Δεν κλαίω γιατί είμαι αδύναμος! Κλαίω γιατί είμαι ζωντανός!
Θα κλάψω γιατί είμαι ζωντανός και αν ο λόγος δεν σας αρκεί και θέλετε κάτι πιο «λογικό», θα κλάψω για σας και τον χαμένο σας συναισθηματισμό. Όχι για να σας θρηνήσω αλλά για να σας κάνω να θυμηθείτε τι θα πει «είμαι ζωντανός».
Θυμάμαι τον πατέρα μου, όταν ήμουν μικρό παιδί, να μου λεει:
“Να κλαις, Καλλιοπάκι μου… ποτέ μην πνίξεις τα δάκρυά σου… τα δάκρυα ξεπλένουν την ψυχή…”
Κι οι ψυχές μας έχουν φορτωθεί πολλά… κι όταν νοιώσω πως πονάω, κλάιω… και δεν με νοιάζει ακόμα κι αν κλάψω δημόσια…
Τα δάκρυά μου,, η ψυχή μου… η δύναμη μου…
Καλλιόπη
Ναι κλαίω. Κλαίω γιατί δεν είναι «ντροπή», επειδή δεν «εκτίθεμαι» όταν το κάνω όπως εσύ υποστηρίζεις. Κλαίω γιατί τα χω καλά με τον εαυτό μου κι έχω μάθει να μην τον καταπιέζω μόνο και μόνο για να μπορώ να εντάσσομαι στην κάθε κοινωνική νόρμα που θέλει τους «δυνατούς» αναίσθητους.
Κλαίω γιατί δεν είμαι αναίσθητος και επιλέγω να μην μηδενίζω τον ανθρώπινο συναισθηματισμό και την πηγαία δύναμη ξεσπάσματος που έχω μέσα μου και που όσο κι αν εσένα σου φαίνεται περίεργο, θέλει πολλά κουράγια να καταφέρεις να βγάλεις προς τα έξω.
Γιατί όταν αυτή η δύναμη απελευθερώνεται μένει εκεί για να σε ξυπνήσει, να σε κινητοποιήσει και να κατευθύνει την συνείδησή σου εκεί που έχεις ξεχάσει πώς να πάς.
Εκεί που είσαι άνθρωπος και εκφράζεσαι με ειλικρίνεια και θάρρος, όχι απέναντι στους άλλους αλλά απέναντι στον ίδιο σου τον εαυτό.
Εκεί που κοιτάς κατάματα την ψυχή σου και της ζητάς παραπονεμένα το λόγο που σ’ αφήνει να ζεις όπως σου λένε οι άλλοι. Εκεί που ο πόνος, η συγκίνηση, η αγανάκτηση , η χαρά είναι και πάλι μέρος του εαυτού σου κι όχι απαγορευμένες, ξεχασμένες καταστάσεις του είναι σου.
Και ναι έφτασα εκεί. Και ήταν δύσκολο να αντιμετωπίσω τον εαυτό μου, μάλλον, ήταν δύσκολο να τον βρω γιατί συνεχώς τον έχανα ψάχνοντάς τον πίσω από καλώς δημιουργημένα, κοινωνικώς αποδεκτά προσωπεία.
Κι όταν τον βρήκα επιτέλους φοβήθηκα, κι άρχισα να τρέχω με πανικό για να μην συνειδητοποιήσω άλλα. Και μακριά από αυτόν έτρεχα κι από όλους τους άλλους, που μου έδιναν ρηχά διδάγματα επιβίωσης και επέμεναν πως είμαι αδύναμος και πως πρέπει να «σκληρύνω» και να κρύψω τον εαυτό μου για να επιβιώσω.
Στο τέλος όμως σταμάτησα. Γιατί ήταν μάταιο και γιατί κουράστηκα. Σταμάτησα αποφασιστικά, γύρισα προς τα πίσω, είδα τον εαυτό μου, του χαμογέλασα, τον πήρα αγκαλιά και μαζί πήραμε τον δρόμο του γυρισμού. Και μαζί ήμασταν πιο δυνατοί απέναντι στους άλλους. Και δυσκολευτήκαμε και συναντήσαμε εμπόδια αλλά δεν είχε πλέον σημασία γιατί είμαι πλέον ζωντανός! Κι όταν αισθάνομαι το κάνω με όλη την έννοια της λέξης!
Κι αν θέλω να κλάψω θα το κάνω, ακόμη κι αν είναι με μια μικρή λεπτομέρεια που με συγκίνησε και βελτίωσε ολιγόλεπτα την βαρετή καθημερινότητα που έχετε δημιουργήσει, και που ευτυχώς πλέον βιώνω ως απλός παρατηρητής. Και ευτυχώς δεν είμαι μόνος μου. Υπάρχουν κι άλλοι σαν κι εμένα και θα υπάρξουν ακόμη περισσότεροι.
Θα κλάψω γιατί είμαι ζωντανός και αν ο λόγος δεν σας αρκεί και θέλετε κάτι πιο «λογικό», θα κλάψω για σας και τον χαμένο σας συναισθηματισμό. Όχι για να σας θρηνήσω αλλά για να σας κάνω να θυμηθείτε τι θα πει «είμαι ζωντανός».
Σας χαιρετώ,
Ένας ζωντανός άνθρωπος
Πηγή: have2read
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες, θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας, για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης, σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολογίου, μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε, καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιοδνήποτε τρόπο, το ιστολόγιο. Ο διαχειριστής του ιστολογίου, δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, να έχετε υπόψη σας τα ακόλουθα:
- Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές ή χυδαιολογίες.>
- Μην δημοσιεύετε άσχετα με το θέμα σχόλια.
- Ο κάθε σχολιαστής, οφείλει να διατηρεί ένα μόνον όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
- Με βάση τα παραπάνω, η διαχείριση, διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων, χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
- Επιπλέον σας τονίζουμε, ότι το ιστολόγιο, λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου, τα σχόλια θα αναρτώνται μόλις αυτό καταστεί δυνατόν.
Μερικές φορές η μοναξιά δεν είναι εχθρός.
Είναι καταφύγιο.
Είναι καλύτερο να είσαι μόνος/η,
παρά ανάμεσα σε ανθρώπους που σε πληγώνουν,
σε χρησιμοποιούν,
σε προσβάλλουν
και προσπαθούν να σε κάνουν να χωρέσεις
σε αυτό που τους βολεύει.
Η μοναξιά μπορεί να πονάει,
αλλά δεν σε ακυρώνει.
Δεν σου λέει ότι δεν είσαι αρκετός/ή.
Δεν σε μαθαίνει να ντρέπεσαι για το ποιος είσαι.
Μέσα στη μοναξιά ακούς ξανά τη φωνή σου.
Θυμάσαι τι νιώθεις.
Και σιγά-σιγά καταλαβαίνεις
ότι αξίζεις ανθρώπους που δεν σε μικραίνουν.
Επιλέγοντας τη μοναξιά μου, timos, κράτησα κοντά μου μόνο ανθρώπους που αξίζει να είναι δίπλα μου…
Το κλάμα είναι η στιγμή που η ψυχή μιλά όταν τα λόγια δεν αρκούν.
Τα δάκρυα δεν δείχνουν αδυναμία· δείχνουν ότι η καρδιά ένιωσε αληθινά.
Όταν κλαίμε, η ψυχή ξεπλένει όσα δεν άντεξε να κουβαλά.
Το κλάμα είναι μια σιωπηλή προσευχή του ανθρώπου στον εαυτό του.
Κάθε δάκρυ κρύβει μια αλήθεια που δεν τόλμησε να ειπωθεί.
Η ψυχή κλαίει για να θυμίσει στο σώμα ότι είναι ζωντανή.
Δεν κλαίνε όσοι είναι αδύναμοι, αλλά όσοι ένιωσαν βαθιά.
Το κλάμα δεν μας σπάει· μας μαλακώνει για να αντέξουμε.
Μέσα στα δάκρυα γεννιέται συχνά η πιο καθαρή δύναμη.
Όποιος επιτρέπει στον εαυτό του να κλάψει, του επιτρέπει και να θεραπευτεί.
Υπέροχο…
Καλησπέρα Καλλιόπη…!
Το δάκρυ έχει χημική ουσία…
Και ότι έχει η ψυχή…
Έχει και το δάκρυ…
Αν μπορούσαμε να αναγνωρίσουμε στο δάκρυ το είδος της χημικής ουσίας…
Πράγμα αδύνατο…
Της αβύσσου της ψυχής…
Θα βλέπαμε και την αρρώστια…
Ή το φάρμακο…
Τα δάκρυα είναι πολλών ειδών…
Αυτά που βγαίνουν από αγάπη … Μετάνοια…
Ενσυναίσθηση…
Πόνο… Για πολλά…
Έξω …
Μέσα ..
Αδικία…
Κ.λ.π. άπειρα που χαρίζει μόνο η αληθινή πηγή του φωτός στην ταπεινωμένη ψάχνουσα καρδιά…
Της ερήμου…
Είναι και τα άλλα δάκρυα…
Του κόσμου τούτου…
Του εγώ…
Παράδειγμα άρρωστο…
Από πολλά άπειρα άρρωστα παραδείγματα…
Ας πούμε…
Είναι δεν με θέλουν…
Δεν παντρεύτηκα τον τάδε… Την τάδε…
Δεν έχω την δουλειά των ονείρων μου …
Το σπίτι των ονείρων μου…
Με αδίκησαν…
Έχασα την καλή υπόληψη μου στους φίλους…
Στην κοινωνία…
Όλα εγώ…
Όποτε τα δάκρυα είναι του εγώ ..
στέρεψε ολα…
Τα άρρωστα…
Μην σε αρρώστησουν…
Τα καλά ..
Τα έπνιξα…
Μιας και από αρχή στον τόπο τούτο…
Με σκότωναν…
Με την ευαισθησία τους…
Και πρώην φίλοι…
Με προειδοποίησαν…
Δεν τους άκουσα ποτέ…
Απλά τους παράτησα ..
Μην ζεις συναισθηματικά…
Υπάρχει και η λογική…
Τα κατάφερα ..
Όχι επειδή μου το είπαν ..
Αλλά επειδή με σκότωνα…
Πνίγοντας με… Να βγάλω την επώνενη μέρα ..
Σε λένε δακρύων…
Το αγνό…
Χάνοντας σιγά σιγά…
Κομμάτι κομμάτι …
Μέχρη που ξυπνάς μια μέρα ..
Και βλέπεις…
Επιτέλους …
Τον εαυτό…
Την ψυχή…
Πουθενά…
Άγνωστο το .έτος που την έθαψες…
Δεν θυμάσαι.
Πια νύχτα περιπλανενος ..
Ήταν το τέλειο έγκλημα…
Ξυμερώνοντας ..
Κερδίσες κουφάλα κόσμε…
Και πλέον
..
Αναζητάς…
Εκεί που άφησες την ψυχή σου ..
Κάπου θαμμένη μέσα στην έρημο.
Να την αναστήσεις…
Με τα γνωστά…
Αγνά δάκρυα.
Και όχι με τραύματα….
Και κοσμικά του τίποτα ..
Τα γνήσια…
Όπως τα ποτάμια. .
Όταν ήσουν παιδί…
Καθαρά…
Αλλά πρέπει να βρεις το παιδί …
Στην έρημο που το πέταξες θαμμένο ..
Νομίζοντας ότι έτσι…
Νικημένος…
Θα κερδίζες…
Χάνοντας τα πάντα …