Βιώσιμη Δουλεία Χρέους (ΘΑ ΜΑΣ ΠΑΡΟΥΝ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΚΑΙ ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΚΛΑΒΟΙ)

28 Οκτωβρίου, 2022 0 Από Καλλιόπη Σουφλή
Μοίρασέ το

 

 

Βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια παγκόσμια πολιτική πρωτοβουλία, που επηρεάζει κάθε γωνιά της ζωής μας και βασίζεται στη λογική πλάνη της κυκλικής συλλογιστικής. Η ουσιαστική καταστροφή της κοινωνίας είναι απαραίτητη προκειμένου να προστατευτούμε από κάτι που μας λένε ότι θα είναι πολύ χειρότερο.

Η υπακοή είναι αρετή, διότι, αν δεν συμμορφωθούμε με τις πολιτικές απαιτήσεις που μας επιβάλλονται και δεν αποδεχθούμε το κόστος, η κλιματική καταστροφή μπορεί να συμβεί.

Όπως δηλώνεται ανοιχτά από τον ΟΗΕ, η “βιώσιμη ανάπτυξη” έχει να κάνει με τον μετασχηματισμό, όχι απαραίτητα με τη “βιωσιμότητα”, όπως την αντιλαμβάνονται οι περισσότεροι άνθρωποι. Στοχεύει στη μετατροπή της Γης και των πάντων πάνω της, συμπεριλαμβανομένων και ημών, σε εμπορεύματα – η εμπορία των οποίων θα αποτελέσει τη βάση μιας νέας παγκόσμιας οικονομίας. Αν και μας το πλασάρουν ως “βιώσιμο”, το μόνο πράγμα που θα “συντηρήσει” αυτό το νέο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα είναι η εξουσία μιας αρπακτικής οικονομικής ελίτ.

 

 

 

 

Τα σχέδιά τους να υποδουλώσουν ολόκληρη την ανθρωπότητα, γίνονται κάθε μέρα και πιο γνωστά.

Όποια κυβέρνηση και να ανέβει στην εξουσία, σε οποιοδήποτε από τα 193 κράτη του ΟΗΕ, ανάμεσα στα οποία βρίσκεται και η Ελλάδα, επιπλέον με δέσμευση του τότε πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Μητσοτάκη και του τότε υπουργού εξωτερικών Αντώνη Σαμαρά, υπογράφτηκε η ταφόπλακα της χώρας της στο ΡΙΟ… 1992…

ΑΤΖΕΝΤΑ 21 και ΑΤΖΕΝΤΑ 30…

Αν ψάχνετε για λύση και για σωτηρία, μόνο μια υπάρχει…

ΣΤΟ ΔΟΞΑ ΠΑΤΡΙ!

 

Καλλιόπη Σουφλή

 

Υ.Γ. Πριν είκοσι πέντε χρόνια, παρακολουθώντας τα νομαρχιακά και τα δημοτικά συμβούλια για την εφημερίδα μου, έβλεπα τα ΚΟΥΜ ΜΟΥΝΙΑ ΝΑ ΥΠΕΡΑΜΥΝΟΝΤΑΙ ΤΩΝ ΣΥΜΠΡΑΞΕΩΝ ΜΕΤΑΞΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΚΑΙ ΙΔΙΩΤΙΚΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΩΝ (ΣΔΙΤ) ΓΙΑ ΤΑ ΜΕΓΑΛΑ ΕΡΓΑ…

Τότε, δεν μπορούσα να ερμηνεύσω γιατί…

Τώρα όλα είναι φανερά…

ΕΔΕΣΑΝ ΧΕΙΡΟΠΟΔΑΡΑ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΛΑΟ ΕΝ ΑΓΝΟΙΑ ΤΟΥ!!!

Μετάφραση: Απολλόδωρος

13 Σεπτεμβρίου 2022 των Iain Davis και Whitney Webb Διάβαστε το εδώ.

 

Σε αυτό το πρώτο μέρος μιας νέας σειράς, οι Iain Davis και Whitney Webb διερευνούν πώς οι πολιτικές “βιώσιμης ανάπτυξης” του ΟΗΕ, οι SDGs, δεν προωθούν τη “βιωσιμότητα” όπως την αντιλαμβάνονται οι περισσότεροι και αντίθετα χρησιμοποιούν τον ίδιο ιμπεριαλισμό χρέους που χρησιμοποιούσε επί μακρόν η αγγλοαμερικανική αυτοκρατορία για να παγιδεύσει τα έθνη σε ένα νέο, εξίσου ληστρικό σύστημα παγκόσμιας οικονομικής διακυβέρνησης.


Η Ατζέντα 2030 του ΟΗΕ για τη Βιώσιμη Ανάπτυξη παρουσιάζεται ως ένα “κοινό σχέδιο για την ειρήνη και την ευημερία για τους ανθρώπους και τον πλανήτη, τώρα και στο μέλλον”. Στο επίκεντρο αυτής της ατζέντας βρίσκονται οι 17 Στόχοι Βιώσιμης Ανάπτυξης, ή αλλιώς ΣΒΑ.

Πολλοί από αυτούς τους στόχους ακούγονται ωραίοι στη θεωρία και ζωγραφίζουν την εικόνα μιας αναδυόμενης παγκόσμιας ουτοπίας – όπως η εξάλειψη της φτώχειας, η εξάλειψη της παγκόσμιας πείνας και η μείωση της ανισότητας. Ωστόσο, όπως συμβαίνει με τόσα πολλά, η πραγματικότητα πίσω από τους περισσότερους -αν όχι όλους- από τους ΣΒΑ είναι πολιτικές που καλύπτονται από τη γλώσσα της ουτοπίας και οι οποίες -στην πράξη- θα ωφελήσουν μόνο την οικονομική ελίτ και θα εδραιώσουν την εξουσία της.

Αυτό μπορεί να φανεί ξεκάθαρα στα ψιλά γράμματα των SDGs, καθώς δίνεται σημαντική έμφαση στο χρέος και στον εγκλωβισμό των εθνικών κρατών (ιδίως των αναπτυσσόμενων κρατών) στο χρέος ως μέσο εξαναγκασμού της υιοθέτησης πολιτικών που σχετίζονται με τους SDGs. Δεν είναι λοιπόν τυχαίο ότι πολλές από τις κινητήριες δυνάμεις πίσω από τις πολιτικές που σχετίζονται με τους ΣΒΑ, στον ΟΗΕ και αλλού, είναι τραπεζίτες καριέρας. Πρώην στελέχη ορισμένων από τα πιο ληστρικά χρηματοπιστωτικά ιδρύματα στην ιστορία του κόσμου, από την Goldman Sachs μέχρι την Bank of America και την Deutsche Bank, είναι μεταξύ των κορυφαίων υποστηρικτών και προγραμματιστών των πολιτικών που σχετίζονται με τους SDG.

Είναι τα συμφέροντά τους πραγματικά ευθυγραμμισμένα με τη “βιώσιμη ανάπτυξη” και τη βελτίωση της κατάστασης του κόσμου για τους απλούς ανθρώπους, όπως ισχυρίζονται τώρα; Ή μήπως τα συμφέροντά τους βρίσκονται εκεί που βρίσκονταν πάντα, σε ένα οικονομικό μοντέλο με γνώμονα το κέρδος που βασίζεται στη δουλεία του χρέους και την απόλυτη κλοπή;

Σε αυτή την ερευνητική σειρά του Unlimited Hangout, θα διερευνήσουμε αυτά τα ερωτήματα και θα θέσουμε υπό αμφισβήτηση – όχι μόνο τις δομές εξουσίας πίσω από τους ΣΒΑ και τις συναφείς πολιτικές – αλλά και τις πρακτικές επιπτώσεις τους.

Σε αυτό το πρώτο μέρος, θα διερευνήσουμε τι πραγματικά διέπει την πλειονότητα της Ατζέντας 2030 και των ΣΒΑ, ξεπερνώντας την ανθηρή γλώσσα για να παραδώσουμε την πλήρη εικόνα του τι σημαίνει η εφαρμογή αυτών των πολιτικών για τον μέσο άνθρωπο. Τα επόμενα μέρη θα επικεντρωθούν σε περιπτωσιολογικές μελέτες με βάση συγκεκριμένους ΣΒΑ και τις επιπτώσεις τους σε συγκεκριμένους τομείς.

Συνολικά, αυτή η σειρά θα προσφέρει μια τεκμηριωμένη και αντικειμενική ματιά στο πώς το κίνητρο πίσω από τους ΣΒΑ και την Ατζέντα 2030 αφορά την αναμόρφωση του ίδιου οικονομικού ιμπεριαλισμού που χρησιμοποίησε η αγγλοαμερικανική αυτοκρατορία στη μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο εποχή για τους σκοπούς της επερχόμενης “πολυπολικής παγκόσμιας τάξης” και των προσπαθειών να τεθεί σε ισχύ ένα παγκόσμιο νεοφεουδαρχικό μοντέλο, που ίσως συνοψίζεται καλύτερα ως μοντέλο “βιώσιμης δουλείας”.

Η Λεκτική Σαλάτα των SDG

Ο ΟΗΕ εκπαιδεύει τους νέους στις αναπτυσσόμενες χώρες να καλωσορίζουν τη “βιώσιμη ανάπτυξη”, χωρίς να αποκαλύπτει τον αντίκτυπο που θα έχει στη ζωή τους ή στην εθνική τους οικονομία, Πηγή: UNICEF

Οι περισσότεροι άνθρωποι γνωρίζουν την έννοια της “βιώσιμης ανάπτυξης” (Sustainable Development), αλλά, είναι δίκαιο να πούμε ότι η πλειοψηφία πιστεύει ότι οι ΣΒΑ σχετίζονται με την αντιμετώπιση προβλημάτων που υποτίθεται ότι προκαλούνται από την κλιματική καταστροφή. Ωστόσο, οι ΣΒΑ της Ατζέντας 2030 περιλαμβάνουν κάθε πτυχή της ζωής μας και μόνο ένας, ο ΣΒΑ 13, ασχολείται ρητά με το κλίμα.

Από την οικονομική και επισιτιστική ασφάλεια έως την εκπαίδευση, την απασχόληση και όλες τις επιχειρηματικές δραστηριότητες- πείτε οποιονδήποτε τομέα της ανθρώπινης δραστηριότητας, ακόμη και τον πιο προσωπικό, και υπάρχει ένας σχετικός ΣΒΑ που έχει σχεδιαστεί για να τον “μεταμορφώσει”. Ωστόσο, είναι ο SDG 17 -Συμπράξεις για τους Στόχους- μέσω του οποίου μπορούμε να αρχίσουμε να προσδιορίζουμε ποιοι είναι πραγματικά οι δικαιούχοι αυτού του συστήματος.

Ο δηλωμένος στόχος του SDG 17 του ΟΗΕ είναι, εν μέρει, να:

Ενίσχυση της παγκόσμιας μακροοικονομικής σταθερότητας, μεταξύ άλλων μέσω του συντονισμού των πολιτικών και της συνοχής των πολιτικών. [. . .] Ενίσχυση της παγκόσμιας εταιρικής σχέσης για τη βιώσιμη ανάπτυξη, η οποία συμπληρώνεται από εταιρικές σχέσεις πολλών ενδιαφερομένων μερών [. . .] για την υποστήριξη της επίτευξης των στόχων βιώσιμης ανάπτυξης σε όλες τις χώρες. [. . .] Ενθάρρυνση και προώθηση αποτελεσματικών συμπράξεων του δημόσιου τομέα, του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα και της κοινωνίας των πολιτών, αξιοποιώντας την εμπειρία και τις στρατηγικές χρηματοδότησης των συμπράξεων.

Από αυτό, μπορούμε να συμπεράνουμε ότι οι “συμπράξεις πολλών φορέων” υποτίθεται ότι θα πρέπει να συνεργαστούν για την επίτευξη “μακροοικονομικής σταθερότητας” σε “όλες τις χώρες”. Αυτό θα επιτευχθεί με την επιβολή του “συντονισμού των πολιτικών και της συνοχής των πολιτικών” που κατασκευάζονται από τη “γνώση” των “συμπράξεων του δημόσιου τομέα, του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα και της κοινωνίας των πολιτών”. Αυτές οι “συμπράξεις” θα υλοποιήσουν τους ΣΒΑ.

Αυτή η σαλάτα λέξεων απαιτεί κάποιο ξετύλιγμα, διότι αυτό είναι το πλαίσιο που επιτρέπει την υλοποίηση κάθε SDG “σε όλες τις χώρες”.

Πριν το κάνουμε, αξίζει να σημειωθεί ότι ο ΟΗΕ συχνά αναφέρεται στον εαυτό του και στις αποφάσεις του χρησιμοποιώντας μεγαλοπρεπή γλώσσα. Ακόμη και οι πιο ασήμαντες διαβουλεύσεις αντιμετωπίζονται ως “ιστορικές” ή “πρωτοποριακές” κ.λπ. Υπάρχουν επίσης πολλά λόγια για διαφάνεια, λογοδοσία, βιωσιμότητα και ούτω καθεξής.

Αυτές είναι απλώς λέξεις που απαιτούν αντίστοιχη δράση για να έχουν περιεχόμενο. Η “διαφάνεια” δεν σημαίνει πολλά αν οι κρίσιμες πληροφορίες είναι θαμμένες σε ατελείωτους όγκους αδιαπέραστης γραφειοκρατικής φλυαρίας που δεν αναφέρεται στο κοινό από κανέναν. Η “λογοδοσία” είναι ανάθεμα αν ακόμη και οι εθνικές κυβερνήσεις δεν έχουν την εξουσία να ασκούν εποπτεία επί του ΟΗΕ- και όταν η λέξη “βιώσιμη” χρησιμοποιείται για να σημαίνει “μετασχηματιστική”, γίνεται οξύμωρο.

Ξετυλίγοντας το κουβάρι της λεκτικής σαλάτας των SDG του ΟΗΕ-G3P

Το Οικονομικό και Κοινωνικό Συμβούλιο του ΟΗΕ (ECOSOC) ανέθεσε ένα έγγραφο που ορίζει τις “συμπράξεις πολλών ενδιαφερομένων μερών” ως εξής:

[Σ]υμπράξεις μεταξύ επιχειρήσεων, ΜΚΟ, κυβερνήσεων, των Ηνωμένων Εθνών και άλλων φορέων.

Αυτές οι “συμπράξεις πολλαπλών ενδιαφερομένων” υποτίθεται ότι εργάζονται για τη δημιουργία παγκόσμιας “μακροοικονομικής σταθερότητας” ως προϋπόθεση για την εφαρμογή των ΣΒΑ. Όμως, όπως ακριβώς και ο όρος “διακυβερνητικός οργανισμός”, έτσι και η έννοια της “μακροοικονομικής σταθερότητας” έχει μετασχηματιστεί από τον ΟΗΕ και τους εξειδικευμένους οργανισμούς του.

Ενώ παλαιότερα η μακροοικονομική σταθερότητα σήμαινε “πλήρη απασχόληση και σταθερή οικονομική ανάπτυξη, συνοδευόμενη από χαμηλό πληθωρισμό”, ο ΟΗΕ ανακοίνωσε ότι σήμερα δεν σημαίνει κάτι τέτοιο. Η οικονομική ανάπτυξη πρέπει πλέον να είναι “έξυπνη” προκειμένου να ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις των SDG.

Κρίσιμο είναι ότι η δημοσιονομική ισορροπία -η διαφορά μεταξύ των εσόδων και των δαπανών μιας κυβέρνησης- πρέπει να εξυπηρετεί τη “βιώσιμη ανάπτυξη” δημιουργώντας “δημοσιονομικό χώρο”. Αυτό ουσιαστικά αποσυνδέει τον όρο “μακροοικονομική σταθερότητα” από την “πραγματική οικονομική δραστηριότητα”.

Οι “μετασχηματιστικοί” ΣΒΑ, Πηγή: ΟΗΕ

Η κλιματική αλλαγή θεωρείται, όχι μόνο ως περιβαλλοντικό πρόβλημα, αλλά ως “σοβαρό δημοσιονομικό, οικονομικό και κοινωνικό πρόβλημα”. Ως εκ τούτου, πρέπει να δημιουργηθεί “δημοσιονομικός χώρος” για τη χρηματοδότηση του “συντονισμού και της συνοχής των πολιτικών” που απαιτούνται για την αποτροπή της προφητευόμενης καταστροφής.

Το Τμήμα Οικονομικών και Κοινωνικών Υποθέσεων του ΟΗΕ (UN-DESA) σημειώνει ότι ο “δημοσιονομικός χώρος” δεν έχει ακριβή ορισμό. Ενώ ορισμένοι οικονομολόγοι τον ορίζουν απλά ως “τη διαθεσιμότητα δημοσιονομικού χώρου που επιτρέπει σε μια κυβέρνηση να παρέχει πόρους για έναν επιθυμητό σκοπό”, άλλοι εκφράζουν τον “δημοσιονομικό χώρο” ως έναν υπολογισμό που βασίζεται στον λόγο χρέους προς ΑΕΠ μιας χώρας και στην “προβλεπόμενη” ανάπτυξη.

Η UN-DESA προτείνει ότι ο “δημοσιονομικός χώρος” καταλήγει στο εκτιμώμενο -ή προβλεπόμενο- “κενό βιωσιμότητας του χρέους”. Αυτό ορίζεται ως “η διαφορά μεταξύ του τρέχοντος επιπέδου χρέους μιας χώρας και του εκτιμώμενου βιώσιμου επιπέδου χρέους της”.

Κανείς δεν γνωρίζει ποια γεγονότα μπορεί να επηρεάσουν τη μελλοντική οικονομική ανάπτυξη. Μια πανδημία ή ένας άλλος πόλεμος στην Ευρώπη θα μπορούσε να την περιορίσει σημαντικά ή να προκαλέσει ύφεση. Το “χάσμα βιωσιμότητας του χρέους” είναι μια θεωρητική έννοια που βασίζεται σε κάτι περισσότερο από ευσεβείς πόθους.

Ως τέτοια, επιτρέπει στους φορείς χάραξης πολιτικής να υιοθετήσουν μια εύπλαστη, και σχετικά αυθαίρετη, ερμηνεία του “δημοσιονομικού χώρου”. Μπορούν να δανείζονται για να χρηματοδοτούν δαπάνες βιώσιμης ανάπτυξης, ανεξάρτητα από τις πραγματικές οικονομικές συνθήκες.

Ο πρωταρχικός στόχος της δημοσιονομικής πολιτικής ήταν παλαιότερα η διατήρηση της απασχόλησης και της σταθερότητας των τιμών και η ενθάρρυνση της οικονομικής ανάπτυξης μέσω της δίκαιης κατανομής του πλούτου και των πόρων. Έχει μετασχηματιστεί από τη βιώσιμη ανάπτυξη. Τώρα στοχεύει στην επίτευξη “βιώσιμων τροχιών για τα έσοδα, τις δαπάνες και τα ελλείμματα” που δίνουν έμφαση στον “δημοσιονομικό χώρο”.

Αν αυτό απαιτεί αυξημένη φορολογία και/ή δανεισμό, ας είναι έτσι. Ανεξάρτητα από τον αντίκτυπο που αυτό έχει στην πραγματική οικονομική δραστηριότητα, όλα είναι μια χαρά, διότι, σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα:

Το χρέος είναι μια κρίσιμη μορφή χρηματοδότησης για τους στόχους της βιώσιμης ανάπτυξης.

Τα ελλείμματα δαπανών και η αύξηση του χρέους δεν αποτελούν πρόβλημα, διότι η “αποτυχία επίτευξης των στόχων βιώσιμης ανάπτυξης” θα ήταν πολύ πιο απαράδεκτη και θα αύξανε ακόμη περισσότερο το χρέος. Οποιοδήποτε ποσό δημόσιου χρέους μπορεί να συσσωρευτεί στον φορολογούμενο προκειμένου να μας προστατεύσει από την πολύ πιο επικίνδυνη οικονομική καταστροφή που υποτίθεται ότι θα μας έπληττε εάν οι στόχοι της βιώσιμης ανάπτυξης δεν υλοποιούνταν γρήγορα.

Με άλλα λόγια, οι οικονομικές, χρηματοπιστωτικές και νομισματικές κρίσεις δύσκολα θα απουσιάζουν από τον κόσμο της “βιώσιμης ανάπτυξης”. Το σκεπτικό που περιγράφεται παραπάνω θα χρησιμοποιηθεί πιθανότατα για να δικαιολογήσει τέτοιες κρίσεις. Αυτό είναι το μοντέλο που οραματίζονται τα Ηνωμένα Έθνη και οι “πολυμερείς εταίροι τους”. Για εκείνους που βρίσκονται πίσω από τους ΣΒΑ, ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Οποιαδήποτε παρωδία μπορεί να δικαιολογηθεί αρκεί να διαπράττεται στο όνομα της “αειφορίας”.

Βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια παγκόσμια πολιτική πρωτοβουλία, που επηρεάζει κάθε γωνιά της ζωής μας και βασίζεται στη λογική πλάνη της κυκλικής συλλογιστικής. Η ουσιαστική καταστροφή της κοινωνίας είναι απαραίτητη προκειμένου να προστατευτούμε από κάτι που μας λένε ότι θα είναι πολύ χειρότερο.

Η υπακοή είναι αρετή, διότι, αν δεν συμμορφωθούμε με τις πολιτικές απαιτήσεις που μας επιβάλλονται και δεν αποδεχθούμε το κόστος, η κλιματική καταστροφή μπορεί να συμβεί.

Οπλισμένοι με αυτή τη γνώση, γίνεται πολύ πιο εύκολο να μεταφράσουμε τη δαιδαλώδη λεξιλογική σαλάτα των Ηνωμένων Εθνών-G3P και να καταλάβουμε τι πραγματικά εννοούν τα Ηνωμένα Έθνη με τον όρο “Βιώσιμη Ανάπτυξη”:

Οι κυβερνήσεις θα φορολογήσουν τους πληθυσμούς τους, αυξάνοντας τα ελλείμματα και το εθνικό χρέος, όπου είναι απαραίτητο, για να δημιουργήσουν οικονομικά ταμεία που θα μπορούν να έχουν πρόσβαση οι ιδιωτικές πολυεθνικές εταιρείες, τα φιλανθρωπικά ιδρύματα και οι ΜΚΟ, προκειμένου να διανέμουν τα προϊόντα, τις υπηρεσίες και τις πολιτικές τους ατζέντες που βασίζονται στη συμμόρφωση με τους στόχους της βιώσιμης ανάπτυξης. Οι νέες αγορές των SDG θα προστατεύονται από την κυβερνητική νομοθεσία για τη βιωσιμότητα, η οποία σχεδιάζεται από τους ίδιους “εταίρους” που επωφελούνται και ελέγχουν τη νέα παγκόσμια οικονομία που βασίζεται στους SDG.

“Πράσινες” Παγίδες Χρέους

Το κτίριο των κεντρικών γραφείων του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ) στην Ουάσιγκτον, Πηγή: Brookings

Το χρέος προσδιορίζεται συγκεκριμένα ως βασικό στοιχείο της υλοποίησης των SDG, ιδίως στον αναπτυσσόμενο κόσμο.

Σε ένα έγγραφο του 2018 που συντάχθηκε από κοινή ομάδα της Παγκόσμιας Τράπεζας και του ΔΝΤ, σημειώνεται επανειλημμένα ότι οι “ευπάθειες του χρέους” στις αναπτυσσόμενες οικονομίες αντιμετωπίζονται από τα εν λόγω χρηματοπιστωτικά ιδρύματα “στο πλαίσιο της παγκόσμιας αναπτυξιακής ατζέντας (π.χ. των SDGs)”.

Την ίδια χρονιά, τέθηκε σε λειτουργία το πλαίσιο βιωσιμότητας του χρέους (DSF) της Παγκόσμιας Τράπεζας και του ΔΝΤ. Σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα, το DSF “επιτρέπει στους πιστωτές να προσαρμόζουν τους όρους χρηματοδότησής τους εν όψει μελλοντικών κινδύνων και βοηθά τις χώρες να εξισορροπούν την ανάγκη για κεφάλαια με την ικανότητα αποπληρωμής των χρεών τους”. Επίσης, “καθοδηγεί τις χώρες στην υποστήριξη των ΣΒΑ, όταν η ικανότητά τους να εξυπηρετούν το χρέος είναι περιορισμένη”.

Εκφράζεται διαφορετικά, εάν οι χώρες δεν μπορούν να πληρώσουν το χρέος που αναλαμβάνουν μέσω των δανείων του ΔΝΤ και της χρηματοδότησης της Παγκόσμιας Τράπεζας (και της συναφούς Πολυμερούς Τράπεζας Ανάπτυξης), θα τους προσφέρονται επιλογές για να “αποπληρώσουν” το χρέος τους μέσω της εφαρμογής πολιτικών που σχετίζονται με τους SDG. Ωστόσο, όπως θα δείξουν οι επόμενες δόσεις αυτής της σειράς, πολλές από αυτές τις επιλογές που υποτίθεται ότι είναι προσαρμοσμένες στην εφαρμογή των SDG, στην πραγματικότητα ακολουθούν το μοντέλο “ανταλλαγής χρέους με γη” (που τώρα έχει επαναπροσδιοριστεί ως “ανταλλαγές χρέους με διατήρηση” ή “ανταλλαγές χρέους με κλίμα”), το οποίο προηγείται των SDG και της Ατζέντας 2030 κατά αρκετά χρόνια. Το μοντέλο αυτό ουσιαστικά επιτρέπει τις αρπαγές γης και την κλοπή γης/φυσικών πόρων σε κλίμακα που δεν έχει ξαναγίνει ποτέ στην ανθρώπινη ιστορία.

Από τη δημιουργία τους μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, τόσο η Παγκόσμια Τράπεζα όσο και το ΔΝΤ έχουν ιστορικά χρησιμοποιήσει το χρέος για να εξαναγκάσουν τις χώρες, κυρίως του αναπτυσσόμενου κόσμου, να υιοθετήσουν πολιτικές που ευνοούν την παγκόσμια δομή εξουσίας. Αυτό έγινε σαφές σε έγγραφο του αμερικανικού στρατού που διέρρευσε και συντάχθηκε το 2008, το οποίο αναφέρει ότι τα ιδρύματα αυτά χρησιμοποιούνται ως μη συμβατικά, οικονομικά “όπλα σε περιόδους συγκρούσεων μέχρι και γενικού πολέμου μεγάλης κλίμακας” και ως “όπλα” όσον αφορά τον επηρεασμό “των πολιτικών και της συνεργασίας των κρατικών κυβερνήσεων”. Το έγγραφο σημειώνει ότι τα ιδρύματα αυτά ειδικότερα έχουν “μακρά ιστορία διεξαγωγής οικονομικού πολέμου πολύτιμου για κάθε εκστρατεία ARSOF [Army Special Operations Forces] UW [Unconventional Warfare]”.

Το έγγραφο σημειώνει περαιτέρω ότι αυτά τα “οικονομικά όπλα” μπορούν να χρησιμοποιηθούν από τον αμερικανικό στρατό για να δημιουργήσουν “οικονομικά κίνητρα ή αντικίνητρα για να πείσουν αντιπάλους, συμμάχους και υποκατάστατα να τροποποιήσουν τη συμπεριφορά τους στο στρατηγικό, επιχειρησιακό και τακτικό επίπεδο του θεάτρου”. Περαιτέρω, αυτές οι εκστρατείες μη συμβατικού πολέμου συντονίζονται σε μεγάλο βαθμό με το Υπουργείο Εξωτερικών και την Κοινότητα Πληροφοριών για τον προσδιορισμό “των στοιχείων του ανθρώπινου εδάφους στην UWOA [Περιοχή Επιχειρήσεων Μη Συμβατικού Πολέμου] που είναι πιο ευαίσθητα στην οικονομική εμπλοκή”.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η Παγκόσμια Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο απαριθμούνται τόσο ως χρηματοπιστωτικά μέσα όσο και ως διπλωματικά μέσα της εθνικής ισχύος των ΗΠΑ, καθώς και ως αναπόσπαστα μέρη αυτού που το εγχειρίδιο αποκαλεί “τρέχον παγκόσμιο σύστημα διακυβέρνησης”.

Ενώ κάποτε ήταν “χρηματοοικονομικά όπλα” που χρησιμοποιούσε η αγγλοαμερικανική αυτοκρατορία, οι σημερινές αλλαγές στο “παγκόσμιο σύστημα διακυβέρνησης” προαναγγέλλουν επίσης μια αλλαγή στο ποιος είναι σε θέση να χρησιμοποιήσει ως όπλα την Παγκόσμια Τράπεζα και το ΔΝΤ προς το ρητό τους όφελος. Καθώς ο ήλιος δύει στο αυτοκρατορικό, “μονοπολικό” μοντέλο και η αυγή μιας “πολυπολικής” παγκόσμιας τάξης είναι προ των πυλών. Η Παγκόσμια Τράπεζα και το ΔΝΤ έχουν ήδη τεθεί υπό τον έλεγχο μιας νέας διεθνούς δομής εξουσίας μετά τη δημιουργία της υποστηριζόμενης από τον ΟΗΕ Οικονομικής Συμμαχίας της Γλασκώβης για το Καθαρό Μηδέν (GFANZ) το 2021.

Στη διάσκεψη COP26 την ίδια χρονιά, η GFANZ ανακοίνωσε σχέδια για την αναμόρφωση του ρόλου της Παγκόσμιας Τράπεζας και του ΔΝΤ συγκεκριμένα ως μέρος ενός ευρύτερου σχεδίου που αποσκοπεί στον “μετασχηματισμό” του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος. Αυτό έγινε σαφές από τον επικεφαλής της GFANZ και διευθύνοντα σύμβουλο της BlackRock Larry Fink κατά τη διάρκεια ενός πάνελ της COP26, όπου διευκρίνισε το σχέδιο για την αναμόρφωση αυτών των θεσμών, λέγοντας:

Αν πρόκειται να αντιμετωπίσουμε σοβαρά την κλιματική αλλαγή στον αναδυόμενο κόσμο, θα πρέπει να επικεντρωθούμε πραγματικά στον επανασχεδιασμό της Παγκόσμιας Τράπεζας και του ΔΝΤ.

Τα σχέδια της GFANZ για την “επανασχεδίαση” αυτών των διεθνών χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων περιλαμβάνουν τη συγχώνευσή τους με τα ιδιωτικά τραπεζικά συμφέροντα που απαρτίζουν την GFANZ, τη δημιουργία ενός νέου συστήματος “παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής διακυβέρνησης” και τη διάβρωση της εθνικής κυριαρχίας (ιδίως στον αναπτυσσόμενο κόσμο), εξαναγκάζοντάς τα να δημιουργήσουν επιχειρηματικά περιβάλλοντα που θεωρούνται φιλικά προς τα συμφέροντα των μελών της GFANZ.

Όπως σημειώνεται, η GFANZ επιδιώκει να χρησιμοποιήσει την Παγκόσμια Τράπεζα και τα συναφή θεσμικά όργανα “για να επιβάλει σε παγκόσμιο επίπεδο μαζική και εκτεταμένη απορρύθμιση στις αναπτυσσόμενες χώρες, χρησιμοποιώντας ως δικαιολογία την ώθηση της απεξάρτησης από τον άνθρακα. Δεν πρέπει πλέον οι MDB [πολυμερείς αναπτυξιακές τράπεζες] να παγιδεύουν τα αναπτυσσόμενα έθνη με χρέος για να επιβάλλουν πολιτικές που ωφελούν ξένες και πολυεθνικές οντότητες του ιδιωτικού τομέα, καθώς η δικαιολογία που σχετίζεται με την κλιματική αλλαγή μπορεί πλέον να χρησιμοποιηθεί για τους ίδιους σκοπούς”.

Έκθεση προόδου της GFANZ, Νοέμβριος 2021

 

Gfanz Progress Report
3.49MB ∙ PDF File

Download

Το χρέος παραμένει το κύριο όπλο στο οπλοστάσιο της Παγκόσμιας Τράπεζας και του ΔΝΤ, και θα χρησιμοποιηθεί για τους ίδιους “αυτοκρατορικούς” σκοπούς, μόνο που τώρα με διαφορετικούς ευεργέτες και μια διαφορετική σειρά πολιτικών που θα επιβάλουν στο θήραμά τους – τους ΣΒΑ.

 

Η Αθόρυβη Επανάσταση του ΟΗΕ

Η GFANZ είναι ένας σημαντικός μοχλός προώθησης της “βιώσιμης ανάπτυξης”. Είναι, ωστόσο, μόνο μία από τις πολλές “συμπράξεις δημόσιου και ιδιωτικού τομέα” που σχετίζονται με τους SDG. Ο ιστότοπος της GFANZ αναφέρει: “Η GFANZ είναι μια από τις σημαντικότερες εταιρίες που δραστηριοποιούνται στον τομέα της ιδιωτικής οικονομίας:

Η GFANZ παρέχει ένα φόρουμ για κορυφαία χρηματοπιστωτικά ιδρύματα για την επιτάχυνση της μετάβασης σε μια παγκόσμια οικονομία με μηδενικό καθαρό κόστος. Τα μέλη μας περιλαμβάνουν σήμερα περισσότερες από 450 επιχειρήσεις-μέλη από όλο τον παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό τομέα, που αντιπροσωπεύουν περισσότερα από 130 τρισεκατομμύρια δολάρια σε περιουσιακά στοιχεία υπό διαχείριση.

Η GFANZ συγκροτείται από μια σειρά “συμμαχιών”. Οι τράπεζες, οι διαχειριστές περιουσιακών στοιχείων, οι ιδιοκτήτες περιουσιακών στοιχείων, οι ασφαλιστικές εταιρείες, οι πάροχοι χρηματοπιστωτικών υπηρεσιών και οι εταιρείες παροχής επενδυτικών συμβουλών διαθέτουν το καθένα τα δικά του παγκόσμια δίκτυα εταιρικών σχέσεων που συμβάλλουν συλλογικά στο φόρουμ της GFANZ.

Για παράδειγμα, η τραπεζική συμμαχία Net Zero Banking Alliance του ΟΗΕ παρέχει στη Citigroup, την Deutsche Bank, την JPMorgan, την HSBC και σε άλλες εταιρείες την ευκαιρία να προωθήσουν τις ιδέες τους μέσω του φόρουμ GFANZ. Είναι μεταξύ των βασικών “ενδιαφερομένων” για τον μετασχηματισμό των ΣΔΑ.

Προκειμένου να “επιταχυνθεί η μετάβαση”, η “Πρόσκληση για δράση” του φόρουμ GFANZ εξουσιοδοτεί αυτές τις πολυεθνικές εταιρείες να καθορίσουν συγκεκριμένα αιτήματα πολιτικής. Έχουν αποφασίσει ότι οι κυβερνήσεις θα πρέπει να υιοθετήσουν “στόχους καθαρού μηδενισμού σε ολόκληρη την οικονομία”. Οι κυβερνήσεις πρέπει επίσης να:

Μεταρρύθμιση [. . . ] χρηματοοικονομικούς κανονισμούς για την υποστήριξη της μετάβασης στο καθαρό μηδέν- σταδιακή κατάργηση των επιδοτήσεων ορυκτών καυσίμων- τιμολόγηση των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα- εντολή για σχέδια μετάβασης στο καθαρό μηδέν και [ορισμός] αναφοράς για το κλίμα για τις δημόσιες και ιδιωτικές επιχειρήσεις έως το 2024

Όλα αυτά είναι απαραίτητα, μας λένε, για να αποτραπεί η “κλιματική καταστροφή” που μπορεί να συμβεί μια μέρα. Ως εκ τούτου, αυτή η πολιτική ατζέντα της “παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής διακυβέρνησης” είναι απλώς αναπόφευκτη και θα πρέπει να επιτρέψουμε στα ιδιωτικά (και ιστορικά ληστρικά) χρηματοπιστωτικά ιδρύματα να δημιουργήσουν πολιτική με στόχο την απορύθμιση των ίδιων των αγορών στις οποίες δραστηριοποιούνται.

Εξάλλου, ο “αγώνας για το καθαρό μηδέν” πρέπει να γίνει με ιλιγγιώδη ταχύτητα και, σύμφωνα με την GFANZ, ο μόνος τρόπος για να “κερδίσουμε” περιλαμβάνει την κλιμάκωση των “ροών ιδιωτικών κεφαλαίων προς τις αναδυόμενες και αναπτυσσόμενες οικονομίες” όπως ποτέ άλλοτε. Εάν η ροή αυτού του “ιδιωτικού κεφαλαίου” παρεμποδιστεί από υφιστάμενους κανονισμούς ή άλλα εμπόδια, αυτό θα σήμαινε σίγουρα πλανητική καταστροφή.

Ο βασιλιάς Κάρολος Γ’, εξήγησε τη νέα παγκόσμια οικονομία των SDG που θα υποβιβάσει τις εκλεγμένες κυβερνήσεις σε “εξουσιοδοτημένους εταίρους”. Στη συνέχεια, ο πρίγκιπας Κάρολος, μιλώντας στην COP26, στο πλαίσιο της προετοιμασίας για την ανακοίνωση της GFANZ, είπε:

Η έκκλησή μου σήμερα είναι οι χώρες να ενωθούν για να δημιουργήσουν το περιβάλλον που θα επιτρέψει σε κάθε τομέα της βιομηχανίας να αναλάβει την απαιτούμενη δράση. Γνωρίζουμε ότι αυτό θα απαιτήσει τρισεκατομμύρια, όχι δισεκατομμύρια δολάρια. Γνωρίζουμε επίσης ότι οι χώρες, πολλές από τις οποίες επιβαρύνονται από αυξανόμενα επίπεδα χρέους, απλά δεν μπορούν να αντέξουν οικονομικά να γίνουν πράσινες. Εδώ χρειαζόμαστε μια τεράστια εκστρατεία στρατιωτικού τύπου για να συγκεντρώσουμε τη δύναμη του παγκόσμιου ιδιωτικού τομέα, με τρισεκατομμύρια στη διάθεσή του πολύ πέρα από το παγκόσμιο ΑΕΠ, [. . .] πέρα ακόμη και από τις κυβερνήσεις των ηγετών του κόσμου. Προσφέρει τη μόνη πραγματική προοπτική για την επίτευξη θεμελιώδους οικονομικής μετάβασης.

Ακριβώς όπως η υποτιθέμενη επείγουσα ανάγκη για την εφαρμογή των ΣΒΑ απαλλάσσει τους υπεύθυνους χάραξης δημόσιας πολιτικής, έτσι και ο ιδιωτικός τομέας, που κινεί τις προηγούμενες πολιτικές ατζέντες, απαλλάσσεται από την ευθύνη. Το γεγονός ότι το χρέος που δημιουργούν συλλογικά ωφελεί πρωτίστως το ιδιωτικό κεφάλαιο είναι απλώς μια σύμπτωση- μια δήθεν αναπόφευκτη συνέπεια της δημιουργίας του “δημοσιονομικού χώρου” που απαιτείται για την επίτευξη της “βιώσιμης ανάπτυξης”.

Η αυξανόμενη εξάρτηση του ΟΗΕ από αυτές τις “συμπράξεις πολλών ενδιαφερομένων” είναι το αποτέλεσμα της “ήσυχης επανάστασης” που συνέβη στον ΟΗΕ κατά τη δεκαετία του 1990. Το 1998, ο τότε Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ, Κόφι Ανάν, δήλωσε στο συμπόσιο του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ στο Νταβός:

Οι δραστηριότητες των Ηνωμένων Εθνών αφορούν τις επιχειρήσεις του κόσμου. [. . .] Προωθούμε επίσης την ανάπτυξη του ιδιωτικού τομέα και τις άμεσες ξένες επενδύσεις. Βοηθάμε τις χώρες να ενταχθούν στο διεθνές εμπορικό σύστημα και να θεσπίσουν νομοθεσία φιλική προς τις επιχειρήσεις.

Ο Κόφι Ανάν, Γενικός Γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών (1997 – 2006) είναι μέλος του Συμβουλίου του Ιδρύματος του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ και συμπρόεδρος του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ για την Αφρική. Εδώ, μιλάει στην εναρκτήρια ολομέλεια για την Αφρική και τη νέα παγκόσμια οικονομία στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ για την Αφρική 2009 στο Κέιπ Τάουν της Νότιας Αφρικής, Πηγή: WEF

Το ψήφισμα 70/224 της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ του 2017 (A/Res/70/224) όρισε ότι ο ΟΗΕ θα εργαστεί “ακούραστα για την πλήρη εφαρμογή αυτής της ατζέντας [της Ατζέντας 2030]” μέσω της παγκόσμιας διάδοσης “συγκεκριμένων πολιτικών και δράσεων”.

Σύμφωνα με την παραδοχή του Ανάν, αυτές οι θεσμοθετημένες πολιτικές και δράσεις έχουν σχεδιαστεί, μέσω της “παγκόσμιας οικονομικής διακυβέρνησης”, ώστε να είναι “φιλικές προς τις επιχειρήσεις”.

Η A/Res/70/224 πρόσθεσε ότι ο ΟΗΕ θα διατηρήσει:

Την ισχυρή πολιτική δέσμευση για την αντιμετώπιση της πρόκλησης της χρηματοδότησης και της δημιουργίας ενός ευνοϊκού περιβάλλοντος σε όλα τα επίπεδα για τη βιώσιμη ανάπτυξη. [. . .] [Ιδιαίτερα όσον αφορά την ανάπτυξη εταιρικών σχέσεων μέσω της παροχής μεγαλύτερων ευκαιριών στον ιδιωτικό τομέα, στις μη κυβερνητικές οργανώσεις και στην κοινωνία των πολιτών εν γένει [. . .], ιδίως για την επιδίωξη της βιώσιμης ανάπτυξης [ΣΒΑ].

Αυτό το “ευνοϊκό περιβάλλον” είναι συνώνυμο του “δημοσιονομικού χώρου” που απαιτούν η Παγκόσμια Τράπεζα και άλλοι εξειδικευμένοι οργανισμοί του ΟΗΕ. Ο όρος εμφανίζεται επίσης στην έκθεση προόδου της GFANZ, η οποία αναφέρει ότι η Παγκόσμια Τράπεζα και οι Πολυμερείς Τράπεζες Ανάπτυξης θα πρέπει να χρησιμοποιηθούν για να προτρέψουν τα αναπτυσσόμενα έθνη “να δημιουργήσουν τα κατάλληλα υψηλού επιπέδου, οριζόντια ευνοϊκά περιβάλλοντα” για τις επενδύσεις των μελών της συμμαχίας στα εν λόγω έθνη.

Η έννοια αυτή εδραιώθηκε σταθερά το 2015 στη διάσκεψη της Ατζέντας Δράσης της Αντίς Αμπέμπα για τη “χρηματοδότηση της ανάπτυξης”. Οι συγκεντρωθέντες αντιπρόσωποι από 193 εθνικά κράτη του ΟΗΕ δεσμεύτηκαν για τους αντίστοιχους πληθυσμούς τους σε ένα φιλόδοξο πρόγραμμα χρηματοοικονομικών επενδύσεων για την πληρωμή της βιώσιμης ανάπτυξης.

Συμφώνησαν συλλογικά να δημιουργήσουν:

…ένα ευνοϊκό περιβάλλον σε όλα τα επίπεδα για τη βιώσιμη ανάπτυξη- […] να ενισχυθεί περαιτέρω το πλαίσιο για τη χρηματοδότηση της βιώσιμης ανάπτυξης.

Το “ευνοϊκό περιβάλλον” είναι μια κυβερνητική, και επομένως χρηματοδοτούμενη από τους φορολογούμενους, δέσμευση για τους ΣΒΑΑ. Ο διάδοχος του Ανάν και 9ος Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ, Αντόνιο Γκουτέρες, εξουσιοδότησε το 2017 την έκθεση A/Res/70/224, η οποία έγραφε:

Τα Ηνωμένα Έθνη πρέπει επειγόντως να ανταποκριθούν στην πρόκληση της απελευθέρωσης του πλήρους δυναμικού της συνεργασίας με τον ιδιωτικό τομέα και άλλους εταίρους. [. . .] [Τ]ο σύστημα των Ηνωμένων Εθνών αναγνωρίζει την ανάγκη περαιτέρω στροφής προς συμπράξεις που αξιοποιούν αποτελεσματικότερα τους πόρους και την εμπειρογνωμοσύνη του ιδιωτικού τομέα. Τα Ηνωμένα Έθνη επιδιώκουν επίσης να διαδραματίσουν ισχυρότερο καταλυτικό ρόλο στην πυροδότηση ενός νέου κύματος χρηματοδότησης και καινοτομίας που απαιτείται για την επίτευξη των στόχων [ΣΒΑ].

Αν και ονομάζεται διακυβερνητικός οργανισμός, ο ΟΗΕ δεν είναι απλώς μια συνεργασία μεταξύ κυβερνήσεων. Κάποιοι θα μπορούσαν εύλογα να υποστηρίξουν ότι δεν ήταν ποτέ.

Ο ΟΗΕ δημιουργήθηκε, σε όχι μικρό βαθμό, χάρη στις προσπάθειες του ιδιωτικού τομέα και των “φιλανθρωπικών” βραχιόνων των ολιγαρχών. Για παράδειγμα, η ολοκληρωμένη οικονομική και επιχειρησιακή υποστήριξη του Ιδρύματος Ροκφέλερ (Rockefeller Foundation-RF) προς το Οικονομικό, Χρηματοοικονομικό και Διαμετακομιστικό Τμήμα (EFTD) της Κοινωνίας των Εθνών (ΚτΕ) και η σημαντική επιρροή του στη Διοίκηση Αρωγής και Αποκατάστασης των Ηνωμένων Εθνών (UNRRA), κατέστησαν αναμφισβήτητα το RF τον βασικό παράγοντα στη μετάβαση της ΚτΕ στον ΟΗΕ.

Επιπλέον, η οικογένεια Ροκφέλερ, η οποία προωθεί εδώ και καιρό “διεθνιστικές” πολιτικές που επεκτείνουν και εδραιώνουν την παγκόσμια διακυβέρνηση, δώρισε τη γη στην οποία βρίσκεται η έδρα του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη, μεταξύ άλλων σημαντικών δωρεών στον ΟΗΕ κατά τη διάρκεια των ετών. Δεν θα πρέπει να αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι ο ΟΗΕ έχει ιδιαίτερη αδυναμία σε έναν από τους κύριους δωρητές του και συνεργάζεται εδώ και καιρό με το RF και επαινεί τον οργανισμό ως πρότυπο “παγκόσμιας φιλανθρωπίας”.

Οι πέντε αδελφοί Ροκφέλερ. Από αριστερά προς τα δεξιά: David, Winthrop, John

D. Rockefeller III, Nelson και Laurance, πηγή: Ντέιβιντ, Winthrop, John D. Rockefeller III, Nelson και Laurance: πηγή: World Finance

Ο ΟΗΕ ιδρύθηκε ουσιαστικά με βάση ένα μοντέλο σύμπραξης δημόσιου και ιδιωτικού τομέα. Το 2000, η Εκτελεστική Επιτροπή του Εκπαιδευτικού, Επιστημονικού και Πολιτιστικού Οργανισμού του ΟΗΕ (UNESCO) δημοσίευσε τη συμμετοχή και συνεργασία του ιδιωτικού τομέα με το σύστημα των Ηνωμένων Εθνών:

Τα Ηνωμένα Έθνη και ο ιδιωτικός τομέας είχαν ανέκαθεν εκτεταμένες εμπορικές σχέσεις μέσω των δραστηριοτήτων προμηθειών του πρώτου. [. . .] Η αγορά των Ηνωμένων Εθνών αποτελεί εφαλτήριο για μια εταιρεία να εισάγει τα αγαθά και τις υπηρεσίες της σε άλλες χώρες και περιοχές. [. . .] Ο ιδιωτικός τοµέας συµµετέχει επίσης εδώ και καιρό, άµεσα ή έµµεσα, στο κανονιστικό και τυποποιητικό έργο των Ηνωµένων Εθνών.

Η δυνατότητα επηρεασμού, όχι μόνο των κρατικών προμηθειών, αλλά και της ανάπτυξης νέων παγκόσμιων αγορών και της ρύθμισής τους αποτελεί, προφανώς, μια εξαιρετικά ελκυστική πρόταση για τις πολυεθνικές εταιρείες και τους επενδυτές. Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι τα έργα των Ηνωμένων Εθνών που χρησιμοποιούν το μοντέλο “δημόσιου-ιδιωτικού τομέα” αποτελούν την αγαπημένη προσέγγιση των κορυφαίων καπιταλιστών του κόσμου. Για παράδειγμα, αποτελεί εδώ και καιρό το αγαπημένο μοντέλο της οικογένειας Ροκφέλερ, η οποία συχνά χρηματοδοτεί τέτοια έργα μέσω των αντίστοιχων φιλανθρωπικών ιδρυμάτων της.

Στα χρόνια που μεσολάβησαν από την ίδρυσή του, οι συμπράξεις δημόσιου και ιδιωτικού τομέα επεκτάθηκαν και κατέστησαν κυρίαρχες στο σύστημα του ΟΗΕ, ιδίως όσον αφορά τη “βιώσιμη ανάπτυξη”. Διαδοχικοί Γενικοί Γραμματείς επέβλεψαν την επίσημη μετάβαση του ΟΗΕ στην Παγκόσμια Σύμπραξη Δημόσιου και Ιδιωτικού Τομέα των Ηνωμένων Εθνών (UN-G3P).

Ως αποτέλεσμα αυτού του μετασχηματισμού, ο ρόλος των κυβερνήσεων των εθνικών κρατών στον ΟΗΕ έχει επίσης αλλάξει δραματικά. Για παράδειγμα, το 2005, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ), ένας άλλος εξειδικευμένος οργανισμός του ΟΗΕ, δημοσίευσε μια έκθεση σχετικά με τη χρήση των τεχνολογιών πληροφορικής και επικοινωνιών (ΤΠΕ) στην υγειονομική περίθαλψη με τίτλο: “Συνδέοντας για την υγεία”. Μιλώντας για τον τρόπο με τον οποίο οι “ενδιαφερόμενοι” θα μπορούσαν να εισάγουν λύσεις ΤΠΕ για την υγειονομική περίθαλψη σε παγκόσμιο επίπεδο, ο ΠΟΥ σημείωσε:

Οι κυβερνήσεις μπορούν να δημιουργήσουν ένα ευνοϊκό περιβάλλον και να επενδύσουν στην ισότητα, την πρόσβαση και την καινοτομία.

Όπως σημείωσε ο βασιλιάς Κάρολος Γ΄ πέρυσι στη Γλασκώβη, στις κυβερνήσεις των “δημοκρατικών” κρατών έχει ανατεθεί ο ρόλος των “ικανών” εταίρων. Δουλειά τους είναι να δημιουργήσουν το φορολογικό περιβάλλον στο οποίο λειτουργούν οι εταίροι τους στον ιδιωτικό τομέα. Οι πολιτικές βιωσιμότητας αναπτύσσονται από ένα παγκόσμιο δίκτυο που αποτελείται από κυβερνήσεις, πολυεθνικές εταιρείες, μη κυβερνητικές οργανώσεις (ΜΚΟ), οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών και “άλλους φορείς”.

Οι “άλλοι παράγοντες” είναι κυρίως τα φιλανθρωπικά ιδρύματα μεμονωμένων δισεκατομμυριούχων και εξαιρετικά πλούσιων οικογενειακών δυναστειών, όπως τα ιδρύματα Bill και Melinda Gates (BMGF) ή τα ιδρύματα Rockefeller. Συλλογικά, αυτοί οι “φορείς” αποτελούν την “σύμπραξη πολλών ενδιαφερομένων μερών”.

Κατά τη διάρκεια της ψευδοπανδημίας, πολλοί ήρθαν να αναγνωρίσουν την επιρροή του BMGF στον ΠΟΥ, αλλά είναι μόνο ένα από τα πολλά άλλα ιδιωτικά ιδρύματα που επίσης εκτιμώνται ως “εμπλεκόμενοι φορείς” του ΟΗΕ.

Ο ίδιος ο ΟΗΕ είναι, μια παγκόσμια συνεργασία μεταξύ κυβερνήσεων και ενός πολυεθνικού υποκυβερνητικού δικτύου ιδιωτικών “ενδιαφερομένων”. Τα ιδρύματα, οι ΜΚΟ, οι οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών και οι παγκόσμιες επιχειρήσεις αντιπροσωπεύουν ένα υποκυβερνητικό δίκτυο ενδιαφερομένων, εξίσου ισχυρό, αν όχι περισσότερο, από οποιοδήποτε μπλοκ εξουσίας των εθνικών κρατών.

Σύμπραξη Δημόσιου και Ιδιωτικού Τομέα: Ιδεολογία

Τα Ηνωμένα Έθνη και το WEF, το οποίο αυτοχαρακτηρίζεται ως ο κορυφαίος παγκόσμιος προωθητής των συμπράξεων δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, υπέγραψαν τον Ιούνιο του 2019 ένα στρατηγικό πλαίσιο, Πηγή: WEF

Το 2016, η UN-DESA δημοσίευσε ένα έγγραφο εργασίας που διερευνούσε την αξία των συμπράξεων δημόσιου και ιδιωτικού τομέα (G3Ps) για την επίτευξη των SDGs. Ο επικεφαλής συγγραφέας, Jomo KS, ήταν Βοηθός Γενικός Γραμματέας στο σύστημα των Ηνωμένων Εθνών αρμόδιος για την οικονομική έρευνα (2005-2015).

Η UN-DESA διαπίστωσε σε γενικές γραμμές ότι οι G3Ps, με την τρέχουσα μορφή τους, δεν ήταν κατάλληλες για το σκοπό τους:

[Οι ισχυρισμοί περί μείωσης του κόστους και αποτελεσματικής παροχής υπηρεσιών μέσω των [Γ3Π] για εξοικονόμηση χρημάτων των φορολογουμένων και όφελος των καταναλωτών ήταν ως επί το πλείστον κενοί και [. . .] ιδεολογικοί ισχυρισμοί. [. . .] Τα έργα [Γ3Π] είχαν μεγαλύτερο κόστος κατασκευής και χρηματοδότησης, παρείχαν χαμηλότερης ποιότητας υπηρεσίες και ήταν λιγότερο προσβάσιμα [. . .] Επιπλέον, πολλές βασικές υπηρεσίες ήταν λιγότερο υπόλογες στους πολίτες όταν εμπλέκονταν ιδιωτικές εταιρείες. [. . .] Οι επενδυτές στα [G3Ps] αντιμετωπίζουν έναν σχετικά καλό κίνδυνο [. . .] οι ποινικές ρήτρες για τη μη παράδοση από τους ιδιώτες εταίρους είναι λιγότερο αυστηρές, η μελέτη αμφισβήτησε κατά πόσον ο κίνδυνος μεταφέρεται πραγματικά στους ιδιώτες εταίρους στα έργα αυτά. [. . .] [Τ]α στοιχεία δείχνουν ότι τα [ΣΓ3Π] συχνά τείνουν να είναι ακριβότερα από την εναλλακτική λύση των δηµόσιων συµβάσεων, ενώ σε ορισµένες περιπτώσεις απέτυχαν να αποδώσουν τα προβλεπόµενα οφέλη στην ποιότητα της παροχής υπηρεσιών.

Παραθέτοντας το έργο του Whitfield (2010), ο οποίος εξέτασε τα G3Ps στην Ευρώπη, τη Βόρεια Αμερική, την Αυστραλία, τη Ρωσία, την Κίνα, την Ινδία και τη Βραζιλία, η UN-DESA σημείωσε ότι αυτά οδήγησαν στην “αγορά και πώληση σχολείων και νοσοκομείων όπως τα εμπορεύματα σε ένα παγκόσμιο σούπερ μάρκετ”.

Οι εκθέσεις της UN-DESA υπενθύμιζαν επίσης στους ενθουσιώδεις G3P του ΟΗΕ ότι πολυάριθμοι διακυβερνητικοί οργανισμοί είχαν διαπιστώσει ότι οι G3P ήταν ανεπαρκείς:

Οι αξιολογήσεις που έγιναν από την Παγκόσμια Τράπεζα, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) και την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων (ΕΤΕπ) – τους οργανισμούς που συνήθως προωθούν [τα Γ3Π] – διαπίστωσαν αρκετές περιπτώσεις όπου [τα Γ3Π] δεν απέδωσαν το αναμενόμενο αποτέλεσμα και οδήγησαν σε σημαντική αύξηση των δημοσιονομικών υποχρεώσεων των κυβερνήσεων.

Λίγα πράγματα έχουν αλλάξει από το 2016 και παρόλα αυτά οι Γ3Π του ΟΗΕ επιμένουν ότι η σύμπραξη δημόσιου και ιδιωτικού τομέα είναι ο μόνος τρόπος για την επίτευξη των ΣΒΑ. Αγνοώντας την αξιολόγηση από τους ίδιους τους ερευνητές του, στο ψήφισμα 74/2 της Γενικής Συνέλευσης (A/Res/74/2) ο ΟΗΕ δήλωσε:

[Τα κράτη μέλη του ΟΗΕ] Αναγνωρίζουν την ανάγκη για ισχυρές παγκόσμιες, περιφερειακές και εθνικές εταιρικές σχέσεις για τους στόχους βιώσιμης ανάπτυξης, οι οποίες εμπλέκουν όλους τους σχετικούς ενδιαφερόμενους φορείς για τη συνεργατική υποστήριξη των προσπαθειών των κρατών μελών για την επίτευξη των στόχων βιώσιμης ανάπτυξης που σχετίζονται με την υγεία, συμπεριλαμβανομένης της καθολικής υγειονομικής κάλυψης [UHC2030] [. . .] η συμπερίληψη όλων των σχετικών ενδιαφερόμενων φορέων αποτελεί ένα από τα βασικά συστατικά στοιχεία της διακυβέρνησης του συστήματος υγείας. [. . . ] [Επανεπιβεβαιώνουμε] το ψήφισμα 69/313 της Γενικής Συνέλευσης [. . .] για την αντιμετώπιση της πρόκλησης της χρηματοδότησης και της δημιουργίας ευνοϊκού περιβάλλοντος σε όλα τα επίπεδα για τη βιώσιμη ανάπτυξη. [Θα] παρέχουμε [. . .] βιώσιμες χρηματοδοτήσεις, βελτιώνοντας παράλληλα την αποτελεσματικότητά τους [. . .] μέσω εγχώριων, διμερών, περιφερειακών και πολυμερών διαύλων, συμπεριλαμβανομένων των εταιρικών σχέσεων με τον ιδιωτικό τομέα και άλλους σχετικούς φορείς.

Αυτή η δέσμευση του ΟΗΕ για παγκόσμια σύμπραξη δημόσιου και ιδιωτικού τομέα είναι ένας “ιδεολογικός ισχυρισμός” και δεν βασίζεται στα διαθέσιμα στοιχεία. Προκειμένου οι G3Ps να λειτουργήσουν πραγματικά όπως ισχυρίζονται, η UN-DESA όρισε ότι θα πρέπει πρώτα να τεθούν σε εφαρμογή ορισμένες διαρθρωτικές αλλαγές.

Αυτές περιελάμβαναν τον προσεκτικό προσδιορισμό των περιοχών όπου θα μπορούσε να λειτουργήσει μια G3P. Η UN-DESA διαπίστωσε ότι οι Γ3Π μπορεί να είναι κατάλληλες για ορισμένα έργα υποδομής, αλλά ήταν επιζήμιες για έργα που αφορούν τη δημόσια υγεία, την εκπαίδευση ή το περιβάλλον.

Οι ερευνητές του ΟΗΕ δήλωσαν ότι θα απαιτηθεί επιμελής εποπτεία και ρύθμιση της τιμολόγησης και της υποτιθέμενης μεταφοράς κινδύνου- χρειάζονται ολοκληρωμένα και διαφανή συστήματα δημοσιονομικής λογιστικής- πρέπει να αναπτυχθούν καλύτερα πρότυπα υποβολής εκθέσεων και απαιτούνται αυστηρές νομικές και κανονιστικές διασφαλίσεις.

Καμία από τις απαιτούμενες διαρθρωτικές ή πολιτικές αλλαγές που συνιστώνται στην έκθεση UN-DESA 2016 δεν έχει εφαρμοστεί.

Βιωσιμότητα Για Ποιον;

Η Ατζέντα 2030 σηματοδοτεί το ορόσημο στην πορεία προς την Ατζέντα 21. Ξεκίνησε δημόσια στη Σύνοδο Κορυφής του Ρίο για τη Γη το 1992, το τμήμα 8 εξήγησε πώς η “βιώσιμη ανάπτυξη” θα ενσωματωθεί στη λήψη αποφάσεων:

Η πρωταρχική ανάγκη είναι να ενσωματωθούν οι περιβαλλοντικές και αναπτυξιακές διαδικασίες λήψης αποφάσεων. [. . .] Οι χώρες θα αναπτύξουν τις δικές τους προτεραιότητες σύμφωνα με τα εθνικά τους σχέδια, πολιτικές και προγράμματα.

Η βιώσιμη ανάπτυξη έχει ενσωματωθεί σε κάθε πολιτική απόφαση. Κάθε χώρα όχι μόνο έχει ένα εθνικό σχέδιο αειφορίας, αλλά αυτά έχουν μεταβιβαστεί στην τοπική αυτοδιοίκηση.

Πρόκειται για μια παγκόσμια στρατηγική για την επέκταση της εμβέλειας των παγκόσμιων χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων σε κάθε γωνιά της οικονομίας και της κοινωνίας. Η πολιτική θα ελέγχεται από τους τραπεζίτες και τις δεξαμενές σκέψης που διείσδυσαν στο περιβαλλοντικό κίνημα πριν από δεκαετίες.

Καμία κοινότητα δεν είναι απαλλαγμένη από την “παγκόσμια οικονομική διακυβέρνηση”.

Με απλά λόγια, η βιώσιμη ανάπτυξη υποκαθιστά τη λήψη αποφάσεων σε εθνικό και τοπικό επίπεδο με την παγκόσμια διακυβέρνηση. Πρόκειται για ένα συνεχιζόμενο, και μέχρι στιγμής επιτυχημένο, παγκόσμιο πραξικόπημα.

Αλλά περισσότερο από αυτό, πρόκειται για ένα σύστημα παγκόσμιου ελέγχου. Όσοι από εμάς ζούμε σε ανεπτυγμένα έθνη, η συμπεριφορά μας θα αλλάξει, καθώς διεξάγεται εναντίον μας ένας ψυχολογικός και οικονομικός πόλεμος για να εξαναγκαστεί η συμμόρφωσή μας.

Τα αναπτυσσόμενα έθνη θα παραμείνουν σε ένδεια, καθώς θα τους αρνηθούν τους καρπούς της σύγχρονης βιομηχανικής και τεχνολογικής ανάπτυξης. Αντ’ αυτού, θα επιβαρυνθούν με το χρέος που θα τους επιβληθεί από τα παγκόσμια κέντρα οικονομικής εξουσίας, οι πόροι τους θα λεηλατηθούν, η γη τους θα κλαπεί και τα περιουσιακά τους στοιχεία θα κατασχεθούν – και όλα αυτά στο όνομα της “βιωσιμότητας”.

Ωστόσο, ίσως η χρηματιστικοποίηση της φύσης, που είναι συνυφασμένη με τη βιώσιμη ανάπτυξη, να είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος απ’ όλους. Η δημιουργία κατηγοριών φυσικών περιουσιακών στοιχείων, η μετατροπή των δασών σε πρωτοβουλίες δέσμευσης διοξειδίου του άνθρακα και των πηγών νερού σε υπηρεσίες οικισμών για τον άνθρωπο. Όπως θα δείξουν οι επόμενες δόσεις αυτής της σειράς, αρκετοί ΣΒΑ έχουν στον πυρήνα τους τη χρηματιστικοποίηση της φύσης.

Όπως δηλώνεται ανοιχτά από τον ΟΗΕ, η “βιώσιμη ανάπτυξη” έχει να κάνει με τον μετασχηματισμό, όχι απαραίτητα με τη “βιωσιμότητα”, όπως την αντιλαμβάνονται οι περισσότεροι άνθρωποι. Στοχεύει στη μετατροπή της Γης και των πάντων πάνω της, συμπεριλαμβανομένων και ημών, σε εμπορεύματα – η εμπορία των οποίων θα αποτελέσει τη βάση μιας νέας παγκόσμιας οικονομίας. Αν και μας το πλασάρουν ως “βιώσιμο”, το μόνο πράγμα που θα “συντηρήσει” αυτό το νέο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα είναι η εξουσία μιας αρπακτικής οικονομικής ελίτ.


 


—-Δικτυογραφία:

Sustainable Debt Slavery

Sustainable Debt Slavery

 

Πηγή https://apollodoros.substack.com/p/8a3

Προβολές : 785


Μοίρασέ το:



Ετικέτες: , , , ,

Αγαπητοί αναγνώστες των ΑΤΤΙΚΩΝ ΝΕΩΝ,

Δώδεκα χρόνια, συνταξειδεύουμε μαζί στον χώρο της διαδικτυακής ενημέρωσης. Σ’ αυτά τα χρόνια, στάθηκα δίπλα σας , με μοναδικό στόχο την ενημέρωσή σας, όσο πιο αντικειμενικά μπορούσα αφιερώνοντας ατέλειωτες ώρες γι'αυτήν. Μετά την διαγραφή του πρώτου μου ιστολογίου, αναγκάστηκα να πάω σε άλλη πλατφόρμα και να πληρώνω ένα σημαντικό ποσόν κάθε μήνα, για την ασφάλεια του ιστολογίου μου.

Μπορείτε να στηρίξετε αυτή την προσπάθεια, με την μηνιαία συνδρομή σας, στην Paypal επιλέγοντας το μπανεράκι που βρίσκεται ακριβώς κατώ απο το κείμενο αυτό , και να προχωρήσετε στην διαδικασία δωρεάς όσο κοστίζει ένας καφές.

Η διαδικασία είναι πολύ απλή είτε έχετε λογαριασμό Paypal είτε όχι.Το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να συμπληρώσετε το ποσο και να επιλέξετε το κουτάκι με την σήμανση 'Make this a monthly donation' και εν συνεχεία να πατήσετε το κουμπακι 'Donate with PayPal' αν έχετε λογαριασμό με Paypal , η 'Donate with a Debit or Credit Card', αν δεν έχετε λογαριασμό με Paypal και κάνετε την δωρεά με χρεωστική η πιστωτική κάρτα.

Αν έχετε πρόβλημα με την διαδικασία μπορείτε να επικοινωνήσετε στο email [email protected] η να στείλετε μήνυμα απο την φόρμα επικοινωνίας που βρίσκεται σταθερά στο κάτω μέρος της σελίδας.

Σας ευχαριστώ για την στήριξη σας.

Καλλιόπη Σουφλή


ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ


Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες, θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας, για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης, σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολογίου, μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε, καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιοδνήποτε τρόπο, το ιστολόγιο. Ο διαχειριστής του ιστολογίου, δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, να έχετε υπόψη σας τα ακόλουθα:
  • Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές ή χυδαιολογίες.>
  • Μην δημοσιεύετε άσχετα με το θέμα σχόλια.
  • Ο κάθε σχολιαστής, οφείλει να διατηρεί ένα μόνον όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
  • Με βάση τα παραπάνω, η διαχείριση, διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων, χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
  • Επιπλέον σας τονίζουμε, ότι το ιστολόγιο, λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου, τα σχόλια θα αναρτώνται μόλις αυτό καταστεί δυνατόν.

Διαβάστε ακόμα