Πολυτεχνείο: «Σύμβολο Δημοκρατίας» ή πολιτική απάτη;
Η «γενιά του Πολυτεχνείου», είναι αυτή που ποδηγέτησε πολιτικά την Ελλάδα και την οδήγησε στην οικονομική καταστροφή.


Το Πολυτεχνείο εορτάζεται κάθε χρόνο ως το «Σύμβολο της Δημοκρατίας». Είναι όμως έτσι ή πρόκειται για την μεγαλύτερη πολιτική απάτη της Μεταπολίτευσης;
Θα πρέπει να εξεταστούν αντικειμενικά τα γεγονότα και κάποια στιγμή να αποκατασταθεί η ιστορική αλήθεια καθώς πρόκειται για ένα αφήγημα το οποίο η χώρα το πλήρωσε πολύ ακριβά.
Η «γενιά του Πολυτεχνείου», είναι αυτή που ποδηγέτησε πολιτικά την Ελλάδα και την οδήγησε στην οικονομική καταστροφή.
Άνθρωποι, όπως η Μαρία Δαμανάκη, ο Κώστας Λαλιώτης, ο Χρήστος Παπουτσής, ο Μίμης Ανδρουλάκης, ο Στέφανος Τζουμάκας, που βρίσκονταν στο Πολυτεχνείο, αλλά και πολλοί άλλοι που ενώ ήταν «περαστικοί» (ή και δεν ήταν καθόλου), εμφανίστηκαν μετά τα γεγονότα και οικειοποιήθηκαν την «δόξα» του και εν συνεχεία, έγιναν, βουλευτές, υπουργοί ή αρχηγοί κομμάτων και κατεύθυναν την χώρα στα «βράχια» (αποδεδειγμένο εκ του αποτελέσματος).
Λίγοι είναι επίσης αυτοί που ξέρουν ή έχουν καταλάβει πως το Πολυτεχνείο δεν οδήγησε στην ανατροπή της… «χούντας», αλλά στην πτώση της πολιτικής κυβέρνησης του Σπύρου Μαρκεζίνη, του πρώην υπουργού Συντονισμού του Αλέξανδρου Παπάγου, η οποία είχε διοριστεί τον Οκτώβριο από τον Γεώργιο Παπαδόπουλο με την προοπτική να οδηγήσει στην ομαλή μετάβαση της εξουσίας και την παράδοσή της στο πολιτικό σύστημα με εκλογές που είχαν προκηρυχθεί για τις 10 Φεβρουαρίου του 1974!
Ακόμα πιο λίγοι γνωρίζουν πως ο Σπύρος Μαρκεζίνης θα ανακοίνωνε την επίσημη ημερομηνία στις… 17 Νοεμβρίου του 1973, στις 11:00 το πρωί, κάτι που δεν μπόρεσε να κάνει γιατί συνέβησαν τα «γεγονότα» του Πολυτεχνείου!
Συνεπώς το Πολυτεχνείο, εμπόδισε την ανακοίνωση των εκλογών και εν τέλει την διεξαγωγή τους, καθώς η κυβέρνηση Μαρκεζίνη ανατράπηκε και ο Γ.Παπαδόπουλος που ήθελε την επιστροφή των δημοκρατικών διαδικασιών τέθηκε σε κατ’ οίκον περιορισμό στην οικία του στο Λαγονήσι Αττικής, από τον Δημήτρη Ιωαννίδη, στις 25 Νοεμβρίου του 1973, ο οποίος έστησε το δικό του δικτατορικό καθεστώς με την βοήθεια των Αμερικανών και με την επιδοκιμασία των Ισραηλινών.
Σημειώνεται ότι υπήρχε μεγάλη δυσαρέσκεια του Τελ Αβίβ και την Ουάσινγκτον προς τον Γεώργιο Παπαδόπουλο το φθινόπωρο του 1973, που οφειλόταν κυρίως στην άρνησή του να επιτρέψει τη χρήση ελληνικών βάσεων και εναέριου χώρου για τον ανεφοδιασμό του Ισραήλ κατά τη διάρκεια του Πολέμου του Γιομ Κιπούρ (6–26 Οκτωβρίου 1973).
Τότε είχε παρθεί η απόφαση για την ανατροπή του. Συνεπώς το Πολυτεχνείο δεν αποκατέστησε την Δημοκρατία όπως αναληθώς υποστηρίζεται αλλά αντιθέτως την καθυστέρησε για όσο χρονικό διάστημα χρειάζονταν για να συμβούν άλλα πράγματα, όπως η τουρκική εισβολή στην Κύπρο.
Ο Δ.Ιωαννίδης ήταν ο άνθρωπος ο οποίος διοργάνωσε το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου τον Ιούλιο του 1974, που είχε ως αποτέλεσμα να δοθεί η αφορμή στην Τουρκία να εισβάλει στην Κύπρο.
Ο «μύθος» του Πολυτεχνείου στηρίχτηκε στους νεκρούς τον οποίο τον αριθμό διόγκωσαν και υπερπολλαπλασίασαν, αλλά και στο που έλαβαν χώρα οι θάνατοί τους.
Το τι έγινε όμως πραγματικά το αναφέρει μόνο του πόρισμα του εισαγγελέα Δημήτρη Τσεβά (Οκτώβριος 1974), που μόνο το pronews.gr δημοσίευσε στο παρελθόν και το οποίο κατέγραψε 18 βεβαιωμένους επώνυμους νεκρούς και 16 ανώνυμες περιπτώσεις (σύνολο 34 θύματα) από τα γεγονότα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου.
Σύμφωνα με το πόρισμα, τα θύματα έπεσαν νεκρά στους δρόμους γύρω από το Πολυτεχνείο και στο κέντρο της Αθήνας, ενώ δεν καταγράφηκε ούτε ένας νεκρός εντός του προαυλίου του ιδρύματος κατά τη στιγμή της εισόδου του άρματος.
Σε ότι αφορά τους θανάτους αυτούς, πρόκειται για εν ψυχρώ δολοφονίες από ελεύθερους σκοπευτές που δεν ταυτοποιήθηκαν ποτέ και τους είχε τοποθετήσεις στους γύρω δρόμους και σε ταράτσες ο Δημήτρης Ιωαννίδης για να προκαλέσουν χάος, το οποίο στην συνέχεια θα επέφερε και το τέλος των Γεώργιου Παπαδόπουλου και Σπύρου Μαρκεζίνη.
Αξίζει να σημειωθεί ότι επί δικτατορίας Παπαδόπουλου, ο δανεισμός της χώρας ήταν μηδενικός όπως επίσης και το χρέος της.
Όταν έγινε η ενεργειακή κρίση του 1973, ο Γ.Παπαδόπουλος από τους πρώτους που έκοψε τα μετρητά ήταν οι στρατιωτικοί και τα σώματα ασφαλείας.Οι μισθοί τους πληρώνονταν κατά 50% με μετρητά και το υπόλοιπο με πενταετή ομόλογα.
Έτσι δημιουργήθηκε μία δυσαρέσκεια και δόθηκε η απαραίτητα βάση στον Ιωαννίδη για να τον ανατρέψει (αλλά και για να βρει τους «σκοπευτές»).
Το πρόβλημα με το Πολυτεχνείο είναι τα ίδια τα γεγονότα. Οδήγησαν στην ανατροπή μίας μεταβατικής κυβέρνησης και επέτρεψαν σε πραξικοπηματίες την άνοδο στην εξουσία.
Ούτε η κυβέρνηση εθνικής ενότητας, ούτε οι μετέπειτα κυβερνήσεις Καραμανλή, αλλά ούτε και του Ανδρέα Παπανδρέου, δεν ασχολήθηκαν με την διερεύνηση των δολοφονιών των νεκρών στο Πολυτεχνείο και δεν ασχολήθηκαν να βρουν τους ελεύθερους σκοπευτές.
Μπορούσαν να τους βρουν; Ναι μπορούσαν, αλλά αν το έκαναν και τους έβρισκαν, αυτοί θα ομολογούσαν από ποιους πήραν εντολές και γιατί και θα αθωώνονταν η κυβέρνηση Σπύρου Μαρκεζίνη και μαζί της ο Γεώργιος Παπαδόπουλος.
Όλο το αφήγημα θα καταστρέφονταν.
Για να γίνει κατανοητή η ισχύς του αφηγήματος αυτού στο συλλογικό ασυνείδητο αρκεί να αναφερθεί χαρακτηριστικά η «υπόθεση» της «Ηλένιας Ασημακοπούλου» που ήταν μια κατασκευασμένη απάτη (φάρσα/προβοκάτσια) που εμφανίστηκε στην πρώτη επέτειο του Πολυτεχνείου, τον Νοέμβριο του 1974.
Συγκεκριμένα, τα γεγονότα της υπόθεσης εξελίχθηκαν ως εξής:
Κατά τον πρώτο εορτασμό της επετείου μετά τη Μεταπολίτευση, ένας νεαρός ονόματι Γιάννης Ηλιόπουλος προσέγγισε δημοσιογράφους και τοποθέτησε στα κάγκελα του Πολυτεχνείου το σκίτσο μιας κοπέλας, υποστηρίζοντας ότι ήταν η αρραβωνιαστικιά του, «Ηλένια Ασημακοπούλου», η οποία σκοτώθηκε ή εξαφανίστηκε τη νύχτα της εισβολής του τανκ, μαζί με τους γονείς της.
Η «συγκινητική» ιστορία δημοσιεύτηκε σε εφημερίδες της εποχής και ο κόσμος την πίστεψε.
Πολύ σύντομα, όμως, αποκαλύφθηκε ότι το σκίτσο της υποτιθέμενης νεκρής ήταν στην πραγματικότητα φωτογραφία/σκίτσο από ξένη διαφήμιση του σαμπουάν Breck (φιλοτεχνημένο από τον Άγγλο ζωγράφο Νίκολας Ήγκον με μοντέλο τη Νεοζηλανδή Νάνσι Κρίντλαντ), η οποία είχε δημοσιευτεί σε διεθνή περιοδικά!
Η αστυνομία και η δικαιοσύνη ερεύνησαν την υπόθεση, επιβεβαιώνοντας ότι δεν υπήρξε ποτέ τέτοιο πρόσωπο. Ο Γιάννης Ηλιόπουλος συνελήφθη, παραδέχτηκε την απάτη (επικαλούμενος προσωπικούς/συναισθηματικούς λόγους ή επιθυμία προβολής) και τον Φεβρουάριο του 1975 καταδικάστηκε από το δικαστήριο σε 8 μήνες φυλάκιση για διασπορά ψευδών ειδήσεων.
Ε, λοιπόν παρά το γεγονός ότι αποκαλύφθηκε η απάτη στα επόμενα χρόνια, η υπόθεση της ανύπαρκτης «Ηλένιας» χρησιμοποιήθηκε συχνά από κύκλους που αμφισβητούσαν συνολικά τα γεγονότα και τους πραγματικούς νεκρούς του Πολυτεχνείου.
Αν η πραγματικότητα δεν συμφωνεί, δεν πειράζει τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα…
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες, θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας, για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης, σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολογίου, μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε, καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιοδνήποτε τρόπο, το ιστολόγιο. Ο διαχειριστής του ιστολογίου, δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, να έχετε υπόψη σας τα ακόλουθα:
- Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές ή χυδαιολογίες.>
- Μην δημοσιεύετε άσχετα με το θέμα σχόλια.
- Ο κάθε σχολιαστής, οφείλει να διατηρεί ένα μόνον όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
- Με βάση τα παραπάνω, η διαχείριση, διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων, χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
- Επιπλέον σας τονίζουμε, ότι το ιστολόγιο, λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου, τα σχόλια θα αναρτώνται μόλις αυτό καταστεί δυνατόν.