Ελεύθερος, ακόμη κι όταν φοβάσαι
Προβολές:92
Αυτό ακούω μέσα στο «είμαι λέφτερος»: μπορώ να φοβάμαι και να παραμένω με το μέρος της ζωής μου.
Ας τρέμουν τα φτερά σου. Αυτή τη φορά, ο φόβος δεν θα αποφασίσει πόσο χώρο δικαιούσαι στον ουρανό.
Ελεύθερος, ακόμη κι όταν φοβάσαι
«Δεν ελπίζω τίποτα. Δεν φοβάμαι τίποτα. Είμαι λέφτερος.»
Νίκος Καζαντζάκης.
Κάθε φορά που επιστρέφω σε αυτά τα λόγια, σκέφτομαι όσα χρειάζεται να τολμήσεις για να μπορέσεις κάποτε να τα πεις. Τη στιγμή που στέκεσαι στην άκρη του γνώριμου και αισθάνεσαι πως η ζωή σου ζητά περισσότερο χώρο. Έχεις επιθυμία. Έχεις δυνάμεις. Κι όμως, μπροστά στο άνοιγμα, φοβάσαι.
Να δώσεις μορφή σε ένα έργο που χρόνια δημιουργείται μέσα σου. Να διεκδικήσεις μια θέση αντάξια της δουλειάς σου. Να αγαπήσεις με παρουσία και να επιτρέψεις να σε γνωρίσουν. Να πεις αυτό που πιστεύεις, με τη φωνή σου ολόκληρη. Να αποχωριστείς κάτι που σε κρατά μικρότερο από όσο νιώθεις ότι είσαι.
Και να χαρείς. Να αισθανθείς την κίνηση που επιστρέφει μέσα σου όταν αρχίζεις κάτι δικό σου. Να ξυπνάς με μια σκέψη που θέλεις να δουλέψεις, να μοιραστείς, να ζήσεις. Να ανακαλύπτεις πως έχεις ακόμη περιέργεια, δημιουργικότητα, επιθυμία. Πως η ζωή σου μπορεί να σου επιφυλάσσει συναντήσεις με πλευρές του εαυτού σου που μόλις τώρα βρίσκουν χώρο.
Όσο κάτι παραμένει μακρινό, μπορείς να το ονειρεύεσαι χωρίς να αλλάξεις θέση. Όταν αρχίζει να γίνεται δυνατό, χρειάζεται να σταθείς μέσα του. Να εκτεθείς. Να αναλάβεις μια απόφαση της οποίας την έκβαση δεν γνωρίζεις. Μπορεί τότε να τρέμεις περισσότερο από όσο έτρεμες όταν όλα έμοιαζαν ανέφικτα.
Μαζί με τον φόβο της αποτυχίας μπορεί να ξυπνά και ο φόβος του αποχωρισμού. Αν προχωρήσεις, ποιος θα είσαι; Θα σε αναγνωρίζουν οι άνθρωποι που σε συνήθισαν σε μια συγκεκριμένη θέση; Θα αντέξεις να μη χρειάζεσαι πια την ίδια άδεια; Θα μπορέσεις να χαρείς κάτι που παλιότερα ένιωθες πως δεν σου επιτρεπόταν;
Ίσως κάποτε έμαθες να θέλεις μέχρι εκεί που δεν ενοχλούσε. Να προχωράς μέχρι εκεί που δεν απομακρυνόσουν από τις προσδοκίες των άλλων. Αυτή η προσαρμογή μπορεί να σε προστάτεψε τότε. Σήμερα, όμως, κάθε καινούργιο άνοιγμα μπορεί να φέρνει μαζί του μια παλιά ενοχή, σαν να προδίδεις κάποιον επειδή μεγαλώνει ο χώρος σου.
Ένας άντρας μεσηλικας. Με χρόνια δουλειάς, με αγάπες και απώλειες που τον έχουν βαθύνει. Ευαίσθητος, γενναιόδωρος, με σκέψη και δημιουργικότητα. Τον νοιάζει να έχουν ουσία όσα κάνει και αλήθεια οι σχέσεις του. Ξέρει να στηρίζει τους ανθρώπους και συχνά προσέχει τόσο πολύ πώς θα πει κάτι, ώστε η δική του αλήθεια να φτάνει στον άλλον μισή.
Μου μιλά για ένα έργο που ετοιμάζεται να παρουσιάσει. Έχει δουλέψει πολύ. Έχει βάλει μέσα του γνώση, εμπειρία, κάτι βαθιά προσωπικό. Όσο μιλά γι’ αυτό, το πρόσωπό του ζωντανεύει. Ύστερα χαμηλώνει το βλέμμα.
«Το θέλω πολύ. Αλλά τώρα που μπορώ να το κάνω, φοβάμαι. Σαν να μην έχω προλάβει να φτάσω αυτό που έχω δημιουργήσει».
Μέσα στη συζήτηση αρχίζει να αναγνωρίζει και κάτι ακόμη: έχει συνηθίσει να αντέχει περισσότερα από όσα επιτρέπει στον εαυτό του να χαρεί. Η ευθύνη τού είναι οικεία. Η ελευθερία να επιλέξει κάτι επειδή το επιθυμεί τον βρίσκει λιγότερο προετοιμασμένο. Σαν η χαρά να χρειάζεται πρώτα μια απολογία.
Αφήνω λίγο χώρο στη σιωπή του. Όταν ξαναμιλά για το έργο, χαμογελά. Για λίγο, μπορεί να σταθεί μέσα στη χαρά του χωρίς να την εξηγήσει, χωρίς να απολογηθεί γι’ αυτήν.
Αρχίζει να προχωρά με τον δικό του ρυθμό. Ζητά βοήθεια εκεί όπου τη χρειάζεται. Αφήνει χρόνο για να συνηθίσει τη νέα του θέση. Ο φόβος επιστρέφει κάποιες μέρες, μαζί όμως επιστρέφει και η επιθυμία του.
Σε μια επόμενη συνάντηση λέει: «Δεν ξέρω πού θα φτάσει. Αλλά χαίρομαι που του δίνω χώρο. Νιώθω πως κάτι δικό μου βρήκε επιτέλους αέρα».
Ίσως αναγνωρίζεις κάτι από εσένα σε αυτό το άνοιγμα. Τα φτερά σου ξεδιπλώνονται και μαζί τους εκτίθεται ό,τι αγαπάς. Η επιθυμία σου αποκτά μορφή, χρόνο, θέση στον κόσμο. Μπορείς πια να τη συναντήσεις, να την αγγίξεις, να χαρείς αυτό που ως τότε μόνο φανταζόσουν.
Στη δική μου ανάγνωση, το «δεν ελπίζω» χωρά την αποδοχή πως δεν θα πάρεις εγγύηση για όσα τολμήσεις. Θα δημιουργήσεις χωρίς να γνωρίζεις την υποδοχή. Θα αγαπήσεις χωρίς να κρατάς το μέλλον του άλλου. Εξακολουθείς να ονειρεύεσαι, να προσδοκάς, να αγωνίζεσαι. Η ζωή σου αρχίζει να κινείται πριν σου υποσχεθεί ότι θα σε δικαιώσει.
Και όσο παίρνεις ύψος, μαθαίνεις την αντοχή των φτερών σου. Τον άνεμο. Τη ζέστη. Την ανάγκη να αλλάξεις πορεία ή να ακουμπήσεις κάπου για λίγο. Η φροντίδα σου γίνεται μέρος της διαδρομής.
Μπορεί να υπάρξει πτώση. Θα πονέσεις, θα αναρωτηθείς, θα χρειαστείς χρόνο. Η έκβαση, όμως, δεν μπορεί να αποφασίζει για την αξία σου. Ούτε μια πτώση δικαιώνει αυτομάτως τη φωνή που σου έλεγε να μην προσπαθήσεις.
Κάθε φορά που επιστρέφω σε αυτά τα λόγια, σκέφτομαι πόση ζωή περιμένει μέσα σε έναν άνθρωπο που φοβάται. Και πόση χαρά μπορεί να γεννηθεί όταν επιτρέπει στον εαυτό του να ζήσει και όσα λαχταρά.
Αυτό ακούω μέσα στο «είμαι λέφτερος»: μπορώ να φοβάμαι και να παραμένω με το μέρος της ζωής μου.
Ας τρέμουν τα φτερά σου. Αυτή τη φορά, ο φόβος δεν θα αποφασίσει πόσο χώρο δικαιούσαι στον ουρανό.
Προβολές : 92
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες, θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας, για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης, σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολογίου, μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε, καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιοδνήποτε τρόπο, το ιστολόγιο. Ο διαχειριστής του ιστολογίου, δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, να έχετε υπόψη σας τα ακόλουθα:
- Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές ή χυδαιολογίες.>
- Μην δημοσιεύετε άσχετα με το θέμα σχόλια.
- Ο κάθε σχολιαστής, οφείλει να διατηρεί ένα μόνον όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
- Με βάση τα παραπάνω, η διαχείριση, διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων, χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
- Επιπλέον σας τονίζουμε, ότι το ιστολόγιο, λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου, τα σχόλια θα αναρτώνται μόλις αυτό καταστεί δυνατόν.
