Χρειάζεται να αφήσουμε την ιστορία να είναι αυτό που πραγματικά ήταν. Γιατί ίσως ένας αποχωρισμός ολοκληρώνεται πραγματικά όταν δεν χρειάζεται πια να αλλάξεις την ιστορία για να αντέξεις το τέλος της.
Προβολές:37
Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που υπήρξαν πολύτιμοι και αργότερα μας απογοήτευσαν. Άνθρωποι που μας αγάπησαν και δεν μπόρεσαν να συνεχίσουν να μας αγαπούν με τρόπο που να μας συναντά. Άνθρωποι που μας έδωσαν πράγματα που θα κουβαλάμε μαζί μας, ακόμη κι αν δεν κουβαλάμε πια τους ίδιους.
Δεν χρειάζεται να τους αγιοποιήσουμε.
Δεν χρειάζεται να τους εξευτελίσουμε.
Χρειάζεται να αφήσουμε την ιστορία να είναι αυτό που πραγματικά ήταν.
Υπάρχουν σχέσεις που τελειώνουν χωρίς να ήταν ψέμα.
Υπάρχουν άνθρωποι που κάποτε υπήρξαν σημαντικοί για σένα. Σε συντρόφευσαν, σε στήριξαν, ίσως πίστεψαν σε σένα σε μια εποχή που δυσκολευόσουν ακόμη να πιστέψεις εσύ στον εαυτό σου. Μαζί τους έζησες, δημιούργησες, μετακινήθηκες, ίσως πραγματοποίησες όνειρα που τότε έμοιαζαν μακρινά.
Κι όμως, κάποια στιγμή, η σχέση μαζί τους μπορεί να πάψει να σε χωρά.
Το ένα δεν ακυρώνει το άλλο.
Δεν χρειάζεται να αποδείξεις ότι κάποιος ήταν πάντα κακός για να δικαιούσαι να φύγεις. Ούτε να μετατρέψεις όσα έζησες μαζί του σε μια μεγάλη αυταπάτη για να στηρίξεις την απόφασή σου.
Κι όμως, αυτό συμβαίνει συχνά.
Όταν ένας αποχωρισμός πονά, ο ψυχισμός αναζητά βεβαιότητες. Το «ήταν όλα λάθος» είναι μερικές φορές ευκολότερο από το «ήταν σημαντικό και τελείωσε».
Γιατί η απαξίωση μπορεί να γίνει άμυνα απέναντι στο πένθος.
Αν ο άλλος γίνει μέσα σου ολοκληρωτικά κακός, δεν χρειάζεται να πενθήσεις το καλό που χάνεις. Αν πείσεις τον εαυτό σου ότι δεν άξιζε ποτέ, δεν χρειάζεται να αναμετρηθείς με το γεγονός ότι ένας άνθρωπος μπορεί να είχε πραγματική αξία για σένα και παρ’ όλα αυτά να μην μπορεί πια να βρίσκεται στη ζωή σου.
Μόνο που, όταν ξαναγράφεις έτσι τον άλλον, ξαναγράφεις αναπόφευκτα και ένα κομμάτι του εαυτού σου.
Γιατί αν όλα ήταν ψέμα, τι ήταν τότε η δική σου αγάπη; Τι ήταν οι στιγμές που ένιωσες ευτυχία; Τι ήταν όσα μοιράστηκες, όσα έμαθες, όσα τόλμησες, όσα έχτισες μέσα σε εκείνη τη σχέση;
Η ωριμότητα ίσως αρχίζει όταν δεν χρειάζεσαι πια αυτή τη διαγραφή.
Όταν μπορείς να αντέξεις δύο αλήθειες χωρίς να εξοντώσεις τη μία για να επιβιώσει η άλλη.
Σε αγάπησα και με πλήγωσες.
Μου πρόσφερες και με απογοήτευσες.
Υπήρξα ευτυχισμένος μαζί σου και κάποια στιγμή έπαψα να είμαι.
Υπήρξες πολύτιμος άνθρωπος για μένα. Και μπορώ να το αναγνωρίζω ακόμη κι αν σήμερα δεν υπάρχει πια χώρος για εμάς.
Αυτό δεν είναι αντίφαση. Είναι η πολυπλοκότητα μιας πραγματικής σχέσης.
Υπάρχει, βέβαια, και η αντίθετη παγίδα. Να χρησιμοποιήσεις όσα καλά υπήρξαν για να αρνηθείς όσα συνέβησαν αργότερα. Να λες «μου έχει δώσει τόσα» και έτσι να μικραίνεις μια προδοσία, μια επαναλαμβανόμενη απαξίωση, μια παραβίαση εμπιστοσύνης, μια απουσία που έγινε τρόπος σχέσης.
Η ευγνωμοσύνη δεν είναι χρέος παραμονής.
Μπορείς να αναγνωρίζεις όσα σου έδωσε ένας άνθρωπος χωρίς να του χρωστάς το μέλλον σου. Να τιμάς τη θέση που κάποτε είχε στη ζωή σου χωρίς να του παραχωρείς τη θέση που χρειάζεσαι σήμερα για σένα.
Γιατί η αναγνώριση δεν σημαίνει επιστροφή. Και η αποχώρηση δεν απαιτεί διαγραφή.
Ίσως αυτό είναι ένα από τα δυσκολότερα σημεία της συναισθηματικής ενηλικίωσης: να μη χρειάζεται να μισήσεις για να φύγεις.
Να μη χρειάζεται να κατασκευάσεις έναν ένοχο για να στηρίξεις την επιλογή σου. Να μπορείς να αναγνωρίσεις την ευθύνη του άλλου εκεί όπου υπάρχει, τη δική σου εκεί όπου σου αναλογεί, και συγχρόνως να αφήσεις ανέπαφο εκείνο που υπήρξε αληθινό.
Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που υπήρξαν πολύτιμοι και αργότερα μας απογοήτευσαν. Άνθρωποι που μας αγάπησαν και δεν μπόρεσαν να συνεχίσουν να μας αγαπούν με τρόπο που να μας συναντά. Άνθρωποι που μας έδωσαν πράγματα που θα κουβαλάμε μαζί μας, ακόμη κι αν δεν κουβαλάμε πια τους ίδιους.
Δεν χρειάζεται να τους αγιοποιήσουμε.
Δεν χρειάζεται να τους εξευτελίσουμε.
Χρειάζεται να αφήσουμε την ιστορία να είναι αυτό που πραγματικά ήταν.
Γιατί ίσως ένας αποχωρισμός ολοκληρώνεται πραγματικά όταν δεν χρειάζεται πια να αλλάξεις την ιστορία για να αντέξεις το τέλος της.
Όταν μπορείς να κοιτάξεις πίσω και να πεις:
Ήταν σημαντικό.
Ήταν αληθινό.
Και τελείωσε.
Όχι ακυρωμένο για να μπορέσεις να φύγεις.
Ούτε εξιδανικευμένο για να αναγκαστείς να επιστρέψεις.
Τιμημένο για ό,τι υπήρξε.
Και τελειωμένο, όταν αυτό είναι η αλήθεια του.
Αγγελική Μπολουδάκη
Προβολές : 37
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες, θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας, για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης, σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολογίου, μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε, καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιοδνήποτε τρόπο, το ιστολόγιο. Ο διαχειριστής του ιστολογίου, δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, να έχετε υπόψη σας τα ακόλουθα:
- Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές ή χυδαιολογίες.>
- Μην δημοσιεύετε άσχετα με το θέμα σχόλια.
- Ο κάθε σχολιαστής, οφείλει να διατηρεί ένα μόνον όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
- Με βάση τα παραπάνω, η διαχείριση, διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων, χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
- Επιπλέον σας τονίζουμε, ότι το ιστολόγιο, λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου, τα σχόλια θα αναρτώνται μόλις αυτό καταστεί δυνατόν.
