Ήταν καλοκαίρια που η σιωπή ήταν γεμάτη, και ο ύπνος στην αυλή δεν ήταν απλώς ανάγκη, αλλά μια ιεροτελεστία που μας θύμιζε πόσο βαθιά ριζωμένοι ήμασταν στον τόπο μας.
Προβολές:235
Ήταν καλοκαίρια που η σιωπή ήταν γεμάτη, και ο ύπνος στην αυλή δεν ήταν απλώς ανάγκη, αλλά μια ιεροτελεστία που μας θύμιζε πόσο βαθιά ριζωμένοι ήμασταν στον τόπο μας.
Η νύχτα έπεφτε αργά στο χωριό, μια ζεστή ανάσα που μύριζε βασιλικό, ξερό χώμα και τη δροσιά που άρχιζε να ανεβαίνει από το πηγάδι.
Στη δεκαετία του ’50, το σπίτι ήταν απλώς ένας χώρος για να φυλάμε τα πράγματα· η πραγματική ζωή, ο ύπνος και τα όνειρα ξεδιπλώνονταν έξω, κάτω από τον ουρανό, η αυλή γινόταν το κοινό μας υπνοδωμάτιο.
Τα σιδερένια κρεβάτια, μεταφερμένα με κόπο από τα εσωτερικά δωμάτια, παρατάσσονταν με τάξη κάτω από την κληματαριά.
Τα φύλλα της, πλατιά και σκιερά, μας προστάτευαν από την υγρασία της νύχτας, ενώ τα τσαμπιά από τα σταφύλια κρέμονταν σαν μικρά, σκοτεινά κοσμήματα πάνω από τα κεφάλια μας.
Θυμάμαι ακόμα τον ήχο της λάμπας πετρελαίου που έτρεμε απαλά, ρίχνοντας χρυσαφένιες σκιές στους ασβεστωμένους τοίχους. Δεν υπήρχε ησυχία απόλυτη.
Άκουγες το μακρινό γρύλισμα ενός σκύλου, το θρόισμα των φύλλων όταν φυσούσε το νυχτερινό αεράκι και, πάνω από όλα, τις ανάσες των δικών σου ανθρώπων που κοιμούνταν δίπλα σου.
Εκεί, κάτω από τα άστρα, ο κόσμος φάνταζε απλός.
Η γιαγιά με το μαντίλι της, ξαπλωμένη στο δικό της κρεβάτι, φαινόταν σαν φύλακας άγγελος της αυλής, ενώ το πηγάδι στο κέντρο στεκόταν εκεί, σαν σιωπηλός μάρτυρας όλων των ιστοριών που είχαμε πει εκείνο το καλοκαίρι.
Ο ύπνος ερχόταν γλυκά, με την αίσθηση ότι είμαστε προστατευμένοι, αγκαλιασμένοι από την ίδια τη γη και την παράδοση που μας κράταγε ενωμένους.
Ήταν καλοκαίρια που η σιωπή ήταν γεμάτη, και ο ύπνος στην αυλή δεν ήταν απλώς ανάγκη, αλλά μια ιεροτελεστία που μας θύμιζε πόσο βαθιά ριζωμένοι ήμασταν στον τόπο μας.
Άννα Δανάλη
Προβολές : 235
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες, θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας, για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης, σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολογίου, μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε, καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιοδνήποτε τρόπο, το ιστολόγιο. Ο διαχειριστής του ιστολογίου, δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, να έχετε υπόψη σας τα ακόλουθα:
- Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές ή χυδαιολογίες.>
- Μην δημοσιεύετε άσχετα με το θέμα σχόλια.
- Ο κάθε σχολιαστής, οφείλει να διατηρεί ένα μόνον όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
- Με βάση τα παραπάνω, η διαχείριση, διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων, χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
- Επιπλέον σας τονίζουμε, ότι το ιστολόγιο, λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου, τα σχόλια θα αναρτώνται μόλις αυτό καταστεί δυνατόν.
Καλοκαίρια που κοιμόμασταν με ορθάνοιχτα παράθυρα και στρωματσάδες στην αυλή ή στην ταράτσα του ισογείου χωρίς τον φόβο να σαλτάρει κανείς και να μας κάνει «νοικοκυραίους».
Δροσερές νύχτες που σε νανούριζαν οι γρύλοι και όχι τα μουγκριτά των κλιματιστικών.
Όμορφοι…
Νοσταλγικοί ρομαντισμοί…
Αλλά τα χρόνια…
Δεν είναι εκεί…
Είμαστε…
Στα έσχατα….
Σαν οικογένειες και στα χώρια…
Χειρότερα…
Από Αθήνα…
Αυτοί έφαγαν λόγο κόμπλεξ…
Τα πάντα…
Σαν πουτάνες ολικής…
Ελάχιστοι…
Δεν είναι…
Μπορεί…
Ένας σε κάθε ερειπωμένο χωριό…
Συνέρθετε..
Με τις μόδες και τους ρομαντισμούς…
Όλα δόξα…
Και μόδα είναι…
Για το εγώ…
Και τα πάθη…
https://www.youtube.com/watch?v=7vua2n1wl3M