Η νύχτα της 28ης Μαΐου δεν ήταν απλώς η τελευταία νύχτα μιας Αυτοκρατορίας. Ήταν η τελευταία νύχτα της Ρωμανίας. Η τελευταία αναπνοή μιας αυτοκρατορίας που κράτησε ζωντανό τον ελληνισμό, την πίστη και τον πολιτισμό όταν ο κόσμος γύρω της βυθιζόταν στο σκοτάδι.
Προβολές:393
Η Πόλη έπεσε.
Μα δεν γονάτισε ποτέ.
Γιατί από τις φλόγες της Άλωσης γεννήθηκε ένας θρύλος που ούτε τα σπαθιά, ούτε οι αυτοκρατορίες, ούτε οι αιώνες κατάφεραν να σβήσουν.
Η Κωνσταντινούπολη δεν έμεινε μόνο μία χαμένη πρωτεύουσα.
Έγινε μνήμη.
Έγινε προσευχή.
Έγινε πληγή και ταυτόχρονα φλόγα.
Και κάθε Μάϊο, όταν πλησιάζουν εκείνες οι ημέρες, η ιστορία μοιάζει να ψιθυρίζει ακόμη πάνω από τα τείχη..
«Η Πόλις εάλω…
αλλά το Γένος δεν χάθηκε.»
Διδάξτε από μικρά τα παιδιά σας, την ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΠΡΟΓΟΝΩΝ ΤΟΥΣ…
Αναθρέψτε τα σαν ΕΛΛΗΝΕΣ…
Μεταλαμπαδέψτε στις ψυχές τους, την ελπίδα να ξαναγίνει ΦΩΣ Η ΕΛΛΑΔΑ Σ’ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ… ΟΠΩΣ ΗΤΑΝ ΠΑΝΤΑ…
ΜΟΝΟΝ ΕΤΣΙ ΘΑ ΣΩΘΕΙ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΕΘΝΟΣ…
ΑΝ ΑΝΑΘΡΕΨΟΥΜΕ ΕΛΛΗΝΟΠΟΥΛΑ.
Σαν σήμερα 27 Μαϊου στις τελευταίες αναπνοές της άνοιξης του 1453, η άλλοτε ποτέ ένδοξη Βασιλεύουσα του Κόσμου η Κωνσταντινούπολη έμοιαζε με ιερό που περίμενε την μεγάλη του θυσία.
Τα τείχη της, πληγωμένα από τα αδιάκοπα πυρά, στέκονταν ακόμη όρθια, όχι από πέτρα, αλλά από μνήμη. Από την μνήμη έντεκα αιώνων αυτοκρατορίας, δόξας, πίστεως και ελληνικής ψυχής.
Έξω από τα τείχη, ο Μωάμεθ Β΄ είχε ήδη αποφασίσει πως είχε φθάσει η ώρα της τελικής κρίσεως. Συγκάλεσε το αχανές στράτευμά του και μίλησε για νίκη, για λάφυρα, για δόξα και κατάκτηση. Υποσχέθηκε τρεις ημέρες ελεύθερης λεηλασίας, σαν να παρέδιδε μία από τις ιερότερες πόλεις της ανθρωπότητας στην μανία της βαρβαρότητας των Οθωμανών.Μέσα στο στρατόπεδο των πολιορκητών, υψώθηκαν κραυγές πολέμου.
Μα μέσα στην Βασιλεύουσα δεν ακούγονταν κραυγές.Ακούγονταν καμπάνες.
Ο Κωνσταντίνος ΙΑ΄ Παλαιολόγος, ο τελευταίος αυτοκράτορας του Ελληνικού Γένους, περπάτησε επάνω στα τείχη σαν άνθρωπος που γνώριζε ήδη την μοίρα του αλλά δεν λύγισε μπροστά της. Δεν μίλησε σαν βασιλιάς που ζητούσε να σωθεί ο θρόνος του, μίλησε σαν ο τελευταίος φρουρός ενός ολόκληρου πολιτισμού.
Κάλεσε τους υπερασπιστές να σταθούν όρθιοι για την Πίστη, για την Πατρίδα, για την Βασιλεύουσα, για την τιμή των προγόνων και για τις γενιές που ακόμη δεν είχαν γεννηθεί.
Και τότε συνέβη το αδιανόητο.
Όσα χώριζαν ανθρώπους επί δεκαετίες, έσβησαν μέσα σε μία νύχτα.
Ενωτικοί και ανθενωτικοί.
Έλληνες και Λατίνοι.
Άρχοντες και στρατιώτες.
Μοναχοί και λαός.
Όλοι βάδισαν μαζί προς την Αγία Σοφία.
Κάτω από τον μέγα θόλο που είχε υψωθεί σαν ουρανός της Ορθοδοξίας επί αιώνες, άναβαν δάκρυα αντί για κεριά. Οι ψαλμωδίες ενώνονταν με λυγμούς. Οι άνθρωποι αγκαλιάζονταν σαν αδέλφια λίγο πριν από την τελευταία μάχη του κόσμου τους.Το «Κύριε ελέησον» αντηχούσε σαν κραυγή ενός ολόκληρου γένους που έβλεπε την νύχτα να πλησιάζει.
Εκεί κοινώνησαν.
Εκεί συγχώρησαν.
Εκεί αποχαιρέτησαν την αυτοκρατορία τους.
Εκεί ο τελευταίος αυτοκράτορας, γνωρίζοντας πως η αυγή ίσως να μην τον έβρισκε ζωντανό, γονάτισε όχι ως άρχοντας, αλλά ως άνθρωπος έτοιμος να γίνει θυσία για το έθνος του.
Έπειτα βγήκαν όλοι σιωπηλοί.
Άλλοι πήγαν στις πύλες.
Άλλοι στα τείχη.
Άλλοι στις πολεμίστρες.
Κανείς δεν έφυγε.
Η νύχτα της 28ης Μαΐου δεν ήταν απλώς η τελευταία νύχτα μιας Αυτοκρατορίας.
Ήταν η τελευταία νύχτα της Ρωμανίας.
Η τελευταία αναπνοή μιας αυτοκρατορίας που κράτησε ζωντανό τον ελληνισμό, την πίστη και τον πολιτισμό όταν ο κόσμος γύρω της βυθιζόταν στο σκοτάδι.
Οταν χάραξε η αποφράδα Τρίτη της Άλωση της Κωνσταντινούπολης, οι υπερασπιστές δεν πολέμησαν πλέον για να νικήσουν.
Πολέμησαν για να μην ντροπιάσουν την ιστορία.
Ο Κωνσταντίνος ΙΑ΄ Παλαιολόγος έπεσε με το σπαθί στο χέρι μαχόμενος στην Πύλη του Αγίου Ρωμανού ανάμεσα στους στρατιώτες του, χωρίς να εγκαταλείψει την πόλη, χωρίς να παραδώσει το στέμμα, χωρίς να προδώσει το χρέος του.
Και έτσι πέρασε από τον θρόνο στην αιωνιότητα.
Η Πόλη έπεσε.
Μα δεν γονάτισε ποτέ.
Γιατί από τις φλόγες της Άλωσης γεννήθηκε ένας θρύλος που ούτε τα σπαθιά, ούτε οι αυτοκρατορίες, ούτε οι αιώνες κατάφεραν να σβήσουν.
Η Κωνσταντινούπολη δεν έμεινε μόνο μία χαμένη πρωτεύουσα.
Έγινε μνήμη.
Έγινε προσευχή.
Έγινε πληγή και ταυτόχρονα φλόγα.
Και κάθε Μάϊο, όταν πλησιάζουν εκείνες οι ημέρες, η ιστορία μοιάζει να ψιθυρίζει ακόμη πάνω από τα τείχη..
«Η Πόλις εάλω…
αλλά το Γένος δεν χάθηκε.»
Στυλ. Καβάζης
ΣΧΟΛΙΑ
Την Δευτέρα 28 Μαΐου 1453, παραμονή της Αλώσεως της Βασιλεύουσας, ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος ΙΑ΄ Παλαιολόγος Δραγάσης αφού συγκέντρωσε όλους τους άρχοντες, τους αξιωματικούς και λοιπούς βαθμοφόρους του στρατού του, εκφώνησε την τελευταία του συγκλονιστική ομιλία την οποία διασώζει ο Γεώργιος Φραντζής, Πρωτοβεστιάριος, Μέγας Λογοθέτης και αυτόπτης μάρτυρας των γεγονότων, στο κείμενό του με τίτλο «Το χρονικό της Πολιορκίας και της Άλωσης της Κωνσταντινούπολης».
«Ευγενέστατοι άρχοντες, εκλαμπρότατοι δήμαρχοι και στρατηγοί, γενναιότατοι στρατιώτες, τιμημένοι και πιστοί πολίτες, ξέρετε όλοι πολύ καλά ότι έφτασε η ώρα που ο εχθρός της πίστης μας αποφάσισε να μας πιέσει ακόμα περισσότερο με όλα τα πολεμικά μέσα και τεχνάσματα που διαθέτει…Γιαυτό τον λόγο σας παρακαλώ να φερθείτε, με γενναιότητα και θάρρος, όπως κάνατε μέχρι τώρα, απέναντι στους εχθρούς της πίστης μας. Αφήνω στα χέρια σας την τύχη της δοξασμένης και λαμπρής πατρίδας μας, της μεγαλοπρεπέστατης και ευγενούς βασιλεύουσας όλων των πόλεων. Ξέρετε πολύ καλά, αδέρφια μου, ότι για τέσσερις λόγους είμαστε υποχρεωμένοι να προτιμήσουμε το θάνατο παρά τη ζωή. Πρώτον, για την πίστη και τη θρησκεία μας, δεύτερον για την πατρίδα, τρίτον, για το Βασιλιά, τον αντιπρόσωπο του Κυρίου μας και τέταρτον για τους συγγενείς και τους φίλους μας.» Σε τρείς αξίες αναφέρεται εδώ ο αυτοκράτορας που έχουν δαιμονοποιηθεί τα μαλα, από τους ψευτοπροοδευτικούς και τους αποδομητές της ιστορίας μας, Πατρίδα, Θρησκεία και Οικογένεια.
«Αν λοιπόν αδέρφια μου, πρέπει να αγωνιζόμαστε μέχρι θανάτου για έναν από τους παραπάνω λόγους, τότε έχουμε υποχρέωση να πολεμάμε ακόμα σκληρότερα όταν πρόκειται και για τα τέσσερα μαζί, διαφορετικά θα χάσουμε τα πάντα. Αν ο Θεός, εξαιτίας των αμαρτιών μας, δώσει τη νίκη στους απίστους, διατρέχουμε τον κίνδυνο να χάσουμε την αγία πίστη που μας έδωσε ο Χριστός με το αίμα του και είναι το σημαντικότερο πράγμα από όλα. Τι όφελος μπορεί να έχει κανείς αν κερδίσει ολόκληρο τον κόσμο αλλά χάσει την ψυχή του; Δεύτερον, θα χάσουμε την ένδοξη πατρίδα και την ελευθερία μας. Τρίτον, το άλλοτε ένδοξο κράτος μας που τώρα πια είναι εξασθενημένο και ταπεινωμένο, θα πέσει στα χέρια του άπιστου τυράννου. Τέλος θα χάσουμε τα αγαπημένα μας πρόσωπα. Ο βάρβαρος σουλτάνος μας έχει αποκλείσει 57 ημέρες τώρα με όλες τις δυνάμεις του και μας πολιορκεί μέρα νύχτα με κάθε μέσο που διαθέτει, αλλά καταφέραμε να τον αποκρούσουμε με τη βοήθεια του Κυρίου μας Χριστού που βλέπει τα πάντα…Ξέρω ότι η τεράστια αγέλη των απίστων θα επιτεθεί εναντίων μας, όπως συνηθίζει, με βάναυση ορμή, αλαζονεία και θράσος επειδή είμαστε λίγοι, ώστε να μας τρομάξουν, να μας κουράσουν και να μας κάνουν να χάσουμε το ηθικό μας με τις φωνές και τους αλαλαγμούς τους. Εσείς όμως γνωρίζετε καλά πόσο ανόητα είναι αυτά και δεν χρειάζεται να σας τα θυμίσω. Σε λίγο θα επιτεθούν και θα ρίξουν εναντίον μας πέτρες και βέλη αμέτρητα σαν την άμμο της θάλασσας, αλλά ελπίζω ότι δεν θα πετύχουν τίποτα.
Σας βλέπω και χαίρομαι επειδή αν και λίγοι, όλοι σας είστε, έμπειροι γενναίοι, αποφασιστικοί, δυνατοί και καλά προετοιμασμένοι. […] Οι εχθροί μας είναι χειρότεροι και από τα ζώα. Χτυπήστε τους με δόρατα, σπαθιά, τόξα και ακόντια. Φανταστείτε ότι έχετε βγει για κυνήγι αγριοχοίρων και δώστε στους άπιστους να καταλάβουν ότι δεν έχουν απέναντί τους ζώα αλλά τους απογόνους Ελλήνων και Ρωμαίων που εξουσιάζουν ζώα. […] Ήρθε λοιπόν αδέρφια μου ο σουλτάνος μας πολιόρκησε και έχει ορθάνοιχτο το στόμα του για να καταβροχθίσει τόσο εμάς όσο και την πόλη που έχτισε ο αείμνηστος μεγάλος αυτοκράτορας, ο Κωνσταντίνος, ο οποίος την αφιέρωσε στην Παναγία Δέσποινα Θεοτόκο και αειπαρθένο Μαρία… ελπίδα και χαρά των Ελλήνων και καύχημα όλου του κόσμου. Ο άπιστος σουλτάνος όμως θέλει να υποδουλώσει την Πόλη που ήταν κάποτε ένδοξη, ανθούσε σαν τριαντάφυλλο του αγρού και είχε υποτάξει ολόκληρη την υφήλιο[…] Αδέλφια και συμπολεμιστές μου θέλω να τα σκεφτείτε αυτά καλά, για να μείνει το όνομα, η δόξα και η ελευθερία σας στην αιωνιότητα.[…]Αφού τελείωσε τον λόγο του και ευχαρίστησε τον Θεό με αναστεναγμούς και δάκρυα στα μάτια, όλο το ακροατήριο απάντησε συγκινημένο με μια φωνή «Ας πεθάνουμε όλοι για την πίστη του Χριστού και για την πατρίδα μας!»
Τιμή και Δόξα!
Προβολές : 393
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες, θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας, για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης, σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολογίου, μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε, καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιοδνήποτε τρόπο, το ιστολόγιο. Ο διαχειριστής του ιστολογίου, δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, να έχετε υπόψη σας τα ακόλουθα:
- Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές ή χυδαιολογίες.>
- Μην δημοσιεύετε άσχετα με το θέμα σχόλια.
- Ο κάθε σχολιαστής, οφείλει να διατηρεί ένα μόνον όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
- Με βάση τα παραπάνω, η διαχείριση, διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων, χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
- Επιπλέον σας τονίζουμε, ότι το ιστολόγιο, λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου, τα σχόλια θα αναρτώνται μόλις αυτό καταστεί δυνατόν.
Σκάφτομε να βάψω τα μυαλά…
ΕΕΕ τα Μάλια…
Αφού οι γυναίκες τα βάφουν…
Και βάζουν χαλκά και παντελόνι…
Να τα κόψω κοντά και μαυροσταχτη…
Περιμένω αντρικές υπόδουλες γνώμες…
ΠΑΝΤΟς ΘΑ ΝΙΩΘΩ ΚΑΛΥΤΕΡΑ…
ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ….
έκλυσε το ραντεβού…
αφού την τρίτη κόψω τα ράμματα…
στο στόμα…
και μαγουλο…
πάω κομμωτήριο…
μην παρεξηγέ΄ιτε…
πρεπει να γινει και αυτο…ολα γινονται…
στην ώρα τους…
μετα απο τοσους αδελφους νεκρούς…
απαλα θελω να χέσω…
Ξέρεις τί θέλω εδώ και καιρό, αυτό που λέει Ο μύθος να είμαι στην θεία λειτουργία που Έμεινε στην μέση και θα συνεχιστεί όταν ξανά γίνει δικιά μας Η Αγία Σοφία , νά μετά λαβο τά αχράντων Μιστί Ρίον:;!? ξέρω ότι εκείνη την στιγμή της κατάψυξης θα ρίξω ΠΟΛΎ κλάμα.
Εύγε….
Όλα αυτά…
Αυτές οι διδαχές…
Είναι να αντέξουμε στα χρόνια του αντιχρίστου…
Δεν υπάρχει πισωγυρισμος…
Και μεγαλεία…
Και όποιος κατάλαβε…
Ο Μεγας Βασίλειος…
Με τα τεράστια βιβλία του…
Τα είπε όλα…
Μην πλαναστε…
Προς το καλύτερο…
Δεν το δέχονται…
Στις μέρες μας…
Κανείς ..
Για αυτό γράφτηκαν…
Σαν προίδοποιηση…
Για επησκόπους…
Πόσο.ενες…
Λαό…
Κ.λ.π.
Είναι τόση η άπειρηαζα του διαβόλου…
Που διαβάλει τα πάντα…
Που αδύνατον έξω από την καθαρότητα…
Και την χάρη…
Να προφηλαχθείς…
Η λογική συγουρα…
Αλλά για λίγο…
Ερχονται τρεις χειρώτερες πλάνες…