μπορεί και να μην είμαι ωραίος… (μουσική, χιούμορ και ταινία)

μπορεί και να μην είμαι ωραίος… (μουσική, χιούμορ και ταινία)

17 Οκτωβρίου, 2026 0 Από Καλλιόπη Σουφλή
Προβολές:15
Μοίρασέ το

 

Ας πούμε σήμερα την καληνύχτα, μ΄ένα ποίημα…  μ’ εκείνο που μιλάει για τον  χρόνο που κυλά αμείλικτος και δεν τον νοιώθουμε όσο είμαστε νέοι… για το πρόσωπο και το σώμα που αλλάζει… για την ψυχή που λύγισε πολλές φορές, μα άντεξε…

 

 

 

Ας το πούμε σήμερα μ’ ένα ποίημα του ΜΑΝΩΛΗ ΚΑΤΣΟΥΛΗ, και βάζω στοίχημα πως πολλοί θα το διαβάσουμε και θα το ξαναδιαβάσουμε, γιατί σ’ αυτό θα βρούμε πολλά κομμάτια απ’ τη δική μας ζωή… 

Γιατί είμαστε πολλοί αυτοί που διαλέξαμε μια ηλικία και σ’ αυτή μείναμε… όχι για να κρύψουμε χρονια, αλλά γιατί κι η ηλικία, ένα νούμερο είναι… τίποτα λιγότερο… τίποτα περισσότερο… 

Άλλωστε είσαι όσο νοιώθεις…  αρκεί η ψυχή σου να είναι ζωντανή…

Ν΄ακολουθείς την ψυχή σου… όχι τα χρόνια σου… 

 

 

καληνύχτα…

 

Καλλιόπη  

 

 

ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΕΙΜΑΙ ΩΡΑΙΟΣ
Μπορεί και να μην είμαι ωραίος.
Ο χρόνος
πέρασε από πάνω μου
χωρίς να με ρωτήσει.
Έσκαψε μικρούς δρόμους
γύρω από τα μάτια μου,
άφησε άσπρο
εκεί που κάποτε
ήταν μαύρο,
πήρε λίγη από τη λάμψη
που νόμιζα
πως θα μείνει για πάντα.
Κάποτε
έμπαινα σ’ ένα δωμάτιο
και ίσως γύριζαν κεφάλια.
Τώρα
μπαίνω πιο αθόρυβα.
Και δεν πειράζει.
Γιατί έμαθα
πως δεν έχει σημασία
πόσοι θα σε κοιτάξουν.
Σημασία έχει
αν ένας άνθρωπος
θα θελήσει να μείνει.
Το σώμα μου
δεν είναι πια άνοιξη.
Έχει περάσει
καλοκαίρια,
βροχές,
χειμώνες.
Έχει κουραστεί.
Έχει πονέσει.
Έχει σηκώσει βάρη
που δεν φαίνονται
σε καμία φωτογραφία.
Μα η καρδιά μου
έκανε κάτι παράξενο:
όσο γερνούσα,
τόσο μάθαινε να αγαπά.
Όχι όπως αγαπούσα παλιά.
Όχι με εκείνη
τη βιασύνη της νιότης
που λέει «για πάντα»
πριν ακόμη μάθει
τι σημαίνει «μένω».
Τώρα ξέρω.
Ξέρω πως αγάπη
είναι να μένεις
όταν ο άλλος
δεν είναι στα καλύτερά του.
Να κρατάς ένα χέρι
όταν δεν έχει τίποτε
να σου προσφέρει.
Να κοιτάζεις ένα πρόσωπο
που άλλαξε
και να βλέπεις ακόμη
εκείνον που αγάπησες.
Μπορεί ο καθρέφτης
να μη με χαρίζει.
Δεν πειράζει.
Ο καθρέφτης
δεν ξέρει τίποτε για μένα.
Δεν ξέρει
πόσες φορές έσπασα
και μάζεψα μόνος μου
τα κομμάτια.
Δεν ξέρει
πόσους αποχαιρέτησα.
Πόσες νύχτες
κοίταξα το ταβάνι
και είπα στον εαυτό μου:
«Αύριο θα σηκωθείς πάλι.»
Ο καθρέφτης βλέπει δέρμα.
Εσύ, αν θέλεις,
κοίτα λίγο βαθύτερα.
Εκεί
δεν έχω ρυτίδες.
Εκεί είμαι ακόμη
εκείνο το παιδί
που θέλει απλώς
να το αγαπήσουν
χωρίς να χρειάζεται
να αποδείξει τίποτε.
Εκεί υπάρχουν ακόμη
ρόδα που δεν μαράθηκαν,
θάλασσες
που δεν στέρεψαν,
καλοκαίρια
που δεν τελείωσαν,
όνειρα
που ντράπηκα να πω δυνατά.
Και μέσα σε όλα αυτά
υπάρχει μια θέση.
Άδεια.
Για σένα.
Δεν έχω πια
να σου προσφέρω
την ομορφιά της νιότης.
Δεν μπορώ να σου υποσχεθώ
πως ο χρόνος
θα με λυπηθεί.
Μπορώ όμως
να σου υποσχεθώ κάτι άλλο:
πως αν κάποτε
τρέμουν τα χέρια μου,
θα ψάχνουν ακόμη
τα δικά σου.
Πως αν κάποτε
δυσκολεύομαι να περπατήσω,
θα θέλω ακόμη
να περπατάω δίπλα σου.
Και πως αν η μνήμη μου
αρχίσει μια μέρα
να μου κλέβει πράγματα,
θα προσεύχομαι
να αφήσει τελευταίο
το όνομά σου.
Γιατί έχω μάθει
να αγαπώ
χωρίς παιχνίδια,
χωρίς δεύτερες πόρτες,
χωρίς να κοιτάζω
ποιος άλλος περνάει απ’ έξω,
χωρίς να κρατώ
μια βαλίτσα έτοιμη
για την πρώτη δυσκολία.
Έμαθα
πως αγάπη δεν είναι
να βρίσκεις τον τέλειο άνθρωπο.
Είναι να κοιτάζεις
έναν ατελή άνθρωπο
και να λες:
«Εγώ εδώ θέλω να μείνω.»
Να αγαπώ
με ό,τι μου απέμεινε.
Και πίστεψέ με,
μου απέμειναν πολλά.
Μου απέμειναν
αγκαλιές που δεν έδωσα,
λέξεις που δεν είπα,
φιλιά που δεν πρόλαβα,
τρυφερότητα
που φύλαγα τόσα χρόνια
χωρίς να ξέρω
για ποιον.
Μου απέμεινε
μια καρδιά
λίγο κουρασμένη,
λίγο σημαδεμένη,
μα ακόμη γεμάτη φως.
Μπορεί και να μην είμαι ωραίος.
Μα στην αγάπη,
είμαι κούκλος.
Γιατί η ομορφιά του σώματος
ζητά μάτια.
Η ομορφιά της αγάπης
ζητά καρδιά.
Κι αν άνοιγες τη δική μου,
δεν θα έβλεπες
έναν γέρο άνθρωπο.
Θα έβλεπες
όλες τις ηλικίες μου μαζί.
Το παιδί που φοβήθηκε.
Τον νέο που ερωτεύτηκε.
Τον άντρα που έχασε.
Εκείνον που άντεξε.
Και κάποιον
που ύστερα από όλα αυτά
δεν έμαθε να αγαπά λιγότερο.
Έμαθε
να αγαπά περισσότερο.
Σε περίμενε.
Κι αν κάποτε
το πρόσωπό μου
δεν σου λέει τίποτε,
αν μια μέρα
κοιτάξεις τις ρυτίδες μου
και δυσκολευτείς
να θυμηθείς
πώς ήμουν κάποτε,
μην ψάξεις
παλιές φωτογραφίες.
Έλα κοντά.
Βάλε το χέρι σου
πάνω στο στήθος μου.
Εκεί.
Λίγο αριστερά.
Και άκου.
Θα ακούσεις
ό,τι δεν μπόρεσε ποτέ
να δείξει κανένας καθρέφτης.
Έναν άνθρωπο
που κουράστηκε,
που φοβήθηκε,
που έχασε,
που γέρασε,
μα που κράτησε
μέσα του ένα μέρος
άθικτο.
Την ικανότητα
να αγαπήσει
σαν να είναι
η πρώτη φορά.
Και ίσως
μια μέρα
να φύγω πριν από σένα.
Ίσως τότε
να μείνει άδεια
η καρέκλα μου.
Το ποτήρι μου.
Η θέση μου δίπλα σου.
Και να ψάξεις
μηχανικά
να μου πεις κάτι,
πριν θυμηθείς
πως δεν είμαι εκεί.
Αν συμβεί αυτό,
μη θυμηθείς
αν ήμουν ωραίος.
Δεν έχει σημασία.
Θυμήσου μόνο
πώς σε κοίταζα.
Πώς σε κρατούσα.
Πώς το όνομά σου
γινόταν πιο μαλακό
όταν το έλεγα εγώ.
Και αν κάποτε
ένα δάκρυ σου πέσει
για μένα,
τότε θα ξέρω
πως τελικά
ήμουν όμορφος.
Όχι επειδή
με αγάπησαν τα μάτια σου.
Αλλά επειδή
με θυμήθηκε
η καρδιά σου.
Μπορεί και να μην είμαι ωραίος.
Αλλά σε αγαπάω.
Και στο τέλος,
όταν φύγουν όλα —
η νιότη,
η δύναμη,
το πρόσωπο
που κάποτε γνωρίζαμε —
ίσως αυτό να είναι
το μόνο που μένει πραγματικά:
ένας άνθρωπος
να μπορεί να πει
για έναν άλλον:
«Πέρασε από τη ζωή μου
και με αγάπησε αληθινά.»
Και μερικές φορές,
αυτό αρκεί
για να γίνει ένας άνθρωπος
ο πιο όμορφος
που γνώρισες ποτέ.
Από το νέο βιβλίο μου: Όσα δεν Άντεξα να σου Πω
ΜΑΝΩΛΗΣ Α. ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ

Πηγή ποιήματος του Μανώλη Κατσούλη

 

 

 

 

 


 

 


 

 


 

 


 

 


 

 

 


 

 

 

 

Στο παράθυρο του βίντεο επιλέγετε τις Ρυθμίσεις-γρανάζι, στο αναδυόμενο παράθυρο επιλέγετε το «Υπότιτλοι», στο νέο παράθυρο που θα παρουσιαστεί επιλέγετε το «Αυτόματη Μετάφραση» και τελικώς στο ακόλουθο παράθυρο επιλέγετε την γλώσσα αρεσκείας σας – Ελληνικά.
 

 


 

 

Προβολές : 15

Αγαπητοί αναγνώστες των ΑΤΤΙΚΩΝ ΝΕΩΝ,

Δώδεκα χρόνια, συνταξειδεύουμε μαζί στον χώρο της διαδικτυακής ενημέρωσης. Σ’ αυτά τα χρόνια, στάθηκα δίπλα σας , με μοναδικό στόχο την ενημέρωσή σας, όσο πιο αντικειμενικά μπορούσα αφιερώνοντας ατέλειωτες ώρες γι'αυτήν. Μετά την διαγραφή του πρώτου μου ιστολογίου, αναγκάστηκα να πάω σε άλλη πλατφόρμα και να πληρώνω ένα σημαντικό ποσόν κάθε μήνα, για την ασφάλεια του ιστολογίου μου.

Μπορείτε να στηρίξετε αυτή την προσπάθεια, με την μηνιαία συνδρομή σας, στην Paypal επιλέγοντας το μπανεράκι που βρίσκεται ακριβώς κατώ απο το κείμενο αυτό , και να προχωρήσετε στην διαδικασία δωρεάς όσο κοστίζει ένας καφές.

Η διαδικασία είναι πολύ απλή είτε έχετε λογαριασμό Paypal είτε όχι.Το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να συμπληρώσετε το ποσο και να επιλέξετε το κουτάκι με την σήμανση 'Make this a monthly donation' και εν συνεχεία να πατήσετε το κουμπακι 'Donate with PayPal' αν έχετε λογαριασμό με Paypal , η 'Donate with a Debit or Credit Card', αν δεν έχετε λογαριασμό με Paypal και κάνετε την δωρεά με χρεωστική η πιστωτική κάρτα.

Αν έχετε πρόβλημα με την διαδικασία μπορείτε να επικοινωνήσετε στο email [email protected] η να στείλετε μήνυμα απο την φόρμα επικοινωνίας που βρίσκεται σταθερά στο κάτω μέρος της σελίδας.

Σας ευχαριστώ για την στήριξη σας.

Καλλιόπη Σουφλή


ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ


Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες, θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας, για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης, σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολογίου, μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε, καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιοδνήποτε τρόπο, το ιστολόγιο. Ο διαχειριστής του ιστολογίου, δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, να έχετε υπόψη σας τα ακόλουθα:
  • Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές ή χυδαιολογίες.>
  • Μην δημοσιεύετε άσχετα με το θέμα σχόλια.
  • Ο κάθε σχολιαστής, οφείλει να διατηρεί ένα μόνον όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
  • Με βάση τα παραπάνω, η διαχείριση, διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων, χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
  • Επιπλέον σας τονίζουμε, ότι το ιστολόγιο, λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου, τα σχόλια θα αναρτώνται μόλις αυτό καταστεί δυνατόν.