• Τα μάτια της — • δεν έλαμπαν όπως τις άλλες φορές που τον κοίταγαν, • έκαιγαν, • ήταν σαν από αντανάκλαση ήλιου πάνω σε γαλήνια λίμνη, εκεί που η λάμψη δε σε τυφλώνει — σε απογειώνει.
Τα μάτια της δεν τ’ αγκάλιαζε το φως —
• το γεννούσαν • ήταν σαν Φεγγάρι που ξεπηδά πίσω από σύννεφα πάνω από θάλασσα στις τρεις τα ξημερώματα, εκεί που ο κόσμος σωπαίνει κι ό,τι φέγγει — σημαίνει.
Τα μάτια της ήταν σαν καθρέφτες ουρανών, πράσινα ή γκρίζα, ανάλογα με τη σκέψη της —
• βαθιά, • σχεδόν ιερά, • που άνοιγαν μονοπάτια εντός σου • που αν τα κοίταζες πολύ, έβλεπες τη δική σου ψυχή σε αναδρομή, όχι όπως είναι μα όπως θα έπρεπε να είναι. Και πάνω απ’ αυτά τα μάτια—
• εκείνη η χαοτική, όμορφη μπούκλα που δεν δάμασε κανείς· να, σαν στίχος που δραπετεύει απ’ το ποίημα και το κάνει αληθινό, να, όπως ο άνεμος που γλιστρά στα στάχυα και τα μαγεύει, και τους χαρίζει ψυχή.
Τα χείλη της —
• ζεστά, • ρουμπινένια, σαν ανείπωτες λέξεις, που όμως σε πληγώνουν χωρίς να ειπωθούν, σαν αλάτι στον αέρα μετά τη βροχή, στην ακτή. • δεν μιλούσαν εύκολα, κι όταν το έκαναν, κάτι βαθύ μέσα σου ήθελε να σωπάσει για πάντα.
Η φωνή της δεν φώναζε. Δεν ήξερε να φωνάζει. Ήξερε μόνο να ψιθυρίζει —
• σαν θρόισμα σε κάμπο με στάχυα, • σαν κύμα που αγγίζει την άμμο χωρίς να ζητά τίποτα· όσα άλλοι δεν άντεχαν να πουν ούτε με κραυγή.
Αυτή δεν ήξερε αν τον πίστευε. Η φωνή του έσταζε γλυκά λόγια, μα μέσα της έμοιαζε —
• κρασί που έχει πια ξεθυμάνει σε ποτήρι που κάποτε ανήκε σε άλλη.
Τον άκουγε, όπως άκουγε μια μουσική που συγκινεί—
• αλλά δεν ήταν για εκείνη, • σαν τον ήχο του ανέμου μέσα από καλαμιές δίπλα σε λίμνη· όμορφος, ναι – αλλά ξένος.
Τα μάτια του είχαν μια θέρμη, σαν να ήθελαν όντως να μείνουν —
• αλλά το βλέμμα, έφευγε πάντα λίγο πριν φτάσει, σαν φως που χάνεται στη θάλασσα πριν αγγίξει βυθό.
Έλεγε “είσαι ό,τι έχω”. Μα εκείνη άκουγε —
• “Είσαι ό,τι μου απέμεινε”. Κι άρχισε να ρωτάει σιωπηλά. Όχι με λέξεις — • με βλέμματα που σε ξεγυμνώνουν. • με σιωπές που σε παγώνουν. • με ανάσες που δεν φτάνουν στην επιφάνεια.
Σκέφτηκε να μείνει —
• για ένα τελευταίο “ίσως”, • ένα βλέμμα που σώζει, • μια λέξη που ζυγίζει όλο το παρελθόν, • ένα διστακτικό, μικρό, δειλό, άγγιγμα στο μάγουλό της, • μια σκιά αλήθειας που θα έσωζε ό,τι είχε απομείνει μέσα της να πιστεύει. • μία φράση που θα ακουμπούσε εκεί που το ρουζ δεν φτάνει, στην καρδιά της σιωπής της.
Μα κατάλαβε — • κανείς δεν σώζεται έτσι.
Η αγάπη δεν είναι —
• έλεγχος • ιδιοκτησία, • εξάρτηση, • παζάρι. • ούτε αναμονή σε σταθμό που δεν έρχεται ποτέ το τρένο, • ούτε καΐκι που περιμένει να γίνει ιστιοφόρο.
Γύρισε το βλέμμα της —
• δεν είπε λέξη, • ούτε κύλησε δάκρυ, • ούτε είπε κατηγορία, • ούτε ρώτησε «γιατί».
Μίλησε. Όχι με φωνή — • με παύσεις, • με γυρίσματα κεφαλιού, • με εκείνο το μισό χαμόγελο που μοιάζει με παραδοχή και άρνηση μαζί.
Έκανε μόνο ένα βήμα πίσω —
• σαν πτώση μέσα στον εαυτό της. • σαν κύμα που γυρίζει πίσω, πριν σβήσει ο ήχος του.
Κι όμως, εκείνος —
• δεν έφυγε, • δεν κατέβασε το βλέμμα, • δεν κλείδωσε την καρδιά του, • δεν κράτησε τη σιωπή για να την τιμωρήσει.
Αντίθετα… πλησίασε —
• όχι με πάθος, με αλήθεια, • όχι για να την κρατήσει, για να της δοθεί.
Και τότε, δάκρυσε —
• όχι για τις χαμένες Άνοιξες, μα για το πώς την κοίταξε εκείνη τη μέρα που σιώπησε, και κατάλαβε ότι την αγαπούσε, • όχι επειδή τον πίστευε αλλά επειδή τον αμφισβήτησε, • όχι γι’ αυτά που σκέφτηκε, αλλά γιατί τόλμησε να τα σκεφτεί.
Η απόσταση δεν ήταν απειλή — ήταν γέφυρα.
Και η αγάπη, αυτή η παράξενη, ευάλωτη λέξη, που όλοι χρησιμοποιούν μα λίγοι αντέχουν, βρήκε νόημα.
Η αγάπη δεν γεννιέται από υποχρέωση. Γεννιέται από ελευθερία.—
• όχι με υποσχέσεις, • όχι με αποδείξεις • αλλά με παρουσία.
Και τότε αυτός της μίλησε για τη στιγμή —
• που σώπασε, • που γύρισε αλλού τα μάτια της, • που στάθηκε ακίνητη, κι ήταν η πιο δυνατή της στιγμή πίσω από τις μπούκλες της, πίσω απ’ το βλέμμα της, πίσω απ’ τα κατακόκκινα χείλη της.
Δεν αγαπάς επειδή «πρέπει», της είπε. Αν βάζεις πάντα τον εαυτό σου πάνω απ’ τον άλλον, δεν αγαπάς. Απλώς θέλεις.
Και δεν της ζήτησε τίποτα. Μόνο να μην του πει ψέματα. ` Και της είπε:
Σ’ αγαπώ, • όχι γιατί ήρθες κοντά, μα γιατί δεν έφυγες όταν μπορούσες. • Όχι γιατί με ακολούθησες, μα γιατί στάθηκες και με κοίταξες, να δεις αν αξίζω.
Και τότε, κάτι λύθηκε μέσα της. Όχι έξω — μέσα της.
Η σιωπή της έγινε χώρος. Η απόσταση της — γέφυρα. Η αγάπη της — αυτή η παράξενη, εύθραυστη υπόσχεση — άνθισε.
Και τότε, τον πίστεψε. Όχι επειδή το είπε. Αλλά γιατί έμεινε. Γιατί δεν λύγισε μπροστά σε μάτια που μπορούσαν να σε κάνουν να ξαναγεννηθείς — ή να χαθείς.
Και τότε, μέσα σε αυτά τα μάτια με άρωμα λωτού — δεν γεννήθηκε άλλο δάκρυ.
Γεννήθηκε εμπιστοσύνη. Σαν ρίζα, σε Γη ρημαγμένη απ’ το παρελθόν, που άντεξε πολλά μα άνθισε πιο δυνατά όταν κάποιος την πότισε — χωρίς να ρωτήσει γιατί.
Κανένα λουλουδι δεν ανθίζει χωρίς φως και κανένας άνθρωπος χωρίς αγάπη…
Καλλιόπη
Στο παράθυρο του βίντεο επιλέγετε τις Ρυθμίσεις-γρανάζι, στο αναδυόμενο παράθυρο επιλέγετε το «Υπότιτλοι», στο νέο παράθυρο που θα παρουσιαστεί επιλέγετε το «Αυτόματη Μετάφραση» και τελικώς στο ακόλουθο παράθυρο επιλέγετε την γλώσσα αρεσκείας σας – Ελληνικά.
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες, θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας, για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης, σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολογίου, μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε, καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιοδνήποτε τρόπο, το ιστολόγιο.
Ο διαχειριστής του ιστολογίου, δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, να έχετε υπόψη σας τα ακόλουθα:
Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές ή χυδαιολογίες.>
Μην δημοσιεύετε άσχετα με το θέμα σχόλια.
Ο κάθε σχολιαστής, οφείλει να διατηρεί ένα μόνον όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
Με βάση τα παραπάνω, η διαχείριση, διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων, χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
Επιπλέον σας τονίζουμε, ότι το ιστολόγιο, λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου, τα σχόλια θα αναρτώνται μόλις αυτό καταστεί δυνατόν.
Cookies
Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Θα υποθέσουμε ότι είστε εντάξει με αυτό, αλλά μπορείτε να εξαιρεθείτε εάν το επιθυμείτε. ΡΥΘΜΙΣΕΙΣΑΠΟΔΟΧΗ
Πολιτική Απορρήτου
Επισκόπηση απορρήτου
Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookie για να βελτιώσει την εμπειρία σας ενώ περιηγείστε στον ιστότοπο. Από αυτά τα cookie, τα cookie που κατηγοριοποιούνται ως απαραίτητα αποθηκεύονται στο πρόγραμμα περιήγησής σας, καθώς είναι απαραίτητα για τη λειτουργία βασικών λειτουργιών του ιστότοπου. Χρησιμοποιούμε επίσης cookie τρίτων που μας βοηθούν να αναλύσουμε και να κατανοήσουμε πώς χρησιμοποιείτε αυτόν τον ιστότοπο. Αυτά τα cookies θα αποθηκευτούν στο πρόγραμμα περιήγησής σας μόνο με τη συγκατάθεσή σας. Έχετε επίσης την επιλογή να εξαιρεθείτε από αυτά τα cookie. Ωστόσο, η εξαίρεση από ορισμένα από αυτά τα cookie μπορεί να επηρεάσει την εμπειρία περιήγησής σας.
Τα απαραίτητα cookie είναι απολύτως απαραίτητα για τη σωστή λειτουργία του ιστότοπου. Αυτή η κατηγορία περιλαμβάνει μόνο cookie που διασφαλίζουν βασικές λειτουργίες και δυνατότητες ασφάλειας του ιστότοπου. Αυτά τα cookies δεν αποθηκεύουν προσωπικά στοιχεία.
Τυχόν cookies που ενδέχεται να μην είναι απαραίτητα για τη λειτουργία του ιστότοπου και χρησιμοποιούνται ειδικά για τη συλλογή προσωπικών δεδομένων χρήστη μέσω αναλυτικών στοιχείων, διαφημίσεων, άλλων ενσωματωμένων περιεχομένων χαρακτηρίζονται ως μη απαραίτητα cookie. Είναι υποχρεωτικό να εξασφαλιστεί η συναίνεση των χρηστών πριν από την εκτέλεση αυτών των cookies στον ιστότοπό μας.
Η ανθρώπηνη ζωή ..
Σαν παραμήθι….
Ακόμη κ με εγωϊστες ..
Αλλά κ κοινωνία…
Του τίποτα…
Γούστα…
Εγώ…
Κ χαβαλέ…
Όσο κ οι γονείς..
Που έχτισαν όλα τούτα…
Ανήξεροι ..
Σπουδαγμένοι ..
Τελειωμένοι.,
ΑΠΕΝΑΝΤΗ στα παθδιά τους…
Ανθελληνικά…
https://youtube.com/shorts/bOVD9pDkbvA?si=O2Yu1b7VUYknsedz
Έχουμε κ.πανεξηπνους υπερπστριότεε…
Καλλιόπη …
Η ψυχή σου…
Τα βάρος σου…
Σωστά όλα…
Εγώ πήγα και στο κουβέντες …
Με οργή..
Αποθημενα ..
Κ πόνο…
Είπα μεδεν δύναμη…
Βοήθεια…
Η ψυχή σου…
Καλλιόπη μας ..
Μετά δεν έχει σημασία τι κ πως…
Για τον κάθε ένα από εμάς ..
Βλέπετε …
Βλέπουμε ..
Ο θάνατος νέων…
Από μπόλια εννοείτε ..
Δενετρα τίποτα στους αν έλεγα Έλληνες ..
Βλέπετε αύριο η ζωή με τόσους θανάτους..
Πώς συνεχίζεται…
Κ μάλιστα με σφραγίδα.α προσωπικό αριθμό…
Ταυτότητα…
Κ τρέξιμο όπως πάντα ..
Όλοι…
Τα προς το ζειν…
Που βλέπετε Έλληνες;
Κ αυτοί που τον παίζουν…
Εγωϊστες…
Εξαιρερικό…
Κ. Καλιόπη…
Αλλά εδώ κ πολλά χρόνια.
Άχριστα…
Πάνε αυτα…
Μεταλαγμένοι ..
Είχααμε κ τα άλλα ..
Καίροί..;
Τελειωμένοι…
Απο όλες τις απόψεις
..
https://www.facebook.com/share/r/1JwMysQ23F/