Αχ χελιδόνι μου, πως να πετάξεις…
ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΜΝΗΜΗΣ
Γράφει η Καλλιόπη Σουφλή
«Αχ χελιδόνι μου, πώς να πετάξεις,
Σ’ αυτόν τον μαύρο τον ουρανό
Αίμα σταλάζει το δειλινό
και πώς να κλάψεις, και πώς να κλάψεις,
αχού καρδούλα μου…»
Στην πιο τραγική, την πιο συγκλονιστική στιγμή, όχι μόνο της δημοσιογραφικής μου πορείας, αλλά και ολόκληρης της ζωής μου, στη θέα της ουράς του μοιραίου αεροσκάφους, με τον… Ήλιο λαβωμένο και γερμένο στο έδαφος, λύγισα…
Το σιδερένιο χελιδόνι, απομεινάρι μιας άλλης πορείας στους ουρανούς, κείτεται τσακισμένο στην αρχή της χαράδρας.
Γύρω μας, συντρίμμια παντού… σε κάθε μας βήμα…
Μάρτυς μου ο Θεός, αυτή η εικόνα που τόσες φορές έχω δει στην τηλεόραση, δεν είχε καμιά σχέση μ’ αυτά που ζούσα εκείνες τις ώρες…
Η φρίκη ολόγυρα… τα λόγια παγώνουν… το ίδιο και οι σκέψεις… νεκρώνεις από συναισθήματα, γιατί αν τ’ αφήσεις να ελεύθερα, θα τσακίσεις… θα διαλυθείς…
Τόσες μέρες έχουν περάσει, κι ούτε ένα δάκρυ δεν κύλησε από τα μάτια μου…
Τόσες μέρες και τόσες νύχτες όμως, στοιχειώνουν οι εικόνες στη σκέψη μου, που δεν μπορεί να χωρέσει τόση τραγωδία…
Πρώτη φορά που μύρισα την καμένη ανθρώπινη σάρκα, ανάμικτη με κάτι… απροσδιόριστο…
Σταματά ο νους και το χέρι, μπορεί να κρατά το μολύβι, οι σελίδες μπορεί να γεμίζουν, αλλά η ψυχή, μένει παγωμένη… και παγωμένη θα παραμείνει για χρόνια… ίσως γιατί εκεί πάνω, στο Μαύρο Βουνό Γραμματικού, οι εικόνες πάγωσαν τον χρόνο… τη σκέψη… την ψυχή μου…
Τίποτα πια δεν θα είναι όπως πρώτα… ΤΙΠΟΤΑ.
Καλύπτω τα γεγονότα, αμέτρητα εικοσιτετράωρα, αλλά μοιάζει να μην είμαι εγώ…
Σαν κάποιος άλλος να βλέπει τη φρίκη με τα δικά μου μάτια, σαν κάποιος άλλος να περπατά με τα δικά μου πόδια, σαν κάποιος άλλος να νοιώθει τη μυρωδιά του θανάτου τριγύρω…
Μαυροφορεμένες φιγούρες των συγγενών στο τρισάγιο… βουβό το κλάμα… παγωμένες οι εκφράσεις…
Μάτια απλανή… χωρίς δάκρυα… στέρεψαν κι αυτά, μπροστά σ’ αυτή τη συμφορά…
Πώς να την περιγράψεις;
Περιγράφεται ο θάνατος και μάλιστα ΑΥΤΟΣ ο θάνατος;
Πολύβουο το ανθρώπινο μελίσσι γύρω μου, όλες αυτές τις μέρες που ανεβαίνω στον τόπο του μαρτυρίου και της ανείπωτης συμφοράς.
Πρόσωπα άγνωστα, που έγιναν γνωστά… ο φαντάρος… ο πυροσβέστης… ο ΕΚΑΜίτης… ο αστυνόμος… οο συνάδελφοι δημοσιογράφοι…
Βουβοί κι αυτοί…
Ο Αντώνης από τον ΑΝΤΕΝΝΑ, ο Χρήστος από τον ALPHA, ο Γιώργος από το MEGA, o Pier από την Γαλλία, ο Νίκολας από την Αγγλία, ο Τζιάννι από την Ιταλία… όλα τα μεγάλα ξένα κανάλια, εκεί…
Βουβοί … παγωμένοι όπως κι εγώ…
«Θα περάσει πολύς καιρός για να κλάψεις… για να ξεσπάσεις», μου είπε ο Πιέρ, που μοιράστηκε μαζί μου, ένα μπουκάλι νερό…
«Στο Ιράκ να δεις φρίκη», μου είπε ο Νίκολας, ο δημοσιογράφος από το Αγγλικό κανάλι…
«Δεν το αντέχω», τους είπα.
«Θα το αντέξεις», μου απάντησα και οι δυο …
«Η δουλειά μας, είναι σκληρή. Θέλει αντοχές, που κάποιοι άλλοι, δεν τις έχουν. Όποιος νομίζει πως η μάχιμη δημοσιογραφία, γίνεται στα γραφεία, είναι βαθιά νυχτωμένος», συμπλήρωσε ο Πιέρ.
Εκείνη την ώρα, διάλεξε το κινητό μου να κτυπήσει… ήταν η σύνδεση με το ΡΙΚ.
Άκουγα το τηλέφωνο να κτυπά, ανάμεσα στο πλήθος των αστυνομικών, των πυροσβεστών και των φαντάρων, ανάμεσα στον κόσμο από τα διπλανά χωριά που ανέβαιναν σα λεφούσι, ανάμεσα στη φρίκη και στην μυρωδιά του θανάτου και δεν τολμούσα να το σηκώσω.
«Answer» (απάντησε), μου είπε ο Νίκολας κι εγώ συνέχισα να κοιτάζω παγωμένη το κινητό να κτυπά…
«Είναι από το ΡΙΚ», τους είπα κι η φωνή μου βγήκε πνιγμένη στον ψίθυρο.
Ο Πιέρ, μου πήρε το τηλέφωνο από το χέρι, πάτησε το κουμπί και το έβαλε στο αυτί μου…
-«Answer», μου είπε για δεύτερη φορά, και η φωνή του, ήταν σκληρή σαν ατσάλι…
– «You are a reporter», μου είπε σκληρά και με τράνταξε από τους ώμους…
Η φωνή του συναδέλφου Χρήστου Πάσσιου από το ΡΙΚ, ακουγόταν σαν καμπάνα θανάτου στο μυαλό μου.
Οι ερωτήσεις έπεφταν καταιγιστικές… τα λεπτά, μου φάνηκαν αιώνες…
Απαντούσα εγώ, ή κάποιος άλλος, άραγε; Κι όμως ήταν η φωνή μου… έτσι όπως δεν την είχα ξανακούσει ποτέ…
Όταν έκλεισα το τηλέφωνο, ένοιωσα μια βουβή αγκαλιά να με τυλίγει…
Ήταν ο Πιέρ και ο Νίκολας, που μοιράζονταν μαζί μου, με τον δικό τους τρόπο και τα δικά τους συναισθήματα την τραγωδία που εξελισσόταν μπροστά μας…
Με μια διαφορά… αυτοί, δεν είχαν κατέβει στην χαράδρα… δεν είχαν δει αυτά που είχα δει εγώ…
Δεν είχαν κοιτάξει κατάματα τον θάνατο σε 121 πρόσωπα… δεν είχαν δει τα πτώματα… ούτε τα κομμένα παιδικά κεφαλάκια κρεμασμένα σε κλαδιά… πεταμένα πάνω στις πέτρες… εικόνες φρίκης, που δεν μπόρεσα… δεν θέλησα ν’ αποτυπώσω στην φωτογραφική μου μηχανή… το θεώρησα ιεροσυλία…
Όχι… δεν υπάρχουν λόγια για να τα περιγράψεις…
Μόνο μια προσευχή, με το πρόσωπο στραμμένο στον ουρανό και τη φωνή μου να εκλιπαρεί βουβά…
«Θεέ μου, πάγωσέ μου την ψυχή και το μυαλό, για ν’ αντέξω τόση φρίκη… τόσο θάνατο»…
Κι Εκείνος, άκουσε την την προσευχή και την πνιγμένη κραυγή μου… κι από κείνη τη στιγμή, όλα άλλαξαν μέσα μου…
Ξανάδα τους συναδέλφους δημοσιογράφους, και τις επόμενες μέρες… ένα νεύμα… ένα πικρό χαμόγελο… μια βουβή αγκαλιά…
Μιλώ με τους πρώτους αυτόπτες μάρτυρες…
Οι φωνές τους, τρέμουν… Κάποιο δάκρυ κυλά… ως εδω… ένα δάκρυ, που δεν γίνεται λυγμός…
«Δεν έχω ξεσπάσει ακόμα», μου λένε… τους καταλαβαίνω…
Η φρίκη, στοιχειώνει μέσα μας… κι οι εικόνες, μπλοκάρουν το μυαλό και την ψυχή μας…
Από κείνη τη μέρα, τίποτα δεν θα ήταν το ίδιο στη ζωή μου… ο καθρέπτης της μέχρι τότε ζωής μου, έσπασε… έγινε θρύψαλα…
Οι εφιάλτες, έγιναν αναπόσπαστο κομμάτι της… κι ο ύπνος μου ουρλιαχτό…
Πέρασαν είκοσι ένα χρόνια από τότε… οι εφιάλτες σχεδόν εξαφανίστηκαν, αλλά υπάρχουν ακόμα σπάνια πια, νύχτες που ξυπνώ μουσκεμένη στον ιδρώτα και στον τρόμο… κι απλώνω το χέρι μου αλλά πιάνω κενό…
Σταμάτησα να ονειρεύομαι… έπαψα να σχεδιάζω…
Όλη η ζωή μας, ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ.
Τα λόγια του τραγουδιού, δεν λένε να φύγουν από το μυαλό μου…
Λόγια μπερδεμένα με εικόνες… από κείνη τη μοιραία μέρα της 14ης Αυγούστου 2005…
«Αχ χελιδόνι μου, πώς να πετάξεις,
Σ’ αυτόν τον μαύρο τον ουρανό
Αίμα σταλάζει το δειλινό
και πώς να κλάψεις, και πώς να κλάψεις,
αχού καρδούλα μου…»
Αχ Χελιδόνι μου – Γιώργος Νταλάρας
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες, θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας, για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης, σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολογίου, μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε, καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιοδνήποτε τρόπο, το ιστολόγιο. Ο διαχειριστής του ιστολογίου, δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, να έχετε υπόψη σας τα ακόλουθα:
- Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές ή χυδαιολογίες.>
- Μην δημοσιεύετε άσχετα με το θέμα σχόλια.
- Ο κάθε σχολιαστής, οφείλει να διατηρεί ένα μόνον όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
- Με βάση τα παραπάνω, η διαχείριση, διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων, χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
- Επιπλέον σας τονίζουμε, ότι το ιστολόγιο, λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου, τα σχόλια θα αναρτώνται μόλις αυτό καταστεί δυνατόν.
