Το Φιλελέ (neoliberal) Μαντρί και πως σας Φτώχυναν
Προβολές:420
Το συμπέρασμα
Το νεοφιλελεύθερο μοντέλο δεν απέτυχε επειδή δεν εφαρμόστηκε σωστά. Απέτυχε επειδή εφαρμόστηκε ακριβώς όπως σχεδιάστηκε.
Κράτησε τους μισθούς χαμηλά.
Μετέτρεψε το χρέος σε μηχανή κέρδους.
Έκανε την παιδεία, το σπίτι και την υγεία απλησίαστα.
Και μετά μέτρησε την επιτυχία από το χρηματιστήριο, δηλαδή από τον κουμπαρά των ήδη πλουσίων.
Αυτό είναι το φιλελέ μαντρί.
Από έξω γράφει: «Ελευθερία επιλογών».
Από μέσα γράφει: «Δούλευε, χρώστα, σώπα».
Το Φιλελέ (neoliberal) Μαντρί και πως σας Φτώχυναν
—
Σήμερα θέλω να μιλήσω για τα λεφτά σας. Ή μάλλον, γιατί δεν έχετε.
Το παράδειγμα ξεκινά από την Αμερική, αλλά μην κάνουμε ότι δεν καταλαβαίνουμε. Το ίδιο έργο το βλέπουμε και στη Βρετανία, και στην Ελλάδα, και σχεδόν παντού όπου πέρασε το νεοφιλελεύθερο τρακτέρ και άφησε πίσω του χωράφι ξερό, εργάτη κουρασμένο και αφεντικό με νέο SUV.
Η Αμερική είναι η πλουσιότερη χώρα στην ιστορία της ανθρωπότητας. Οι εταιρείες της παράγουν περισσότερο πλούτο από ολόκληρα κράτη. Το χρηματιστήριο ανεβαίνει. Το ΑΕΠ μεγαλώνει.
Και όμως, ο κόσμος δεν βγαίνει.
Ένας στους τρεις Αμερικανούς λέει ότι τα οικονομικά του θα χειροτερέψουν. Το 61% λέει ότι η οικονομία πάει σε λάθος κατεύθυνση. Το 40% πληρώνει βασικά πράγματα, φαγητό, υγεία, καθημερινά έξοδα, με δανεικά. Και αυτό χωρίς να μετράμε καν τις πιστωτικές κάρτες. Το συνολικό χρέος από πιστωτικές κάρτες έχει φτάσει περίπου τα 1,33 τρισεκατομμύρια δολάρια, με επιτόκια πάνω από 20%.
Δηλαδή ο άλλος δεν δανείζεται για να πάει Μαλδίβες. Δανείζεται για μακαρόνια, φάρμακα και βενζίνη. Το όνειρο της μεσαίας τάξης έγινε «βάλε τα ψώνια βερεσέ, σε δόσεις, και βλέπουμε».
Και εδώ είναι το βασικό: αυτό δεν είναι ατύχημα. Δεν έγινε επειδή οι άνθρωποι ξαφνικά τεμπέλιασαν, ξόδεψαν πολλά σε καφέδες ή πήραν λάθος απόφαση στην Zara. Αυτό είναι σύστημα. Είναι σχέδιο.
Το λέω φιλελέ μαντρί.
Έχει τέσσερις τοίχους. Και κάθε τοίχος σπρώχνει τον απλό άνθρωπο πιο μέσα.
—
Πρώτος τοίχος: Οι μισθοί καρφώθηκαν, οι τιμές πήραν τα βουνά
—
Πριν από τη δεκαετία του 1970, στις ΗΠΑ, αν δούλευες, οι μισθοί σου ανέβαιναν μαζί με την παραγωγικότητα. Όχι ότι γινόσουν εφοπλιστής, αλλά κάθε χρόνο η ζωή γινόταν λίγο πιο άνετη. Αυτό ήταν το θεμέλιο της μεσαίας τάξης.
Μετά ήρθε το μεγάλο κόλπο.
Οι εταιρείες κατάλαβαν ότι μπορούν να μεταφέρουν εργοστάσια σε χώρες με πολύ φτηνότερους εργάτες. Μεξικό, Κίνα, Νοτιοανατολική Ασία. Και είπαν στον Αμερικανό εργάτη: «Θες αύξηση; Κανένα πρόβλημα. Το εργοστάσιο φεύγει την Τρίτη».
Έτσι ο εργάτης έχασε τη διαπραγματευτική του δύναμη. Τα συνδικάτα αποδυναμώθηκαν. Οι μισθοί έμειναν στάσιμοι. Αλλά οι τιμές δεν έμειναν στάσιμες.
Το σπίτι ακρίβυνε. Η υγεία ακρίβυνε. Η παιδεία ακρίβυνε. Η φροντίδα παιδιών ακρίβυνε. Το φαγητό ακρίβυνε. Όλα ανέβαιναν εκτός από τον μισθό.
Είναι σαν να έχεις κατσίκι δεμένο σε παλούκι και κάθε χρόνο να του απομακρύνεις λίγο περισσότερο το χορτάρι. Μετά λες: «Γιατί δεν τρώει; Μάλλον δεν προσπαθεί αρκετά».
Το 1979, ένας εργαζόμενος πλήρους απασχόλησης με κατώτατο μισθό μπορούσε να κρατήσει μια τριμελή οικογένεια πάνω από το όριο της φτώχειας. Σήμερα, με κατώτατο μισθό, δεν μπορείς να νοικιάσεις ούτε ένα διαμέρισμα ενός υπνοδωματίου σε καμία πολιτεία της Αμερικής.
Αυτός είναι ο πρώτος τοίχος του μαντριού: δουλεύεις, αλλά δεν προχωράς.
—
Δεύτερος τοίχος: Το χρέος έγινε το νέο αφεντικό
—
Κάποτε οι τράπεζες ήταν βαρετές. Έβαζες λεφτά, τα κρατούσαν, δάνειζαν λίγο σε επιχειρήσεις και σπίτια, έβγαζαν ένα κέρδος και τελείωνε η ιστορία.
Μετά ήρθε η φιλελέ (neoliberal) απορρύθμιση. Οι κανόνες που είχαν μπει μετά τη Μεγάλη Ύφεση άρχισαν να ξηλώνονται. Και οι τράπεζες ανακάλυψαν κάτι θαυμάσιο: ο απελπισμένος άνθρωπος είναι εξαιρετικός πελάτης.
Αν δανείσεις σε μια μεγάλη εταιρεία με 5%, καλά είναι. Αν δανείσεις σε μια οικογένεια που χρειάζεται λεφτά για να πληρώσει το σούπερ μάρκετ με 20%, ακόμα καλύτερα. Αν δανείσεις μέσω payday loan με 400% ετήσιο επιτόκιο είσαι τοκογλύφος με γραβάτα και νομικό τμήμα.
Η Visa, μόνο μία εταιρεία καρτών, έβγαλε περίπου 19,7 δισεκατομμύρια δολάρια κέρδη το 2024, με περιθώριο κέρδους περίπου 55%. Για κάθε δολάριο που μπαίνει, έχει 55 σεντς ως καθαρό κέρδος.
Και δεν είναι μόνο οι κάρτες. Είναι φοιτητικά δάνεια, δάνεια αυτοκινήτων, δάνεια ημέρας, αγόρασε σήμερα πλήρωσε αύριο.
Σιγά σιγά, κάθε κλάδος της οικονομίας προσπαθεί να γίνει τράπεζα. Γιατί το να φτιάχνεις προϊόντα είναι δύσκολο. Το να αρμέγεις χρεωμένους ανθρώπους είναι πολύ πιο αποδοτικό.
Αυτός είναι ο δεύτερος τοίχος του μαντριού: όταν ο μισθός δεν φτάνει, το σύστημα σου δίνει δανεικά, και μετά σε χρεώνει επειδή πεινούσες.
—
Τρίτος τοίχος: Τα τρία βασικά κλειδιά της μεσαίας τάξης έγιναν απλησίαστα
—
Για να μπεις στη μεσαία τάξη χρειάζεσαι τρία πράγματα: παιδεία, σπίτι και υγεία.
Παιδεία, για να βρεις καλύτερη δουλειά.
Σπίτι, για να χτίσεις περιουσία.
Υγεία, για να μη σου εξαφανιστούν όλα σε μία αρρώστια.
Αυτά ήταν τα τρία κλειδιά της μεσαίας τάξης. Και το σύστημα τα πήρε, τα κλείδωσε σε αποθήκη και έβαλε απ’ έξω πινακίδα: «Πληρωμή μόνο με δάνειο».
Το 1980, το μέσο κόστος ενός τετραετούς πανεπιστημίου στις ΗΠΑ ήταν περίπου 10.000 δολάρια τον χρόνο σε σημερινά χρήματα. Σήμερα είναι πάνω από 38.000 δολάρια τον χρόνο σε δημόσιο πανεπιστήμιο, ενώ τα ιδιωτικά είναι ακόμα ακριβότερα. Το φοιτητικό χρέος έχει φτάσει περίπου τα 1,75 τρισεκατομμύρια δολάρια.
Υπάρχουν άνθρωποι που πήραν δάνειο στα 20 για να σπουδάσουν και το πληρώνουν ακόμα στα 50 και στα 60.
Στα σπίτια, το πράγμα είναι ακόμα πιο ωραίο. Το 1970, το μέσο σπίτι κόστιζε περίπου 1,5 φορές το ετήσιο εισόδημα ενός νοικοκυριού. Σήμερα κοστίζει 10 φορές το εισόδημα, ενώ σε πόλεις όπως η Νέα Υόρκη, το Σαν Φρανσίσκο ή το Λος Άντζελες μπορεί να φτάσει και 25 φορές.
Με άλλα λόγια, οι παλιοί αγόρασαν το χωράφι όταν έκανε όσο ένα τρακτέρ. Οι νέοι το κοιτάνε τώρα πίσω από φράχτη, ενώ ο μεσίτης τούς λέει: «Έχετε σκεφτεί να γεννηθείτε νωρίτερα;»
Και μετά είναι η υγεία. Η Αμερική ξοδεύει περισσότερα ανά άτομο για υγεία από οποιαδήποτε άλλη χώρα στον κόσμο, αλλά οι Αμερικανοί έχουν χειρότερη πρόσβαση, και μικρότερο προσδόκιμο ζωής από χώρες που ξοδεύουν πολύ λιγότερα.
Μία αρρώστια, ένα ατύχημα, μία νοσηλεία χωρίς καλή ασφάλεια, και η οικονομική ζωή ενός ανθρώπου μπορεί να τελειώσει σε ένα απόγευμα.
—
Τέταρτος τοίχος: Το χρηματιστήριο ανεβαίνει, αλλά οι πολλοί δεν έχουν μετοχές
—
Και εδώ έρχεται το πιο κυνικό μέρος.
Όταν λες ότι ο κόσμος δυσκολεύεται, σου απαντούν: «Μα το χρηματιστήριο πάει καλά! Η οικονομία αναπτύσσεται! Το S&P 500 ανέβηκε!»
Ωραία. Και ποιος το έχει το χρηματιστήριο;
Το πάνω 1% των Αμερικανών κατέχει περίπου 53% όλων των μετοχών. Το πάνω 10% κατέχει περίπου 93%. Δηλαδή το κάτω 90% κατέχει μόλις 7% των μετοχών.
Άρα όταν ανεβαίνει το χρηματιστήριο, δεν ανεβαίνει η ζωή του σερβιτόρου, του νοσηλευτή, του δασκάλου ή του εργάτη. Ανεβαίνει το χαρτοφυλάκιο αυτών που ήδη έχουν και οι τιμές των σπιτιών.
Το ΑΕΠ μεγαλώνει, αλλά ο άνθρωπος μικραίνει.
Αυτός είναι ο τέταρτος τοίχος του μαντριού: σου λένε ότι η οικονομία πάει καλά, αλλά το μέτρο που χρησιμοποιούν μετράει κυρίως την ευημερία των πλουσίων.
—
Το κόλπο μέσα στο κόλπο: να νομίζεις ότι φταις εσύ
—
Το χειρότερο δεν είναι μόνο ότι το σύστημα σε στριμώχνει. Είναι ότι μετά σε πείθει πως φταις εσύ.
Δεν δουλεύεις αρκετά.
Πήρες καφέ απ’ έξω.
Δεν επένδυσες εγκαίρως.
Δεν διάβασες αρκετά βιβλία αυτοβελτίωσης.
Δεν ξύπνησες στις 5 το πρωί να κάνεις κρύο ντουζ και να παίξεις crypto.
Αυτό είναι το πιο ύπουλο κομμάτι του φιλελέ μαντριού. Όταν πιστεύεις ότι η φτώχεια σου είναι προσωπική αποτυχία, ντρέπεσαι. Δεν θυμώνεις με το σύστημα.
Θυμώνεις με τον εαυτό σου.
Και όταν ντρέπεσαι, δεν οργανώνεσαι. Δεν μιλάς με τον διπλανό. Δεν λες «μήπως όλοι έχουμε το ίδιο πρόβλημα;» Λες «μάλλον εγώ είμαι άχρηστος».
Έτσι λειτουργεί το μαντρί. Δεν έχει μόνο φράχτη. Έχει και μεγάφωνο που παίζει όλη μέρα: «Ατομική ευθύνη, ατομική ευθύνη, ατομική ευθύνη».
Ναι, η ατομική ευθύνη έχει σημασία. Αλλά όταν το χωράφι είναι άνυδρο, ο σπόρος πανάκριβος, το νερό ιδιωτικοποιημένο, το τρακτέρ με δόσεις και ο μεσάζοντας παίρνει τη μισή σοδειά, δεν λες στον αγρότη «φταις που δεν χαμογελούσες αρκετά στο καλαμπόκι».
—
Και η Κίνα;
—
Εδώ υπάρχει μια σημαντική σύγκριση.
Η Κίνα δεν είναι παράδεισος.
Αλλά δεν ακολούθησε ακριβώς αυτόν τον δρόμο.
Το κινεζικό μοντέλο, κράτησε ισχυρότερο ρόλο για το κράτος, βιομηχανική πολιτική, δημόσιο σχεδιασμό, κοινωνική πολιτική, και μια διαφορετική λογική ανάπτυξης. Το αποτέλεσμα είναι ότι η κινεζική μεσαία τάξη έχει φτάσει στο περίπου μισό δισεκατομμύριο.
Τεράστιες μάζες ανθρώπων ανέβηκαν οικονομικά, αντί να συμπιέζονται διαρκώς προς τα κάτω όπως συμβαίνει σε μεγάλο μέρος της Δύσης.
Με απλά λόγια: στη Δύση το σύστημα λέει «ανέβα μόνος σου τη σκάλα» αλλά πληρώνεις νοίκι για κάθε σκαλοπάτι ενώ την γκρεμίζουν. Στην Κίνα, το κράτος τουλάχιστον χτίζει τη σκάλα, έστω στραβά, έστω αυταρχικά, έστω με προβλήματα, αλλά η σκάλα υπάρχει.
—
Το συμπέρασμα
—
Το νεοφιλελεύθερο μοντέλο δεν απέτυχε επειδή δεν εφαρμόστηκε σωστά. Απέτυχε επειδή εφαρμόστηκε ακριβώς όπως σχεδιάστηκε.
Κράτησε τους μισθούς χαμηλά.
Μετέτρεψε το χρέος σε μηχανή κέρδους.
Έκανε την παιδεία, το σπίτι και την υγεία απλησίαστα.
Και μετά μέτρησε την επιτυχία από το χρηματιστήριο, δηλαδή από τον κουμπαρά των ήδη πλουσίων.
Αυτό είναι το φιλελέ μαντρί.
Από έξω γράφει: «Ελευθερία επιλογών».
Από μέσα γράφει: «Δούλευε, χρώστα, σώπα».
Και αν κάποιος ρωτήσει γιατί ο κόσμος δεν τα βγάζει πέρα, βγαίνει ο οικονομολόγος της τηλεόρασης, ισιώνει τη γραβάτα και λέει: «Ίσως πρέπει να περιορίσουν τα έξοδα».
Ναι. Να κόψουν και το φαγητό. Πολύ σπάταλο πράγμα το φαγητό.
«Νοιώθουμε φτωχοί, δεν είμαστε» που είπε ο υαλορουνικός υπουργός μας Άδωνις
Η αλήθεια είναι πιο απλή: οι άνθρωποι είναι φτωχοί και όχι επειδή ξέχασαν πώς δουλεύεται η ζωή. Είναι φτωχοί επειδή η ζωή μετατράπηκε σε μηχανή εξαγωγής πλούτου από τους πολλούς προς τους λίγους.
Δεν είναι προσωπική αποτυχία. Είναι αρχιτεκτονική.
Όταν το καταλάβεις αυτό, σταματάς να κατηγορείς το πρόβατο που δεν βγαίνει από το μαντρί και αρχίζεις να κοιτάς ποιος έφτιαξε τον φράχτη.
Αυτή η αρχιτεκτονική ΑΛΛΑΖΕΙ, αλλά θέλει πολιτική. Πότε θα’ρθει;
ΣΧΟΛΙΟ
Η χρηματοπιστωτική κρίση κι ο ευτελισμός της ανθρώπινης οντότητας ξεκίνησε από τις αγορές. Όταν σταμάτησαν να επενδύουν σε παραγόμενο προϊόν και άρχισαν να παίζουν τα λεφτά στις ισοτιμίες των νομισμάτων.
Δηλαδή, έκαναν το ίδιο το νόμισμα προϊόν, δημιουργώντας ένα σύστημα όπου μια κουβέντα μπορεί να αποσταθεροποιήσει τις αγορές πχ (ο Γιώργος Παπανδρέου, είπε μια μπούρδα και κατέρρευσε σχεδόν η Γουόλ Στριτ).
Σιγά το σύστημα το λοιπόν!
Έβγαζαν και βγάζουν λοιπόν χρήμα από το ίδιο το χρήμα.
Αυτό δημιούργησε το λεγόμενο Νεκρό χρήμα που είναι σήμερα το 70 τοις εκατό του παγκόσμιου πλούτου. Και είναι συσσωρευμένο σε λίγα χέρια σε ΝΕΚΡΟΤΑΦΕΙΑ χρημάτων.
Ο ίδιος ο Γουόρεν Μπάφετ, αν θυμάστε, με άρθρο του στους New York Times ζήτησε περισσότερη φορολόγηση για τους πλούσιους, φυσικά και τον ίδιο, ενώ δεν διστάζει να είναι ιδιαίτερα δηκτικός προς την αμερικανική κυβέρνηση.
Ξέρετε γιατί;
Γιατί βλέπει ότι ,η συσσώρευση πλούτου και οι επενδύσεις σε ισοτιμίες οδηγεί τους ίδιους σε πτώχευση, διότι δεν έχουν πως να αξιοποιήσουν τον πλούτο που έχουν συσσωρεύσει.
Το χρηματοπιστωτικό σύστημα με βάση τα παραπάνω έχει αυτονομηθεί και λειτουργεί όπως ο καρκίνος μέσα σε ένα σώμα .
Δηλαδή διογκώνεται μέχρι να καταρρεύσει τον ξενιστή που δεν είναι άλλος παρά η ανθρωπότητα που έπρεπε να υπηρετεί. Και μας ζητάνε να ρυθμίσουμε τη ζωή μας με βάση αυτές τις ανοησίες. Mας ενδιαφέρει ο άνθρωπος και η αξιοπρέπεια του και με νοιάζει απείρως περισσότερο αν η γειτόνισσα μου έχει να ταΐσει τα παιδιά της που πεινάνε και δεν κατανοεί (και λογικά) τα παιγνίδια των αγορών…
Αυτό που χρειάζεται για να σωθεί η Ελλάδα αλλά και ο κόσμος, είναι η δίκαιη ανακατανομή του πλούτου και όχι να αποφασίζει το κάθε ρεμάλι που έχει το χρήμα να παίζει σκάκι στην πλάτη της ανθρωπότητας- να φτωχοποιήσει τον άνθρωπο- και να τον στέλνει στα απορρίμματα του καπιταλιστικού μοντέλου για να επιβιώσει.
Η πραγματική αγορά είναι το παζάρι, η Λαϊκή ,τα μαγαζιά που δίνεις λεφτά και παίρνεις τρόφιμα και στήνεις τσουκάλι, ο γιατρός που σε γιατρεύει, ο καθηγητής που σε μορφώνει, ο μηχανικός, ο αγρότης κτλ. Αυτή είναι η πραγματική αγορά κι όχι η Ελβετία και τα κόλπα με τα χαρτάκια !!!
Πραγματική οικονομία και δύναμη είναι οι άνθρωποι που παράγουν υπηρεσίες και προϊόντα και χρειάζονται το χρήμα μόνο σαν μέσο συναλλαγής. Αν αρρωστήσει ο χρηματιστής ποιον θα τον γιατρέψει; Ο άλλος χρηματιστής, ή θα πάρει δυο ισοτιμίες να πιει να γίνει καλά;
Ας κρατήσουν εκείνοι τις τράπεζες κι εμείς την παραγωγική διαδικασία, να δούμε ποιος θα υπερισχύσει και θα επιβιώσει.
Εξάλλου, δεν υπάρχει χρήμα από τότε που αποσυνδέθηκε από το χρυσάφι της κάθε χώρας. Είναι χαρτάκια απλώς που το ένα στηρίζει το άλλο κι όλα μαζί στο φόβο μας. Oι αγορές έχουν φτάσει στα όρια τους .
Όταν για να συνεχίσουν να επιβιώνουν χρειάζονται να περικόψουν την σύνταξη των γερόντων, το μισθό του εργαζόμενου, κτλ, σημαίνει ότι αν σταματήσουν να ανατροφοδοτούνται και να κινούνται θα καταρρεύσουν.
Το μόνο που χρειάζονται είναι, ένα μικρό σπρώξιμο στο καιάδα που άνοιξαν για να ρίξουν τον άνθρωπο και τις πραγματικές άξιες που τον χαρακτηρίζουν.
Είναι πολύ πολύ απλό.
Εμείς με την παραγωγική διαδικασία κι αυτοί με τα χαρτάκια τους.
Αν θέλουν να επιβιώσουν ας επενδύσουν στην παραγωγική διαδικασία που δίνει δουλειά σε εκατομμύρια ανθρώπους, να βγάζουν κέρδη από το πραγματικό παραγόμενο προϊόν, (να είναι χρήσιμοι στην κοινωνία) κι όχι από χαρτάκια χωρίς αξία κι αντίκρισμα…
Καιρός λοιπόν να πάμε παραπέρα από τον φόβο μας καταργώντας τον. Δε νομίζετε;
Το ειχα γραψει Γιαννη οταν μας εβαλε ο Παπανδρέου στα μνημονια..
Προβολές : 420
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες, θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας, για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης, σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολογίου, μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε, καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιοδνήποτε τρόπο, το ιστολόγιο. Ο διαχειριστής του ιστολογίου, δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, να έχετε υπόψη σας τα ακόλουθα:
- Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές ή χυδαιολογίες.>
- Μην δημοσιεύετε άσχετα με το θέμα σχόλια.
- Ο κάθε σχολιαστής, οφείλει να διατηρεί ένα μόνον όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
- Με βάση τα παραπάνω, η διαχείριση, διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων, χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
- Επιπλέον σας τονίζουμε, ότι το ιστολόγιο, λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου, τα σχόλια θα αναρτώνται μόλις αυτό καταστεί δυνατόν.
