κάθε φορά που ένας άνθρωπος επιστρέφει στην αλήθεια του, κάτι από αυτή την αλήθεια αγγίζει και μεταμορφώνει κι εκείνον που τον συνοδεύει.
Προβολές:164
Μου αρέσουν οι άνθρωποι που, έπειτα από μήνες δουλειάς με τον εαυτό τους, συνειδητοποιούν αλήθειες που κάποτε δεν μπορούσαν να αντέξουν. Όχι επειδή τους έλειπε η δύναμη, αλλά επειδή χρειάζονταν έναν ασφαλή εσωτερικό χώρο για να τις αφήσουν να φανερωθούν.
Μου αρέσουν οι άνθρωποι που, έπειτα από μήνες δουλειάς με τον εαυτό τους, συνειδητοποιούν αλήθειες που κάποτε δεν μπορούσαν να αντέξουν. Όχι επειδή τους έλειπε η δύναμη, αλλά επειδή χρειάζονταν έναν ασφαλή εσωτερικό χώρο για να τις αφήσουν να φανερωθούν.
Μια από τις πιο οδυνηρές αλήθειες είναι να συνειδητοποιεί ένας άνθρωπος ότι αυτό που έζησε ως αγάπη δεν τον αγάπησε πραγματικά.
Ότι αγαπήθηκε ίσως για όσα πρόσφερε, για όσα άντεχε, για τη σιωπή του, για την προσαρμογή του. Όχι όμως για εκείνο που ήταν όταν μιλούσε ελεύθερα, όταν είχε ανάγκες, όταν διαφωνούσε, όταν ζητούσε χώρο για τη δική του αλήθεια.
Εκείνη τη στιγμή δεν πενθεί μόνο μια σχέση. Πενθεί την ιστορία που είχε αφηγηθεί στον εαυτό του για να μπορεί να παραμένει μέσα της.
Πενθεί την ελπίδα ότι, αν προσπαθούσε περισσότερο, αν γινόταν πιο υπομονετικός, πιο διαθέσιμος, λιγότερο απαιτητικός, κάποια μέρα θα αγαπιόταν χωρίς όρους.
Και τότε έρχονται μαζί πολλά συναισθήματα.
Θλίψη για όσα δεν έζησε.
Θυμός για τις φορές που αμφισβήτησε τον εαυτό του.
Τρυφερότητα για εκείνο το κομμάτι του που προσπαθούσε τόσο πολύ να κρατήσει ζωντανό κάτι που είχε ανάγκη να πιστεύει.
Συγκίνηση για όσα πρόσφερε με καθαρή καρδιά.
Και μια βαθιά μοναξιά, γιατί καταλαβαίνει ότι μπορεί να ήταν για χρόνια δίπλα σε κάποιον και, παρ’ όλα αυτά, να μην είχε υπάρξει πραγματικά μαζί του.
Κάποιος στο γραφείο μου είπε κάποτε: «Το πιο δύσκολο δεν είναι ότι δεν με είδε. Είναι ότι, για να αντέξω πως δεν με έβλεπε, σταμάτησα κι εγώ να βλέπω εμένα».
Αυτή είναι ίσως η πιο σπαρακτική στιγμή της συνειδητοποίησης: όταν ο άνθρωπος καταλαβαίνει όχι μόνο ότι δεν αγαπήθηκε όπως είχε ανάγκη, αλλά και ότι για να διατηρήσει την ιδέα της αγάπης απομακρύνθηκε από τον εαυτό του. Έμαθε να μη μιλά, να μην εμπιστεύεται όσα αισθανόταν, να θεωρεί υπερβολή τη δυσφορία του και αδυναμία την ανάγκη του να προστατευτεί.
Το σώμα μπορεί τότε να είχε αναλάβει να εκφράσει όσα η ψυχή δεν μπορούσε ακόμη να παραδεχτεί. Το άγχος, η ασφυξία, η ανάγκη φυγής δεν αποκτούν μία και μοναδική ερμηνεία. Μερικές φορές, όμως, φανερώνουν πόσο δύσκολο είναι να παραμένεις εκεί όπου χρειάζεται συνεχώς να απουσιάζεις από τον εαυτό σου.
Η αλήθεια αυτή δεν απελευθερώνει αμέσως. Πρώτα συντρίβει μια προσδοκία. Αδειάζει από νόημα πολλές αναμνήσεις και αναγκάζει τον άνθρωπο να κοιτάξει αλλιώς όσα έζησε. Μπορεί να αναρωτηθεί: «Τότε τι ήταν αληθινό; Χάθηκαν όλα; Εξαπατήθηκα; Γιατί δεν το κατάλαβα νωρίτερα;»
Και χρειάζεται χρόνος για να διακρίνει ότι η δική του αγάπη ήταν αληθινή, ακόμη κι αν δεν συνάντησε την ανταπόκριση που πίστευε. Όσα ένιωσε δεν ακυρώνονται επειδή τώρα βλέπει καθαρότερα. Η αλήθεια δεν αφαιρεί την αξία από όσα πρόσφερε· τον βοηθά να πάψει να προσφέρει τον εαυτό του εκεί όπου πρέπει να τον αρνείται για να παραμένει.
Σιγά σιγά, μέσα από την οδύνη, γεννιέται κάτι άλλο. Όχι ανακούφιση επειδή δεν πόνεσε, αλλά μια ήσυχη επιστροφή στον εαυτό του. Μια βαθιά εκτίμηση για εκείνον που άντεξε μέχρι να μπορέσει να γνωρίζει. Ευγνωμοσύνη όχι για όσα τον πλήγωσαν, αλλά για το ότι σήμερα μπορεί να τα αναγνωρίζει χωρίς να τα εξωραΐζει.
Και τότε καταλαβαίνει:
Όπου δεν μπορούσε να υπάρξει ολόκληρος, δεν υπήρχε η αγάπη που νόμιζε.
Όπου η αλήθεια του διαστρεβλωνόταν, δεν υπήρχε συνάντηση.
Όπου έπρεπε να χάνει τον εαυτό του για να μη χάσει τον άλλον, δεν υπήρχε ασφάλεια.
Η συνειδητοποίηση πονά βαθιά, γιατί αποχαιρετά έναν ολόκληρο κόσμο.
Ταυτόχρονα, όμως, ανοίγει τον δρόμο για μια αγάπη στην οποία δεν θα χρειάζεται πια να εξαφανίζεται.
Και ίσως η πρώτη μορφή αυτής της αγάπης να είναι η στιγμή που στρέφεται προς τον εαυτό του και του λέει:
«Σε πιστεύω. Λυπάμαι που χρειάστηκε να σωπάσεις τόσο πολύ. Από εδώ και πέρα, δεν θα σε εγκαταλείπω για να με αγαπήσουν».
Μου αρέσουν αυτοί οι άνθρωποι γιατί μετατρέπουν την οδύνη σε αυτογνωσία, την απώλεια σε επιστροφή και τη συνειδητοποίηση σε μια πράξη βαθιάς αξίας.
Και μέσα από τη δική τους διαδρομή θυμίζουν και σε μένα πως, κάθε φορά που ένας άνθρωπος επιστρέφει στην αλήθεια του, κάτι από αυτή την αλήθεια αγγίζει και μεταμορφώνει κι εκείνον που τον συνοδεύει.
Αγγελική Μπολουδάκη
Προβολές : 164
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες, θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας, για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης, σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολογίου, μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε, καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιοδνήποτε τρόπο, το ιστολόγιο. Ο διαχειριστής του ιστολογίου, δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, να έχετε υπόψη σας τα ακόλουθα:
- Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές ή χυδαιολογίες.>
- Μην δημοσιεύετε άσχετα με το θέμα σχόλια.
- Ο κάθε σχολιαστής, οφείλει να διατηρεί ένα μόνον όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
- Με βάση τα παραπάνω, η διαχείριση, διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων, χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
- Επιπλέον σας τονίζουμε, ότι το ιστολόγιο, λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου, τα σχόλια θα αναρτώνται μόλις αυτό καταστεί δυνατόν.
