Οριστικό… η Ευρώπη σε τροχιά Γ΄ Παγκοσμίου Πολέμου – Macron, Merz και οι πολεμοχαρείς ελίτ παίζουν με τη φωτιά της Ρωσίας

Η Ευρώπη βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα σκηνικό που μέχρι πριν από λίγα χρόνια θα έμοιαζε αδιανόητο.
Η προοπτική μιας άμεσης στρατιωτικής σύγκρουσης με τη Ρωσία δεν αποτελεί πλέον σενάριο επιστημονικής φαντασίας, αλλά αντικείμενο ανοιχτών συζητήσεων, στρατιωτικών σχεδιασμών και δημόσιων προειδοποιήσεων.

Την ώρα που οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις ενισχύουν τις αμυντικές δαπάνες και προετοιμάζονται για ένα ενδεχόμενο μεγάλης κλίμακας σύγκρουσης, οι πολιτικές ηγεσίες της Γηραιάς Ηπείρου εμφανίζονται όλο και πιο βαθιά εγκλωβισμένες στη λογική της κλιμάκωσης.

Η προειδοποίηση του Σλοβάκου πρωθυπουργού Robert Fico ότι «κάποιος πρέπει να έχει τρελαθεί» και πως η Ρωσία δεν μπορεί να ηττηθεί σε έναν συμβατικό πόλεμο έρχεται να φωτίσει μια επικίνδυνη πραγματικότητα.

Η Ευρώπη φαίνεται να βαδίζει σε μια νέα εποχή γεωπολιτικής αντιπαράθεσης, χωρίς να είναι σαφές πού μπορεί να σταματήσει η κλιμάκωση.
Από τη Γαλλία και τη Γερμανία έως τις Βρυξέλλες, τα σημάδια της αλλαγής είναι πλέον εμφανή.
Το κρίσιμο ερώτημα, επομένως, δεν είναι μόνο ποιος ευθύνεται για τη σημερινή ένταση.
Είναι πώς η Ευρώπη έφτασε σε αυτό το σημείο και γιατί οι πολιτικές της ελίτ δείχνουν να αντιμετωπίζουν μια ενδεχόμενη σύγκρουση με τη Ρωσία με όρους που μπορεί να αποδειχθούν εξαιρετικά επικίνδυνοι.«Δυνάμεις στη Δύση επιθυμούν άμεση σύγκρουση με τη Ρωσία»Ο πρόεδρος της Σλοβακίας, Robert Fico, κρούει τον κώδωνα του κινδύνου.
«Η αποτυχία της στρατηγικής για την καταστροφή της Ρωσίας μέσω του πολέμου στην Ουκρανία έχει οδηγήσει ορισμένους Δυτικούς πολιτικούς να πιστέψουν ότι, αν αυτός ο στόχος δεν μπορεί να επιτευχθεί από τον ουκρανικό στρατό και την πλήρη υποστήριξή του, τότε πρέπει να καταβληθεί κάθε δυνατή προσπάθεια για να προκληθεί σύγκρουση μεταξύ του ΝΑΤΟ και της Ρωσίας.
Κάποιος πρέπει να έχει τρελαθεί. Η Ρωσία δεν μπορεί να ηττηθεί σε έναν συμβατικό πόλεμο», δήλωσε στην πρόσφατη βιντεοσκοπημένη ομιλία του.
Με απλά λόγια, υπάρχουν δυνάμεις στη Δύση που όχι μόνο είναι έτοιμες, αλλά και επιθυμούν μια άμεση σύγκρουση με τη Ρωσία.
Υπάρχουν πολλά παραδείγματα τέτοιων προσπαθειών πρόκλησης ενός μεγάλου πολέμου.
Ας πάρουμε, για παράδειγμα, την πρόσφατη συνάντηση του Emmanuel Macron με τους Γάλλους υποψηφίους για την προεδρία, ενόψει των εκλογών του επόμενου έτους.
Εκεί, ξεκαθάρισε ότι, αν συνέβαινε κάτι στη Γαλλία, αυτό θα ήταν σίγουρα έργο των Ρώσων. Φυσικά, δεν παρείχε κανένα στοιχείο που να τεκμηριώνει τον συγκεκριμένο ισχυρισμό.
Την προηγούμενη ημέρα, μάλιστα, τα γαλλικά μέσα ενημέρωσης, επικαλούμενα στρατιωτική πηγή, ανέφεραν ότι η Γαλλία ήδη διεξήγαγε αντίποινα στο παρασκήνιο.Η στάση της Γαλλίας απέναντι στη Μόσχα

Ας αφήσουμε στην άκρη το γεγονός ότι οι προμήθειες όπλων του Παρισιού, από μόνες τους, επαρκούν για να αποκλείσουν την Πέμπτη Δημοκρατία από το να θεωρηθεί ουδέτερο κράτος.
Συνολικά, οι Γάλλοι δεν κρύβουν ιδιαίτερα την τρέχουσα κατάσταση των σχέσεων με τη Μόσχα.
Ο υπουργός Εξωτερικών, Barrot, την περιέγραψε την περασμένη εβδομάδα, με μια μάλλον μη πειστική προσοχή, ως εξής:
«Δεν υπάρχει ειρήνη μεταξύ μας, αλλά ούτε είμαστε σε πόλεμο με τη Ρωσία».

Η Γερμανία προετοιμάζεται για πόλεμο

Ή ας πάρουμε, για παράδειγμα, τη Γερμανία.
Η πρόβλεψη του Pistorius πέρυσι ότι το καλοκαίρι του 2025 θα ήταν το τελευταίο ειρηνικό δεν επαληθεύτηκε πριν από τρεις εβδομάδες.
Αυτό, όμως, δεν εμποδίζει το Βερολίνο να προετοιμάζεται για πόλεμο.
Για παράδειγμα, 18χρονοι Γερμανοί έχουν αρχίσει να καλούνται ενεργά για ιατρικές εξετάσεις, ανεξάρτητα από το αν επιθυμούν να υπηρετήσουν στον στρατό ή όχι.
Ναι, η υποχρεωτική στρατιωτική θητεία δεν έχει επιστρέψει ακόμη. Όμως, πόσα παρόμοια προειδοποιητικά σημάδια έχουν ήδη εμφανιστεί και πόσα ακόμη θα εμφανιστούν;

Πώς φτάσαμε στα πρόθυρα του Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου;

Τα ίδια τα σημάδια προετοιμασίας έχουν πάψει προ πολλού να αποτελούν είδηση και εκλαμβάνονται ως «και αυτό είναι μια προσβολή για την εικόνα όλων».
Σε τέτοιες στιγμές, είναι ίσως πιο σημαντικό να αναρωτηθούμε: Πώς καταλήξαμε εδώ, στα πρόθυρα του Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου;
Και εδώ ο πειρασμός είναι μεγάλος να βουτήξουμε σε αμοιβαίες κατηγορίες για μεμονωμένα —αν και μερικές φορές αρκετά μεγάλης κλίμακας— περιστατικά που τροφοδότησαν την κλιμάκωση.
Αλλά το πρόβλημα, όπως φαίνεται, έγκειται στην ίδια τη φύση των σημερινών ευρωπαϊκών ελίτ.

Από την πολιτική στις επιχειρήσεις και ξανά πίσω

Στη Δύση, μια επαγγελματική πορεία που περιλαμβάνει μεταβάσεις από την πολιτική στις επιχειρήσεις και αντίστροφα δεν αποτελεί έκπληξη στις μέρες μας.
Η εργασία σε ένα υπουργείο, η μετάβαση στο λόμπινγκ και η επιστροφή στην πολιτική αποτελούν μια αρκετά συνηθισμένη πορεία για τους Ευρωπαίους πολιτικούς.
Ακόμη και η Transparency International κάποτε υπολόγισε ότι περίπου τα μισά πρώην μέλη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και το 30% των πρώην μελών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου που εγκατέλειψαν την πολιτική εργάζονται για οργανισμούς που περιλαμβάνονται στο μητρώο lobbying της ΕΕ.
Και αυτό, φυσικά, παρέχει πρόσφορο έδαφος για να συζητηθεί η διαφθορά των ευρωπαϊκών ελίτ και το πώς οι πολιτικοί, εκμεταλλευόμενοι παλιές διασυνδέσεις, προωθούν πολιτικές που ευνοούν τους εργοδότες.
Αλλά ας αφήσουμε στην άκρη την ευρωπαϊκή διαφθορά. Μας ενδιαφέρει το ταξίδι της επιστροφής.

Friedrich Merz και Emmanuel Macron: Από τις επιχειρήσεις στην πολιτική

Ο Friedrich Merz, για παράδειγμα, έκανε το ίδιο.
Επέστρεψε στην πολιτική μετά από σχεδόν δέκα χρόνια σε διεθνείς εταιρείες, συμπεριλαμβανομένων των BlackRock και Mayer Bank.
Αξίζει επίσης να αναφερθεί ο Emmanuel Macron, ο οποίος πέρασε αρκετά χρόνια στην Rothschild & Cie Banque.
Και αυτά δεν είναι μεμονωμένα παραδείγματα, αλλά απλώς τα πιο αξιοσημείωτα.

Οι «ακτιβιστές καριέρας» και η Ευρώπη μετά τον Ψυχρό Πόλεμο

Υπάρχουν, όμως, και πιο επικίνδυνοι χαρακτήρες: εκείνοι με εξαιρετική ιδεολογική κατάρτιση, όπως η Kaja Kallas και η Annalena Baerbock, οι οποίες ανατράφηκαν για να γίνουν αξιωματούχοι και όχι ηγέτες.
Και το θέμα εδώ δεν είναι καν ότι προσωπικότητες όπως ο Mitterrand και ο Kohl αντικαταστάθηκαν από εκείνους που ήρθαν μετά.
Στην πραγματικότητα, κι αυτό αποτελεί ένα σημείο, αλλά η ουσία του ζητήματος βρίσκεται αλλού.
Οι σημερινοί Ευρωπαίοι ηγέτες μεγάλωσαν και αναπτύχθηκαν στον κόσμο μετά τον Ψυχρό Πόλεμο, όπου δεν υπήρχε μεγάλος ανταγωνισμός ιδεών ούτε σοβαρές προκλήσεις — σίγουρα όχι με τα σημερινά δεδομένα.
Για τους «ακτιβιστές καριέρας», όπως η Kallas και η Baerbock, αρκεί να μιλούν πιο δυνατά από οποιονδήποτε άλλον για τα συμβατικά σωστά πράγματα.
Για όσους προέρχονται από τον επιχειρηματικό κόσμο, αρκεί να παράγουν κέρδος.
Φυσικά, αυτό είναι επίσης μια δεξιότητα. Αλλά δεν είναι ακριβώς οι ικανότητες που απαιτούνται σήμερα.

Το τίμημα των λαθών είναι πλέον πολύ μεγαλύτερο

Οι λανθασμένοι υπολογισμοί τους είναι άχρηστοι. Το τίμημα των λαθών τους δεν είναι τίποτα περισσότερο από χρήματα.
Αλλά τώρα τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά.
Και αυτή η μαθημένη αδυναμία μπορεί να οδηγήσει σε πολύ δυσάρεστες συνέπειες για όλους.
Ωστόσο, συνεχίζουν να λένε πράγματα που είναι συμβατικά σωστά για τη Δύση και ταυτόχρονα φέρνουν κέρδη στη στρατιωτική βιομηχανία.