπορεί αυτός ο κόσμος να έχει τα ωραία του, αλλά ίσως ένας άλλος κόσμος να είναι καλύτερος. Φέτος είναι η χρονιά που θα δώσω πανελλήνιες εξετάσεις, αλλά φοβάμαι ότι δεν θα πάω καλά. Το ξέρω ότι δεν θα πάω καλά και έτσι θα καταλήξω με μια δουλειά, που δεν θα μου δίνει λεφτά.
Πλέον δεν με ευχαριστεί τίποτα από τη ζωή. Δεν μπορώ να δω τίποτα θετικό. Μαμά και μπαμπά, δεν θέλω πια να ζω. Αυτός ο κόσμος δεν είναι πια για μένα».
Προς την Α.Ε. τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας
Προς τον Πρωθυπουργό της Ελλάδος
Προς την Α.Θ.Π. τον Οικουμενικό Πατριάρχη
Προς τον Μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος
Προς την Υπουργό Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού
Προς τον Υπουργό Υγείας
Κυρίες και κύριοι,
ένα παιδί δεν κατηγόρησε κανέναν. Δεν έγραψε πολιτικό κείμενο, δεν συνέταξε υπόμνημα, δεν ζήτησε επιτροπή, δεν επικαλέστηκε θεσμούς, δεν απαίτησε δικαίωση. Έγραψε στη μητέρα και στον πατέρα του, δηλαδή στους δύο πρώτους μάρτυρες της ύπαρξής του, και μέσα σε λίγες γραμμές άφησε πίσω του κάτι πολύ βαρύτερο από ένα σημείωμα αποχαιρετισμού: άφησε μια ετυμηγορία για τον κόσμο των ενηλίκων.
«Αυτός ο κόσμος δεν είναι πια για μένα». Η φράση αυτή δεν ανήκει μόνο στην ιδιωτική τραγωδία μιας δεκαεπτάχρονης. Ανήκει πλέον στη δημόσια ντροπή μας. Είναι η στιγμή όπου ένα παιδί, πριν προλάβει να ζήσει, κοιτάζει τον κόσμο που του παραδώσαμε και τον βρίσκει ακατοίκητο. Όχι δύσκολο. Όχι άδικο. Όχι απλώς κουραστικό. Ακατοίκητο.
Και ας προσέξουμε το πιο τρομακτικό: αυτό το παιδί δεν φοβάται μόνο τον πόνο του. Φοβάται τις Πανελλήνιες.
Φοβάται ότι «δεν θα πάει καλά». Φοβάται ότι θα καταλήξει σε μια δουλειά «που δεν θα του δίνει λεφτά».
Δηλαδή στα δεκαεπτά του χρόνια έχει ήδη μάθει τη γραμματική της αγοράς, τη θεολογία της απόδοσης, την ψυχολογία της ήττας. Έχει ήδη αποδεχθεί ότι η ζωή είναι μια οικονομική κρίση που αρχίζει πριν από την ενηλικίωση. Ότι το μέλλον δεν είναι άνοιγμα, αλλά απειλή. Ότι η αξία του ανθρώπου περνά μέσα από βαθμούς, δεξιότητες, επιτυχίες, εισόδημα, παραγωγικότητα, κοινωνική χρησιμότητα.
Τι ακριβώς κάναμε στα παιδιά μας ώστε να φαντάζονται τη ζωή τους ως λογιστικό έλλειμμα πριν ακόμη αποκτήσουν ζωή; Ποια γλώσσα τους δώσαμε; Ποια εικόνα του κόσμου τούς χαρίσαμε; Ποια υπόσχεση τούς αρνηθήκαμε; Διότι εδώ δεν μιλά μόνο η κατάθλιψη ενός παιδιού. Μιλά μια κοινωνία που έχει μετατρέψει την εφηβεία σε προθάλαμο επιδόσεων, την παιδεία σε αγωνία κατάταξης, την οικογένεια σε φορέα άγχους, την εργασία σε φόβητρο και το μέλλον σε σκοτεινή αίθουσα αναμονής.
Οι Πανελλήνιες, μέσα σε αυτό το γράμμα, δεν είναι εξετάσεις. Είναι σχεδόν τελική κρίση. Ένα μικρό κοσμικό δικαστήριο πάνω στο σώμα του παιδιού. Εκεί όπου ο έφηβος δεν αισθάνεται ότι εξετάζεται σε μαθήματα, αλλά ότι εξετάζεται στο ίδιο του το δικαίωμα να ελπίζει. Κι αυτή είναι η μεγάλη πολιτική αστοχία του συστήματος: ότι παριστάνει πως αξιολογεί γνώσεις, ενώ πολύ συχνά εγκαθιστά μέσα στον ψυχισμό των παιδιών την αίσθηση ότι μια αποτυχία μπορεί να ακυρώσει ολόκληρη την ύπαρξη.
Και μετά θα εμφανιστούμε όλοι ευγενείς, συντετριμμένοι, πολιτισμένοι. Θα μιλήσουμε για ψυχική υγεία των εφήβων, για πρόληψη, για γραμμές βοήθειας, για ευαισθητοποίηση, για σχολικούς ψυχολόγους. Ωραίες λέξεις. Καθαρές. Σχεδόν ακίνδυνες. Μόνο που το παιδί δεν ζήτησε μια καμπάνια. Ζήτησε, χωρίς να το πει, έναν κόσμο όπου να μη χρειάζεται να αποδείξει την αξία του για να αξίζει. Έναν κόσμο όπου η αποτυχία να μη μοιάζει με εξορία. Έναν κόσμο όπου η ζωή να μην ξεκινά ήδη ως χρέος.
Η Πολιτεία δεν μπορεί να πενθεί εκ των υστέρων όταν επί χρόνια μιλά στα παιδιά με τη γλώσσα της πίεσης. Δεν μπορεί να φορά το μαύρο της συμπόνιας την επόμενη μέρα, όταν την προηγούμενη μέρα οργάνωνε τη ζωή τους ως κούρσα, ως ανταγωνισμό, ως ατομική ευθύνη, ως αδιάκοπη αυτοβελτίωση. Η κοινωνία μας έμαθε να λέει στα παιδιά: γίνε κάτι. Πέρασε κάπου. Πρόλαβε. Απόδειξε. Άντεξε. Ξεχώρισε. Και σπάνια τους είπε το μόνο θεμελιώδες: υπάρχου. Μείνε. Δεν περισσεύεις.
Και εδώ η Εκκλησία δεν μπορεί να σταθεί ως θεατής μιας κοινωνικής πληγής. Η Εκκλησία, στην οικουμενική και στην ελλαδική της φωνή, οφείλει να αναμετρηθεί όχι με ένα «περιστατικό», αλλά με την κατάρρευση της ίδιας της δυνατότητας της παρηγοριάς.
Διότι ένα παιδί που γράφει «δεν θέλω πια να ζω» δεν χρειάζεται πρώτα λόγο ηθικής τάξεως. Δεν χρειάζεται γενικές διακηρύξεις περί νεότητας, οικογένειας και πίστης. Χρειάζεται κοινότητα που να αντέχει να καθίσει δίπλα του χωρίς να το διορθώσει. Χρειάζεται βλέμμα που να μην το ανακρίνει. Χρειάζεται παρουσία που να μη βιάζεται να το ερμηνεύσει.
Αν η Εκκλησία γνωρίζει κάτι βαθύτερα από κάθε θεσμό, είναι ότι ο άνθρωπος δεν σώζεται με απόδοση, αλλά με σχέση. Δεν σώζεται επειδή επιτυγχάνει, αλλά επειδή κάποιος τον καλεί με το όνομά του ακόμη κι όταν εκείνος δεν αντέχει τον εαυτό του.
Αυτό είναι το θεολογικό βάθος που λείπει από τον δημόσιο λόγο μας: η αλήθεια ότι ο άνθρωπος δεν είναι μονάδα παραγωγής, δεν είναι βαθμός, δεν είναι εισόδημα, δεν είναι μελλοντική θέση εργασίας. Είναι πρόσωπο. Και το πρόσωπο δεν μετριέται. Φανερώνεται, πληγώνεται, κρύβεται, ζητά να το δουν.
Το «μαμά και μπαμπά» με το οποίο αρχίζει το σημείωμα είναι ίσως το πιο σπαρακτικό σημείο του. Όχι γιατί ενοχοποιεί τους γονείς. Αλίμονο. Η οδύνη δεν αντέχει τόσο εύκολες δίκες. Αλλά γιατί δείχνει ότι το παιδί, την τελευταία ώρα, απευθύνεται ακόμη στην πρώτη του σχέση. Εκεί όπου ο άνθρωπος μαθαίνει, ή δεν μαθαίνει, ότι μπορεί να είναι αδύναμος χωρίς να εξαφανίζεται. Ότι μπορεί να φοβάται χωρίς να ντρέπεται. Ότι μπορεί να αποτύχει χωρίς να χάσει την αγάπη. Και ίσως αυτή η φράση να πρέπει να μας διαλύσει περισσότερο από όλες: ένα παιδί μιλά στους γονείς του για να τους πει πως δεν μπορεί πια να κατοικήσει τον κόσμο.
Δεν ξέρουμε τι δεν ακούστηκε. Δεν ξέρουμε τι κρύφτηκε. Δεν ξέρουμε τι άντεξε τρία χρόνια μέσα του αυτό το παιδί. Ξέρουμε όμως ότι γύρω μας κυκλοφορούν χιλιάδες παιδιά με την ίδια σιωπηλή εξάντληση, με την ίδια εσωτερική κατάρρευση που συχνά μεταμφιέζεται σε απουσία, σε ειρωνεία, σε θυμό, σε αδιαφορία, σε κλειστή πόρτα, σε κινητό τηλέφωνο, σε χαμηλωμένο βλέμμα. Και εμείς, οι ενήλικες, έχουμε συχνά την αλαζονεία να νομίζουμε ότι επειδή δεν ακούμε την κραυγή, δεν υπάρχει.
Υπάρχει. Μόνο που πολλές φορές δεν έρχεται ως κραυγή. Έρχεται ως κόπωση. Ως «δεν μπορώ». Ως «δεν έχει νόημα». Ως «δεν θα τα καταφέρω». Ως φόβος για μια δουλειά που δεν θα δίνει λεφτά. Ως πανικός μπροστά σε ένα γραπτό. Ως βουβή παραίτηση από τη χαρά. Ως παιδί που δεν μπορεί πια να δει «τίποτα θετικό».
Αυτό λοιπόν το γράμμα δεν πρέπει να το διαβάσουμε συγκινημένοι. Η συγκίνηση περνά γρήγορα και συχνά μας απαλλάσσει.
Πρέπει να το διαβάσουμε ντροπιασμένοι. Γιατί ένα παιδί δεν μας ζήτησε τίποτα, αλλά μας άφησε όλους υπόλογους.
Άφησε υπόλογη την πολιτική που ονόμασε ανάπτυξη την αβεβαιότητα.
Την παιδεία που συχνά ονόμασε αριστεία τον φόβο.
Την κοινωνία που ονόμασε επιτυχία την εξάντληση.
Την οικογένεια, όχι ως ενοχή, αλλά ως τόπο που πρέπει να ξαναμάθει να ακούει πριν συμβουλεύσει.
Την Εκκλησία που πρέπει να ξαναβρεί το βλέμμα της πάνω στον πονεμένο άνθρωπο πριν μιλήσει για τον άνθρωπο γενικά.
Και, ναι, υπάρχει και η ειρωνεία. Όχι η φθηνή, όχι η κακία. Η μεγάλη, σκοτεινή ειρωνεία μιας χώρας που γιορτάζει κάθε τόσο το μέλλον της, ενώ τα παιδιά της φοβούνται να μπουν σε αυτό.
Μιας χώρας που μιλά για νέες γενιές, καινοτομία, δεξιότητες, αριστεία, αλλά δεν μπορεί να εξηγήσει γιατί ένα δεκαεπτάχρονο κορίτσι αισθάνθηκε ότι δεν υπάρχει θέση γι’ αυτό εδώ. Μιας χώρας που διαθέτει τελετές, πρωτόκολλα, λόγους, δελτία Τύπου, αλλά συχνά δεν διαθέτει την απλή, γυμνή, ανθρώπινη ικανότητα να πει σε ένα παιδί: μη φοβάσαι, η ζωή σου δεν κρίνεται εδώ.
Το πιο βαθύ πολιτικό ερώτημα δεν είναι μόνο πώς θα αποτραπεί η επόμενη τραγωδία.
Είναι τι είδους κόσμο οικοδομούμε ώστε ένα παιδί να μη χρειάζεται να φτάσει στο χείλος για να γίνει επιτέλους ορατό.
Τι είδους σχολείο θέλουμε.
Τι είδους οικογένεια αντέχουμε.
Τι είδους Εκκλησία χρειαζόμαστε.
Τι είδους Πολιτεία μπορεί να ονομάζεται ανθρώπινη όταν τα παιδιά της μαθαίνουν από νωρίς ότι η ζωή είναι μια αγορά στην οποία πρέπει συνεχώς να αποδεικνύεις πως αξίζεις το οξυγόνο σου.
Αν υπάρχει μια απάντηση, δεν θα είναι εύκολη. Δεν θα χωρέσει σε ανακοίνωση. Δεν θα λυθεί με ένα πρόγραμμα. Θα αρχίσει μόνο όταν πάψουμε να βλέπουμε τα παιδιά ως μελλοντικούς επιτυχόντες, μελλοντικούς εργαζόμενους, μελλοντικούς παραγωγικούς πολίτες, και τα δούμε ξανά ως πρόσωπα που ζητούν σχέση, νόημα, χρόνο, επιείκεια, ένα χέρι που δεν τα σπρώχνει διαρκώς προς την επόμενη απαίτηση.
Γιατί αυτό που χάθηκε εδώ δεν είναι μόνο μια ζωή. Χάθηκε η βεβαιότητα ότι ο κόσμος μας μπορεί ακόμη να πείσει ένα παιδί να μείνει.
Ένα παιδί έκρινε τον κόσμο μας και τον βρήκε ακατοίκητο. Και εμείς, οι ενήλικες, οι θεσμοί, οι άρχοντες, οι ποιμένες, οι ειδικοί, οι γονείς, οι δάσκαλοι, οι σχολιαστές, όλοι εμείς που αύριο θα συνεχίσουμε να μιλάμε, οφείλουμε τουλάχιστον για μια στιγμή να σωπάσουμε μπροστά σε αυτή την ετυμηγορία.
Το παιδί δεν είπε απλώς «δεν αντέχω».
Είπε:
«Αυτός ο κόσμος δεν είναι πια για μένα».
Και το ερώτημα που μένει δεν είναι τι έπαθε αυτό το παιδί.
Το ερώτημα είναι τι έπαθε ο κόσμος μας.
Προβολές : 609
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες, θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας, για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης, σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολογίου, μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε, καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιοδνήποτε τρόπο, το ιστολόγιο. Ο διαχειριστής του ιστολογίου, δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, να έχετε υπόψη σας τα ακόλουθα:
- Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές ή χυδαιολογίες.>
- Μην δημοσιεύετε άσχετα με το θέμα σχόλια.
- Ο κάθε σχολιαστής, οφείλει να διατηρεί ένα μόνον όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
- Με βάση τα παραπάνω, η διαχείριση, διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων, χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
- Επιπλέον σας τονίζουμε, ότι το ιστολόγιο, λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου, τα σχόλια θα αναρτώνται μόλις αυτό καταστεί δυνατόν.
Κυρια Σουφλη αν και ειμαι 35 χρονων, εχω ανιψια που ειναι 18. την λεω οτι υπαρχουν δυσκολιες στη ζωη, αλλα δεν χρειαζεται να μας πιανει η στεναχωρια. να εγω εχω ενα θεμα υγειας με το αριστερο μου ποδι.. την λεω αν ειναι να στεναχωριεμαι, θα πεσω στα χαπια. παρε τη ζωη με χαμογελο και προχωρα.. ετσι την λεω.
τουλαχιστον γλιτωνουμε τα 50ικα στους ψυχολογους, και αυτο γιατι την μιλαω για το πως ειναι η ζωη. λειπει η επικοινωνια με τα παιδια..
Κύριε Ντάμπο, αν και ανήκετε στη νέα γιά σκέπτεστε με ωριμότητα…πολύ σωστά συμβουλεύετε την ανιψιά σας…
Στα παιδιά μου, από μικρά τους έλεγα πως η ζωή είναι 9,5 πίκρες και μισή χαρά… ν’ αγκαλιάζουν τη χαρά στις ώρες της πίκρας…
ποσο δικιο ειχαν ζουμε μια λαθος εποχη κριμα θεε μου …………..
Τραγικο γεγονος. Ο θεος να δυναμωσει τους γονεις. Αυτο που ζουν δεν υπαρχει.Κολαση πραγματικηγ.Χανονται παιδια σε δυστυχηματα , απο ναρκωτικα απο τσακωμους κ ξυλοδαρμους απο μαχαιρωματα, απο ασθενειες, θανατοι ασχημοι που θλιβουν τους γονεις. Ομως οταν το παιδι αυτοκτονει πιστευω ειναι οτι ποιο συντριπρτικο. Κοριτσια αυτοκτονησαν απο ερωτηκη απογοητευση, αλλο πηδηξε στο κενο επειδη το απειλουσαν με γυμνα και τωρα πτωση στο κενο για τις πανελλαδικες. Κανενας γονιος δεν θελει να ζησει τετοια κολαση. Φταιμε ολοι μας κ το εννοω. Στην κοινωνια που φτιαξαμε ολοι εμεις, ενα κοριτσι μας , μια Ελληνοπουλα, μια αυριανη μανα, πηδηξε στο κενο γιατι το αθωο μυαλουδακι της ειδε μονο την απαισιοδοξια που εχουν σπειρει τα καθαρματα οι Κουληδες στην Ελληνικη κοινωνια. Εβλεπε τα μιντια τους, τις τηλεπουτανες των talk show τις πορνες infuenser . Ολα τα κοριτσια επηρεαζοπνται. Αδικα πηγες κοριτσι μου ομως. Αλλα ειναι φανερο οτι δες φταις εσυ. ΔΥΣΤΥΧΩΣ.δεν διδαχθηκες την φωτεινη κ αισιοδοξη κυριως αντιμετωπιση της ζωης, αλλα μπορει κ να την διδαχθηκες αλλα ησουν πολυ ευαισθητη ψυχη μαλλον . Ειπες μηπως βρεις κατι καλυτερο εκει που θα πηγαινες. ΑΥΤΟ ΜΟΝΟ Ο ΘΕΟΣ ΤΟ ΞΕΡΕΙ
Τρία χρόνια είχε κατάθλιψη… κι αναρωτιέμαι… οι γονείς χαμπάρι δεν πήραν για την κατάσταση του παιδιού τους; Και αναφέρομαι και στα δυο κορίτσια…
Μήπως τους έκαναν και το εμβόλιο του θανάτου;;;
Δεν μπορεί να το συλλάβει το μυαλο μου…
Κι εμείς περάσαμε από την εφηβεία… κάποιοι μπορεί να σκέφθηκαν την αυτοκτονία… μεγαλώσαμε… κάναμε οικογένεια… κάναμε παιδιά και προσπαθήσαμε να τους δώσουμε τη δύναμη να αντιμετωπίζουν τη ζωή…
Το ξέρω πως σ’ αυτη την εποχή δεν είναι εύκολο να αναθρέφεις παιδιά…
Αν ως κοινωνία δεν ανατρέψουμε τα τέρατα που μας πίνουν το αίμα, και καταστρέφουν την Πατρίδα μας, δεν έχουμε μέλλον ως έθνος…
Ακριβως να ανατρεψουμε τα τερατα, τους βρωμερους που εχουν πιασε τοπ κρατος στην κυριαρχια τους κ μας κατασρεφουν με σχεδιο εξοντωσης. Τα Ελληνοπουλα πηδανε τις ταρατσες κ εγκαταλειπουν την ποιο πλουσια χωρα του πλανητη κ οι εχιδνεςγεμιζουν με λαθροφονιαδες την Ελλαδα. Τι να ανατρεψεις σε λιγο με 6 , 7 εκατομυρια μουσλομια πιστα στους ιμαμηδες;
Ειναι μη αναστρεψιμο, διοτι οι προδοτες θα κυβερνουν για οσο χρειαστει. Και σκεφτηκα εν τω μεταξυ, γιατι οι ανασκαφες στο λοφο καστα σταματησαν; Ο κΑΡΓΑΚΟς πιστευε οτι εκει βρισκεται ο ΜΕΓΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ. Πιοι πραγματικα δεν θελουν αυτην την ανακαλυψη στη Βορειο Ελλαδα κ κανουν τζιζζ;; Το ανεφερα διοτι ειναι οργανωμενη η εξοντωση μας κ καλα κρατει
Ειλικρινά όσο περνά ο καιρός η απογοήτευση μεγαλώνει… Η ζωή μας στον αυτόματο και όπου πάει…
Μας κυβερνούν οβριόσκατα σιωνιστικά… Και ο Μητσοτάκης και η Μενδώνη είναι ερπετά του διαβόλου… δηλαδή, εβραίοι σιωνιστές… αυτό τα λέει όλα…
Αυτό που δεν μπορώ να εξηγήσω είναι, γιατί στα ερπετά του διαβόλου ο θεός δίνει την δυνατότητα για χιλιετιες να καταστρέφουν την ανθρωπότητα και στους καλούς ανθρώπους δίνει δεινά…
Απευθυνατε το αιωνιο ερωτημα στο τελος. Εγω θα πω την γνωμη μου . Αυτο πιστευω τωρα.Δεν ξερω για αργοτερα, καλα ναμαστε. Πιστευω στη Βασιλεια των ουρανων. Στο ακτιστο φως-Αγιο πνευμα.Μπορω ν το φανταστω, δεν εχω εμπειρια Του. Οι Αγιοι εχουν και λενε οτι η ηδονη των ουρανιων -προγευση παραδεισου-ειναι αμετρητα ανωτερη απο καθε γιηνη. Πως θα την κερδισουμε; Με τα βασανα, οσο σκληρο κ αν ακουγεται.Ητρυφιλη ζωη σε ριχνει στο καναβατσο. Την απολαμβανεις βεβαια, ειναι ωραια, αλλα δεν οδηγει στη Βασιλεια, για εδω ειναι σουπερ ομως. Ο δημιουργος ομως μας προοριζει ανεκαθεν για τον παραδεισο. Με ποιο τροπο μπορει να μας οδηγησει εκει; ΜΕ τα βασανα κ τις δυσκολιες. Και τα δινει σε ολους κ σε καλους κ σε κακους. Ο Καλοπροαιρετος θα πει: Παναγια μου βοηθησε με σε αυτη τη συμφορα. Ο κακοπροαιρετος μπορει να πει το ιδιο, αλλα κυριως θα βρυσει το Θεο για το κακο που του ετυχε. Αρα τα βασανα κ οι πειρασμοι θα μας σωσουνε κ η σταση μας απεναντι σε αυτα. Οπως λεει κ ο Αγιος Παισιος ο Θεος δινει μικρα σκαμπιλακια πριν δωσει το μεγαλο αστροπελεκι. Και θα κλεισω με το εξης για να μην σας κουραζω. Εγω οταν μου τυχαινουν βασανα σκεφτομαι ως εξης: Λεω μεσα μου , γιατι παραπονιεσαι ανθρωπε; Ο Χριστος ο οντως Θεος ηρθε στη γη, λοιδορηθηκε, καθιβρυστηκε, συκοφαντηθηκε, ραπιστηκε, το εφτυσαν στο προσωπο, υπεστει αδικη δικη, μαστιγωθηκε, καταδικαστηκε σε θανατο, κουβαλησε ο ιδιος το μεσο της θανατωσης του το Σταυρο και τελικα θανατωθηκε με τον ποιο ατιμωτικο θανατο τη σταυρωση. Λοιπον εγω που ειμαι ενας κοινος θνητος πως θελω να μην εχω ουτε ενα βασανο; Και δεν θα μας εδινε κανενα βασανο αν ο σκοπος Του δεν ηταν η Θεωση μας. Αυτα πιστευω εγω. Μπορει να αγανακτω πολλες φορες, να μου φευγει η πιστη πολλες φορες, αλλα οταν περνω το τιμονι αλλιως βλεπω συντομα οτι δεν υπαρχει καμμια ελπιδα εκει και γυριζω πισω, στο ακουμπιστηρι μου. Πολλες φορες προσευχομαι ως εξης: Κανε Θεε μου να σωνεται ο κοσμος χωρις μεγαλες δκιμασιες. Μη με ρωτατε για το συντριπτικο πληγμα της αυτοχειριας των δυο βλασταριων πριν λιγες μερες.Ποσο ποιο χειροτερο για ενα γονεα! Οταν το φερνω στο νου αισθανομαι οτι ειμαστε σκουπιδια ολοι μας που στη χωρα μας εγινε ενα τοσο δυσαρεστο γεγονος
Υπάρχει μια διαφορά σε ότι γράφετε σε σχέση με το ερώτημά μου: ΓΙΑΤΙ ΕΠΙΤΡΕΠΕΙ ΣΤΑ ΕΡΠΕΤΑ ΝΑ ΖΟΥΝ ΕΚΑΤΟ ΧΡΟΝΙΑ, ΓΙΑΤΙ ΤΟΥΣ ΕΠΙΤΡΕΠΕΙ ΝΑ ΒΙΑΖΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝ ΠΑΙΔΙΑ, ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΔΙΝΕΙ ΣΕ ΚΑΛΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΛΥ ΠΟΝΟ, ΕΝΩ ΣΤΑ ΕΡΠΕΤΑ ΚΑΝΕΝΑΝ.
Στην ορθόδοξη παράδοση, ο «δαίμονας της ακηδίας» (μιας μορφής πνευματικής κατάθλιψης ή αδιαφορίας) θεωρείται ότι μπορεί να οδηγήσει τον άνθρωπο σε σκοτεινές σκέψεις.
Σύμφωνα απολύτως μαζί σου, δύσκολοι καιροί…
Eγω ψυχολόγος δεν είμαι… αλλα νομίζω ότι το κοριτσάκι το λέει καθαρά στο σημείωμά του…
“Το ξέρω ότι δεν θα πάω καλά και έτσι θα καταλήξω με μια δουλειά, που δεν θα μου δίνει λεφτά.”…
Φοβόταν την φτώχεια και το μέλλον …
και είχε συνδέσει ένα πανεπιστημιακό πτυχίο με μιά καλή ζωή.
Το θέμα είναι, το ποιος του κόλλησε του παιδιού μέσα στο μυαλό του αυτή την ηλίθια ιδέα ?
τη στιγμή που οι περισσότεροι πτυχιούχοι ψωμολυσσάνε..
Ο μπαμπάς και η μαμά? το internet ?, ο δάσκαλος?
η οικονομία που πάει κατα διαβόλου (o συνήθης ύποπτος) ? ποιός?
ΟΛΑ ΞΕΚΙΝΟΥΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ… ΕΙΜΑΙ ΜΑΝΑ ΚΑΙ ΑΝΑΛΑΜΒΑΝΩ ΤΙΣ ΕΥΘΥΝΕΣ ΑΝΑΤΡΟΦΗΣ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΜΟΥ…
Σε μιά τέτοια κατάσταση, υπάρχουν πολλοί παράγοντες, που ολοι τους
έχουν ένα μερίδιο ευθύνης.
Το θέμα είναι ποιος έχει το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης.
Το μόνο σίγουρο πάντως είναι οτι… αυτά τα παιδιά..
είδαν ένα παρα πολύ ζοφερό μέλλον να έρχεται (και 100% το ανέλυσαν αυτό που είδαν ),
και φοβηθήκαν πάρα πολύ….
Σαφώς και οι παράγοντες είναι πολλοί… αλλά και η ευθύνη όλων ημών, πολύ μεγάλη… και φυσικά δεν αφαιρώ τον εαυτό μου, παρά το γεγονός πως έδινα αγώνες και μέσα από το υπουργείου Παιδείας…
Το παιδί σκεφτόταν ότι εάν οι περισσότεροι πτυχιούχοι ψωμολυσσάνε όπως πολύ σωστά λέτε,πόσο μάλλον κάποιος που δεν πήρε κάποιο πτυχίο ,δεν έχει κάποιο εφόδιο,ποιά τύχη μπορεί να έχει? Από προσωπική μου πείρα σας το λέω αυτό, όταν στα 19 μου χρόνια έφυγα στο εξωτερικό για να αποκτήσω ένα πτυχίο που θα με βοηθούσε πίστευα στη ζωή μου. Και τα κατάφερα με αγώνα και πολύ προσπάθεια μακριά από την πατρίδα μου και την οικογένεια μου να πάρω το πολυπόθητο πτυχίο μου ,Νηπιαγωγός,και να επιστρέψω στην Ελλάδα. Εξετάσεις στο Δικατσά και αναμονή στην επετηρίδα εκπ/κων για αρκετά χρόνια, και μετά την κατάργηση της ,διαγωνισμός ΑΣΕΠ ,τα κατάφερα συγκέντρωσα πολύ καλή βαθμολογία ήμουν επιτυχούσα και επιτέλους ήρθε ο πολυπόθητος διορισμός. 15 χρόνια αναπληρώτρια και σε δυσπρόσιτα σχολεία ,να περιμένω την αναμενόμενη μονιμοποίηση μου που καθυστερούσε λόγω μνημονίων.Δυστυχώς μου ήταν αδύνατο να φανταστώ τι θα μου επιφύλασσε η μοίρα ,μάλλον το υπουργείο Παιδείας το 2020 .ΑΠΟΛΥΣΗ. Και ο λόγος γιατί μετά από τοσα χρόνια αποφάσισαν ότι οι εκπ/κοι που είχαμε αποκτησει το πτυχίο μας πριν το 1991 απο τις παιδαγωγικες ακαδημιες δασκάλων και νηπιαγωγών έπρεπε να απολυθούμε ,δεν είχαμε πια θέση στην εκπ/ση. Οχι μονιμοποίηση δεν είδα λοιπόν αλλα ούτε αναπληρώτρια δεν μου επέτρεψαν να δουλέψω.Με καταδίκασαν σε ανεργία χωρίς να σκεφτούν τις συνέπειες πως θα επιβίωνα και πόσο άδικο αλλά και εγκληματικό είναι να πάνε χαμένα τόσα χρόνια αγώνα και αναμονής για το αυτονόητο δικαίωμα μου στην εργασία. Για να μην σας κουράζω άλλο,μόνο ο Θεός μου δίνει δύναμη και κουράγιο να αντέξω και η οικογένεια μου.Αδικίες λοιπόν αγαπητοί μου στη ζωή θα συναντήσουμε πολές ,και ίσως τα νέα παιδιά που είναι πολύ ευαίσθητα δεν αντέχουν και καμμιά φορά επιλέγουν λάθος δρόμο.Ας προσευχόμαστε και ας μην τους στερούμε τη γνωριμία με τον Θεό για να τον αγαπήσουν με όλη τη δύναμη της ψυχής τους .Μόνο Εκείνος μπορεί να τα σώσει!
..το νόημα του αναρτηθέντος κειμένου εξέφρασε την αλήθεια..μέσα σε μια σελίδα..
η εξουσίες πάντα δίνουν το διαμορφωθέν πλαίσιο συνειδήσεως των πολιτών & την στιγμή της εκκίνησης στους πλέον ρομποτοποιημένους ανθρώπους..
πάψαμε να έχουμε τη χάρη του Θεού στην καθημερινότητα μας..γι’αυτό γίνονται όλα..
δεν υπάρχει ποιο αληθινός αντιεξουσιασμός απ’αυτον της πνευματικής μορφώσεως..
το κρυφό σχολειό είναι απαραίτητο όσο ποτέ στην κοινωνία μας όπως & η αυτοοργάνωση..
δεν χρειαζόμαστε “δουλειές & δήθεν προκοπή” αλλά εργασία..καρδιακή!
μήτε ανταγωνιστικές πανελλήνιες εξετάσεις αλλά πανελλήνια “επιχείρηση σκούπα” του πολιτικού καθεστώτος κι αυτού του χειραγώγημενου μας νού..
αφέντες & δούλοι πολίτες χέρι χέρι μας φτάσανε εδώ..
μήπως δεν έχουμε ολιγαρχία τελικά;
στην πλάτη του κουλή όλα πάνε