δεν ήξερα πως να σε χαιρετήσω… (μουσική, χιούμο και ταινία)
Προβολές:34
Από τις παλιές αγάπες, μένει το άρωμα της νοσταλγίας και μια θλίψη για το όνειρο που δεν ολοκληρώθηκε…
…κι ανάμεσα σε δυο ανθρώπους που ακολούθησαν διαφορετικούς δρόμους, ένα παιδί κι ένα λουλούδι που προσφέρεται με τόση αθωότητα όση δεν μπόρεσαν να νοιώσουν οι άνθρωποι που δεν είναι πια μαζί… Κι είναι φορές, που το πιο οριστικό αντίο, δεν γράφεται με φωνές, αλλά με αποστάσεις… με βλέμματα που δεν έχουν πιά λέξεις να πουν, σαν αδειασμένο απ’ το νερό ποτήρι… και μια λιγόλεπτη παρουσία που γίνεται οριστική απουσία…
Σ’ αυτούς τους σκληρούς καιρούς που ζούμε, είν’ όμορφο να υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που η γραφή τους έχει ψυχή…
Καλλιόπη
Δεν Ήξερα Πώς να σε Χαιρετήσω
Σε είδα έξω από ένα ανθοπωλείο.
Τα τριαντάφυλλα έσταζαν ακόμη,
οι φρέζιες μοσχοβολούσαν στο πεζοδρόμιο
κι ένας κουβάς λευκοί κρίνοι
φώτιζε τη σκιά της τέντας.
Κρατούσες ένα παιδί από το χέρι.
Έσκυψες να του κουμπώσεις τη ζακέτα
κι ο ήλιος βρήκε τον αυχένα σου
εκεί που κάποτε ακουμπούσα τα χείλη.
Δεν σήκωσα αμέσως το βλέμμα.
Είδα πρώτα τα δάχτυλά σου
να παιδεύονται με το μικρό κουμπί.
Τα ίδια δάχτυλα
που μου έκλειναν το πουκάμισο ως επάνω
και το ξανάνοιγαν γελώντας:
«Έτσι. Να μπορείς ν’ ανασαίνεις».
Γύρω σου άνθιζαν όλα.
Μενεξεδένιες ίριδες,
γαρίφαλα βαθιά κόκκινα,
μικρά τριαντάφυλλα στο χρώμα της αυγής.
Μύριζε βρεγμένο χώμα και γιασεμί.
Κι εγώ θυμήθηκα το πρώτο μας δωμάτιο,
το φτωχό ποτήρι στο περβάζι,
ένα κλωνάρι που είχες κόψει στον δρόμο.
Όλη νύχτα μοσχοβολούσε
κοντά στα δυο κεφάλια μας.
Με είδες.
Είπες το όνομά μου χαμηλά.
Κι από το στόμα σου
το άκουσα πάλι όπως ήταν τότε,
πριν μάθει να περιμένει
ένα τηλέφωνο που δεν χτυπούσε.
Έκανες ένα βήμα.
Έκανα κι εγώ.
Μα δεν ήξερα πώς να σε χαιρετήσω.
Ήξερα πώς κοιμόσουν όταν κρύωνες,
πού πονούσες,
πώς κρατούσες το φλιτζάνι με τις δυο παλάμες.
Και τώρα στεκόμουν μπροστά σου
με ένα χέρι μισοσηκωμένο,
περιμένοντας να μου δείξεις
αν μπορούσα να πλησιάσω.
«Καλά είσαι;»
Πίσω σου έτρεχε νερό από τις γλάστρες.
Μια μέλισσα μπαινόβγαινε σ’ έναν κρίνο.
Είχα τόσα να σου πω
κι άκουσα μόνο τη φωνή μου:
«Καλά. Εσύ;»
Ύστερα κοίταξα αλλού,
να μη χρειαστεί να με ρωτήσεις πάλι.
Το παιδί ήθελε να μυρίσει τις φρέζιες.
Το σήκωσες
κι εκείνο έχωσε όλο το πρόσωπό του
στο κίτρινο μπουκέτο.
Γέλασες.
Έβαλα το χέρι στην τσέπη,
να κρατήσω κάπου τα δάχτυλά μου.
Είχα χρόνια να σ’ ακούσω
να γελάς από τόσο κοντά.
«Ποιος είναι;» σε ρώτησε.
Χάιδεψες τα μαλλιά του.
«Ένας παλιός μου φίλος».
Έγνεψα πως ναι.
Έσκυψα μάλιστα λίγο
για να του χαμογελάσω,
μα εκείνο με κοίταζε σοβαρό,
σαν να είχε δει κάτι στο πρόσωπό μου
που εμείς προσπαθούσαμε να κρύψουμε.
Ο ανθοπώλης τού χάρισε μια φρέζια.
Την κράτησε με τις δυο χούφτες,
ύστερα την άπλωσε σ’ εμένα.
«Πάρ’ τη».
Κοίταξα εσένα.
«Σου τη δίνει», μου είπες απαλά.
Κι εγώ την πήρα τόσο προσεχτικά
που το παιδί γέλασε.
Φύγατε λίγο αργότερα.
Εσύ κρατούσες το μικρό του χέρι,
εγώ εκείνον τον λεπτό, πράσινο μίσχο.
Στη γωνία γύρισες
κι έκανες την παλιά σου κίνηση:
σήκωσες την παλάμη
και την κράτησες για λίγο στον αέρα.
Έμεινα ώσπου κατέβηκε.
Ήθελα να σας φωνάξω να περιμένετε.
Να μου πει το παιδί σου τ’ όνομά του.
Κάποτε διαλέγαμε ονόματα κι εμείς,
με το κεφάλι σου πάνω στο στήθος μου.
Τα ψιθυρίζαμε, να δούμε ποιο μας άρεσε,
κι εσύ γελούσες όταν φώναζα ένα δυνατότερα,
σαν να έπαιζε κιόλας κάποιος στην αυλή.
Στο σπίτι έψαξα ένα βάζο.
Ήταν όλα μεγάλα
για ένα τόσο μικρό λουλούδι.
Το έβαλα σ’ ένα ποτήρι
και κάθισα κοντά του,
χωρίς να βγάλω το πανωφόρι.
Ως το βράδυ είχε γεμίσει το δωμάτιο
εκείνο το απαλό, γλυκό άρωμα.
Έσκυψα να το μυρίσω.
Τότε έφυγε το πρώτο δάκρυ
κι έπεσε στο χέρι μου.
Το παιδί σου
μου είχε δώσει ένα λουλούδι.
Κι εγώ δεν είχα προλάβει να του πω
πόσο όμορφα
μου είχε φερθεί.
Από το νέο βιβλίο μου: Όσα δεν Άντεξα να σου Πω
ΜΑΝΩΛΗΣ Α. ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ
Στα βιβλία μου έχω βάλει πολλά από όσα έζησα, αγάπησα και δυσκολεύτηκα να πω αλλιώς. Θα χαιρόμουν να φτάσουν και στα δικά σας χέρια, να σας συντροφέψουν και, ίσως, να αναγνωρίσετε στις σελίδες τους κάτι από τη δική σας ζωή.
Αν θέλετε να προμηθευτείτε κάποιο-α στείλτε μου ένα προσωπικό μήνυμα η πάρετε τηλέφωνο στο 2106040176. Με χαρά θα σας βοηθήσω να διαλέξετε εκείνο-α που σας ταιριάζει.
Μανώλη, υπάρχουν συναντήσεις που δεν ξέρεις αν πρέπει να τις πεις επιστροφές ή αποχαιρετισμούς.
Και ίσως γι’ αυτό με άγγιξε τόσο το «Δεν ήξερα πώς να σε χαιρετήσω».
Γιατί δυο άνθρωποι μπορεί να έχουν υπάρξει κάποτε τόσο κοντά, ώστε να γνωρίζουν πώς κοιμάται ο άλλος όταν κρυώνει, πώς κρατά το φλιτζάνι του, ακόμη και τον τρόπο που γελά — κι ύστερα, όταν η ζωή τούς ξαναφέρει απέναντι, να μην ξέρουν πια ούτε πώς να απλώσουν το χέρι.
Κι ανάμεσα σε όλα όσα δεν ειπώθηκαν, ένα παιδί προσφέρει ένα λουλούδι.
Μια φρέζια.
Σαν να έρχεται η αθωότητα να κάνει αυτό που οι μεγάλοι δεν μπορούν πια: να ενώσει για μια στιγμή δύο ανθρώπους χωρίς ερωτήσεις, χωρίς εξηγήσεις, χωρίς λογαριασμούς.
Και ίσως αυτή να είναι η πιο δυνατή εικόνα του κειμένου σου.
Γιατί μερικές φορές ένα μικρό λουλούδι μπορεί να κουβαλήσει μέσα του ολόκληρη μια αγάπη που κάποτε υπήρξε — και όλα εκείνα που δύο άνθρωποι δεν άντεξαν να πουν.
Πολύ όμορφο και βαθιά ανθρώπινο κείμενο. Με εκείνη τη σιωπηλή συγκίνηση που μένει μαζί σου και αφού τελειώσεις την τελευταία γραμμή.
Πηγή ποιήματος του Μανώλη Κατσούλη
Στο παράθυρο του βίντεο επιλέγετε τις Ρυθμίσεις-γρανάζι, στο αναδυόμενο παράθυρο επιλέγετε το «Υπότιτλοι», στο νέο παράθυρο που θα παρουσιαστεί επιλέγετε το «Αυτόματη Μετάφραση» και τελικώς στο ακόλουθο παράθυρο επιλέγετε την γλώσσα αρεσκείας σας – Ελληνικά.
Προβολές : 34
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες, θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας, για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης, σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολογίου, μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε, καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιοδνήποτε τρόπο, το ιστολόγιο. Ο διαχειριστής του ιστολογίου, δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, να έχετε υπόψη σας τα ακόλουθα:
- Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές ή χυδαιολογίες.>
- Μην δημοσιεύετε άσχετα με το θέμα σχόλια.
- Ο κάθε σχολιαστής, οφείλει να διατηρεί ένα μόνον όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
- Με βάση τα παραπάνω, η διαχείριση, διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων, χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
- Επιπλέον σας τονίζουμε, ότι το ιστολόγιο, λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου, τα σχόλια θα αναρτώνται μόλις αυτό καταστεί δυνατόν.
