• Τα μάτια της — • δεν έλαμπαν όπως τις άλλες φορές που τον κοίταγαν, • έκαιγαν, • ήταν σαν από αντανάκλαση ήλιου πάνω σε γαλήνια λίμνη, εκεί που η λάμψη δε σε τυφλώνει — σε απογειώνει.
Τα μάτια της δεν τ’ αγκάλιαζε το φως —
• το γεννούσαν • ήταν σαν Φεγγάρι που ξεπηδά πίσω από σύννεφα πάνω από θάλασσα στις τρεις τα ξημερώματα, εκεί που ο κόσμος σωπαίνει κι ό,τι φέγγει — σημαίνει.
Τα μάτια της ήταν σαν καθρέφτες ουρανών, πράσινα ή γκρίζα, ανάλογα με τη σκέψη της —
• βαθιά, • σχεδόν ιερά, • που άνοιγαν μονοπάτια εντός σου • που αν τα κοίταζες πολύ, έβλεπες τη δική σου ψυχή σε αναδρομή, όχι όπως είναι μα όπως θα έπρεπε να είναι. Και πάνω απ’ αυτά τα μάτια—
• εκείνη η χαοτική, όμορφη μπούκλα που δεν δάμασε κανείς· να, σαν στίχος που δραπετεύει απ’ το ποίημα και το κάνει αληθινό, να, όπως ο άνεμος που γλιστρά στα στάχυα και τα μαγεύει, και τους χαρίζει ψυχή.
Τα χείλη της —
• ζεστά, • ρουμπινένια, σαν ανείπωτες λέξεις, που όμως σε πληγώνουν χωρίς να ειπωθούν, σαν αλάτι στον αέρα μετά τη βροχή, στην ακτή. • δεν μιλούσαν εύκολα, κι όταν το έκαναν, κάτι βαθύ μέσα σου ήθελε να σωπάσει για πάντα.
Η φωνή της δεν φώναζε. Δεν ήξερε να φωνάζει. Ήξερε μόνο να ψιθυρίζει —
• σαν θρόισμα σε κάμπο με στάχυα, • σαν κύμα που αγγίζει την άμμο χωρίς να ζητά τίποτα· όσα άλλοι δεν άντεχαν να πουν ούτε με κραυγή.
Αυτή δεν ήξερε αν τον πίστευε. Η φωνή του έσταζε γλυκά λόγια, μα μέσα της έμοιαζε —
• κρασί που έχει πια ξεθυμάνει σε ποτήρι που κάποτε ανήκε σε άλλη.
Τον άκουγε, όπως άκουγε μια μουσική που συγκινεί—
• αλλά δεν ήταν για εκείνη, • σαν τον ήχο του ανέμου μέσα από καλαμιές δίπλα σε λίμνη· όμορφος, ναι – αλλά ξένος.
Τα μάτια του είχαν μια θέρμη, σαν να ήθελαν όντως να μείνουν —
• αλλά το βλέμμα, έφευγε πάντα λίγο πριν φτάσει, σαν φως που χάνεται στη θάλασσα πριν αγγίξει βυθό.
Έλεγε “είσαι ό,τι έχω”. Μα εκείνη άκουγε —
• “Είσαι ό,τι μου απέμεινε”. Κι άρχισε να ρωτάει σιωπηλά. Όχι με λέξεις — • με βλέμματα που σε ξεγυμνώνουν. • με σιωπές που σε παγώνουν. • με ανάσες που δεν φτάνουν στην επιφάνεια.
Σκέφτηκε να μείνει —
• για ένα τελευταίο “ίσως”, • ένα βλέμμα που σώζει, • μια λέξη που ζυγίζει όλο το παρελθόν, • ένα διστακτικό, μικρό, δειλό, άγγιγμα στο μάγουλό της, • μια σκιά αλήθειας που θα έσωζε ό,τι είχε απομείνει μέσα της να πιστεύει. • μία φράση που θα ακουμπούσε εκεί που το ρουζ δεν φτάνει, στην καρδιά της σιωπής της.
Μα κατάλαβε — • κανείς δεν σώζεται έτσι.
Η αγάπη δεν είναι —
• έλεγχος • ιδιοκτησία, • εξάρτηση, • παζάρι. • ούτε αναμονή σε σταθμό που δεν έρχεται ποτέ το τρένο, • ούτε καΐκι που περιμένει να γίνει ιστιοφόρο.
Γύρισε το βλέμμα της —
• δεν είπε λέξη, • ούτε κύλησε δάκρυ, • ούτε είπε κατηγορία, • ούτε ρώτησε «γιατί».
Μίλησε. Όχι με φωνή — • με παύσεις, • με γυρίσματα κεφαλιού, • με εκείνο το μισό χαμόγελο που μοιάζει με παραδοχή και άρνηση μαζί.
Έκανε μόνο ένα βήμα πίσω —
• σαν πτώση μέσα στον εαυτό της. • σαν κύμα που γυρίζει πίσω, πριν σβήσει ο ήχος του.
Κι όμως, εκείνος —
• δεν έφυγε, • δεν κατέβασε το βλέμμα, • δεν κλείδωσε την καρδιά του, • δεν κράτησε τη σιωπή για να την τιμωρήσει.
Αντίθετα… πλησίασε —
• όχι με πάθος, με αλήθεια, • όχι για να την κρατήσει, για να της δοθεί.
Και τότε, δάκρυσε —
• όχι για τις χαμένες Άνοιξες, μα για το πώς την κοίταξε εκείνη τη μέρα που σιώπησε, και κατάλαβε ότι την αγαπούσε, • όχι επειδή τον πίστευε αλλά επειδή τον αμφισβήτησε, • όχι γι’ αυτά που σκέφτηκε, αλλά γιατί τόλμησε να τα σκεφτεί.
Η απόσταση δεν ήταν απειλή — ήταν γέφυρα.
Και η αγάπη, αυτή η παράξενη, ευάλωτη λέξη, που όλοι χρησιμοποιούν μα λίγοι αντέχουν, βρήκε νόημα.
Η αγάπη δεν γεννιέται από υποχρέωση. Γεννιέται από ελευθερία.—
• όχι με υποσχέσεις, • όχι με αποδείξεις • αλλά με παρουσία.
Και τότε αυτός της μίλησε για τη στιγμή —
• που σώπασε, • που γύρισε αλλού τα μάτια της, • που στάθηκε ακίνητη, κι ήταν η πιο δυνατή της στιγμή πίσω από τις μπούκλες της, πίσω απ’ το βλέμμα της, πίσω απ’ τα κατακόκκινα χείλη της.
Δεν αγαπάς επειδή «πρέπει», της είπε. Αν βάζεις πάντα τον εαυτό σου πάνω απ’ τον άλλον, δεν αγαπάς. Απλώς θέλεις.
Και δεν της ζήτησε τίποτα. Μόνο να μην του πει ψέματα. ` Και της είπε:
Σ’ αγαπώ, • όχι γιατί ήρθες κοντά, μα γιατί δεν έφυγες όταν μπορούσες. • Όχι γιατί με ακολούθησες, μα γιατί στάθηκες και με κοίταξες, να δεις αν αξίζω.
Και τότε, κάτι λύθηκε μέσα της. Όχι έξω — μέσα της.
Η σιωπή της έγινε χώρος. Η απόσταση της — γέφυρα. Η αγάπη της — αυτή η παράξενη, εύθραυστη υπόσχεση — άνθισε.
Και τότε, τον πίστεψε. Όχι επειδή το είπε. Αλλά γιατί έμεινε. Γιατί δεν λύγισε μπροστά σε μάτια που μπορούσαν να σε κάνουν να ξαναγεννηθείς — ή να χαθείς.
Και τότε, μέσα σε αυτά τα μάτια με άρωμα λωτού — δεν γεννήθηκε άλλο δάκρυ.
Γεννήθηκε εμπιστοσύνη. Σαν ρίζα, σε Γη ρημαγμένη απ’ το παρελθόν, που άντεξε πολλά μα άνθισε πιο δυνατά όταν κάποιος την πότισε — χωρίς να ρωτήσει γιατί.
Κανένα λουλουδι δεν ανθίζει χωρίς φως και κανένας άνθρωπος χωρίς αγάπη…
Καλλιόπη
Στο παράθυρο του βίντεο επιλέγετε τις Ρυθμίσεις-γρανάζι, στο αναδυόμενο παράθυρο επιλέγετε το «Υπότιτλοι», στο νέο παράθυρο που θα παρουσιαστεί επιλέγετε το «Αυτόματη Μετάφραση» και τελικώς στο ακόλουθο παράθυρο επιλέγετε την γλώσσα αρεσκείας σας – Ελληνικά.
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες, θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας, για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης, σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολογίου, μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε, καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιοδνήποτε τρόπο, το ιστολόγιο.
Ο διαχειριστής του ιστολογίου, δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, να έχετε υπόψη σας τα ακόλουθα:
Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές ή χυδαιολογίες.>
Μην δημοσιεύετε άσχετα με το θέμα σχόλια.
Ο κάθε σχολιαστής, οφείλει να διατηρεί ένα μόνον όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
Με βάση τα παραπάνω, η διαχείριση, διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων, χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
Επιπλέον σας τονίζουμε, ότι το ιστολόγιο, λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου, τα σχόλια θα αναρτώνται μόλις αυτό καταστεί δυνατόν.
Cookies
Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Θα υποθέσουμε ότι είστε εντάξει με αυτό, αλλά μπορείτε να εξαιρεθείτε εάν το επιθυμείτε. ΡΥΘΜΙΣΕΙΣΑΠΟΔΟΧΗ
Πολιτική Απορρήτου
Επισκόπηση απορρήτου
Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookie για να βελτιώσει την εμπειρία σας ενώ περιηγείστε στον ιστότοπο. Από αυτά τα cookie, τα cookie που κατηγοριοποιούνται ως απαραίτητα αποθηκεύονται στο πρόγραμμα περιήγησής σας, καθώς είναι απαραίτητα για τη λειτουργία βασικών λειτουργιών του ιστότοπου. Χρησιμοποιούμε επίσης cookie τρίτων που μας βοηθούν να αναλύσουμε και να κατανοήσουμε πώς χρησιμοποιείτε αυτόν τον ιστότοπο. Αυτά τα cookies θα αποθηκευτούν στο πρόγραμμα περιήγησής σας μόνο με τη συγκατάθεσή σας. Έχετε επίσης την επιλογή να εξαιρεθείτε από αυτά τα cookie. Ωστόσο, η εξαίρεση από ορισμένα από αυτά τα cookie μπορεί να επηρεάσει την εμπειρία περιήγησής σας.
Τα απαραίτητα cookie είναι απολύτως απαραίτητα για τη σωστή λειτουργία του ιστότοπου. Αυτή η κατηγορία περιλαμβάνει μόνο cookie που διασφαλίζουν βασικές λειτουργίες και δυνατότητες ασφάλειας του ιστότοπου. Αυτά τα cookies δεν αποθηκεύουν προσωπικά στοιχεία.
Τυχόν cookies που ενδέχεται να μην είναι απαραίτητα για τη λειτουργία του ιστότοπου και χρησιμοποιούνται ειδικά για τη συλλογή προσωπικών δεδομένων χρήστη μέσω αναλυτικών στοιχείων, διαφημίσεων, άλλων ενσωματωμένων περιεχομένων χαρακτηρίζονται ως μη απαραίτητα cookie. Είναι υποχρεωτικό να εξασφαλιστεί η συναίνεση των χρηστών πριν από την εκτέλεση αυτών των cookies στον ιστότοπό μας.
εξερετικο το αρθρο !!!! βρικα αυτο εξερετικο
ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ: Η ΦΙΛΙΑ, Η ΑΡΕΤΗ ΚΑΙ Η ΤΕΧΝΗ ΤΟΥ ΝΑ ΖΕΙΣ ΜΙΑ ΟΛΟΚΛΗΡΩΜΕΝΗ ΖΩΗ
Μια βαθιά φιλοσοφική προσέγγιση στην ανθρώπινη ευτυχία, στην ηθική καλλιέργεια, στη φιλία και στην αναζήτηση του πραγματικού νοήματος της ζωής.
Εισαγωγή: Τι σημαίνει τελικά να ζει ένας άνθρωπος καλά;
Ένα από τα μεγαλύτερα ερωτήματα που απασχόλησαν την ανθρώπινη σκέψη από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα είναι το εξής:
Τι σημαίνει να ζεις μια καλή ζωή;
Αρκεί να έχεις χρήματα, κοινωνική αναγνώριση, επιτυχία και υλικά αγαθά; Αρκεί να ικανοποιείς τις επιθυμίες σου και να αποφεύγεις τις δυσκολίες; Ή μήπως η πραγματική ποιότητα της ζωής βρίσκεται κάπου βαθύτερα, στον χαρακτήρα, στις επιλογές, στις σχέσεις και στον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζεις τον κόσμο;
Σε αυτά τα ερωτήματα αφιέρωσε μεγάλο μέρος της σκέψης του ο Αριστοτέλης.
Μαθητής του Πλάτωνα και δάσκαλος του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ο Αριστοτέλης υπήρξε μία από τις σημαντικότερες προσωπικότητες στην ιστορία της φιλοσοφίας.
Η σκέψη του δεν περιορίστηκε στη μεταφυσική ή στη θεωρητική αναζήτηση της αλήθειας. Ασχολήθηκε με την ηθική, την πολιτική, τη βιολογία, τη λογική, την ψυχολογία και την ανθρώπινη συμπεριφορά.
Το ενδιαφέρον του επικεντρώθηκε σε ένα θεμελιώδες ζήτημα: πώς μπορεί ο άνθρωπος να αναπτύξει τις δυνατότητές του και να ζήσει μια ολοκληρωμένη ζωή;
Η απάντησή του παραμένει εντυπωσιακά επίκαιρη.
1. Η ευδαιμονία: Η πραγματική ευτυχία δεν είναι μια στιγμιαία απόλαυση
Στα «Ηθικά Νικομάχεια», ο Αριστοτέλης τοποθετεί την ευδαιμονία στο κέντρο της ανθρώπινης ύπαρξης.
Τι εννοούσε όμως με αυτή τη λέξη;
Η ευδαιμονία δεν ταυτίζεται απλώς με τη χαρά, την ευχαρίστηση ή την απουσία προβλημάτων.
Δεν είναι ένα συναίσθημα που εμφανίζεται όταν όλα πηγαίνουν καλά και εξαφανίζεται όταν η ζωή δυσκολεύει.
Είναι μια συνολική κατάσταση ανθρώπινης άνθησης, μια ζωή που αναπτύσσεται σύμφωνα με την αρετή και τη λογική φύση του ανθρώπου.
Ένας άνθρωπος μπορεί να απολαμβάνει υλικές ανέσεις και ταυτόχρονα να αισθάνεται εσωτερικά κενός.
Μπορεί να έχει κοινωνική επιτυχία αλλά να στερείται ουσιαστικών σχέσεων.
Μπορεί να συγκεντρώνει πλούτη, αλλά να μην έχει καλλιεργήσει τον χαρακτήρα του.
Ο Αριστοτέλης μάς καλεί να κοιτάξουμε πέρα από την προσωρινή ικανοποίηση.
Να αναρωτηθούμε όχι μόνο αν περνάμε καλά σήμερα, αλλά και τι είδους ζωή οικοδομούμε συνολικά.
Η ευτυχία δεν είναι απλώς αυτό που αισθανόμαστε. Είναι και αυτό που γινόμαστε μέσα από τις επιλογές μας.
2. Η αρετή: Ο χαρακτήρας δεν είναι κάτι που απλώς διαθέτουμε, αλλά κάτι που καλλιεργούμε
Μία από τις πιο σημαντικές αριστοτελικές ιδέες είναι ότι ο χαρακτήρας διαμορφώνεται μέσα από τις επαναλαμβανόμενες πράξεις μας.
Δεν γεννιόμαστε ολοκληρωμένοι και ηθικά καλλιεργημένοι.
Αναπτύσσουμε τις αρετές μέσα από την εξάσκηση.
Ο άνθρωπος γίνεται δίκαιος προσπαθώντας να πράττει δίκαια. Γίνεται εγκρατής εξασκώντας την εγκράτεια. Καλλιεργεί τη γενναιότητα αντιμετωπίζοντας με σωστό τρόπο τον φόβο.
Αυτό σημαίνει ότι οι μικρές καθημερινές επιλογές έχουν πολύ μεγαλύτερη σημασία από όσο συνήθως αντιλαμβανόμαστε.
Δεν αρκεί να δηλώνεις έντιμος.
Χρειάζεται να επιλέγεις την εντιμότητα όταν η ανεντιμότητα θα μπορούσε να σε ωφελήσει.
Δεν αρκεί να δηλώνεις συμπονετικός.
Χρειάζεται να αναγνωρίζεις τον πόνο του άλλου και να ανταποκρίνεσαι με σεβασμό.
Δεν αρκεί να δηλώνεις δίκαιος.
Χρειάζεται να εφαρμόζεις τη δικαιοσύνη ακόμη και όταν δεν σε συμφέρει.
Ο χαρακτήρας δεν αποκαλύπτεται μόνο στις μεγάλες αποφάσεις. Αποκαλύπτεται και στις μικρές, επαναλαμβανόμενες συμπεριφορές.
3. Το μέτρο: Η ισορροπία ανάμεσα στις ακρότητες
Ο Αριστοτέλης ανέπτυξε τη θεωρία της μεσότητας.
Σύμφωνα με αυτήν, η ηθική αρετή βρίσκεται σε ένα κατάλληλο μέτρο ανάμεσα σε δύο αντίθετες ακρότητες: την υπερβολή και την έλλειψη.
Για παράδειγμα:
Η γενναιότητα βρίσκεται ανάμεσα στη δειλία και στην απερίσκεπτη τόλμη.
Η γενναιοδωρία βρίσκεται ανάμεσα στη φιλαργυρία και στη σπατάλη.
Η πραότητα βρίσκεται ανάμεσα στην υπερβολική οργή και στην αδυναμία να αντιδράσεις όταν χρειάζεται.
Προσοχή όμως: η μεσότητα δεν σημαίνει συμβιβασμό με κάθε κατάσταση ούτε μια μηχανική ισορροπία ανάμεσα στο καλό και στο κακό.
Είναι η ικανότητα να επιλέγεις τη σωστή συμπεριφορά, απέναντι στον σωστό άνθρωπο, τη σωστή στιγμή και για τον σωστό λόγο.
Ας πάρουμε ένα καθημερινό παράδειγμα.
Ένας άνθρωπος που προσφέρει διαρκώς στους άλλους χωρίς να προστατεύει ποτέ τον εαυτό του μπορεί να οδηγηθεί στην εξάντληση.
Ένας άλλος που σκέφτεται αποκλειστικά τον εαυτό του μπορεί να καταλήξει στην αδιαφορία.
Η αρετή δεν βρίσκεται ούτε στην αυτοεγκατάλειψη ούτε στον εγωκεντρισμό.
Βρίσκεται στην ικανότητα να φροντίζεις τους άλλους χωρίς να ακυρώνεις τον εαυτό σου.
4. Η φιλία: Μία από τις μεγαλύτερες ανάγκες της ανθρώπινης ύπαρξης
Εδώ, Μαράκι μου, φτάνουμε σε ένα από τα ομορφότερα σημεία της αριστοτελικής φιλοσοφίας.
Ο Αριστοτέλης αφιερώνει δύο ολόκληρα βιβλία των «Ηθικών Νικομαχείων» στη φιλία.
Θεωρεί ότι η φιλία είναι απαραίτητη για την ανθρώπινη ζωή.
Κανείς δεν θα επέλεγε να ζήσει χωρίς φίλους, ακόμη κι αν διέθετε όλα τα υπόλοιπα αγαθά.
Αυτή η παρατήρηση είναι συγκλονιστική.
Ο άνθρωπος δεν ολοκληρώνεται μόνο μέσα από την προσωπική του ανάπτυξη. Έχει ανάγκη από σχέσεις, συντροφικότητα, επικοινωνία και αμοιβαία εκτίμηση.
Ο Αριστοτέλης διακρίνει τρία είδη φιλίας.
Πρώτο είδος: Η φιλία του συμφέροντος.
Δύο άνθρωποι συνδέονται επειδή ο ένας αποκομίζει κάποιο όφελος από τον άλλον.
Η σχέση μπορεί να είναι χρήσιμη, αλλά όταν εκλείψει το συμφέρον, συχνά χάνεται και ο λόγος ύπαρξής της.
Δεύτερο είδος: Η φιλία της ευχαρίστησης.
Δύο άνθρωποι απολαμβάνουν ο ένας την παρέα του άλλου.
Γελούν, διασκεδάζουν, μοιράζονται κοινά ενδιαφέροντα και περνούν όμορφα.
Είναι μια πραγματική μορφή φιλίας, αλλά μπορεί να μεταβληθεί όταν αλλάξουν οι επιθυμίες και οι συνθήκες της ζωής.
Τρίτο είδος: Η φιλία της αρετής.
Εδώ βρίσκεται, κατά τον Αριστοτέλη, η ανώτερη μορφή φιλίας.
Δύο άνθρωποι εκτιμούν ο ένας τον άλλον για τον χαρακτήρα τους.
Δεν αγαπούν μόνο όσα αποκομίζουν από τη σχέση, αλλά επιθυμούν πραγματικά το καλό ο ένας του άλλου.
Υπάρχει εμπιστοσύνη, αμοιβαίος σεβασμός και βαθιά εκτίμηση.
Αυτή η φιλία χρειάζεται χρόνο για να δημιουργηθεί και απαιτεί κοινή προσπάθεια.
Δεν στηρίζεται μόνο στην ευχάριστη επικοινωνία, αλλά στην ποιότητα των ανθρώπων που τη συνθέτουν.
Και εδώ βρίσκεται μια εξαιρετικά σημαντική παρατήρηση:
Δεν αρκεί να θέλεις έναν αληθινό φίλο. Χρειάζεται και εσύ να είσαι πρόθυμος να γίνεις ένας αληθινός φίλος.
5. Η φιλία ως αμοιβαιότητα και όχι ως μονόπλευρη προσφορά
Η αριστοτελική αντίληψη της φιλίας προϋποθέτει αμοιβαία εύνοια.
Για να υπάρχει φιλία, δεν αρκεί ο ένας να αισθάνεται συμπάθεια για τον άλλον. Χρειάζεται αυτή η διάθεση να είναι αμοιβαία και να γίνεται αντιληπτή και από τους δύο.
Ας εξετάσουμε μια ανθρώπινη κατάσταση.
Ένας άνθρωπος ακούει επί χρόνια τα προβλήματα ενός φίλου του. Συμπαραστέκεται, αφιερώνει χρόνο, προσφέρει συναισθηματική υποστήριξη.
Όταν όμως έρθει η δική του δύσκολη στιγμή, ο φίλος του απομακρύνεται.
Μπορεί να υπάρχουν διάφορες εξηγήσεις: εξάντληση, προσωπικές δυσκολίες, διαφορετικές δυνατότητες συναισθηματικής ανταπόκρισης.
Όμως αν η μονόπλευρη κατάσταση επαναλαμβάνεται και δεν υπάρχει διάθεση αποκατάστασης, τότε χρειάζεται να αναγνωριστεί ότι η σχέση δεν έχει την αμοιβαιότητα που απαιτεί μια ουσιαστική φιλία.
Η προσφορά δεν είναι πρόβλημα.
Το πρόβλημα αρχίζει όταν θεωρείται αυτονόητη.
Η φιλία δεν απαιτεί να είναι οι δύο άνθρωποι διαθέσιμοι κάθε στιγμή. Απαιτεί όμως να υπάρχει αληθινή πρόθεση να υπολογίζουν ο ένας τις ανάγκες του άλλου.
6. Ο άνθρωπος ως κοινωνικό ον
Ο Αριστοτέλης χαρακτήρισε τον άνθρωπο «φύσει πολιτικόν ζώον».
Με αυτή τη διατύπωση υπογράμμιζε ότι ο άνθρωπος είναι από τη φύση του προορισμένος να ζει μέσα σε οργανωμένες κοινωνικές κοινότητες.
Δεν αναπτύσσει πλήρως τις δυνατότητές του απομονωμένος από τους άλλους.
Μέσα στην κοινωνία μαθαίνει να επικοινωνεί, να συνεργάζεται, να δημιουργεί κανόνες, να αναπτύσσει ηθικές αξίες και να διαμορφώνει την ταυτότητά του.
Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε κοινωνική επαφή είναι ωφέλιμη.
Ούτε ότι πρέπει να επιδιώκουμε την αποδοχή όλων.
Σημαίνει ότι η ανθρώπινη σύνδεση αποτελεί ουσιαστικό στοιχείο της ζωής μας.
Ένας άνθρωπος μπορεί να χρειάζεται μοναχικότητα για να σκεφτεί, να ξεκουραστεί και να ανασυγκροτηθεί. Δεν σημαίνει όμως ότι η απομόνωση μπορεί πάντοτε να υποκαταστήσει την ανάγκη για ουσιαστική σχέση.
Η κοινωνικότητα δεν μετριέται με τον αριθμό των γνωριμιών, αλλά και με την ποιότητα των δεσμών.
7. Η φρόνηση: Η ικανότητα να επιλέγεις σωστά μέσα στην πραγματική ζωή
Μία από τις πιο ενδιαφέρουσες αριστοτελικές έννοιες είναι η φρόνηση.
Η φρόνηση δεν είναι απλώς εξυπνάδα ούτε συσσώρευση θεωρητικών γνώσεων.
Είναι η πρακτική σοφία που επιτρέπει στον άνθρωπο να κρίνει τι είναι σωστό να κάνει σε συγκεκριμένες περιστάσεις.
Μπορεί κάποιος να γνωρίζει πολλούς ηθικούς κανόνες και παρ’ όλα αυτά να δυσκολεύεται να τους εφαρμόσει.
Η ζωή δεν προσφέρει πάντοτε ξεκάθαρες απαντήσεις.
Υπάρχουν καταστάσεις όπου συγκρούονται διαφορετικές αξίες, ανάγκες και υποχρεώσεις.
Η φρόνηση βοηθά τον άνθρωπο να αξιολογήσει τις συνθήκες και να αποφασίσει με κρίση.
Για παράδειγμα, η ειλικρίνεια είναι σημαντική. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι πρέπει να χρησιμοποιούμε την αλήθεια ως δικαιολογία για να πληγώνουμε τους άλλους.
Η καλοσύνη είναι σημαντική. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι πρέπει να ανεχόμαστε κάθε συμπεριφορά.
Η συγχώρεση μπορεί να είναι πολύτιμη. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι υποχρεούμαστε να επαναφέρουμε στη ζωή μας έναν άνθρωπο που εξακολουθεί να μας βλάπτει.
Η φρόνηση μάς βοηθά να ξεχωρίζουμε τις αξίες από τις άκριτες εφαρμογές τους.
8. Η ελευθερία και η ευθύνη των επιλογών μας
Η ανθρώπινη ζωή αποτελείται από διαρκείς επιλογές.
Άλλες είναι μικρές και καθημερινές. Άλλες καθορίζουν την πορεία μας.
Ο Αριστοτέλης εξετάζει την εκούσια πράξη, την προαίρεση και την ευθύνη του ανθρώπου για τις επιλογές του.
Δεν είμαστε υπεύθυνοι για όλα όσα μας συμβαίνουν.
Δεν επιλέγουμε την οικογένεια στην οποία γεννιόμαστε, τις αρχικές συνθήκες της ζωής μας ή όλες τις δυσκολίες που θα συναντήσουμε.
Μπορούμε όμως να καλλιεργήσουμε σταδιακά τον τρόπο με τον οποίο ανταποκρινόμαστε σε πολλές από αυτές τις καταστάσεις.
Αυτό δεν σημαίνει ότι όλα εξαρτώνται από τη θέλησή μας. Σημαίνει ότι υπάρχουν περιθώρια προσωπικής δράσης ακόμη και μέσα σε δύσκολες συνθήκες.
Η ωριμότητα αρχίζει όταν αναγνωρίζουμε τόσο τα όρια της δύναμής μας όσο και τις ευθύνες που πραγματικά μας αναλογούν.
9. Η παιδεία: Η καλλιέργεια του ανθρώπου δεν σταματά ποτέ
Για τον Αριστοτέλη, η παιδεία είχε θεμελιώδη σημασία για τη διαμόρφωση του χαρακτήρα και της κοινωνίας.
Η εκπαίδευση δεν πρέπει να περιορίζεται στην απόκτηση επαγγελματικών δεξιοτήτων ή στην απομνημόνευση πληροφοριών.
Οφείλει να καλλιεργεί την κρίση, την ηθική σκέψη και την ικανότητα του ανθρώπου να συμμετέχει υπεύθυνα στην κοινωνική ζωή.
Ένας μορφωμένος άνθρωπος δεν είναι απαραίτητα εκείνος που γνωρίζει περισσότερα από τους άλλους.
Είναι και εκείνος που έχει μάθει να σκέφτεται, να ακούει, να εξετάζει τα επιχειρήματα και να αναγνωρίζει τα όρια της γνώσης του.
Η παιδεία δεν ολοκληρώνεται με ένα πτυχίο.
Είναι μια διαρκής διαδικασία.
Και ίσως εδώ συναντιούνται όμορφα ο Σωκράτης και ο Αριστοτέλης: ο πρώτος μάς προτρέπει να εξετάζουμε τον εαυτό μας, ενώ ο δεύτερος μάς δείχνει πόσο σημαντικό είναι να καλλιεργούμε τον χαρακτήρα μας μέσα από τις πράξεις.
10. Η ολοκληρωμένη ζωή: Να μη γίνουμε πλούσιοι σε αγαθά και φτωχοί σε ανθρωπιά
Αν συγκεντρώσουμε τις βασικές αριστοτελικές ιδέες, θα ανακαλύψουμε ότι η ευδαιμονία δεν είναι ένα μεμονωμένο αγαθό.
Συνδέεται με την αρετή, τη φιλία, την κοινωνική ζωή, την πρακτική σοφία και την ανάπτυξη των ανθρώπινων δυνατοτήτων.
Ο άνθρωπος δεν χρειάζεται μόνο να επιβιώνει.
Χρειάζεται να αναπτύσσεται.
Να δημιουργεί.
Να σκέφτεται.
Να αγαπά.
Να συμμετέχει.
Να προσφέρει.
Να διαμορφώνει έναν χαρακτήρα που μπορεί να στέκεται με αξιοπρέπεια απέναντι στον εαυτό του και στους άλλους.
Μια ζωή γεμάτη υλικά αποκτήματα αλλά φτωχή σε ουσιαστικές σχέσεις μπορεί να στερείται σημαντικών ανθρώπινων αγαθών.
Αντίστοιχα, μια ζωή με αγάπη και φιλία, αλλά χωρίς καλλιέργεια, προσωπική ανάπτυξη και ηθική συνέπεια, μπορεί επίσης να μην αξιοποιεί όλες τις δυνατότητές της.
Η ολοκλήρωση απαιτεί μια ευρύτερη ισορροπία.
Επίλογος: Η μεγαλύτερη επιτυχία είναι να γίνεις ένας άνθρωπος που αξίζει να ζει και να συμπορεύεται με άλλους ανθρώπους
Ίσως η μεγαλύτερη παρανόηση της εποχής μας είναι ότι η επιτυχία μετριέται κυρίως με όσα αποκτούμε.
Με χρήματα, κοινωνική θέση, αναγνώριση, επαγγελματική εξέλιξη και υλικά αγαθά.
Όμως η φιλοσοφία του Αριστοτέλη μάς καλεί να εξετάσουμε ένα βαθύτερο ερώτημα:
Τι είδους άνθρωποι γινόμαστε στην προσπάθειά μας να αποκτήσουμε όλα αυτά;
Μπορούμε να έχουμε επιτυχία χωρίς να έχουμε καλλιεργήσει την ανθρωπιά μας.
Μπορούμε να έχουμε κοινωνική αναγνώριση χωρίς να διαθέτουμε πραγματική ηθική υπόσταση.
Μπορούμε να περιβαλλόμαστε από ανθρώπους χωρίς να έχουμε δημιουργήσει ουσιαστικές σχέσεις.
Και μπορούμε να περάσουμε μια ολόκληρη ζωή κυνηγώντας την ευχαρίστηση, χωρίς να έχουμε ανακαλύψει τι πραγματικά δίνει νόημα στην ύπαρξή μας.
Η αριστοτελική σκέψη μάς υπενθυμίζει ότι η καλή ζωή δεν είναι αποτέλεσμα μιας τυχαίας συγκυρίας.
Είναι κάτι που καλλιεργείται καθημερινά μέσα από τις επιλογές μας.
Μέσα από τον τρόπο που φερόμαστε στους αδύναμους, τον τρόπο που αντιμετωπίζουμε τις δυσκολίες, τον τρόπο που διαχειριζόμαστε την εξουσία, την επιτυχία, την αποτυχία και τις ανθρώπινες σχέσεις.
Και πάνω απ’ όλα, μέσα από την προσπάθειά μας να γινόμαστε καλύτεροι χωρίς να θεωρούμε ποτέ ότι ολοκληρώσαμε την πορεία μας.
Γιατί τελικά η πραγματική ευδαιμονία δεν βρίσκεται απλώς στο να έχεις μια καλή ζωή, αλλά στο να καλλιεργείς έναν καλό εαυτό και να δημιουργείς γύρω σου σχέσεις και συνθήκες που επιτρέπουν και στους άλλους να ανθίσουν.
Ο Σωκράτης μάς έμαθε να εξετάζουμε τον εαυτό μας.
Ο Αριστοτέλης μάς έμαθε να καλλιεργούμε τον χαρακτήρα μας.
Και οι δύο μάς οδηγούν σε μια κοινή αναζήτηση: να μη ζούμε μηχανικά, αλλά συνειδητά.
Δεν αρκεί να αναρωτιόμαστε τι άνθρωποι θέλουμε να είμαστε. Χρειάζεται κάθε μέρα να κάνουμε μικρά βήματα προς εκείνη την κατεύθυνση.
https://www.omorfizoi.gr/ta-11-pragmata-poy-mas-didaxe-gia-ti-zoi-o-aristotelis
Η ανθρώπηνη ζωή ..
Σαν παραμήθι….
Ακόμη κ με εγωϊστες ..
Αλλά κ κοινωνία…
Του τίποτα…
Γούστα…
Εγώ…
Κ χαβαλέ…
Όσο κ οι γονείς..
Που έχτισαν όλα τούτα…
Ανήξεροι ..
Σπουδαγμένοι ..
Τελειωμένοι.,
ΑΠΕΝΑΝΤΗ στα παθδιά τους…
Ανθελληνικά…
https://youtube.com/shorts/bOVD9pDkbvA?si=O2Yu1b7VUYknsedz
Έχουμε κ.πανεξηπνους υπερπστριότεε…
Καλλιόπη …
Η ψυχή σου…
Τα βάρος σου…
Σωστά όλα…
Εγώ πήγα και στο κουβέντες …
Με οργή..
Αποθημενα ..
Κ πόνο…
Είπα μεδεν δύναμη…
Βοήθεια…
Η ψυχή σου…
Καλλιόπη μας ..
Μετά δεν έχει σημασία τι κ πως…
Για τον κάθε ένα από εμάς ..
Βλέπετε …
Βλέπουμε ..
Ο θάνατος νέων…
Από μπόλια εννοείτε ..
Δενετρα τίποτα στους αν έλεγα Έλληνες ..
Βλέπετε αύριο η ζωή με τόσους θανάτους..
Πώς συνεχίζεται…
Κ μάλιστα με σφραγίδα.α προσωπικό αριθμό…
Ταυτότητα…
Κ τρέξιμο όπως πάντα ..
Όλοι…
Τα προς το ζειν…
Που βλέπετε Έλληνες;
Κ αυτοί που τον παίζουν…
Εγωϊστες…
Εξαιρερικό…
Κ. Καλιόπη…
Αλλά εδώ κ πολλά χρόνια.
Άχριστα…
Πάνε αυτα…
Μεταλαγμένοι ..
Είχααμε κ τα άλλα ..
Καίροί..;
Τελειωμένοι…
Απο όλες τις απόψεις
..
https://www.facebook.com/share/r/1JwMysQ23F/