Πρόσφατα, αγαπητέ αναγνώστη, εξετάσαμε λεπτομερώς τις αίθουσες της σύγχρονης συνωμοσίας .
Όσοι από εσάς με παρακολουθείτε από τη δημιουργία αυτού του ενημερωτικού δελτίου, θα έχετε παρατηρήσει ότι τα ιστορικά βιβλία έχουν πάρει πλέον παράταση.
Αυτό δεν είναι μόνιμο , μερικοί αναγνώστες μου έχουν ζητήσει να θίξω τέτοια θέματα, οπότε η επιθυμία σας είναι εντολή μου.
Σήμερα, ωστόσο, πρέπει να επιστρέψουμε στα βιβλία των παλιών χρόνων, καθώς αυτά μας παρέχουν το φως που χρειαζόμαστε για να δούμε καθαρά.
Εξετάζουμε τη Χαζαρική Μαφία , μια ομάδα ανθρώπων που αγγίζει κάθε γωνιά του κόσμου, και πώς οι σύγχρονες συνδέσεις μεταξύ αρχαίων γενεαλογικών γραμμών εκθέτουν μια οντότητα τόσο βαθιά ενσωματωμένη στη κυβερνητική δομή σχεδόν κάθε έθνους στη γη.
Σήμερα το πρωί με αποκάλεσαν ψυχίατρο , επειδή η πρόσφατη δουλειά μου δεν περιέχει καμία ιστορική απόδειξη. Μια εξαιρετική ευκαιρία λοιπόν να μοιραστώ κάτι πάνω στο οποίο δούλευα τις τελευταίες μέρες.
Αυτή η προσπάθεια γεννήθηκε από παλιά βιβλία και πάντα θα εμπνέεται έντονα γύρω από αυτά, αλλά σημειώστε, περίεργο μυαλό, ότι μόνο και μόνο επειδή κάποια άρθρα φτερουγίζουν γύρω από διαφορετικές πηγές, δεν σημαίνει ότι έχω καταγγείλει τα βιβλία.
Δεν θα το κάνω ποτέ.
Αν μια μέρα ανακοινώσω ότι τα βιβλία κάνουν λάθος και είμαι ανόητος, να ξέρετε απλώς ότι έχω διαφθαρεί .
Το εν λόγω έργο είναι πιο σύγχρονο από τη συνηθισμένη αρχαία λογοτεχνία που έχουμε συνηθίσει να αναλύουμε, αγαπητέ αναγνώστη, καθώς εκδόθηκε το 1912.
Ωστόσο, παρά την ημερομηνία αυτή, το ίδιο το χρονικό χρησιμοποιεί κείμενα που χρονολογούνται από τον 12ο αιώνα, και αυτό που υποστηρίζεται ευθυγραμμίζεται συγκλονιστικά καλά με τις σύγχρονες θεωρίες συνωμοσίας που εξετάζουμε τις τελευταίες ημέρες.
Το κείμενο που ακολουθεί γράφτηκε από ένα εβραϊκό σεμινάριο που ονομάζεται Solomon Schechter και δημοσιεύτηκε στο The Jewish Quarterly Review.
Θα ξεκινήσουμε με τις πρώτες σελίδες, και μετά, με περιέργεια στο μυαλό.
Αυτό είναι ένα άγνωστο έγγραφο των Χαζάρων του S. Schechter του Εβραϊκού Θεολογικού Σεμιναρίου της Αμερικής.
Δεν είναι φήμες, ούτε διαδικτυακή εικασία, περίεργο μυαλό, είναι ένας σεβαστός μελετητής που εξετάζει πραγματικές σωζόμενες πηγές .
Ο Σέχτερ επιβεβαιώνει ότι η μεταστροφή των Χαζάρων στον Ιουδαϊσμό αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα στην εβραϊκή ιστορία, ωστόσο για αιώνες μόλις που αναφέρθηκε πουθενά.
Οι αναφορές ήταν σύντομες και διάσπαρτες, σε τέτοιο βαθμό που αν δεν υπήρχε το Kuzari , ο περίφημος διάλογος του Ραβίνου Judah Halevi , οι Χάζαροι θα μπορούσαν να είχαν εξαφανιστεί εντελώς από την κοινή γνώση.
Αλλά ακόμη και τότε, αγαπητέ αναγνώστη, αυτό το έργο ήταν τόσο έντονα θεολογικό που τα απλά ιστορικά γεγονότα παραβλέπονταν σε μεγάλο βαθμό, και έτσι ένα πραγματικό έθνος και μια πραγματική μεταστροφή ωθήθηκαν αθόρυβα στα όρια της αποδεκτής ιστορίας.
Αυτό είναι το ακριβές μοτίβο που έχουμε δει ξανά και ξανά, κάτι μπορεί να είναι πλήρως τεκμηριωμένο και εντελώς πραγματικό, κι όμως να παραλείπεται από τα βιβλία που διδάσκονται οι άνθρωποι.
Οι Χάζαροι ήταν ένα ανεξάρτητο βασίλειο:
Χαζαρία
Αναζήτησαν μια πίστη και επέλεξαν τον Ιουδαϊσμό , αλλά πρέπει να θυμάστε, αγαπητέ αναγνώστη, ότι αυτοί οι άνθρωποι δεν ήταν αρχικά Εβραίοι.
Ήταν τη δεκαετία του 1500 που άρχισαν να επανεμφανίζονται όλα τα στοιχεία, όταν ο Ισαάκ Ακρίς ανέκτησε την πραγματική αλληλογραφία μεταξύ του Χασντάι Ιμπν Σαπρούτ της Κόρδοβα και του βασιλιά Ιωσήφ των Χαζάρων.
Αυτά δεν ήταν θρύλοι, ήταν επιστολές γραμμένες μεταξύ ηγεμόνων.
Σε αυτά, ο βασιλιάς Ιωσήφ περιέγραψε την καταγωγή του λαού του, τα εδάφη τους, τις συνθήκες τους, τις συγκρούσεις τους με γειτονικές δυνάμεις και τη μεταστροφή ολόκληρου του βασιλείου του στον Ιουδαϊσμό.
Κάποιοι παρέμειναν αμφίβολοι ακόμη και τότε, αλλά καθώς ανεξάρτητες αναφορές από αραβικές πηγές και άλλα χρονικά ήρθαν στο φως, η εικόνα έγινε αναμφισβήτητη.
Οι Χάζαροι ήταν πραγματικοί, η γη τους ήταν γραμμένη σε χάρτες και αναφέρονταν σε επίσημα αρχεία.
Τα γεγονότα ήταν εκεί εξαρχής, περίεργο μυαλό, απλώς έχουν επισκιαστεί από τη γενική εικόνα.
Αυτό έχει σημασία για μένα και για όλα όσα έχουμε χτίσει εδώ, επειδή, όπως ανέφερα νωρίτερα, σήμερα το πρωί με κάλεσαν ψυχίατρο και μου είπαν ότι το έργο μου δεν είχε ιστορική βάση.
Όταν μιλάω για το Χαζαρικό δίκτυο και τις γραμμές αίματος που έχουν εισχωρήσει σε κυβερνήσεις και θεσμούς σε όλο τον κόσμο, δεν επινοώ έναν λαό από το πουθενά.
Εντοπίζουμε τους απογόνους ενός έθνους που υπήρξε πραγματικά, του οποίου η μεταστροφή είναι καταγεγραμμένη και του οποίου η διασπορά και η επιρροή έχουν διαμορφώσει τη σύγχρονη εποχή.
Αν η προέλευσή τους ήταν ψευδής, όλα όσα έχω γράψει θα κατέρρεαν, αλλά η προέλευσή τους δεν είναι ψευδής, και αυτό το έγγραφο το αποδεικνύει.
Το γεγονός ότι αυτή η ιστορία έπρεπε να αναδυθεί από την αφάνεια και να αγωνιστεί για αυτήν είναι η ίδια ιστορία που επαναλαμβάνεται παντού.
Η αλήθεια σπάνια καταστρέφεται, απλώς μένει αδιδασκόμενη.
Το παραμερίζουν, το απορρίπτουν ως συνωμοσία ή μυθοπλασία μέχρι που οι άνθρωποι ξεχάσουν ότι ήταν ποτέ αληθινό.
Ο Σέχτερ μας λέει ότι για αιώνες το μόνο αρχείο που είχε κάποιος για τους Χαζάρους προερχόταν από τον Ακρίς. Αντίγραφα διαδόθηκαν, ανατυπώθηκαν, επιμελήθηκαν, μεταφράστηκαν, αλλά ποτέ δεν βρέθηκε τίποτα από την ίδια την εποχή .
Η Γενίζα του Καΐρου περιείχε χιλιάδες αρχαία θραύσματα που κάλυπταν κάθε άλλο μέρος της εβραϊκής ζωής και ιστορίας, ωστόσο τίποτα για τους Χαζάρους δεν εμφανίστηκε ποτέ εκεί.
Ήταν σαν αυτή η μεγάλη μεταστροφή να μην είχε αφήσει κανένα απολύτως σημάδι.
Δηλαδή, μέχρι που εμφανίστηκε αυτό το θραύσμα· μικρό και παραβλεπόμενο.
Αυτό που έχει σημασία εδώ δεν είναι μόνο ότι υπάρχει, αγαπητέ αναγνώστη, αλλά ότι είναι διαφορετικό.
Φέρει ορθογραφίες και τρόπους γραφής που δεν βρίσκονται πουθενά αλλού, μορφές που εμφανίζονται μόνο όταν γίνεται λόγος για τους Χαζάρους .
Ο Σολομώντας δεν ακολουθεί κανένα τυποποιημένο βιβλίο ή αντιγραμμένη έκδοση. Χρησιμοποιεί ονόματα όπως ήταν γνωστά στην εποχή του, μεταβαίνοντας φυσικά από τη μία μορφή στην άλλη· αυτό προσθέτει ένα επίπεδο αυθεντικότητας στο έργο του.
Η γλώσσα είναι απλή· χωρίς ιερό τόνο, χωρίς ποιητική οξυδέρκεια και χωρίς μακρινό μεγαλείο, απλώς γεγονός , ένα βιβλίο με μια δουλειά να κάνει.
Δεν πρόκειται για κάποιον που ξαναγράφει την ιστορία γενιές αργότερα για να την κάνει να ταιριάζει με αυτό που ήθελε να πιστεύει ο κόσμος.
Αυτή είναι μια γραφή που φέρει τη δική της φωνή, μια φωνή που ανήκει στην εποχή που οι Χαζάροι ήταν ακόμη ενθυμούμενοι άμεσα.
Αυτό ακριβώς αντιμετωπίζουμε σήμερα, αγαπητέ αναγνώστη.
Το γεγονός ότι ήταν κρυμμένο για τόσο καιρό, διπλωμένο, παραβλεπόμενο, ανεξέταστο, ακολουθεί το ίδιο μοτίβο που βλέπουμε παντού.
Η αλήθεια δεν μπορεί να καταστραφεί. Απλώς κρατιέται μακριά από τα μάτια μας, αφήνεται αδιδάσκατη, μέχρι που οι άνθρωποι νομίζουν ότι δεν υπήρξε ποτέ.
Όταν μας λένε ότι δεν υπάρχει ιστορική βάση για όσα συζητάμε, αυτό το απόσπασμα αποτελεί την απάντηση.
Είναι μικρό, είναι ατελές, και παρόλα αυτά λέει καθαρά:
αυτό δεν εφευρέθηκε αργότερα
Ο Σέχτερ στρέφεται τώρα στο τι περιέχει στην πραγματικότητα αυτό το απόσπασμα και πώς συγκρίνεται με τα γράμματα των Χαζάρων που ήταν ήδη γνωστά εκείνη την εποχή, με ένα περίεργο μυαλό.
Αποκαλεί την οικεία εκδοχή, από το χειρόγραφο της Αγίας Πετρούπολης, που εκδόθηκε από τον Harkavy , το κείμενο Α , και αυτή τη νεοαποκτηθείσα γραφή τη νέα επιστολή .
Αμέσως σημειώνει κάτι σημαντικό, και τα δύο ισχυρίζονται ότι είναι γνήσια αλληλογραφία, ωστόσο διαφέρουν σε βασικούς τρόπους.
Η νέα επιστολή δεν μιλάει από βασιλική οικογένεια. Ο συντάκτης της αποκαλεί τον Βασιλιά Ιωσήφ κύριό μου , καθιστώντας σαφές ότι είναι υπηρέτης ή απεσταλμένος , όχι ο ίδιος ηγεμόνας.
Ακόμα και στην παλαιότερη, πιο γνωστή εκδοχή, ορισμένοι μελετητές είχαν ήδη υποστηρίξει ότι η επιστολή γράφτηκε από γραμματέα και όχι από το ίδιο το βασιλιά, αλλά το χάσμα μεταξύ των δύο αφηγήσεων είναι πολύ βαθύτερο από αυτό.
Και τα δύο αφηγούνται την ίδια κεντρική ιστορία:
η μεταστροφή των Χαζάρων
Και οι δύο μιλούν για τις τρεις θρησκείες:
Εβραίοι , Χριστιανοί , Μωαμεθανοί
Και οι τρεις συμφωνούν για την αλήθεια των Εβραϊκών Γραφών
Ωστόσο, ενώ η παλαιότερη έκδοση περιγράφει μια πλήρη και τελική μεταστροφή, αυτό το κείμενο μιλάει για κάτι πιο σταδιακό .
Αναφέρει προγόνους που δεν άντεχαν τη λατρεία των ειδώλων και έτσι κατέφυγαν στη Χαζαρία , υπονοώντας μια μερική ή νωρίτερα στροφή προς την πίστη πριν από τη μεταστροφή για την οποία συνήθως ακούμε.
Χρησιμοποιεί μια φράση που σημαίνει επιστροφή , υποδηλώνοντας μια αναβίωση ή μια επιστροφή σε κάτι ξεχασμένο, όχι μια εντελώς νέα αρχή.
Αυτό υποδεικνύει κάτι που συχνά παραβλέπεται, αγαπητέ αναγνώστη, ότι η ιστορία μπορεί να μην ξεκίνησε και να μην τελείωσε σε μια μόνο στιγμή, αλλά να ξεδιπλώθηκε με την πάροδο του χρόνου, με ακόμη παλαιότερες κινήσεις που η τυπική αφήγηση έχει εξομαλύνει.
Ο συγγραφέας δεν κατονομάζει ξεκάθαρα τον εαυτό του, ούτε αυτόν στον οποίο γράφει.
Ο Σέχτερ κλίνει προς τον Ιμπν Σαπρούτ ως παραλήπτη, αλλά αναγνωρίζει ότι αυτό δεν μπορεί να είναι βέβαιο, και όμως δεν υπάρχει άλλη καταγραφή κάποιου άλλου που να δείχνει τέτοιο ενδιαφέρον για τους Χαζάρους και να στέλνει μια αποστολή για να τους προσεγγίσει.
Αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία είναι ότι αυτό δεν είναι ένα αντίγραφο της ίδιας ιστορίας που είχαν όλοι οι άλλοι.
Διατηρεί λεπτομέρειες και φράσεις που δεν βρίσκονται πουθενά αλλού, μια διαφορετική αφήγηση από διαφορετικό χέρι, δείχνοντας ότι η αλήθεια δεν μεταδόθηκε ποτέ σε μία μόνο εγκεκριμένη μορφή.
Υπήρχαν και άλλες φωνές, άλλες αφηγήσεις, και αυτές επίσης καταγράφηκαν· και μετά, για αιώνες, αφέθηκαν στην άκρη.
Στις επόμενες σελίδες, ο Σέχτερ παρουσιάζει την αφήγηση όπως έχει διαμορφωθεί σε αυτό το νέο κείμενο, και είναι αρκετά διαφορετική σε σύγκριση με την εκδοχή που έχουν δει οι περισσότεροι, αγαπητέ αναγνώστη.
Ο λαός της Χαζαρίας στράφηκε στον Ιουδαϊσμό, αλλά δεν ήταν μια ξαφνική, πλήρης μεταστροφή, τον ασπάστηκαν και μετά υποχώρησαν .
Αυτή η μερική, αμφιταλαντευόμενη στροφή ήταν αρκετή για να προσελκύσει Εβραίους από άλλες χώρες, οι οποίοι είδαν ένα μέρος όπου θα μπορούσαν να ζήσουν πιο ελεύθερα.
Όσοι ήρθαν βρήκαν υλική άνεση , αλλά με την πάροδο του χρόνου κι αυτοί έγιναν απρόσεκτοι στην τήρησή τους, απομακρυνόμενοι από τις ίδιες τις διδασκαλίες που είχαν έρθει αναζητώντας.
Χρειάστηκε μία γυναίκα για να αλλάξει την πορεία.
Η Σεράχ , μια Εβραία γυναίκα παντρεμένη με έναν στρατηγό, συγκίνησε την καρδιά του συζύγου της.
Δεν γεννήθηκε με πίστη, και ήταν άνθρωπος του κόσμου, άνετος, αδιάφορος για τις διαφορές, αλλά ήρθε για να μάθει και να δράσει.
Ακολούθησε την πίστη με τέτοιο ζήλο που όχι μόνο επέστρεψε σε αυτήν ο ίδιος, αλλά και κινήθηκε ανάμεσα στον λαό του και τους παρακίνησε να κάνουν το ίδιο.
Αυτό δεν πέρασε απαρατήρητο.
Οι ηγεμόνες από τη Μακεδονία μέχρι την Αραβία ανησύχησαν, βλέποντας την πίστη να εξαπλώνεται πέρα από τα γνωστά της όρια, και μίλησαν εναντίον της.
Η αντίθεσή τους μόνο ενίσχυσε την αποφασιστικότητα όσων είχαν αρχίσει να κάνουν πίσω.
Αγαπητέ αναγνώστη, προέκυψαν διαφωνίες και όταν διευθετήθηκαν, ο λαός επέλεξε πλήρως να επιστρέψει.
Νεοαφίξεις ήρθαν από τη Βαγδάτη , από το Χουρασάν και από την Ελλάδα , ενισχύοντας ό,τι είχε ανοικοδομηθεί, εμβαθύνοντας τη μεταστροφή που είχε ξεκινήσει τόσο καιρό πριν.
Αυτό που ξεχωρίζει εδώ, περίεργο μυαλό, είναι ότι δεν επρόκειτο για μια μόνο στιγμή, αλλά για ένα ταξίδι.
Ξεκίνησε εν μέρει, δίστασε, επέστρεψε, ενισχύθηκε από έξω και η σύγχρονη αφήγηση τα έχει εξομαλύνει όλα.
Η αλήθεια δεν είναι ποτέ καθαρή, περίεργο μυαλό.
Όταν μια ιστορία αφηγείται σαν να συνέβη μονομιάς, τέλεια και ολοκληρωμένα, τότε συνήθως καταλαβαίνεις ότι κάτι έχει παραλειφθεί .
Εδώ βλέπουμε, αγαπητέ αναγνώστη, ότι η θέση του στρατηγού τού έδινε την εξουσία να ανυψώσει τον Ιουδαϊσμό στην αυλή και να δει την εκλογή ενός νέου βασιλιά, αλλά αυτό το κείμενο αποκαλύπτει επίσης κάτι που κρύβει η στιλβωμένη αφήγηση.
Η Χαζαρία κυβερνιόταν από δύο άνδρες:
ο μεγάλος Χαγάνος , κρατήθηκε απόμακρος και αντιμετωπίστηκε σχεδόν ως σύμβολο
και
οι Πέχ , οι οποίοι στην πραγματικότητα κυβερνούσαν
Οι αλλαγές που ακολούθησαν άλλαξαν το ποιος κατείχε τη θρησκευτική εξουσία, όχι τον τρόπο με τον οποίο διοικούνταν το έθνος.
Το πιο σημαντικό είναι ότι οι δύο αφηγήσεις αποκλίνουν ως προς το ποιος κάθισε σε αυτόν τον θρόνο.
Η γνωστή εκδοχή ανάγει την ιστορία στον Μπουλάν , έναν παλιό προσήλυτο.
Αυτό το έγγραφο μιλάει αντίθετα για έναν Εβραίο μετανάστη του οποίου οι απόγονοι ανέβηκαν στην εξουσία, παίρνοντας εβραϊκά ονόματα μόνο όταν ανήλθαν .
Μιλάει για καταγωγή από τη φυλή του Συμεών · μια λεπτομέρεια που καμία άλλη πηγή δεν διασώζει, και συνδέει ανοιχτά την ηγεμονική γραμμή με ανθρώπους που προέρχονταν από αλλού, όχι από αρχαία ιθαγενή γενιά.
Αυτό δεν γίνεται για να τους τιμήσουμε, αγαπητέ αναγνώστη.
Είναι για να δείξει την αλήθεια κάτω από τον θρύλο:
επιρροή που εισέρχεται από έξω, ονόματα που υιοθετούνται για να ταιριάζουν σε μια θέση, πίστη που χρησιμοποιείται για να νομιμοποιήσει την εξουσία
Η μία εκδοχή παρουσιάζει μια ευγενή , αρχαία μεταστροφή. Η άλλη αποκαλύπτει κάτι πιο ακατάστατο , οικογένειες που φτάνουν, ενσωματώνονται στην εξουσία και ξαναγράφουν την καταγωγή τους καθώς φεύγουν.
Όταν το καταλάβεις αυτό, περίεργο μυαλό, βλέπεις πώς το ίδιο μοτίβο επαναλαμβάνεται ανά τους αιώνες.
Όσοι ισχυρίζονται ότι έχουν αρχαίο δικαίωμα και καθαρή καταγωγή είναι συχνά αυτοί που επεξεργάζονται με την μεγαλύτερη προσοχή το αρχείο.
Χτίζουν μνημεία για το δικό τους μεγαλείο και το αποκαλούν ιστορία, αλλά τα ακατέργαστα, παραβλεφμένα θραύσματα μας λένε μια διαφορετική ιστορία.
Σε αυτές τις σελίδες, αγαπητέ αναγνώστη, ο Σέχτερ σημειώνει περαιτέρω διαφορές που κάνουν αυτή την αφήγηση να ξεχωρίζει.
Η γνωστή εκδοχή αφηγείται μια σπηλιά σε μια κοιλάδα όπου μεταφέρθηκαν τα ιερά βιβλία. Μια ιστορία που δεν βρίσκεται πουθενά αλλού στα τυπικά αρχεία, ωστόσο υπάρχει εδώ και στην επιστολή του Ιμπν Σαπρούτ , αποδεικνύοντας ότι κάποτε ήταν κεντρικής σημασίας για το πώς θυμόταν κανείς τη μεταστροφή.
Το γνωστό κείμενο μιλάει εκτενώς για έθνη που υποτάχθηκαν και εχθρούς που ταπεινώθηκαν, αλλά δεν δίνει λεπτομέρειες για πολέμους ή σύνορα.
Αυτό το έγγραφο κατονομάζει ονόματα, λαούς, εδάφη, συγκρούσεις και αποκαλύπτει το πολιτικό βάρος πίσω από την πίστη.
Λέει για τους Χαζάρους που απώθησαν τους Ρώσους στο ποτάμι και συνέχισαν τον αγώνα τους προς τη Βαγδάτη.
Απαριθμεί τους Αλανούς και εννέα γειτονικούς λαούς που ήταν υποτελείς σε αυτούς· μια λεπτομέρεια που η άλλη εκδοχή παραβλέπει εντελώς.
Αυτοί δεν ήταν ειρηνικοί γείτονες που τους ενώνει η πίστη· ήταν υπήκοοι, λαοί των συνόρων που βρίσκονταν υπό έλεγχο, από τους οποίους απαιτούνταν φόρος υποτέλειας και υπακοή.
Οι Χάζαροι ήταν μια δύναμη που έκανε τους άλλους να υποκλίνονται, και αυτό το κείμενο δεν το κρύβει.
Αυτό που βλέπουμε εδώ, περίεργο μυαλό, δεν είναι απλώς μια διαφορετική αφήγηση, είναι η σκιά μιας αυτοκρατορίας .
Μια εκδοχή μαλακώνει τις άκρες, μιλάει μόνο για πνευματική νίκη και θεϊκή προστασία.
Αυτό δείχνει την πραγματικότητα:
δύναμη, επέκταση, υποδούλωση των άλλων
Και όταν η ιστορία ξαναγράφεται για να παραλειφθούν οι κατακτήσεις και ο έλεγχος, μπορείτε να είστε βέβαιοι ότι αυτοί που ωφελούνται είναι αυτοί που κρατούν την πένα.
Θα ήθελαν να σε κάνουν να πιστέψεις ότι η άνοδός τους ήταν ήπια, εκλεκτή, ευλογημένη από ψηλά, αλλά τα παλαιότερα, λιγότερο στιλβωμένα λόγια λένε μια άλλη αλήθεια:
η εξουσία καταλήφθηκε και επιβλήθηκε
Αυτές οι δύο σελίδες αποκαλύπτουν την πολιτική και τον πόλεμο που η στιλβωμένη εκδοχή της ιστορίας σχεδόν σβήνει.
Η ειρήνη δεν ήταν μια μόνιμη κατάσταση· διαταράσσονταν από τον φόβο, τα γειτονικά έθνη έβλεπαν τους Χαζάρους να δυναμώνουν και κινούνταν για να τους συντρίψουν.
Μια συμμαχία που σχηματίστηκε εναντίον τους:
Οι βασιλιάδες της Ασίας, της Τουρκίας και της Μακεδονίας συνωμότησαν μαζί, και μόνο ο βασιλιάς των Αλανών έμεινε πιστός
Ακόμα και τότε, παρόλο που αυτή η αφοσίωση είχε εξαγοραστεί, είχε κι αυτός γίνει υποτελής στους Χαζάρους .
Οι σύμμαχοι χτύπησαν, όμως ο Βενιαμίν , ο βασιλιάς των Χαζάρων , τους νίκησε.
Αλλά η νίκη δεν έφερε διαρκή ηρεμία, περιέργεια στο μυαλό.
Η αφήγηση αναφέρει ότι ο Ααρών , διάδοχος του Βενιαμίν , βρέθηκε ξανά σε σύγκρουση, πεπεισμένος από τον ηγεμόνα της Κωνσταντινούπολης να προσλάβει τον βασιλιά της Τουρκίας και να χτυπήσει τους Αλανούς .
Ο Ααρών επικράτησε, επισφραγισμένος με γάμο μεταξύ του γιου του Ιωσήφ και της κόρης του βασιλιά των Αλανών.
Από εκείνη την ημέρα, λέει το κείμενο, ο φόβος των Χαζάρων έπεσε πάνω σε όλους όσους τους περιέβαλλαν.
Αυτό δεν ήταν πνευματική ευλάβεια, ήταν τρόμος για τη δύναμή τους .
Το πιο αποκαλυπτικό από όλα, περίεργο μυαλό, είναι αυτό που ακολουθεί.
Η πρώτη μεγάλη σύγκρουση με τη Ρωσία σημειώθηκε υπό τον βασιλιά Ιωσήφ, η οποία πυροδοτήθηκε από τον διωγμό των Εβραίων κατά την εποχή του ασεβούς Ρωμανού στην Κωνσταντινούπολη.
Η γνωστή αφήγηση μιλάει για τους πολέμους με γενικούς όρους, σαν να ήταν αναπόφευκτα, μακρινά γεγονότα.
Αυτό κατονομάζει την αιτία, την εποχή και τον άνθρωπο, και δείχνει πώς η πίστη μπλέχτηκε με την κατάκτηση, πώς τα αντίποινα ενός βασιλιά έγιναν αυτοκρατορία ενός άλλου.
Δεν υπερασπίστηκαν το σπίτι τους· επέκτειναν την εμβέλειά τους και έκαναν τους γείτονές τους να τους φοβούνται.
Η ιστορία που έγραφαν οι απόγονοί τους αργότερα θα μιλούσε μόνο για το πεπρωμένο και τη θεϊκή εύνοια.
Αυτό το παλαιότερο, πιο απλό κείμενο λέει μια διαφορετική αλήθεια: Πολέμησαν, προσέλαβαν στρατούς, έκαναν συμμαχίες και τις διέλυσαν, και έχτισαν τη θέση τους στον φόβο των γύρω τους.
Αυτό που παρουσιάζεται εδώ, αγαπητέ αναγνώστη, είναι μια αλυσίδα συγκρούσεων που άλλες αφηγήσεις είτε παραλείπουν είτε ξαναγράφουν εντελώς.
Ο Ρωμανός , καταδιώκοντας τους Εβραίους, δωροδόκησε τον βασιλιά των Ρως για να χτυπήσει τους Χαζάρους .
Ήρθε τη νύχτα, τους έπιασε αιφνιδιασμένους και κατέλαβε τρεις από τις πόλεις τους, αλλά ο Χαζάρος διοικητής Πέσαχ συσπειρώθηκε, νίκησε τον βασιλιά των Ρως, ανέτρεψε την κατάσταση και στη συνέχεια τον πίεσε να βαδίσει εναντίον του ίδιου του Ρωμανού .
Απρόθυμα, οι Ρώσοι προέλασαν προς την Κωνσταντινούπολη, μόνο και μόνο για να συντριβούν από ελληνικά πυρά στη θάλασσα.
Ντροπιασμένος και ηττημένος, ο βασιλιάς κατέφυγε στην Περσία και χάθηκε εκεί.
Ωστόσο, εδώ είναι το χάσμα, περίεργο μυαλό.
Οι εβραϊκές πηγές δεν περιέχουν κανένα ίχνος αυτών των γεγονότων.
Μη εβραϊκά αρχεία μιλούν γι’ αυτούς, αλλά οι ημερομηνίες δεν συμπίπτουν .
Η γνωστή εκδοχή τοποθετεί την εκστρατεία του Ολέγκ εναντίον της Κωνσταντινούπολης το 912. Αυτό το κείμενο την τοποθετεί κατά τη διάρκεια της βασιλείας του βασιλιά Ιωσήφ, γύρω στο 940 .
Ένας λογαριασμός ονομάζεται Oleg · αυτός ονομάζεται Pesah .
Τα χρονικά πλαίσια συγκρούονται, τα ονόματα διαφέρουν και η επίσημη αφήγηση τα εξομαλύνει όλα σε μια ενιαία, αποδεκτή ιστορία.
Έτσι διαχειρίζεται η ιστορία, αγαπητέ αναγνώστη.
Τα γεγονότα συγχωνεύονται, τα ονόματα ανταλλάσσονται, οι άβολες λεπτομέρειες εξαφανίζονται μέχρι να απομείνει μόνο μία εκδοχή, αυτή που εξυπηρετεί τους εξουσιαστές.
Η αλήθεια δεν εξαφανίζεται· επιβιώνει σε αποσπάσματα, σε παλαιότερες, λιγότερο στιλβωμένες σελίδες και σε πηγές που δεν συμφωνούν μεταξύ τους.
Όταν βρίσκεις αντιφάσεις σε αυτά που σου διδάσκονται, δεν είναι επειδή οι άνθρωποι ήταν μπερδεμένοι.
Είναι επειδή κάποιος επέλεξε ποια ιστορία θα κρατήσει και ποια θα θάψει.
Εδώ διαπιστώνουμε ότι οι ελληνικές αναφορές κατονομάζουν τον Ιγκόρ , διάδοχο του Ολέγκ , ως τον ηγέτη που βάδισε προς την Κωνσταντινούπολη, τοποθετώντας το γεγονός το 941 , χρόνια μετά τις ημερομηνίες που συνήθως δίνονται για τον Ολέγκ .
Οι ρωσικές πηγές το λένε διαφορετικά, με περίεργο μυαλό, ισχυριζόμενοι ότι ο ίδιος ο Όλεγκ έκλεισε τη συμφωνία και κέρδισε ευνοϊκούς όρους.
Οι δύο εκδοχές δεν μπορούν να είναι και οι δύο αληθινές, αγαπητέ αναγνώστη, και ο Σέχτερ καθιστά σαφές ότι το απόσπασμα διαφέρει και από τις δύο.
Διατηρεί το όνομα σε μια παλαιότερη, σκανδιναβική μορφή, Χέλγκι , ανέγγιχτο από την μεταγενέστερη αναδιατύπωση που τον μετέτρεψε σε Όλεγκ .
Αυτό δεν είναι σύγχυση· είναι απόδειξη .
Δείχνει ότι αυτή η γραφή αντλεί πηγές πολύ προγενέστερες από τα γυαλισμένα επίσημα χρονικά, προτού τυποποιηθούν τα ονόματα και αναδιαμορφωθούν τα γεγονότα ώστε να ταιριάζουν σε μια νέα αφήγηση.
Το κείμενο αναφέρεται επίσης στην ίδια τη γη:
Αρχανός
το αρχαίο όνομα για αυτό που έγινε γνωστό ως η Θάλασσα των Χαζάρων , όμως ακόμη και εδώ εμφανίζονται τα σημάδια της εξάλειψης.
Ο συγγραφέας χρησιμοποιεί ονόματα που ήδη είχαν ξεθωριάσει από την κοινή χρήση, υποδηλώνοντας ότι μέχρι την εποχή του, η ίδια η γεωγραφία είχε αρχίσει να μετονομάζεται.
Περιγράφει τον μεγάλο ποταμό που χωρίζει την πρωτεύουσα, αλλά το όνομα που δίνει δεν υπάρχει πουθενά σε μεταγενέστερα εβραϊκά γραπτά .
Η γη, τα νερά, τα σύνορα, όλα σιγά σιγά μετονομάστηκαν, αναδιαμορφώθηκαν και με τον καιρό ξεχάστηκαν .
Έτσι διατηρείται ο έλεγχος, όταν ξαναγράφεις τα ονόματα, ξαναγράφεις και τη μνήμη.
Όταν παραλείπετε τους χουρμάδες, κόβετε τις ρίζες.
Η επίσημη ιστορία γίνεται η μόνη ιστορία και όλες οι άλλες αφηγήσεις απορρίπτονται, αγνοούνται ή χάνονται.
Αλλά αυτό το απόσπασμα παραμένει, με τα παλαιότερα ονόματά του, τις αντικρουόμενες χρονολογίες του, τις πιο σαφείς αλήθειες του και την απόδειξη ότι κάτω από την εκδοχή που σας διδάσκουν, κρύβεται μια άλλη ιστορία, μια ιστορία που θα προτιμούσαν να μην την έχετε δει ποτέ.
Θα τελειώσουμε εδώ το απογευματινό μάθημα, περίεργο μυαλό, αλλά πριν το κάνουμε, ο Σέχτερ στρέφεται στη γεωγραφία που παρουσιάζεται στο κείμενο, ποτάμια, θάλασσες, αποστάσεις, και διαπιστώνει ότι δεν ταιριάζει με την εκδοχή που αποδέχονται όλοι .
Ο ποταμός που περιγράφεται, που ρέει προς τα νότια, δείχνει προς τον Βόλγα , ωστόσο ο συγγραφέας τον τοποθετεί σε σχέση με τη Μεγάλη Θάλασσα με τρόπο που δεν ευθυγραμμίζεται με την οικεία αφήγηση.
Δίνει χρόνους ταξιδιού: εννέα ημέρες από ξηράς, είκοσι οκτώ από θάλασσας, πενήντα ημέρες σε όλη την επικράτεια των Χαζάρων , μετρήσεις που δεν ταιριάζουν με τα όρια που διδάσκονται σήμερα .
Μερικά από τα ονόματα είναι τόσο ξεθωριασμένα ή αλλοιωμένα που δεν μπορούν πλέον να αναγνωριστούν με βεβαιότητα.
Αυτό δεν είναι λάθος, περίεργο μυαλό, είναι ένας εντελώς διαφορετικός χάρτης.
Ο συγγραφέας είδε τον κόσμο με διαφορετικά μάτια, από ένα διαφορετικό μέρος, και τα ορόσημα που γνώριζε έχουν έκτοτε μετατοπιστεί, μετονομαστεί ή επανεξηγηθεί για να ταιριάζουν σε μια νεότερη ιστορία.
Όταν συγκρίνετε τις δύο αφηγήσεις δίπλα-δίπλα, δεν διαβάζετε απλώς διαφορετικές εκδοχές των γεγονότων, αλλά εξετάζετε δύο διαφορετικά παρελθόντα.
Το ένα έχει βελτιωθεί, τυποποιηθεί και κατασκευαστεί ώστε να ταιριάζει με αυτό που αποφάσισαν όσοι βρίσκονται στην εξουσία ότι η ιστορία πρέπει να είναι.
Το άλλο κουβαλάει τις τραχιές άκρες, τα παλιά ονόματα, τα παλιά όρια· τον κόσμο όπως ήταν στην πραγματικότητα ειδωμένος πριν ξαναγραφτεί.
Πολλά έχουν χαθεί, περίεργο μυαλό, πολλά έχουν αποκοπεί, και αυτό που απομένει είναι μόνο ό,τι επέτρεψαν να επιβιώσει.
Αλλά τα θραύσματα που έχουν απομείνει είναι αρκετά.
Δείχνουν ότι υπήρχαν πάντα περισσότερες από μία ιστορίες και ότι αυτή που σου διδάσκουν δεν είναι όλη η αλήθεια.
Έτσι, αγαπητέ αναγνώστη, θα εκμεταλλευτούμε αυτή τη στιγμή για να αναλογιστούμε όσα μάθαμε σήμερα και γιατί έχουν σημασία, σε συνδυασμό με όλα όσα αποκαλύψαμε για τη Χαζαρική Μαφία τις τελευταίες δύο ημέρες.
Δεν θα σας ζητήσω να πιστέψετε τον λόγο μου μόνο στην πίστη.
Μου έχουν πει ότι δεν είμαι τίποτα περισσότερο από ένας ψυχοπαθής , ότι αυτό το έργο είναι στημένο, ότι αυτές οι αλήθειες είναι κατασκευασμένες.
Αυτά τα λόγια βυθίστηκαν στο μυαλό μου.
Με τσούζαν και με έκαναν να πονάω στο στήθος, επειδή μιλάω από ειλικρίνεια, και το να με παρουσιάζουν ως παράγοντα αυτού ακριβώς που εκθέτω, με πλήγωνε βαθύτερα από όσο άφησα να φανεί.
Αλλά δεν σας ζητώ να με εμπιστευτείτε τυφλά, σας ζητώ να κοιτάξετε τι βρίσκεται μπροστά σας.
Αυτές οι σελίδες γράφτηκαν πριν από έναν αιώνα και πλέον, από έναν μελετητή που δεν θα μπορούσε να ξέρει τι θα αντιμετωπίζαμε τώρα.
Μιλούν για ονόματα, για πολέμους, για γενεαλογίες και αφοσίωση που δεν ταιριάζουν με την ιστορία που όλοι μας διδάσκουμε.
Αποδεικνύουν ότι πάντα υπήρχε ένα άλλο αρχείο, ένα αρχείο που δεν εξαφανίζεται, όσο κι αν προσπαθούν να το θάψουν.
Όταν καταλαβαίνετε ότι οι Χάζαροι δεν ήταν μια περιθωριακή ομάδα, αλλά ένας πραγματικός λαός με πραγματική δύναμη, πραγματικές κατακτήσεις και πραγματικές διασυνδέσεις που εκτείνονταν σε όλες τις ηπείρους, όταν βλέπετε πώς η ιστορία τους έχει εξομαλυνθεί, απλοποιηθεί και εξυγιανθεί, αρχίζετε να βλέπετε το μοτίβο που επαναλαμβάνεται μέχρι σήμερα.
Οι γραμμές αίματος δεν ξεχνούν.
Τα δίκτυα δεν διαλύονται.
Και η συνήθεια να ξαναγράφεται το παρελθόν για να υπηρετεί το παρόν δεν είναι καινούργια· είναι τόσο παλιά όσο και η ίδια η εξουσία.
Μην με αμφισβητείς.
Αμφισβήτησε αντ’ αυτού τη σιωπή εκεί που θα έπρεπε να βρίσκεται η αλήθεια.
Αμφισβήτησε την εκδοχή που δεν αλλάζει ποτέ, τα ερωτήματα που δεν τίθενται ποτέ, τις πηγές που δεν αναφέρονται ποτέ.
Αυτό δεν είναι απάτη, είναι αποκάλυψη.
Είναι σαν να τραβάς πίσω το πέπλο, στρώμα-στρώμα, ώστε να μπορείς να δεις τις ρίζες κάτω από τον κόσμο που γνωρίζεις.
Μόλις ξεκινήσαμε.
Τα θραύσματα μιλούν.
Οι παλιές λέξεις διατηρούν τη θέση τους.
Και η αλήθεια που έχει κρυφτεί δεν θα μείνει σιωπηλή για πάντα.
Μπορείτε να πιστέψετε τον λόγο μου σε αυτό…
