Κι ύστερα σιγά σιγά ήρθε η ανάπτυξη τής τεχνολογίας καί ξεχάσαμε τά βασικά.
Προβολές:519
Ξεχάσαμε νά ευχαριστούμε τόν Θεό γιά ό,τι πολύτιμο έχουμε, θεωρώντας το πιά ως δεδομένο…
Ένα “ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΘΕΕ ΜΟΥ”, όταν ανοίγουμε τα μάτια μας το πρωί, και άλλο ένα, για τη μέρα που περάσαμε, μαλακώνει την ψυχή…
Οι εποχές που ζήσαμε, δεν θα ξανάρθουν… ούτε τα χρόνια της αθωότητας…
Βαδίζουμε σε εποχές σκοτεινές και δύσκολες…
Χρειαζόμαστε την Πίστη μας και Τον Χριστό…
Καλλιόπη
Υ.Γ. Τα έζησα εκείνα τα χρόνια… τότε, η πλατεία του Καπανδριτίου είχε κρουνούς με νερό…
Ακόμα έχω “τη γεύση του” στο στόμα μου…
Νοσταλγία; Ναι… και αθωότητα σε τόνους ασπρόμαυρους…
Κι ύστερα σιγά σιγά ήρθε η ανάπτυξη τής τεχνολογίας καί ξεχάσαμε τά βασικά. Ξεχάσαμε νά ευχαριστούμε τόν Θεό γιά ό,τι πολύτιμο έχουμε, θεωρώντας το πιά ως δεδομένο…
Μαζί ξεχάσαμε ότι δεδομένα πλήν τού ίδιου τού Θεού, δέν υπάρχουν…
(Στη βρύση δόξαζαν τον Θεό, γιατί το νερό δεν ήταν δεδομένο.
Παλιά στην Ελλάδα το χωριό δεν χτιζόταν όπου βόλευε ο δρόμος, χτιζόταν όπου ανάβλυζε νερό. Μια πηγή ήταν αρκετή για να γεννηθεί ένας ολόκληρος οικισμός γύρω της, και το όνομά της γινόταν και το όνομά του. Άνω Βρύση, Κάτω Βρύση, Κεφαλόβρυσο, Γριά Βρύση.
Οι βρύσες ήταν πέτρινες, χτισμένες με κόπο, συχνά με αφιέρωση, με μια χρονολογία χαραγμένη πάνω της.
Το νερό έτρεχε μέρα νύχτα από μια μπρούτζινη κάνουλα μέσα σε μια ξύλινη ή πέτρινη γούρνα, σκεπασμένη με βρύα.
Εκεί πότιζαν τα ζώα, εκεί γέμιζαν τα σταμνιά, εκεί δροσίζονταν τα σπουργίτια. Το νερό δεν πήγαινε χαμένο ποτέ, από τη γούρνα έφευγε με ένα μικρό αυλάκι και πότιζε τα περιβόλια με τις ντομάτες και τα φασόλια πιο κάτω.
Η μεταφορά του ήταν γυναικεία ιεροτελεστία.
Κάθε πρωί και κάθε σούρουπο οι γυναίκες κατέβαιναν με το σταμνί στον ώμο, το περίφημο σταμνοφόρι, και το κουβάλημα ήταν ώρες.
Στα άνυδρα νησιά, στην Κίμωλο, στην Ανάφη, στην Κάσο, το νερό ήταν πιο πολύτιμο από το λάδι.
Δεν υπήρχαν πηγές, μόνο στέρνες. Κάθε σπίτι είχε την στέρνα του που μάζευε το βρόχινο νερό από τις ταράτσες με τα λούκια.
Το πρώτο νερό του φθινοπώρου το άφηναν να ξεπλύνει τη στέγη και μετά το οδηγούσαν μέσα. Εκείνο το νερό έπρεπε να κρατήσει όλη τη χρονιά, για πόση, για μαγείρεμα, για πλύσιμο. Γι’ αυτό το μετρούσαν με την οκά, το σκέπαζαν, έριχναν μέσα λίγο ασβέστη για να καθαρίσει. Η μάνα μάθαινε την κόρη να μην το χύνει άσκοπα, να , να κάνει τον σταυρό της πριν πιει.
Γύρω από το νερό χτιζόταν όλη η κοινωνική ζωή και η οικονομία.
Ο νερόμυλος ήταν το εργοστάσιο του χωριού, ο μυλωνάς ήταν από τους πιο σημαντικούς ανθρώπους, και η σειρά για το άλεσμα κανονιζόταν με το νεροδούλι, δηλαδή με τη σειρά που είχε ο καθένας στο νερό του αυλακιού.
Στα ορεινά, τα μαντάνια, τα νεροτριβιά όπου έπλεναν τα υφαντά, δούλευαν μόνο όταν είχε νερό.
Οι πλύστρες πήγαιναν όλες μαζί στη μεγάλη πηγή, στις πλυσταριές, και εκεί γινόταν το πλύσιμο που κρατούσε ολόκληρη μέρα με στάχτη και κόπανο. Οι βρύσες ήταν και το δικαστήριο, εκεί λύνονταν οι διαφορές για το ποιος έκλεψε το νερό του άλλου το βράδυ, γιατί η νυχτερινή κλοπή νερού από το αυλάκι ήταν η πιο βαριά κατηγορία.
Οι κοινότητες είχαν τον βαφτισμένο νεροφύλακα που άνοιγε και έκλεινε τα θυροφράγματα με το σφυροκέρατο.
Γι’ αυτό το νερό ήταν ευλογία και ιερό.
Σε κάθε ξηρασία έκαναν λιτανεία στην πηγή, παρακλήσεις να βγάλει πάλι νερό, και όταν ξαναερχόταν το έλεγαν θαύμα.
Ο γέρος που έσκυβε και έπλενε το πρόσωπό του στη γούρνα δεν έκανε απλώς μια κίνηση δροσιάς, έκανε ευχαριστία.
Ήξερε τι σημαίνει να κουβαλάς, να διψάς, να περιμένεις τον ουρανό και η γυναίκα που γέμιζε το σταμνί δεν γκρίνιαζε που ήταν βαρύ, το έβλεπε να γυαλίζει στον ήλιο και ήξερε πως μέσα σε αυτό το πηλό κρατούσε τη ζωή του σπιτιού της για μια ακόμα μέρα.)
Άννα Δανάλη
Προβολές : 519
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες, θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας, για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης, σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολογίου, μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε, καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιοδνήποτε τρόπο, το ιστολόγιο. Ο διαχειριστής του ιστολογίου, δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, να έχετε υπόψη σας τα ακόλουθα:
- Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές ή χυδαιολογίες.>
- Μην δημοσιεύετε άσχετα με το θέμα σχόλια.
- Ο κάθε σχολιαστής, οφείλει να διατηρεί ένα μόνον όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
- Με βάση τα παραπάνω, η διαχείριση, διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων, χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
- Επιπλέον σας τονίζουμε, ότι το ιστολόγιο, λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου, τα σχόλια θα αναρτώνται μόλις αυτό καταστεί δυνατόν.
Στη βρύση στην κρυόβρυση – Γεωργία Μηττάκη.wmv
Στην βρύση την κρυόβρυση
Στην βρύση την κρυόβρυση που ‘ναι το κρυονέρι
Μια βλαχοπούλα πήγαινε με το ασκί στο χέρι
Την βλάχα την αντάμωσε
Την βλάχα την αντάμωσε ένα παλικαράκι
Και τ’ όνομά της ρώτησε της πιάνει το χεράκι
Κι αυτή ξεροκοκκίνησε
Κι αυτή ξεροκοκκίνησε και το κεφάλι σκύβει
Και βάζει το μαντήλι της το πρόσωπό της κρύβει
Βγάλε καλέ βλαχούλα μου
Βγάλε καλέ βλαχούλα μου το άσπρο σου μαντήλι
Για να σου δώσω ένα φιλί στα κόκκινα σου χείλη
Πάηνε λεβέντη στο καλό
Παηνέ λεβέντη στο καλό κι άσε με να γιομίσω
Την Κυριακή παντρεύομαι τον άντρα θα φιλήσω
https://www.youtube.com/watch?v=YrtMCCX_BhY
Στα Νεροτριβιά έπλεναν τα υφαντά και τις βελεντζες ή φλοκάτες, τα κιλίμια ,διότι το νερό εκεί τα αφρατευε, ήταν μια ομαδική εργασία με γέλια, χαρές , τραγούδι και κουτσομπολιά
Δεν μπορώ να κουβαλήσω νερό με την στάμνα ειδικά στο κεφάλι
Θα χρειαστεί συνεργείο για ζυγοστάθμιση μετά
Μεγάλωσα μέσα σε πάρκο που σου έσπαζε τη μύτη η μοσχοβολια των λουλουδιών ,γεμάτο χαρά, γονείς παιδιά, παιδική χαρά, το οποίο είχε φύλακα με καμπανάκι και κλείδωνε όταν φευγαμε